Adhyaya 106

Verse 1

देव्युवाच । एवमद्वैतभावेन यद्ब्रह्म परिकीर्तितम् । तस्य पूजा विधानं मे कथयस्व यथार्थतः

ເທວີກ່າວວ່າ: «ເມື່ອພຣະພຣະມັນຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນອະດວັຍ (ບໍ່ສອງ) ດັ່ງນີ້, ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເຖິງພິທີບູຊາພຣະອົງ»។

Verse 2

क्षेत्रे प्राभासिके देव बालरूपी पितामहः । स कथं पूज्यते लोकैः परब्रह्मस्वरूपवान्

ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ໃນເຂດສັກສິດ ປຣາພາສະ ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣົມ) ປາກົດໃນຮູບເດັກນ້ອຍ. ຜູ້ຄົນຄວນນະມັດສະການພຣະອົງແນວໃດ, ຜູ້ມີສະພາບແທ້ເປັນພຣະພຣະມັນສູງສຸດ?

Verse 3

के मन्त्राः किं विधानं तद्बाह्मणास्तत्र कीदृशाः । तत्र स्थितानां विप्राणां कथं क्षेत्रफलं भवेत्

ຈະໃຊ້ມັນຕຣາໃດ ແລະ ພິທີການແນວໃດ? ທີ່ນັ້ນມີພຣາຫມັນແບບໃດ? ແລະສໍາລັບວິປຣະຜູ້ພໍານັກຢູ່ນັ້ນ, ຜົນບຸນຂອງເຂດສັກສິດຈະເກີດຂຶ້ນແນວໃດ?

Verse 4

कतिप्रकारास्ते विप्रास्तत्र क्षेत्रनिवासिनः । किमाचारा महादेव किंशीलाः किंपरायणाः

ໂອ ມະຫາເທວ, ພຣາຫມັນຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນເຂດສັກສິດນັ້ນມີກີ່ປະເພດ? ຈັນຍາບັນແລະການປະພຶດຂອງເຂົາເປັນແນວໃດ? ນິໄສແລະຄຸນລັກສະນະເປັນແນວໃດ, ແລະເຂົາອຸທິດຕົນແກ່ສິ່ງໃດເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ?

Verse 5

एतद्विस्तरतो ब्रूहि ब्राह्मणानां महोदयम्

ຂໍພຣະອົງຈົ່ງອະທິບາຍໃຫ້ລະອຽດ ເຖິງຄວາມສູງສົ່ງ ແລະກຽດສັກສີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ.

Verse 6

ईश्वर उवाच । साधुसाधु महादेवि सम्यक्प्रश्नविशारदे । शृणुष्वैकमना भूत्वा माहात्म्यं विप्रदैवतम्

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ດີແທ້ ດີແທ້, ໂອ ມະຫາເທວີ, ຜູ້ຊໍານານໃນການຖາມຄໍາຖາມອັນຖືກຕ້ອງ. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຈົດຈໍ່ພຽງອັນດຽວ ຖຶງມາຫາດມະຂອງພຣາຫມັນ, ຜູ້ເປັນເທວະພາບໃນຕົວເອງ.”

Verse 7

यच्छ्रुत्वा मानवो देवि मुच्यते सर्वपातकैः । ये केचित्सागरांतायां पृथिव्यां कीर्तिता द्विजाः

ເມື່ອໄດ້ຍິນສິ່ງນີ້ ໂອ ເທວີ ມະນຸດຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ. ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ມີຊື່ສຽງທົ່ວແຜ່ນດິນທີ່ຖືກລ້ອມດ້ວຍທະເລ ກໍຖືກກ່າວຮວມໄວ້ໃນນີ້.

Verse 8

तद्रूपं मम देवेशि प्रत्यक्षं धरणीतले प्रत्यक्षं ब्राह्मणा देवाः परोक्षं दिवि देवताः

ໂອ ເທເວສີ ຮູບນັ້ນຂອງເຮົາປາກົດແຈ້ງຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນ. ພຣາຫມັນແມ່ນເທວະທີ່ເຫັນໄດ້ຕໍ່ໜ້າ; ເທວະໃນສະຫວັນເປັນແຕ່ຮູ້ໄດ້ໂດຍອ້ອມ.

Verse 9

ब्राह्मणा मत्प्रिया नित्यं ब्राह्मणा मामकी तनुः । यस्तानर्चयते भक्त्या स मामर्चयते सदा

ພຣາຫມັນເປັນຜູ້ທີ່ເຮົາຮັກໃນທຸກເວລາ; ພຣາຫມັນແມ່ນກາຍຂອງເຮົາເອງ. ຜູ້ໃດບູຊາພວກເຂົາດ້ວຍສັດທາ ຜູ້ນັ້ນບູຊາເຮົາຢູ່ເສມອ.

Verse 11

ये ब्राह्मणाः सोऽहमसंशयं प्रिये तेष्वर्चितेष्वर्चितोऽहं भवेयम् । तेष्वेव तुष्टेष्वहमेव तुष्टो वैरं च तैर्यस्य ममापि वैरम्

ໂອ ຜູ້ຮັກ, ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນແມ່ນເຮົາເອງ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ເມື່ອພວກເຂົາໄດ້ຮັບການບູຊາ ເຮົາກໍໄດ້ຮັບການບູຊາ. ເມື່ອພວກເຂົາພໍໃຈ ເຮົາກໍພໍໃຈ; ແລະຜູ້ໃດເປັນສັດຕູກັບພວກເຂົາ ກໍເປັນສັດຕູກັບເຮົາດ້ວຍ.

