Adhyaya 29

Verse 1

पौलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ कपिलातीर्थमुत्तमम् । यत्र स्नातो नरः सम्यङ्मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ໂປລັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ຄວນໄປຫາ ກະປິລາຕີຣະຖະ ອັນສູງສຸດ; ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 2

पुराऽभून्नृपतिर्नाम सुप्रभः परवीरहा । नित्यं च मृगयाशीलो मृगाणामहिते रतः

ໃນການກ່ອນ ມີພະຣາຊາອົງໜຶ່ງ ຊື່ ສຸປະພະ ເປັນຜູ້ປະຫານວີຣະຊົນຂອງສັດຕູ. ພຣະອົງມັກການລ່າສັດເປັນນິດ ແລະຍິນດີໃນການເຮັດຮ້າຍຝູງກວາງ.

Verse 3

न तथा स्त्रीषु नो भोगे नाश्वयाने न वारणे । तस्याभूदनुरागश्च यथा मृगविमर्द्दने

ພຣະອົງບໍ່ໄດ້ຫຼົງໃນສະຕຣີ ຫຼືໃນຄວາມສຸກສຳລານ, ບໍ່ໄດ້ຫຼົງໃນມ້າແລະລົດ, ຫຼືໃນຊ້າງ; ແຕ່ຄວາມຫຼົງໄຫຼຂອງພຣະອົງເທົ່າກັບການຂະຍີ້ຂະຍຳຝູງກວາງໃນການລ່າ.

Verse 4

स कदाचिन्नृपश्रेष्ठ मृगासक्तोऽर्बुदं गतः । अपश्यत्सानुदेशे च मृगीं शिशुसमावृताम्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ພຣະອົງຜູ້ຫຼົງໃນການລ່າ ໄດ້ໄປຮອດອາຣບຸດະ. ທີ່ນັ້ນ ຕາມຊາຍປ່າໃນເນີນພູ ພຣະອົງເຫັນແມ່ກວາງຖືກລ້ອມດ້ວຍລູກນ້ອຍຂອງນາງ.

Verse 5

स्तनं धयन्तीं सुस्निग्धां शिशोः क्षीरानुरागिणः । सा तेन विद्धा बाणेन सहसा नतपर्वणा

ນາງແມ່ກວາງຜູ້ອ່ອນໂຍນ ກຳລັງໃຫ້ນົມລູກນ້ອຍຢ່າງອ່ອນຫວານ, ແລະລູກກວາງກໍຫຼົງໃນນ້ຳນົມແມ່. ແຕ່ທັນໃດນັ້ນ ນາງຖືກລູກທະນູຂອງພຣະອົງຍິງຖືກຢ່າງກະທັນຫັນ, ດ້ວຍກ້ານລູກສອນທີ່ມີຂໍ້ງໍ້ຢູ່ປາຍ.

Verse 6

अथ सा पार्थिवं दृष्ट्वा प्रगृहीतशरासनम् । द्वितीयं योजयानं च मृगी बाणं सुनिर्मलम्

ແລ້ວນາງກວາງເຫັນພະຣາຊາຖືຄັນທະນູ ແລະກໍາລັງສອດລູກທະນູດອກທີສອງ ອັນບໍລິສຸດຜ່ອງໃສ।

Verse 7

ततः सा कोपसन्तप्ता भूपालं प्रत्यभाषत । नायं धर्मः स्मृतः क्षात्त्रो यस्त्वयाद्य निषेवितः

ແລ້ວນາງກວາງໂກດແຄ້ນຮ້ອນໃຈ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພະຣາຊາວ່າ: «ນີ້ບໍ່ແມ່ນທຳມະທີ່ຈື່ຈຳຂອງກະສັດຊັ້ນກະສັດຮົບ (kṣatriya) ທີ່ເຈົ້າໄດ້ປະພຶດໃນມື້ນີ້»।

Verse 8

शयानो मैथुनासक्तः स्तनपो व्याधिपीडितः । न हंतव्यो मृगो राजन्मृगी च शिशुना वृता

«ໂອ ພະຣາຊາ, ກວາງບໍ່ຄວນຖືກຂ້າເມື່ອນອນຢູ່, ເມື່ອຫມົດໃຈໃນການສືບພັນ, ເມື່ອຍັງໃຫ້ນົມ, ຫຼືເມື່ອຖືກໂລກໄພບີບຄັ້ນ; ແລະກວາງເພດຍິງກໍບໍ່ຄວນຖືກຂ້າເມື່ອມີລູກນ້ອຍຕິດຕາມ»।

Verse 9

तदद्य मरणं जातं मम सर्वं नृपाधम । तव बाणं समासाद्य पुत्रस्य च मया विना

«ດັ່ງນັ້ນ ມື້ນີ້ສໍາລັບຂ້າ ທຸກສິ່ງກາຍເປັນຄວາມຕາຍ, ໂອ ກະສັດຊົ່ວຊ້າທີ່ສຸດ; ເພາະລູກຊາຍຂອງຂ້າຖືກລູກທະນູຂອງເຈົ້າທຳຮ້າຍ ແລະເຂົາຖືກປະໄວ້ໂດຍບໍ່ມີຂ້າ»।

Verse 10

यस्मादहमधर्मेण हता भूमिपते त्वया । तस्मादत्रैव सानौ त्वं रौद्रव्याघ्रो भविष्यसि

«ເນື່ອງຈາກຂ້າຖືກເຈົ້າຂ້າດ້ວຍອະທຳ, ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ; ດັ່ງນັ້ນໃນສັນເຂົານີ້ເທົ່ານັ້ນ ເຈົ້າຈະກາຍເປັນເສືອດຸຮ້າຍ.»

