Adhyaya 6

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ वसिष्ठं तपसां निधिम् । यं दृष्ट्वा मानवः सम्यक्कृतार्थत्वमवाप्नुयात्

ພຸລັສຕະຍະ ກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ຈາກນັ້ນ, ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ຄວນໄປຫາ ວະສິດຖະ (Vasiṣṭha) ຄັງສົມບັດແຫ່ງຕະປະສະ. ເມື່ອໄດ້ເຫັນທ່ານ ມະນຸດຈະໄດ້ຮັບຄວາມສຳເລັດແຫ່ງເປົ້າໝາຍຢ່າງແທ້ຈິງ.”

Verse 2

तत्रास्ति जलसम्पूर्णं कुण्डं पापहरं नृणाम् । तस्मिन्कुण्डे नृपश्रेष्ठ वसिष्ठेन महात्मना

ທີ່ນັ້ນມີກຸນດະ (kuṇḍa) ນ້ຳເຕັມບໍ່ຂາດ ເປັນສະລະສັກສິດທີ່ຊຳລະບາບຂອງມະນຸດ. ໃນກຸນດະນັ້ນ, ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ໂດຍ ວະສິດຖະ ມະຫາອາດມາ...

Verse 3

गोमती च समानीता तपसा नृपसत्तम । तत्र स्नातो नरः सम्यक्पातकै र्विप्रमुच्यते

ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ແມ່ນ້ຳ ໂຄມະຕີ ຖືກນຳມາທີ່ນັ້ນໂດຍອຳນາດແຫ່ງຕະປະ. ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢ່າງຖືກຕ້ອງທີ່ນັ້ນ ຈະພົ້ນຈາກບາບກຳທັງປວງໂດຍສິ້ນເຊີງ.

Verse 4

ऋषिधान्येन यस्तत्र श्राद्धं नृप समाचरेत् । स पितृंस्तारयेत्सर्वान्पक्षयोरुभयोरपि

ໂອ ພະຣາຊາ, ຜູ້ໃດປະກອບພິທີ ສຣາດທະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂດຍໃຊ້ “ເຂົ້າທັນຍະຂອງລຶສີ” ອັນສັກສິດ ຜູ້ນັ້ນຈະຊ່ວຍໃຫ້ບັນພະບຸລຸດທັງປວງພົ້ນທຸກ—ທັງສອງປັກຂອງເດືອນ (ຂ້າງຂຶ້ນ ແລະ ຂ້າງແຮມ).

Verse 5

अत्र गाथा पुरा गीता नारदेन महात्म ना । स्नात्वा पुण्योदके तत्र दृष्ट्वा तं मुनिसत्तमम्

ທີ່ນີ້ ໃນການກ່ອນ ນາຣະດະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ໄດ້ຂັບຮ້ອງຄາຖາອັນສັກສິດ. ເມື່ອອາບນ້ຳໃນນ້ຳບຸນທີ່ນັ້ນ ແລະໄດ້ເຫັນມຸນີຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງເວົ້າຄາຖານັ້ນອອກມາ.

Verse 6

किं गयाश्राद्धदानेन किमन्यैर्मखविस्तरैः । वसिष्ठस्याश्रमं प्राप्य यः श्राद्धं कुरुते नरः । स पितॄंस्तारयेत्सर्वानात्मना नृपसत्तम

ຈະຕ້ອງການຫຍັງອີກຈາກການຖວາຍທານສຣາດທະທີ່ ຄະຍາ ຫຼືຈາກຍັນຍະອັນພິລິດພິລານອື່ນໆ? ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ໃດໄດ້ເຖິງອາສຣົມຂອງ ວະສິດຖະ ແລ້ວປະກອບສຣາດທະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະຊ່ວຍໃຫ້ບັນພະບຸລຸດທັງປວງພົ້ນທຸກ ໂດຍກຸສົນຂອງຕົນເອງ.

Verse 7

तत्रैवारुंधती साध्वी वसिष्ठस्य समीपतः । पूजनीया विशेषेण सर्वकामप्रदा नृणाम्

ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ໃກ້ກັບ ວະສິດຖະ ມີ ອະຣຸນທະຕີ ຜູ້ປະພຶດດີ. ນາງຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບເປັນພິເສດ ເພາະນາງປະທານຄວາມສຳເລັດແຫ່ງຄວາມປາດຖະນາອັນຄວນແກ່ມະນຸດທັງປວງ.