Verse 12

यश्चन्दनैः सागरुगन्धमाल्यै रभ्यर्चयेच्छैलमयीं ममार्चाम् । असौ न मामर्चयतेर्चयन्वै विप्रार्चनादर्चित एव चाहम्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດຈະບູຊາຮູບປັ້ນຫີນຂອງເຮົາດ້ວຍຈັນທະນາ ແລະພວງມາລາຫອມຫຼາຍປານໃດ ກໍບໍ່ແມ່ນບູຊາເຮົາຢ່າງແທ້ຈິງ. ເຮົາຖືກບູຊາແທ້ເມື່ອມີການບູຊາພຣາຫມັນ.

Verse 13

यावंतः पृथिवीमध्ये चीर्णवेदव्रता द्विजाः । अचीर्णव्रतवेदा वा तेऽपि पूज्या द्विजाः प्रिये

ບັນດາພຣາຫມັນ (ດວິຊະ) ທັງຫມົດໃນກາງແຜ່ນດິນ—ຈະເຄີຍປະພຶດວຣະຕະແຫ່ງເວດາຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຫຼືບໍ່ກໍຕາມ—ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊານົບນ້ອມ, ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ.

Verse 14

न ब्राह्मणान्परीक्षेत श्राद्धे क्षेत्रनिवासिनः । सुमहान्परिवादोऽस्य ब्राह्मणानां परीक्षणे

ໃນພິທີສຣາດທະ ບໍ່ຄວນກວດສອບ ຫຼືທົດລອງພຣາຫມັນຜູ້ອາໄສຢູ່ໃນກະເສດສັກສິດ. ເພາະການທົດສອບພຣາຫມັນນັ້ນ ເປັນຄວາມຜິດແລະຄຳຕຳນິອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.

Verse 15

काणाः खञ्जाश्च कृष्णाश्च दरिद्रा व्याधितास्तथा । सर्वे श्राद्धे नियोक्तव्या मिश्रिता वेदपारगैः

ຜູ້ຕາຂ້າງດຽວ, ຜູ້ຂາພິການ, ຜູ້ຜິວຄ່ຳ, ຜູ້ທຸກຍາກ, ແລະຜູ້ເຈັບໄຂ້—ຄົນເຫຼົ່ານີ້ກໍຄວນຖືກເຊີນແລະແຕ່ງຕັ້ງໃນພິທີສຣາດທະທັງຫມົດ, ໃຫ້ນັ່ງປົນກັນກັບພຣາຫມັນຜູ້ຊໍານານເວດາ.

Verse 16

ब्राह्मणा जातितः पूज्या वेदाभ्यासात्ततः परम् । ततोर्थं हव्यकव्येषु न निन्द्या ब्राह्मणाः क्वचित्

ພຣາຫມັນຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາໂດຍກຳເນີດ; ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນໂດຍການຮຽນແລະປະພຶດເວດາ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນການຖວາຍຮັບຍະ-ກັບຍະ (ບູຊາແກ່ເທວະແລະບັນພະບຸລຸດ) ບໍ່ຄວນຕຳນິພຣາຫມັນໃນທີ່ໃດເລີຍ.

Verse 17

काणान्कुण्टांश्च कुब्जाश्च दरिद्रान्व्याधितानपि । नावमन्येद्द्विजान्प्राज्ञो मम रूपं यतः स्मृतम्

ຜູ້ມີປັນຍາບໍ່ຄວນດູຖູກດວິຊະ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຕາຂ້າງດຽວ, ຜູ້ພິການ, ຜູ້ຫຼັງຄໍ້ມ, ຜູ້ທຸກຍາກ, ຫຼືຜູ້ເຈັບໄຂ້—ເພາະດວິຊະຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນຮູບຂອງຂ້ອຍເອງ.

Verse 18

बहवो हि न जानंति नरा ज्ञानबहिष्कृताः । यथाहं द्विजरूपेण चरामि पृथिवीमिमाम्

ມະນຸດຫຼາຍຄົນ ຜູ້ຖືກກັ້ນອອກຈາກປັນຍາແທ້ ບໍ່ຮູ້ວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າເດີນທ່ອງໄປໃນໂລກນີ້ ໃນຮູບດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 19

मद्रूपान्घ्नन्ति ये विप्रान्विकर्म कारयंति च । अप्रेषणे प्रेषयंति दासत्वं कारयन्ति च

ຜູ້ໃດຕີພຣາຫມັນ—ຜູ້ມີຮູບເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ບັງຄັບໃຫ້ເຮັດກຳຕ້ອງຫ້າມ, ສົ່ງໄປໃຊ້ງານທີ່ບໍ່ຄວນສັ່ງ, ແລະບັງຄັບໃຫ້ເປັນທາດ—ຜູ້ນັ້ນກໍ່ກໍາບາບຫນັກ.

Verse 20

मृतांस्तान्करपत्रेण यमदूता महाबलाः । निकृंतंति यथा काष्ठं सूत्रमार्गेण शिल्पिनः

ເມື່ອເຂົາເຈົ້າຕາຍແລ້ວ ຍະມະດູດຜູ້ມີກຳລັງໃຫຍ່ ຈະຕັດເຂົາເຈົ້າດ້ວຍໃບມີດ «ກະຣະປັດຣະ» ເຫມືອນຊ່າງຕັດໄມ້ຕາມເສັ້ນທີ່ຂຶ້ນໄວ້.