Verse 11

पुलस्त्य उवाच । तच्छ्रुत्वा सुमहत्पापं स नृपो भयसंकुलम् । तां वै प्रसादयामास प्राणशेषां तदा मृगीम्

ພຸລັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນອັນເຕັມໄປດ້ວຍບາບໃຫຍ່ ພະຣາຊາກໍຕົກໃນຄວາມຢ້ານກົວ ແລ້ວໄດ້ພະຍາຍາມປອບໂຍນແລະຂໍອະໄພຈາກແມ່ກວາງທີ່ເຫຼືອຊີວິດເພີຍນ້ອຍນິດນັ້ນ।

Verse 12

अविवेकान्मया भद्रे हता त्वं निर्घृणेन च । कुरु शापविमोक्षं त्वं तस्माद्दीनस्य सन्मृगि

«ໂອ ຜູ້ອ່ອນໂຍນເອີຍ, ເນື່ອງຈາກຄວາມຂາດປັນຍາຂອງຂ້າ ແລະຄວາມໄຮ້ເມດຕາ ເຈົ້າຈຶ່ງຖືກຂ້າ. ໂອ ແມ່ກວາງຜູ້ດີ, ຂໍໃຫ້ເຈົ້າປົດປ່ອຍຂ້າຈາກຄໍາສາບ ເພາະຂ້າບັດນີ້ທຸກຍາກເຫຼືອເກີນ».

Verse 13

मृग्युवाच । यदा तु कपिलां नाम द्रक्ष्यसे त्वं पयस्विनीम् । धेनुं तया समालापात्प्रकृतिं यास्यसे पुनः

ແມ່ກວາງກ່າວວ່າ: «ແຕ່ເມື່ອໃດທີ່ເຈົ້າເຫັນແມ່ງົວໃຫ້ນົມຊື່ ‘ກະປິລາ’ ແລ້ວ, ໂດຍການສົນທະນາກັບນາງ ເຈົ້າຈະກັບຄືນສູ່ສະພາບເດີມອີກຄັ້ງ».

Verse 14

एवमुक्त्वा मृगी राजाग्रतः प्राणैर्व्ययुज्यत । पीडिता शरघातेन पुत्रस्नेहाद्विशेषतः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ແມ່ກວາງກໍສິ້ນລົມຢູ່ຕໍ່ໜ້າພະຣາຊາ; ຖືກທຸກທໍລະມານດ້ວຍບາດແຜຈາກລູກສອນ ແລະຍິ່ງທຸກຫນັກດ້ວຍຄວາມຮັກລູກຂອງນາງເປັນພິເສດ.

Verse 15

अथाऽसौ पार्थिवः सद्यो रौद्रास्यः समजायत । व्याघ्रो दशकरालश्च तीक्ष्णदन्तनखस्तथा । भक्षयामास तां सेनामात्मीयां क्रोधमूर्च्छितः

ແລ້ວພະຣາຊານັ້ນກໍກາຍເປັນຜູ້ມີໃບໜ້າດຸຮ້າຍໃນທັນທີ—ເປັນເສືອທີ່ນ່າຢ້ານກົວຢ່າງຫນັກ ມີແຂ້ວແລະເລັບຄົມກ້າ. ເມື່ອຖືກຄວາມໂກດຄອບງໍາ ພຣະອົງກໍເລີ່ມກິນທະຫານຂອງຕົນເອງ.

Verse 16

ततस्ते सैनिका राजन्हतशेषाः सुदुःखिताः । स्वगृहाणि ययुस्तत्र यथा वृत्तं जने पुरे

ຕໍ່ມາ ທະຫານຜູ້ຍັງຫຼືອຊີວິດ ໂອ ພະຣາຊາ—ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກເສົ້າ—ໄດ້ກັບໄປຫາເຮືອນຂອງຕົນ ແລະເລົ່າໃຫ້ຊາວເມືອງຟັງວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ।

Verse 17

निवेदयन्तो वृत्तांतं चत्वरेषु त्रिकेषु च । यथा वै व्याघ्रतां प्राप्तः स राजाऽर्बुदपर्वते

ເຂົາເຈົ້າໄດ້ແຈ້ງເລື່ອງລາວທັງໝົດ ຕາມລານກາງເມືອງ ແລະທາງແຍກທາງສາມແຍກ ພ້ອມເລົ່າວ່າ ພະຣາຊານັ້ນໃນພູອາຣບຸດາ ໄດ້ກາຍເປັນເສືອແທ້ໆ।

Verse 18

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पुत्रं भूरिपराक्रमम् । राज्येऽभिषेचयामासु नाम्ना ख्यातं महौजसम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງປະກອບພິທີອະພິເສກໃຫ້ພະຣາຊະບຸດ—ຜູ້ກ້າຫານຍິ່ງ—ໃຫ້ຂຶ້ນຄອງລາຊະບັນລັງ ເປັນເຈົ້າຊາຍຜູ້ມີຣັດສະມີໃຫຍ່ ແລະມີນາມລືຊາ।