Verse 8

बाल्ये वयसि यत्पापं वार्द्धके यौवनेऽपि वा । वसिष्ठदर्शनात्सद्यो नराणां याति संक्षयम्

ບາບໃດໆທີ່ມະນຸດໄດ້ສະສົມ—ຈະໃນວັຍເດັກ ວັຍໜຸ່ມ ຫຼືວັຍເຖົ້າ—ເພີຍແຕ່ໄດ້ເຫັນພຣະ຤ິສີ ວະສິດຖະ ກໍສູນສິ້ນໄປຢ່າງວ່ອງໄວສໍາລັບມະນຸດທັງຫຼາຍ।

Verse 9

दीपं प्रयच्छते यस्तु वसिष्ठाग्रे समाहितः । सुखसौभाग्यसंयुक्तस्तेजस्वी जायते नरः

ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ມີໃຈຈົ່ງຈໍ່ ແລະນໍາໂຄມໄຟໄປຖວາຍບູຊາຕໍ່ໜ້າພຣະ຤ິສີ ວະສິດຖະ ຜູ້ນັ້ນຈະປະກອບດ້ວຍຄວາມສຸກ ແລະໂຊກດີ ແລະເກີດເປັນຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ມີສະຫງ່າລາສີ।

Verse 10

उपवासपरो यस्तु तत्रैका रजनीं नयेत् । स याति परमं स्थानं यत्र सप्तर्षयोऽमलाः

ຜູ້ໃດທີ່ອຸທິດໃຈໃນການອົບວາສ (ອົດອາຫານ) ແລະໃຊ້ເວລາຢູ່ທີ່ນັ້ນເພີຍແຕ່ຄືນດຽວ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຖິງສະຖານອັນສູງສຸດ ບ່ອນທີ່ພຣະ຤ິສີເຈັດອົງອັນບໍລິສຸດປາສຈາກມົນທິນ ສະຖິດຢູ່।

Verse 11

त्रिरात्रिं कुरुते यस्तु वसिष्ठाग्रे समाहितः । स याति च महर्लोकं जरामरणवर्जितः

ຜູ້ໃດທີ່ມີໃຈຈົ່ງຈໍ່ຕໍ່ໜ້າພຣະ຤ິສີ ວະສິດຖະ ແລະຖືວຣະຕະສາມຄືນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຖິງມະຫາຣໂລກ (Maharloka) ປາສຈາກຄວາມແກ່ ແລະຄວາມຕາຍ।

Verse 12

यस्तु मासोपवासं च वसिष्ठाग्रे करोति च । सोऽपि मुक्तिमवाप्नोति न याति स भवार्णवम्

ຜູ້ໃດທີ່ປະຕິບັດອົບວາສໜຶ່ງເດືອນຕໍ່ໜ້າພຣະ຤ິສີ ວະສິດຖະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ແລະບໍ່ຕົກລົງໃນມະຫາສະມຸດແຫ່ງສັມສາຣາ (saṃsāra) ອີກເລີຍ।

Verse 13

श्रावणस्य सिते पक्षे पौर्णमास्यां समाहितः । ऋषिं तर्पयते यस्तु ब्रह्मलोकं स गच्छति

ໃນຂ້າງຂາວຂອງເດືອນສຣາວະນະ ໃນວັນເຕັມເດືອນ ຜູ້ໃດມີໃຈສະຫງົບຖວາຍຕັຣປະນະແກ່ຣິສີ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປຮອດພຣະພຣົມໂລກາ।

Verse 14

वसिष्ठस्याग्रतो यस्तु गायत्र्यष्टशतं जपेत् । आजन्ममरणात्पापात्सद्यो मुच्येत मानवः

ຜູ້ໃດສະດຸດຈະປະກອບຊະປະພາວະ ຄາຍະຕຣີ ໘໐໐ ຄັ້ງ ຕໍ່ໜ້າພຣະຣິສີ ວະສິດຖະ ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນບາບທີ່ສະສົມຕັ້ງແຕ່ເກີດຈົນຕາຍໃນທັນທີ।

Verse 15

वामदेवं यजेत्तत्र यदि श्रद्धासमन्वितः । अग्निष्टोमफलं राजन्सद्यः प्राप्नोति मानवः

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຖ້າມະນຸດຜູ້ໃດບູຊາພຣະວາມະເທວະຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍສັດທາ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບພິທີຍັດຍາ ອັກນິສໂຕມ ໃນທັນທີ।

Verse 16

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन द्रष्टव्योऽसौ महामुनिः । शुचिभिः श्रद्धया युक्तास्ते यास्यंति परं पदम्

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນພະຍາຍາມທຸກປະການເພື່ອສະແຫວງຫາແລະໄດ້ເຫັນມະຫາມຸນີນັ້ນ; ຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະມີສັດທາ ຈະໄປຮອດບົດສູງສຸດ।

Verse 17

तस्मात्सर्वात्मना राजन्वामदेवं च पूजयेत्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຄວນບູຊາພຣະວາມະເທວະດ້ວຍທັງດວງໃຈແລະທັງຕົນ।