Verse 21

ये चैवाश्लक्ष्णया वाचा तर्जयन्ति नराधमाः । वदंति परुषं क्रोधात्पादेन निहनंति च

ຄົນຊົ່ວຕໍ່າທີ່ຂູ່ຂວັນດ້ວຍຄຳເວົ້າຫຍາບ, ເວົ້າຄຳຮ້າຍໃນຄວາມໂກດ, ແລະຍັງຕີດ້ວຍຕີນ—

Verse 22

मृतांस्तान्यमलोका हि निहत्य धरणीतले । क्रूरपादेन चाक्रम्य क्रोधसंरक्तलोचनाः

ເມື່ອຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຕາຍ ສັດທັງຫຼາຍໃນໂລກຂອງຍະມະ ຈະຕີໃຫ້ລົງກັບພື້ນ ແລ້ວຢ່າງຢຽບດ້ວຍຕີນອັນໂຫດຮ້າຍ ດວງຕາແດງກ່ຳດ້ວຍຄວາມໂກດ.

Verse 24

अब्रह्मण्यास्तु ते बाह्या नित्यं ब्रह्मद्विषो नराः । तेषां घोरा महाकाया वज्रतुंडा भयानकाः । उद्धरंति मुहूर्तेन चक्षुः काका यमाज्ञया

ຜູ້ທີ່ເປັນສັດຕູຕໍ່ພຣາມ ເປັນຄົນນອກສາສະໜາ ຜູ້ຊັງພົມມະເທບສະເໝີ. ສຳລັບພວກເຂົາ, ກາທີ່ມີຮ່າງກາຍໃຫຍ່ໂຕ ໜ້າຢ້ານກົວ ແລະມີປາກແຂງດັ່ງເພັດ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງພະຍາຍົມ ຈະຈິກຕາຂອງພວກເຂົາອອກໃນທັນທີ.

Verse 25

यस्ताडयति विप्रं वै क्षते कुर्याद्धि शोणितम् । अस्थिभंगं च वा कुर्यात्प्राणैर्वापि वियोजयेत्

ຜູ້ໃດທີ່ທຸບຕີພຣາມ ຈົນເຮັດໃຫ້ເກີດບາດແຜແລະເລືອດໄຫຼ, ຫຼືເຮັດໃຫ້ກະດູກຫັກ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ເຮັດໃຫ້ພັດພາກຈາກຊີວິດ...

Verse 26

ब्रह्मघ्नः स तु विज्ञेयो न तस्मै निष्कृतिः स्मृता । पञ्चाशत्कोटिसंख्येषु नरकेष्वनुपूर्वशः

ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ຂ້າພຣາມ; ສຳລັບຄົນເຊັ່ນນັ້ນ ບໍ່ມີການໄຖ່ບາບໃດໆຖືກບັນຍັດໄວ້. ລາວຈະຕົກນະລົກຫ້າສິບໂກດຂຸມ ຕາມລຳດັບ.

Verse 27

स बहूनि सहस्राणि वर्षाणि पच्यते भृशम् । तस्माद्विप्रो वरारोहे नमस्कार्यो नृभिः सदा

ລາວຖືກທໍລະມານຢ່າງແສນສາຫັດເປັນເວລາຫຼາຍພັນປີ. ດັ່ງນັ້ນ, ໂອ້ ພະນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ມະນຸດທັງຫຼາຍຄວນກາບໄຫວ້ພຣາມສະເໝີ.

Verse 28

अन्नपानप्रदानैस्तु पूज्या हि सततं द्विजाः । सर्वेषां चैव दानानां विप्राः सर्वेऽधिकारिणः

ແທ້ຈິງແລ້ວ, ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ພຣາມ) ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາດ້ວຍການໃຫ້ອາຫານແລະເຄື່ອງດື່ມສະເໝີ. ເພາະໃນບັນດາການໃຫ້ທານທັງໝົດ, ພຣາມຄືຜູ້ສົມຄວນໄດ້ຮັບທີ່ສຸດ.

Verse 29

नान्यः समर्थो देवेशि गृह्णन्यात्यधमां गतिम् । तपसा पावितो देवि ब्राह्मणो धृतकिल्विषः

ໂອ ເທວີ ພຣະນາງແຫ່ງພຣະເທວະອົງເຈົ້າ, ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດສາມາດໄດ້: ຜູ້ຮັບທານອາດຕົກສູ່ຄະຕິຕ່ຳ. ແຕ່ພຣາຫມັນ—ຜູ້ຖືກຊຳລະດ້ວຍຕະປະສະຍາ, ໂອ ເທວີ—ແມ່ນແມ່ນຖືບາບຢູ່ ກໍຖືກຄ້ຳຈຸນໂດຍຕະປະສະຍານັ້ນ.

Verse 30

न सीदेत्प्रतिगृह्णानः पृथिवीमनुसागराम् । नास्ति किंचिन्महादेवि दुष्कृतं ब्राह्मणस्य तु

ແມ່ນແມ່ນລາວຈະຮັບທານຕະຫຼອດທົ່ວແຜ່ນດິນຈົນເຖິງທະເລທັງຫຼາຍ ກໍບໍ່ຈົມຕົກ. ເພາະໂອ ມະຫາເທວີ, ບໍ່ມີກຳຊົ່ວໃດເລີຍທີ່ຈະເກາະຕິດພຣາຫມັນຜູ້ມີຄຸນນັ້ນ.