Verse 19

कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्मिन्सानौ नृपोत्तम । तृषार्तं गोकुलं प्राप्तं गोपगोपीसमाकुलम्

ຕໍ່ມາອີກໄລຍະໜຶ່ງ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ກຸ່ມຖິ່ນຖານຂອງຄົນລ້ຽງງົວ—ເຕັມໄປດ້ວຍຄົນລ້ຽງງົວຊາຍແລະຍິງ—ໄດ້ມາຮອດຊາຍເນີນພູນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານເພາະຄວາມຫິວນ້ໍາ।

Verse 20

तत्रैका गौः परिभ्रष्टा स्वयूथात्तृणतृष्णया । कपिलेति च विख्याता स्वयूथस्याग्रगामिनी

ທີ່ນັ້ນ ມີງົວໂຕໜຶ່ງຫຼົງອອກຈາກຝູງຂອງຕົນ ເນື່ອງຈາກຄວາມຫິວຫຍ້າແລະຫິວນ້ໍາ. ນາງເປັນທີ່ລືຊາວ່າ “ກະປິລາ” ແລະເປັນຜູ້ນໍາໜ້າຂອງຝູງຂອງນາງ।

Verse 21

अच्छिन्नाग्रतृणं या तु सदा भक्षयते नृप । अथ सा गह्वरं प्राप्ता गिरेः शून्यं भयंकरम्

ນາງຜູ້ກິນຫຍ້າປາຍບໍ່ຖືກຕັດຢູ່ເປັນນິດ ໂອ ພະຣາຊາ—ແລ້ວນາງໄດ້ເຖິງຖ້ຳໃນພູ ທີ່ວ່າງເປົ່າ ແລະນ່າຢ້ານກົວຢ່າງຫຼາຍ।

Verse 22

तत्राससाद तां व्याघ्रो दंष्ट्रोत्कटमुखावहः । सा तं दृष्टवती पापं त्रासमाप मृगीव हि

ທີ່ນັ້ນ ເສືອໄດ້ເຂົ້າມາປະຈັນນາງ ໃບໜ້ານ່າຢ້ານ ມີເຂົ້ວຟັນໂດດເດັ່ນ। ນາງເຫັນສັດຊົ່ວນັ້ນ ກໍຖືກຄວາມຢ້ານກົວຄອບງຳ ເຫມືອນແມ່ກວາງ।

Verse 23

स्मरंती गोकुले बद्धं स्वसुतं क्षीरपायिनम् । दुःखेन रुदतीं तां स दृष्ट्वोवाच मृगाधिपः

ນາງລະລຶກເຖິງລູກງົວຂອງນາງ ທີ່ຖືກມັດໄວ້ໃນຄອກງົວ ແລະຍັງດື່ມນົມຢູ່. ນາງຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍຄວາມໂສກ; ເຈົ້າແຫ່ງສັດປ່າເຫັນນາງຮ້ອງ ຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນ।

Verse 24

व्याघ्र उवाच । किं वृथा रुद्यते धेनो मां प्राप्य न हि जीवितम् । विद्यते कस्यचिन्मूर्खे स्मरेष्टां देवतां ततः

ເສືອເວົ້າວ່າ: “ເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ໄປເປົ່າໆເຮັດໄມ, ໂອ ແມ່ງົວ? ເມື່ອມາຮອດຂ້າແລ້ວ ຊີວິດຈະບໍ່ເຫຼືອ. ຖ້າເຈົ້າໂງ່ ກໍຈົ່ງລະລຶກເຖິງເທວະດາທີ່ເຈົ້າຮັກແລະນັບຖື—ຖ້າມີຜູ້ຊ່ວຍໄດ້.”

Verse 25

कपिलोवाच । स्वजीवितभयाद्व्याघ्र न रोदिमि कथंचन । पुत्रो मे बालको गोष्ठ्यां क्षीरपायी प्रतीक्षते

ກະປິລາເວົ້າວ່າ: “ໂອ ເສືອ, ຂ້າບໍ່ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ເພາະຢ້ານຊີວິດຂອງຕົນ. ລູກງົວນ້ອຍຂອງຂ້າ ຍັງດື່ມນົມ ແລະກຳລັງຄອຍຂ້າຢູ່ໃນຄອກງົວ.”

Verse 26

नाद्यापि स तृणा न्यत्ति तेनाहं शोकविक्लवा । रोद्मि व्याघ्र सुतस्नेहात्सत्येनात्मानमालभे

«ຈົນບັດນີ້ ລູກນ້ອຍຍັງບໍ່ກິນຫຍ້າ; ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເສົ້າໂສກຫນັກ. ໂອ ເສືອ, ຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອງໄຫ້ເນື່ອງຈາກຄວາມຮັກຕໍ່ລູກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ດ້ວຍສັດຈະ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍປະຕິຍານວ່າຈະກັບຄືນ»។

Verse 27

पाययित्वा सुतं बालं दृष्ट्वा पृष्ट्वा जनं स्वकम् । पुनः प्रत्यागमिष्यामि यदि त्वं मन्यसे विभो

«ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ນົມແກ່ລູກນ້ອຍແລ້ວ ແລະໄດ້ໄປເບິ່ງພ້ອມຖາມໄຖ່ຄົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກັບມາອີກ—ຖ້າທ່ານ ໂອ ຜູ້ມີອຳນາດ ອະນຸຍາດ»។

Verse 28

व्याघ्र उवाच । गत्वा स्वसुतसांनिध्यं दृष्ट्वात्मीयं च गोकुलम् । पुनरागमनं यत्ते न च तच्छ्रद्दधाम्यहम्

ເສືອກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າໄປຢູ່ໃກ້ລູກຂອງເຈົ້າ ແລະໄດ້ເຫັນຄອກງົວຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ການກັບມາອີກຂອງເຈົ້ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຊື່ອ»។

Verse 29

भयान्मां भाषसे चैवं नास्ति प्राणसमं भयम् । तस्मात्प्राणभयान्न त्वमागमिष्यसि धेनुके

«ເຈົ້າເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າແບບນີ້ເພາະຄວາມຢ້ານ. ບໍ່ມີຄວາມຢ້ານໃດເທົ່າກັບຄວາມຢ້ານຕໍ່ຊີວິດ. ດັ່ງນັ້ນ ເພາະຢ້ານຊີວິດ ເຈົ້າຈະບໍ່ກັບມາ, ໂອ ແມ່ງົວ»។

Verse 30

कपिलो वाच । शपथैरागमिष्यामि सत्यमेतच्छृणुष्व मे । प्रत्ययो यदि ते भूयान्मां मुञ्च त्वं मृगाधिप

ກະປິລາກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າຈະກັບມາ ໂດຍຜູກມັດດ້ວຍຄຳສາບານອັນສັກສິດ—ຈົ່ງຟັງຄວາມຈິງນີ້ຈາກຂ້າພະເຈົ້າ. ຖ້າທ່ານປາດຖະໜາຫຼັກປະກັນທີ່ແນ່ນອນກວ່ານີ້ ຈົ່ງປ່ອຍຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ຈອມແຫ່ງສັດປ່າ»។

Verse 31

व्याघ्र उवाच । ब्रूहि ताञ्छपथान्भद्रे समागच्छसि यैः पुनः । ततोऽहं प्रत्ययं गत्वा मोचयिष्यामि वा न वा

ເສືອເວົ້າວ່າ: «ໂອ ນາງຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ຈົ່ງບອກຄຳສາບານທັງຫຼາຍ ທີ່ໂດຍມັນເຈົ້າຈະກັບມາອີກ. ແລ້ວເມື່ອຂ້ອຍໄດ້ຄວາມໝັ້ນໃຈ ຈຶ່ງຈະຕັດສິນວ່າ ຈະປ່ອຍເຈົ້າ ຫຼືບໍ່»។

Verse 32

कपिलोवाच । वेदाध्ययनसंपन्नं ब्राह्मणं वंचयेत्तु यः । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ກະປິລາເວົ້າວ່າ: «ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາອີກ, ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກປົກຄຸມດ້ວຍບາບຂອງຜູ້ຫລອກລວງພຣາຫມັນ ຜູ້ສົມບູນໃນການສຶກສາເວດ»។

Verse 33

गुरुद्रोहरतानां च यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

«ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາອີກ, ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກເປື້ອນດ້ວຍບາບທີ່ເກີດໃນມະນຸດຜູ້ຍິນດີໃນການຫັກຫຼັງຄູອາຈານ (ກຸຣຸ)»។

Verse 34

यत्पापं ब्राह्मणं हत्वा गां च हत्वा प्रजायते । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

«ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາອີກ, ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກປົກຄຸມດ້ວຍບາບທີ່ເກີດຈາກການຂ້າພຣາຫມັນ ແລະຈາກການຂ້າງົວ»។

Verse 35

मित्रद्रोहे च यत्पापं यत्पापं गुरुवंचके । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

«ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາອີກ, ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກເປື້ອນດ້ວຍບາບໃນການຫັກຫຼັງມິດ ແລະດ້ວຍບາບໃນການຫລອກລວງຄູອາຈານ (ກຸຣຸ)»។

Verse 36

यो गां स्पृशति पादेन ब्राह्मणं पावकं तथा । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກັບມາອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົກຄຸມດ້ວຍບາບຂອງຜູ້ທີ່ແຕະງົວດ້ວຍຕີນ ແລະຜູ້ທີ່ແຕະພຣາຫມັນ ແລະໄຟອັນບໍລິສຸດເຊັ່ນດຽວກັນ।

Verse 37

कूपारामतडागानां यो भंगं कुरुत नरः । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ກັບມາອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົກຄຸມດ້ວຍບາບຂອງຜູ້ຊາຍທີ່ທຳລາຍບໍ່ນ້ຳ ສວນ ແລະຫນອງນ້ຳ।

Verse 38

कृतघ्नस्य च यत्पापं सूचकस्य च यद्भवेत् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມາບ່ອນນີ້ອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົກຄຸມດ້ວຍບາບຂອງຄົນອົບອຸ່ນບໍ່ຮູ້ຄຸນ ແລະຂອງຜູ້ຟ້ອງຮ້ອງຊີ້ໂທດ—ດ້ວຍບາບນັ້ນເອງຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົກຄຸມ।