Verse 31

यस्तु स्थितः सदाऽध्यात्मे नित्यं सद्भावभावितः । ब्राह्मणो हि महद्भूतं जन्मना सह जायते

ແຕ່ຜູ້ໃດຢືນຢູ່ໃນອາດຕະມະພາຍໃນ (ອັດຍາດມະ) ຢ່າງສະເໝີ, ແລະຖືກຫຼ້ຽງດ້ວຍຈິດໃຈອັນດີງາມເປັນນິດ—ພຣາຫມັນຜູ້ນັ້ນ ເກີດມາພ້ອມກັບຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ເອງ.

Verse 32

लोके लोकेश्वराश्चापि सर्वे ब्राह्मणपूजकाः । ततस्तान्नावमन्येत यदीच्छेज्जीवितं चिरम्

ແມ່ນແມ່ນບັນດາຜູ້ປົກຄອງໂລກທັງຫຼາຍ ກໍລ້ວນແຕ່ເປັນຜູ້ນະມັດສະການພຣາຫມັນ. ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໄດ້ດູໝິ່ນພວກເຂົາ ຖ້າປາດຖະນາຊີວິດຍືນຍາວ.

Verse 33

ब्राह्मणाः कुपिता हन्युर्भस्मीकुर्युः स्वतेजसा । लोकानन्यान्सृजेयुश्च लोकपालांस्तथाऽपरान्

ເມື່ອພຣາຫມັນໂກດເຄືອງ ພວກເຂົາອາດຂ້າ ແລະເຜົາໃຫ້ເປັນຂີ້ເຖົ່າດ້ວຍເຕຊະພະລັງທາງວິນຍານຂອງຕົນ. ຍັງສາມາດສ້າງໂລກອື່ນໆ ແລະສ້າງຜູ້ພິທັກໂລກອື່ນໆ ໄດ້ອີກດ້ວຍ.

Verse 34

अपेयः सागरो यैश्च कृतः कोपान्महात्मभिः । येषां कोपाग्निरद्यापि दंडके नोपशाम्यति

ໂດຍບັນດາຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ເຫຼົ່ານັ້ນ ດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ທະເລກາຍເປັນສິ່ງທີ່ດື່ມບໍ່ໄດ້; ແລະໄຟແຫ່ງຄວາມໂກດຂອງພວກເຂົາ ຈົນທຸກມື້ນີ້ ໃນດັນດະກະ ກໍບໍ່ດັບລົງເລີຍ।

Verse 35

एते स्वर्गस्य नेतारो देवदेवाः सनातनाः । एभिश्चापि कृतः पंथा देवयानः स उच्यते

ພວກນີ້ແມ່ນຜູ້ນຳໄປສູ່ສະຫວັນ—ເປັນເທວະເທວາ ອັນດຳລົງນິລັນດອນ. ໂດຍພວກເຂົານີ້ເອງ ທາງກໍຖືກສ້າງຂຶ້ນ; ທາງນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ເທວະຍານ” ຄືທາງແຫ່ງເທວະ.

Verse 36

ते पूज्यास्ते नमस्कार्यास्तेषु सर्वं प्रतिष्ठितम् । ते वै लोकानिमान्सर्वान्पारयंति परस्परम्

ພວກເຂົາເປັນຜູ້ຄວນບູຊາ ແລະຄວນນົບນ້ອມ; ທຸກສິ່ງທັງປວງຕັ້ງຢູ່ເທິງພວກເຂົາ. ແທ້ຈິງ ພວກເຂົາເຮັດໃຫ້ໂລກທັງຫມົດນີ້ຂ້າມພົ້ນໄດ້ ໂດຍຄ້ຳຈຸນກັນແລະກັນຕາມລຳດັບ.

Verse 37

गूढस्वाध्यायतपसो ब्राह्मणाः शंसितव्रताः । विद्यास्नाता व्रतस्नाता अनपाश्रित्य जीविनः

ພຣາຫມັນຜູ້ມີການສຶກສາພຣະເວດ ແລະຕະປະສະທີ່ຊ່ອນເຊື່ອງຢູ່ພາຍໃນ ອັນຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍວຣະຕະອັນປະເສີດ. ອາບຊຳລະໃນວິຊາ ແລະອາບຊຳລະໃນວິໄນ, ພວກເຂົາດຳລົງຊີວິດໂດຍບໍ່ພຶ່ງພາຜູ້ອື່ນ.

Verse 38

आशीविषा इव क्रुद्धा उपचर्या हि ब्राह्मणाः । तपसा दीप्यमानास्ते दहेयुः सागरानपि

ເຫມືອນງູພິດເມື່ອໂກດ, ພຣາຫມັນຄວນໄດ້ຮັບການເຂົ້າໄປຫາດ້ວຍການເຄົາລົບອັນຖືກຕ້ອງ. ພວກເຂົາສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຕະປະສະ ແລະອາດເຜົາໄດ້ແມ່ນແຕ່ທະເລທັງຫມົດ.

Verse 39

ब्राह्मणेषु च तुष्टुषु तुष्यंते सर्वदेवताः । ते गतिः सर्वभूतानामध्यात्मगतिचिन्तकाः

ເມື່ອພຣາຫມັນທັງຫຼາຍພໍໃຈ ເທວະທັງປວງກໍພໍໃຈ. ພວກເຂົາເປັນທີ່ພຶ່ງແລະເປັນເສັ້ນທາງຂອງສັດທັງປວງ—ຜູ້ພິຈາລະນາທາງອັດຍາດມະພາຍໃນ.

Verse 40

आदिमध्यावसानानां ज्ञानानां छिन्नसंशयाः । परापरविशेषज्ञा नेतारः परमां गतिम् । अवध्या ब्राह्मणास्तस्मात्पापेष्वपि रताः सदा

ພວກເຂົາຕັດຂາດຄວາມສົງໄສໃນຄວາມຮູ້—ທັງຕົ້ນ ກາງ ແລະທ້າຍ. ຮູ້ແຈ້ງຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຄວາມຈິງສູງແລະຕ່ຳ ແລ້ວນຳພາໄປສູ່ຈຸດໝາຍສູງສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນບໍ່ຄວນຖືກຂ້າ ແມ່ນແຕ່ຈະຫມົດໃຈໃນບາບກໍຕາມ.

Verse 41

यश्च सर्वमिदं हन्याद्ब्राह्मणं चापि तत्समम् । सोऽग्निः सोऽर्को महातेजा विषं भवति कोपितः

ຜູ້ໃດທຳລາຍທຸກສິ່ງນີ້ ແລະທຳລາຍພຣາຫມັນດ້ວຍ—ເທົ່າກັນກັບຄວາມພິນາດທັງປວງ—ພະລັງອັນຮຸ່ງໂຮງນັ້ນ ເຫມືອນໄຟ ເຫມືອນຕາເວັນ ເມື່ອໂກດກໍກາຍເປັນພິດ.

Verse 42

भूतानामग्रभुग्विप्रो वर्णश्रेष्ठः पिता गुरुः । न स्कन्दते न व्यथते न विनश्यति कर्हिचित्

ພຣາຫມັນເປັນຜູ້ໄດ້ຮັບສ່ວນກ່ອນໃນຫມູ່ສັດທັງປວງ; ເປັນວັນນະທີ່ປະເສີດສຸດ—ເປັນພໍ່ ແລະເປັນຄູ. ໃນສະຖານະແຫ່ງທຳຂອງລາວ ບໍ່ລົ້ມລົງ ບໍ່ທຸກທ້ອນ ແລະບໍ່ພິນາດໃນເວລາໃດໆ.

Verse 43

वरिष्ठमग्निहोत्राद्धि ब्राह्मणस्य मुखे हुतम् । विप्राणां वपुराश्रित्य सर्वास्तिष्ठंति देवताः

ຍິ່ງກວ່າອັກນິໂຫຕຣະ ແມ່ນການຖວາຍທີ່ຫຍອດລົງໃນປາກຂອງພຣາຫມັນ. ເທວະທັງປວງອາໄສກາຍຂອງວິປຣະຜູ້ຮູ້ ແລະດຳລົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 44

अतः पूज्यास्तु ते विप्रा अलाभे प्रतिमादयः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນ ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ; ເມື່ອບໍ່ມີ ກໍໃຫ້ບູຊາຮູບປັ້ນ ແລະອື່ນໆເປັນຕົວແທນ।

Verse 45

अविद्यो वा सविद्यो वा ब्राह्मणो मम दैवतम् । प्रणीतश्चाप्रणीतश्च यथाग्निर्दैवतं महत्

ຈະບໍ່ຮຽນຮູ້ ຫຼືຮຽນຮູ້ກໍຕາມ ພຣາຫມັນແມ່ນເທວະດາຂອງຂ້ອຍ। ຈະຈຸດໄຟ ຫຼືບໍ່ຈຸດໄຟ ດັ່ງໄຟທີ່ເປັນເທວະພາບອັນໃຫຍ່ໃນທຸກສະພາບ।

Verse 46

स्मशानेष्वपि तेजस्वी पावको नैव दुष्यति । हव्यकव्यव्यपेतोऽपि ब्राह्मणो नैव दुष्यति

ແມ່ນແຕ່ໃນປ່າຊ້າ ໄຟທີ່ລຸກໂຊດກໍບໍ່ເປື້ອນມົນທິນ। ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ພຣາຫມັນ ແມ່ນແຕ່ຂາດຈາກເຄື່ອງບູຊາຮາວະ-ກາວະ ສໍາລັບເທວະດາແລະບັນພະບຸລຸດ ກໍບໍ່ເປື້ອນມົນທິນ।

Verse 47

महापातकवर्ज्यं हि पूज्यो विप्रो वरानने । सर्वथा ब्राह्मणाः पूज्याः सर्वथा दैवतं महत् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रक्षेदापद्गतं द्विजम्

ໂອ ນາງຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ພຣາຫມັນຜູ້ຫຼີກພົ້ນຈາກບາບໃຫຍ່ ຍ່ອມຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ. ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍຄວນໄດ້ຮັບການເຄົາລົບເສຍງສະເໝີ; ເປັນເທວະພາບອັນໃຫຍ່ໃນທຸກປະການ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນພະຍາຍາມທຸກວິທີ ເພື່ອປົກປ້ອງດວິຊະຜູ້ຕົກຢູ່ໃນພິບັດ।

Verse 48

एवं विप्रा महादेवि पूज्याः सर्वत्र मानवैः । किं पुनः संजितात्मानो विशेषात्क्षेत्रवासिनः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ພຣາຫມັນຄວນໄດ້ຮັບການເຄົາລົບບູຊາທົ່ວທຸກບ່ອນໂດຍມະນຸດ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນອີກ ຜູ້ຄວບຄຸມຕົນເອງໄດ້ ແລະອາໄສຢູ່ໃນກະເສດຕະອັນສັກສິດນີ້ ຍ່ອມຄວນໄດ້ຮັບຄວາມເຄົາລົບເປັນພິເສດຍິ່ງໃດ!