Verse 39

मद्यमांसरतानां च यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມາບ່ອນນີ້ອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົກຄຸມດ້ວຍບາບທີ່ເກີດໃນມະນຸດຜູ້ຫມົດໃຈໃນເຫຼົ້າ ແລະເນື້ອສັດ—ດ້ວຍບາບນັ້ນເອງຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົກຄຸມ।

Verse 40

राजपैशुन्यकर्तॄणां यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມາບ່ອນນີ້ອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົກຄຸມດ້ວຍບາບທີ່ເກີດໃນມະນຸດຜູ້ກະທຳການນິນທາ ແລະການຟ້ອງຮ້ອງສົ່ງຂ່າວໃນເລື່ອງຂອງກະສັດ—ດ້ວຍບາບນັ້ນເອງຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົກຄຸມ។

Verse 41

वेदविक्रयकर्तॄणां यत्पापं संप्रजायते । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາບ່ອນນີ້ອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກເປື້ອນດ້ວຍບາບທີ່ເກີດແກ່ຜູ້ຂາຍພຣະເວດ; ດ້ວຍບາບນັ້ນເອງຂໍໃຫ້ຂ້ອຍມີມົນທິນ.

Verse 42

दीयमानं द्विजातीनां निवारयति योऽल्पधीः । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາບ່ອນນີ້ອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກເປື້ອນດ້ວຍບາບຂອງຜູ້ປັນຍານ້ອຍ ຜູ້ຂັດຂວາງທານທີ່ກຳລັງຖວາຍແກ່ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ; ດ້ວຍບາບນັ້ນເອງຂໍໃຫ້ຂ້ອຍມີມົນທິນ.

Verse 43

विश्वस्तघातकानां च यत्पापं समुदाहृतम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາບ່ອນນີ້ອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກເປື້ອນດ້ວຍບາບທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ສຳລັບຜູ້ຂ້າຜູ້ທີ່ໄວ້ໃຈຕົນ; ດ້ວຍບາບນັ້ນເອງຂໍໃຫ້ຂ້ອຍມີມົນທິນ.

Verse 44

द्विजद्वेषरतानां हि यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາບ່ອນນີ້ອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກເປື້ອນດ້ວຍບາບທີ່ເກີດໃນມະນຸດຜູ້ຫມົດໃຈໃນການກຽດຊັງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ; ດ້ວຍບາບນັ້ນເອງຂໍໃຫ້ຂ້ອຍມີມົນທິນ.

Verse 45

परवादरतानां च पापं यच्च दुरात्मनाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາບ່ອນນີ້ອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກເປື້ອນດ້ວຍບາບ—ບາບໃດກໍຕາມ—ຂອງຄົນຊົ່ວຜູ້ຍິນດີໃນການໃສ່ຮ້າຍຜູ້ອື່ນ; ດ້ວຍບາບນັ້ນເອງຂໍໃຫ້ຂ້ອຍມີມົນທິນ.

Verse 46

रात्रौ ये पापकर्माणो भक्षंति दधिसक्तुकान् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາບ່ອນນີ້ອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກເປື້ອນດ້ວຍບາບຂອງຜູ້ກະທຳບາບ ຜູ້ກິນນົມສົ້ມປົນແປ້ງຄົ້ວໃນຍາມຄ່ຳ—ດ້ວຍບາບນັ້ນເອງ ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກຄອບຄອງ.

Verse 47

वृंताकं मूलकं श्वेतं रक्तं येऽश्नंति गृंजनम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ຖ້າຂ້ອຍບໍ່ກັບມາບ່ອນນີ້ອີກ ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກເປື້ອນດ້ວຍບາບຂອງຜູ້ທີ່ກິນໝາກເຂືອ, ຫົວໄຊເທົ້າ, ແລະ ກຣຶນຈະນະສີຂາວກັບສີແດງ—ດ້ວຍບາບນັ້ນເອງ ຂໍໃຫ້ຂ້ອຍຖືກຄອບຄອງ.

Verse 48

पुलस्त्य उवाच । स तस्याः शपथाञ्छ्रुत्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । प्रत्ययं च तदा गत्वा व्याघ्रो वाक्यमथाब्रवीत्

ພຸລັສຕະຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳສາບານອັນຂັງແຂງຂອງນາງ ຕາຂອງເສືອກໍເປີດກວ້າງດ້ວຍຄວາມພິສົດ. ແລ້ວເມື່ອເຊື່ອໃນຄວາມຈິງໃຈຂອງນາງ ເສືອຈຶ່ງເວົ້າຄຳນີ້.

Verse 49

व्याघ्र उवाच । गच्छ त्वं गोकुले भद्रे पुनरागमनं कुरु । न चैतदवगंतव्यं यदयं वञ्चितो मया

ເສືອກ່າວວ່າ: ໄປເຖີດ ແມ່ຍິງຜູ້ດີ, ໄປຫາໂກກຸລະ (ຖິ່ນຄົນລ້ຽງງົວ) ແລ້ວກັບຄືນມາອີກ. ແລະຢ່າໃຫ້ຜູ້ໃດຮູ້ວ່າ ໃນເລື່ອງນີ້ ຂ້ອຍຖືກເຈົ້າຫລອກ.