Verse 49

अथ क्षेत्रस्थितानां च चतुराश्रमवासिनाम् । विप्राणां वृत्तितो भेदं प्रवक्ष्याम्यानुपूर्व्यशः

ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍຕາມລໍາດັບ ຄວາມແຕກຕ່າງຕາມວິຖີຫາລ້ຽງຊີວິດ ຂອງພຣາຫມັນ (ດວິຈະ) ຜູ້ພໍານັກໃນກະເສດສັກສິດ ແລະດໍາລົງຢູ່ໃນອາສຣະມະທັງສີ່।

Verse 50

क्षेत्रस्य संन्यासविधिं ये जानंति द्विजातयः । वृत्तिभेदं क्रमाच्चैव ते क्षेत्रफलभागिनः

ຜູ້ເປັນດວິຈະທີ່ຮູ້ພິທີສັນຍາສ (ການສະຫຼະ) ຂອງກະເສດ ແລະຮູ້ຄວາມແຕກຕ່າງແຫ່ງວິຖີຫາລ້ຽງຊີວິດຕາມລໍາດັບ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆເປັນຜູ້ຮັບສ່ວນໃນຜົນບຸນຂອງກະເສດສັກສິດນີ້।

Verse 51

यथा क्षेत्रे निवसता वर्तितव्यं द्विजातिना । प्राजापत्यादिभेदेन तच्छृणु त्वं वरानने

ດວິຈະຄວນປະພຶດຕົນແນວໃດ ເມື່ອພໍານັກຢູ່ໃນກະເສດສັກສິດ—ແບ່ງເປັນປຣາຊາປັດຍະ (Prājāpatya) ແລະປະເພດອື່ນໆ—ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ।

Verse 52

प्राजापत्या महीपालाः कपोता ग्रंथिकास्तथा । कुटिकाश्चाथ वैतालाः पद्महंसा वरानने

ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ, ປະເພດທັງຫຼາຍມີ: ປຣາຊາປັດຍະ (Prājāpatya), ມະຫີປາລະ (Mahīpāla), ກະໂປຕະ (Kapota), ກຣັນທິກະ (Granthika); ອີກທັງ ກຸຕິກາ (Kuṭikā); ແລະຍັງມີ ໄວຕາລະ (Vaitāla) ແລະ ປັດມະຫັງສະ (Padmahaṃsa) ດ້ວຍ।

Verse 53

धृतराष्ट्रा बकाः कंका गोपालाश्चैव भामिनि । त्रुटिका मठराश्चैव गुटिका दंडिकाः परे

ໂອ ນາງຜູ້ງາມ, ຍັງມີອີກ: ທຣິຕະຣາສະຕຣະ (Dhṛtarāṣṭra), ບະກາ (Baka), ກັງກະ (Kaṅka), ແລະ ໂຄປາລະ (Gopāla); ອີກທັງ ທຣຸຕິກາ (Truṭikā) ແລະ ມະຖະຣະ (Maṭhara); ແລະຍັງມີ ກຸຕິກາ (Guṭikā) ແລະ ດັນດິກະ (Daṇḍika) ອີກດ້ວຍ।

Verse 54

क्षेत्रस्थानामिमे भेदा वृत्तिं तेषां शृणुष्व च

ນີ້ແມ່ນການແບ່ງປະເພດຂອງຜູ້ຢູ່ອາໄສໃນກະເສດຕະອັນສັກສິດ; ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງດ້ວຍເຖິງວິທີດໍາລົງຊີວິດ ແລະ ຈັນຍາຂອງເຂົາເຈົ້າ।

Verse 55

अहिंसा गुरुशुश्रूषा स्वाध्यायः शौचसंयमः । सत्यमस्तेयमेतद्धि प्राजापत्यं व्रतं स्मृतम्

ອະຫິງສາ, ການຮັບໃຊ້ຄູອາຈານດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ສະວາທະຍາຍ (ການສຶກສາດ້ວຍຕົນເອງ), ຄວາມສະອາດແລະການສໍາລວມ; ຄວາມຈິງ ແລະ ບໍ່ລັກຂໂມຍ—ນີ້ແມ່ນວຣະຕະ «ປຣາຊາປັດຕະຍະ» ທີ່ຈື່ຈໍາກັນມາ।

Verse 56

क्षयपुष्ट्यर्थविद्वेषकर्मभिः शांतिकादिभिः । पालयंति महीं यस्मान्महीपालास्ततः स्मृताः

ເນື່ອງຈາກເຂົາເຈົ້າປົກປ້ອງແຜ່ນດິນດ້ວຍພິທີສັນຕິກະ ແລະກິດອື່ນໆ ເພື່ອປັດເປົ່າຄວາມເສື່ອມ, ເພີ່ມພູນຄວາມອຸດົມ, ຄ້ຳຈຸນສະຫວັດດີ, ແລະຕ້ານທານຄວາມອາຄາດ—ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຖືກຈື່ຈໍາວ່າ «ມະຫີປາລາ» ຜູ້ພິທັກແຜ່ນດິນ।

Verse 57

पतिता ये कणा भूमौ संहरंति कपोतवत् । उद्धृत्याजीवनं येषां कपोतास्ते तु साधकाः

ຜູ້ໃດທີ່ເກັບເມັດຂ້າວທີ່ຕົກຢູ່ພື້ນດິນດັ່ງນົກກາບ, ແລະດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍສິ່ງທີ່ເກັບໄດ້ນັ້ນ—ນັກປະຕິບັດເຫຼົ່ານັ້ນເອີ້ນວ່າ «ກະໂປຕາຫ໌» (ສາທະກະແບບນົກກາບ).

Verse 58

गृहं कृत्वा तु सद्ग्रंथाः सहसैव त्यजंति ये । कुटिका साधकास्ते वै शिवाराधनतत्पराः

ຜູ້ໃດທີ່ແມ່ນຜູ້ມີຄວາມສາມາດ ແລະຮຽນຮູ້ດີ, ແຕ່ສ້າງເຮືອນແລ້ວກໍລະທິ້ງມັນຢ່າງກະທັນຫັນ—ນັກປະຕິບັດເຫຼົ່ານັ້ນເອີ້ນວ່າ «ກຸຕິກາ» ສາທະກະ, ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນທັງໝົດໃນການບູຊາພຣະສິວະ।

Verse 59

तीर्थासक्ताः सपत्नीका यथालब्धोपजीविनः । महासाहसयुक्तास्ते वैतालाख्यास्तु साधकाः

ຜູ້ປະຕິບັດທີ່ຜູກພັນກັບຕີຣຖະ (ທ່ານ້ຳສັກສິດ) ຢູ່ຮ່ວມກັບພັນລະຍາ ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍສິ່ງທີ່ໄດ້ມາໂດຍບໍ່ຄາດ ແລະມີຄວາມກ້າຫານຍິ່ງ—ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ໄວຕາລ» ສາທະກະ.

Verse 60

संयताः कामनासक्ता राज्यकामार्थसाधकाः । पद्मास्ते साधकाः ख्याता भिक्षाचर्यारताः सदा

ຜູ້ສຳລວມຕົນແຕ່ຍັງຕິດຢູ່ໃນຄວາມປາຖະໜາ ມຸ່ງຫາອຳນາດຮາຊະ ແລະລາບຜົນໂລກີ—ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ປັດມະ» ສາທະກະ ແລະຍິນດີໃນວິນັຍການດຳລົງຊີວິດດ້ວຍບິນທະບາດເສມອ.

Verse 61

ज्ञानयोगसमायुक्ता द्वैताचाररताश्च ये । हंसास्ते साधकाः ख्याताः स्वयमुत्पन्नसंविदः

ຜູ້ທີ່ປະສານກັບຍົກຄະແຫ່ງປັນຍາ (ຍານະໂຍກະ) ແລະຍິນດີໃນອາຈານະວິນັຍຕາມແນວທະວິຕະ—ຜູ້ນັ້ນໂດງດັງວ່າ «ຫັງສະ» ສາທະກະ ຜູ້ມີປັນຍາຮູ້ແຈ້ງເກີດຂຶ້ນຈາກພາຍໃນເອງ.

Verse 62

ब्रह्मचर्येण सत्त्वेन तथाऽलुब्धतयापि वा । जितं जगद्धारयन्तो धृतराष्ट्रा मतास्तु ये

ຜູ້ທີ່ດ້ວຍພຣະຫມະຈັນຍະ (ພຣະພົມຈັນ) ຄຸນຄວາມບໍລິສຸດ ແລະຄວາມບໍ່ໂລບ ຊ່ວຍພະຍຸງໂລກໃຫ້ໝັ້ນຄົງ ດັ່ງກັບຊະນະແລ້ວ—ຜູ້ນັ້ນຖືກນັບວ່າ «ທຣິຕະຣາສະຕຣະ» ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ.

Verse 63

गूढाश्चरंति ये ज्ञानं व्रतं धर्ममथापि वा । स्वार्थैकागतनिष्ठास्तु बकास्ते साधका मताः

ຜູ້ທີ່ປະຕິບັດປັນຍາ ວຣະຕະ (ພິທີສັດທາ) ຫຼືແມ່ນແຕ່ທັມມະ ຢ່າງປິດບັງ ແຕ່ຍຶດໝັ້ນຢູ່ແຕ່ຜົນປະໂຫຍດຕົນເອງ—ຜູ້ນັ້ນຖືກເຫັນວ່າເປັນ «ບະກາḥ» ສາທະກະ ດັ່ງນົກຍາງ.

Verse 64

जलाश्रयं समाश्रित्य स्थिता उत्कृष्टसिद्धये । बिसशृंगाटकाहारास्ते कंकाः साधकाः स्मृताः

ຜູ້ໃດອາໄສໃກ້ແຫຼ່ງນ້ຳ ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນເພື່ອສະແຫວງຫາສິດທິອັນສູງ; ກິນກ້ານດອກບົວ ແລະຫມາກກະລຸມນ້ຳ—ຜູ້ປະຕິບັດເຫຼົ່ານັ້ນເອີ້ນວ່າ «Kaṅka» ສາທະກະ.

Verse 65

गोभिः सार्द्धं व्रजंत्यत्र गोष्ठे च निवसंति ये । पंचगव्यरसा ये वै गोपालास्ते तु साधकाः

ຜູ້ໃດໃນທີ່ນີ້ເດີນທາງກັບຝູງງົວ ແລະອາໄສໃນຖິ່ນພັກຂອງຄົນລ້ຽງງົວ; ຜູ້ທີ່ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍນ້ຳສານແຫ່ງ «pañcagavya»—ເຂົາເຈົ້າເອີ້ນວ່າ «Gopāla» ສາທະກະ.