Verse 50

कपिले गच्छ पश्य त्वं तनयं सुतवत्सले । पाययित्वा स्तनं पूर्णमवघ्राय च मूर्धनि

ໂອ ກະປິລາ, ໄປເບິ່ງລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ ໂອ ແມ່ຜູ້ອ່ອນໂຍນຮັກລູກ. ໃຫ້ເຂົາດື່ມນົມຈາກອົກເຈົ້າໃຫ້ເຕັມອິ່ມ ແລ້ວຈຶ່ງດົມຫອມ (ຈູບ) ທີ່ກະຫຼອດຫົວຂອງເຂົາ.

Verse 51

मातरं भ्रातरं दृष्ट्वा सखीः स्वजनवबांधवान् । सत्यमेवाग्रतः कृत्वा नान्यथा कर्तुमर्हसि

ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ເຫັນແມ່, ອ້າຍ, ໝູ່ສະຫາຍ ແລະ ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ—ວາງສັດຈະໄວ້ເປັນຫົວໜ້າ—ຢ່າເຮັດຢ່າງອື່ນເລີຍ.

Verse 52

पुलस्त्य उवाच । साऽनुज्ञाता मृगेन्द्रेण कपिला पुत्रवत्सला । अश्रुपूर्णमुखी दीना प्रस्थिता गोकुलं प्रति

ພຸລັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກຈອມແຫ່ງສັດທັງປວງ, ກະປິລາ ຜູ້ຮັກລູກດັ່ງຊີວິດ, ໃບໜ້າເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ ແລະ ຄວາມເສົ້າ, ໄດ້ອອກເດີນທາງໄປຫາ ໂກກຸລະ.

Verse 53

वेपमाना भयोद्विग्ना शोकसागरमध्यगा । करिणीव हि रौद्रेण हरिणा सा बलीयसा । ततः स्वगोकुलं प्राप्ता रभमाणा मुहुर्मुहुः

ນາງສັ່ນໄຫວ ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ, ດັ່ງຕົກຢູ່ກາງທະເລແຫ່ງຄວາມໂສກ—ເຫມືອນຊ້າງເພດຍິງຖືກສິງໂຕດຸຮ້າຍ ແລະ ແຂງແຮງກວ່າ ຂັບໄລ່—ແລ້ວນາງກໍໄດ້ຮອດໂກກຸລະຂອງຕົນ, ຮ້ອງມູ່ຊ້ຳໆ.

Verse 54

तस्याः शब्दं ततः श्रुत्वा ज्ञात्वा वत्सः स्वमातरम् । सम्मुखः प्रययौ तूर्णमूर्द्ध्वपुच्छः प्रहर्षितः

ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງນາງ ແລະ ຮູ້ວ່າເປັນແມ່ຂອງຕົນ, ລູກງົວນ້ອຍນັ້ນກໍຮີບວິ່ງອອກໄປຕ້ອນຮັບ, ຊູຫາງສູງ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ.

Verse 55

अकालागमनं तस्या रौद्रं भंभारवं तथा । दृष्ट्वा श्रुत्वा च वत्सोऽसौ शंकितः परिपृच्छति

ເມື່ອເຫັນການມາຮອດທີ່ບໍ່ທັນເວລາຂອງນາງ ແລະ ໄດ້ຍິນສຽງມູ່ອັນດຸຮ້າຍສັ່ນສະເທືອນ, ລູກງົວນັ້ນກໍກັງວົນສົງໄສ ແລະ ເລີ່ມຖາມນາງ.

Verse 56

वत्स उवाच । न ते पश्यामि सौम्यत्वं दुर्मना इव लक्ष्यमे । किमर्थमन्यवेलायां समायाता वदस्व मे

ລູກງົວເວົ້າວ່າ: ໂອ ຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ຂ້ອຍບໍ່ເຫັນຄວາມອ່ອນໂຍນດັ່ງເກົ່າຂອງເຈົ້າ; ເຈົ້າຄ້າຍຄືມີທຸກໃນໃຈ. ເປັນຫຍັງຈຶ່ງມາໃນເວລາຜິດປົກກະຕິນີ້? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍເຖີດ.

Verse 57

कपिलोवाच । पिब पुत्र स्तनं पश्चात्कारणं चापि मे शृणु । आगताऽहं तव स्नेहात्कुरु तृप्तिं यथेप्सिताम्

ກະປິລາເວົ້າວ່າ: ລູກເອີຍ, ຈົ່ງດື່ມນ້ຳນົມຈາກອົງນົມກ່ອນ; ແລ້ວຈຶ່ງຟັງເຫດຜົນຂອງແມ່ດ້ວຍ. ແມ່ມາເພາະຄວາມຮັກຕໍ່ເຈົ້າ—ຈົ່ງໃຫ້ເຈົ້າອິ່ມໃຈຕາມປາຖະໜາ.

Verse 58

अपश्चिममिदं पुत्र दुर्लभं मातृदर्शनम् । मयाऽद्य पुत्र गंतव्यं शपथैरागता यतः

ນາງເວົ້າວ່າ: ລູກເອີຍ, ການໄດ້ເຫັນແມ່ໃນຄັ້ງນີ້ເປັນເວລາບໍ່ຖືກ ແລະຫາຍາກ. ແຕ່ມື້ນີ້ ລູກຮັກ, ແມ່ຈຳຕ້ອງຈາກໄປ—ເພາະແມ່ມາດ້ວຍຄຳສາບານອັນສັກສິດຜູກມັດໄວ້.