Verse 66

कृच्छ्रचांद्रायणैश्चैव क्षपयंति स्वकं वपुः । त्रुटिमात्राशनास्ते तु त्रुटिकाः साधका मताः

ດ້ວຍຕະປະສະຍາອັນເຂັ້ມງວດ ເຊັ່ນວຣະຕະ Kṛcchra ແລະ Cāndrāyaṇa ເຂົາເຈົ້າເຮັດໃຫ້ກາຍຕົນຜອມລົງ; ຜູ້ປະຕິບັດທີ່ກິນພຽງແຕ່ປະລິມານນ້ອຍດັ່ງ «truṭi» ຖືກນັບວ່າ «Truṭikā» ສາທະກະ.

Verse 67

कृत्वा कुशमयीं पत्नीं मठे ये गृहमेधिनः । भैक्षवृत्तिरताः शुद्धा मठरास्ते तु साधकाः

ຄົນຄອບຄົວຜູ້ຢູ່ໃນມະຖະ (ສຳນັກ/ວັດ) ແລະປັ້ນ «ພັນລະຍາ» ຈາກຫຍ້າ kuśa, ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍບິນທະບາດ ແລະຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດ—ຜູ້ປະຕິບັດເຫຼົ່ານັ້ນເອີ້ນວ່າ «Maṭharā» ສາທະກະ.

Verse 68

ग्रासमात्रसमानाभिर्गुटिकाभिरथाष्टभिः । कन्दमूलफलोत्थाभिर्गुटिकास्ते द्विजातयः

ດວິຊາຕະຍະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍກອນນ້ອຍ 8 ກອນ, ແຕ່ລະກອນເທົ່າກັບຄຳດຽວ, ປຸງຈາກຫົວຮາກ ຫົວມັນ ແລະຫມາກໄມ້—ພວກເຂົາເອີ້ນວ່າ «Guṭikā» ຜູ້ປະຕິບັດ.

Verse 69

स्वदेहदण्डनैर्युक्ता रात्रौ वीरासने स्थिताः । दंडिनस्ते समाख्याताः सर्वमेतत्तवोदितम्

ຜູ້ທີ່ຝຶກວິໄນຕໍ່ກາຍຂອງຕົນ ແລະນັ່ງໃນອາສນະ ວີຣາສະນະ ໃນຍາມຄ່ຳ ຖືກເອີ້ນວ່າ «ດັນດິນ». ທັງໝົດນີ້ ທ່ານໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວ.

Verse 70

सामान्योऽपि विशेषश्च वृत्तिनो गृहिणोऽपि वा । तेषां भेदो मया ख्याताः सम्यक्क्षेत्रनिवासिनाम्

ຈະເປັນຄົນທົ່ວໄປຫຼືຜູ້ພິເສດ, ຈະເປັນຜູ້ບວດພຶງພາທານຫຼືແມ່ນແຕ່ເຈົ້າເຮືອນ—ຂ້ອຍໄດ້ອະທິບາຍຄວາມແຕກຕ່າງຂອງຜູ້ຢູ່ອາໄສໃນກະເສດຣະອັນສັກສິດຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ.

Verse 71

एवमादिधर्मयुक्ताः प्रभासक्षेत्रवासिनः । तैः पूज्यो भगवान्देवो बालरूपी पितामहः

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຢູ່ອາໄສໃນປຣະພາສະ-ກະເສດຣະ ຜູ້ປະກອບດ້ວຍທຳອັນເກົ່າແກ່ ຈຶ່ງບູຊາພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອັນຄວນບູຊາ—ປິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ມີຮູບເປັນເດັກນ້ອຍ.

Verse 72

महापातकिनो ये तु ये तु विप्रैर्बहिष्कृताः । न च ते संस्पृशेयुर्वै ब्रह्माणं बालरूपिणम्

ແຕ່ຜູ້ທີ່ເປັນຄົນບາບໜັກ ແລະຜູ້ທີ່ຖືກພຣາຫມັນຂັບອອກ—ພວກເຂົາບໍ່ຄວນແມ່ນແຕ່ຈະແຕະຕ້ອງ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ມີຮູບເປັນເດັກນ້ອຍ.

Verse 73

ब्रह्मचारी सदा दांतो जितक्रोधो जितेंद्रियः । एवं ते ब्राह्मणाः ख्याताः क्षेत्रमध्यनिवासिनः

ເປັນພຣະພົມຈາຣີຢ່າງສະເໝີ, ສຸພາບສະງົບ ແລະຮູ້ຈັກຂົ່ມໃຈ, ຊະນະຄວາມໂກດ ແລະຄອບຄອງອິນທຣີ—ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ພຣາຫມັນຜູ້ຢູ່ອາໄສໃນໃຈກາງຂອງກະເສດຣະ ຈຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກ.

Verse 74

तैः पूज्यो भगवान्देवो बालरूपी पितामहः । ये वेदाध्ययने युक्तास्तैः प्रपूज्यः पितामहः

ໂດຍພວກເຂົາ ພຣະເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ—ພິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ໃນຮູບເດັກ—ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາ. ແລະຜູ້ທີ່ອຸທິດໃຈໃນການຮຽນວິດ ຄວນບູຊາພິຕາມະຫະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບພິເສດ.

Verse 106

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मध्ययात्रायां ब्राह्मणप्रशंसा वर्णनंनाम षडुत्तरशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 106 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາການສັນລະເສີນພຣາຫມະນ». ຢູ່ໃນ ປຣະພາສະຂັນດະ ພາຍໃນ «ປຣະພາສະເກດຕຣະ ມາຫາດມະຍະ», ໃນບົດບາດຂອງ «ມັດຍະ-ຢາຕຣາ», ຂອງ «ສຣີ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານ» ໃນ «ເອກາຊີຕິ-ສາຫັດສຣີ ສັມຫິຕາ».