Verse 59

व्याघ्रस्य कामरूपस्य दातव्यं जीवितं मया । तेनाहं शपथैर्मुक्ता कारणात्तव पुत्रक

ນາງເວົ້າວ່າ: ຕໍ່ໜ້າເສືອທີ່ປ່ຽນຮູບໄດ້ຕາມໃຈ, ແມ່ຈຳຕ້ອງມອບຊີວິດຂອງແມ່. ເພາະເຫດນັ້ນ ລູກນ້ອຍເອີຍ, ແມ່ຈຶ່ງຈະພົ້ນຈາກພັນທະຄຳສາບານ ກໍ່ດ້ວຍການສຳເລັດມັນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 60

मयाऽद्य तत्र गंतव्यं मृगराजसमीपतः । यदा च शपथैः पुत्र दास्यामि च कलेवरम्

ນາງເວົ້າວ່າ: ມື້ນີ້ ແມ່ຈຳຕ້ອງໄປທີ່ນັ້ນ ເຖິງຕໍ່ໜ້າພະຣາຊາແຫ່ງສັດປ່າ. ເພາະຕາມຄຳສາບານ, ລູກເອີຍ, ແມ່ຈຳຕ້ອງສະຫຼະແມ່ນແຕ່ຮ່າງກາຍນີ້.

Verse 61

वत्स उवाच । अहं तत्र गमिष्यामि यत्र त्वं गंतुमिच्छसि । श्लाघ्यं हि मरणं मेऽद्य त्वया सह न संशयः

ວັດສະກ່າວວ່າ: ຂ້ອຍຈະໄປທີ່ນັ້ນ—ບ່ອນໃດທີ່ເຈົ້າປາດຖະນາຈະໄປ. ແທ້ຈິງ ການຕາຍວັນນີ້ຮ່ວມກັບເຈົ້າເປັນມໍລະນະອັນຄວນສັນລະເສີນ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 62

एकाकिनाऽपि मर्त्तव्यं यस्मान्मया त्वया विना । यदि मां सहितं तत्र त्वया व्याघ्रो वधिष्यति

ເນື່ອງຈາກຂ້ອຍຈະຕ້ອງຕາຍແມ່ນແຕ່ຢູ່ຄົນດຽວ ໂດຍບໍ່ມີເຈົ້າ—ຖ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເສືອຈະຂ້າຂ້ອຍໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍຢູ່ກັບເຈົ້າ ກໍໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນເຖີດ.

Verse 63

या गतिर्मातृभक्तानां ध्रुवं सा मे भविष्यति । तस्मादवश्यं यास्यामि त्वया सह न संशयः

ຊະຕາກຳໃດຂອງຜູ້ທີ່ມີຄວາມພັກດີຕໍ່ແມ່ ຊະຕາກຳນັ້ນຈະເປັນຂອງຂ້ອຍແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈະໄປກັບເຈົ້າແນ່ນອນ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 64

अथवाऽत्रैव तिष्ठ त्वं शपथाः संतु मे तव । तव स्थाने प्रयास्यामि मातस्त्वं यदि मन्यसे

ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ເຈົ້າຢຸດຢູ່ນີ້ເຖີດ—ໃຫ້ຄຳສາບານຂອງເຈົ້າຢູ່ເທິງຂ້ອຍ. ແມ່ເອີຍ, ຖ້າເຈົ້າເຫັນດີ ຂ້ອຍຈະໄປແທນເຈົ້າ.

Verse 65

जनन्या विप्रयुक्तस्य जीवितं न हि मे प्रियम् । नास्ति मातृसमः कश्चिद्बालानां क्षीरजीविनाम्

ຖ້າຂ້ອຍຖືກແຍກອອກຈາກແມ່ ຊີວິດກໍບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຮັກ. ສຳລັບເດັກນ້ອຍຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍນົມ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າແມ່.

Verse 66

नास्ति मातृसमो नाथो नास्ति मातृसमा गतिः । ये मातृनिरताः पुत्रास्ते यांति परमां गतिम्

ບໍ່ມີຜູ້ຄຸ້ມຄອງໃດເທົ່າມານດາ; ບໍ່ມີທາງໃດເທົ່າມານດາ. ບຸດຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ມານດາ ຈະໄດ້ເຖິງຄະຕິອັນສູງສຸດ.

Verse 67

कपिलोवाच । ममैव विहितो मृत्युर्न ते पुत्रक सांप्रतम् । न चायमन्यभूतानां मृत्युः स्यादन्यमृत्युतः

ກະປິລາກ່າວວ່າ: ຄວາມຕາຍນີ້ຖືກກຳນົດໄວ້ສຳລັບຂ້ອຍແຕ່ຜູ້ດຽວ, ລູກນ້ອຍເອີຍ, ບໍ່ແມ່ນສຳລັບເຈົ້າໃນຍາມນີ້. ແລະມັນບໍ່ແມ່ນຄວາມຕາຍທີ່ມີໄວ້ແກ່ສັດອື່ນ, ກໍບໍ່ແມ່ນຄວາມຕາຍທີ່ເກີດຈາກເຫດອື່ນ.

Verse 68

अपश्चिममिदं पुत्र मातुः सन्देशमुत्तमम् । शृणुष्वावहितो भूत्वा परिणामसुखावहम्

ລູກເອີຍ, ນີ້ແມ່ນຂໍ້ຄວາມສຸດທ້າຍ ແລະອັນປະເສີດຂອງແມ່. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ; ມັນນຳຄວາມສຸກມາໃນບັ້ນປາຍ.

Verse 69

वने चर सदा वत्स अप्रमादपरो भव । प्रमादात्सर्वभूतानि विनश्यंति न संशयः

ລູກນ້ອຍເອີຍ, ເມື່ອເຈົ້າເດີນຢູ່ໃນປ່າ ຈົ່ງຢູ່ດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງເສມອ. ເພາະຄວາມປະມາດ ສັດທັງປວງຍ່ອມພິນາດ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 70

न च लोभेन चर्तव्यं विषमस्थं तृणं क्वचित् । लोभाद्विनाशो जंतूनामिह लोके परत्र च

ຢ່າເຮັດການໃດໆດ້ວຍຄວາມໂລບ, ແມ່ນແຕ່ເພື່ອຫຍ້າໃບນ້ອຍໜຶ່ງທີ່ຢູ່ໃນບ່ອນອັນຕະລາຍ. ເພາະຄວາມໂລບ ສັດທັງປວງຍ່ອມພິນາດ ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ.

Verse 71

समुद्रमटवीं युद्धं विशंते लोभमोहिताः । लोभादि कार्यमत्युग्रं कुर्वंति त्याज्य एव सः

ຖືກລົບລ້າງໂດຍຄວາມໂລບ ຜູ້ຄົນເຂົ້າໄປທະເລ ປ່າດົງ ແລະສົງຄາມ. ຜູ້ໃດກໍ່ການກະທຳຮຸນແຮງຢ່າງຍິ່ງ ເລີ່ມຈາກຄວາມໂລບ ຄວນຫຼີກເວັ້ນແທ້ໆ.

Verse 72

लोभात्प्रमादादाश्वासात्पुरुषो बाध्यते त्रिभिः । तस्माल्लोभो न कर्त्तव्यो न प्रमादो न विश्वसेत्

ຄົນໜຶ່ງຖືກຜູກມັດໂດຍສາມຢ່າງ: ຄວາມໂລບ, ຄວາມປະມາດ, ແລະຄວາມໝັ້ນໃຈຜິດ. ດັ່ງນັ້ນຢ່າເຮັດຄວາມໂລບ, ຢ່າປະມາດ, ແລະຢ່າເຊື່ອໃຈແບບຕາບອດ.

Verse 73

आत्मा च सततं पुत्र रक्षितव्यः प्रयत्नतः । सर्वेभ्यः श्वापदेभ्यश्च म्लेच्छेभ्यस्तस्करादितः

ລູກເອີຍ ເຈົ້າຕ້ອງປົກປ້ອງຕົນເອງຢູ່ເສມອ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ຈົ່ງລະວັງຈາກສັດຮ້າຍທັງປວງ ແລະຈາກຄົນຕ່າງຖິ່ນທີ່ເປັນສັດຕູ, ໂຈນ ແລະອື່ນໆ.

Verse 74

तिर्यग्भ्यः पापयोनिभ्यः सदा विचरता वने । न च शोकस्त्वया कार्यः सर्वेषां मरणं धुवम्

ເມື່ອເຈົ້າເດີນທາງຢູ່ໃນປ່າເປັນນິດ ຈົ່ງລະວັງສັດປ່າ ແລະຜູ້ມີນິໄສອັນຮ້າຍ. ແລະຢ່າໃຫ້ຄວາມໂສກເຂົ້າຄອບງຳ ເພາະຄວາມຕາຍແມ່ນແນ່ນອນສຳລັບທຸກຜູ້.

Verse 75

अस्माकं प्रतिवाचं च शृणु शोकविनाशिनीम् । यथा हि पथिकः कश्चिच्छायार्थी वृक्षमास्थितः । विश्रान्तश्च पुनर्याति तद्वद्भूतसमागमः

ຈົ່ງຟັງຄຳຕອບຂອງພວກເຮົາດ້ວຍ ອັນເປັນຄຳທີ່ທຳລາຍຄວາມໂສກ: ເຫມືອນນັກເດີນທາງຜູ້ໜຶ່ງຫາຮົ່ມເຢັນ ໄດ້ພັກຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໄມ້ ແລ້ວພັກເສັຽງພໍກໍ່ໄປຕໍ່—ການມາພົບກັນຂອງສັດທັງຫຼາຍກໍ່ເປັນແຕ່ຊົ່ວຄາວເທົ່ານັ້ນ.

Verse 76

पुलस्त्य उवाच । एवं संभाष्य तं वत्समवघ्राय च मूर्द्धनि । स्वमातरं सखीवर्गं ततो द्रष्टुं समागता

ພຸລັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນາງໄດ້ຈູບຫົວລູກຜູ້ເປັນທີ່ຮັກດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ແລ້ວຈຶ່ງໄປພົບແມ່ຂອງນາງ ແລະກຸ່ມສະຫາຍຂອງນາງ।

Verse 77

अब्रवीच्च ततो वाक्यं पुत्रशोकेन दुःखिता । अंबाः शृणुत मे वाक्यमपश्चिममिदं स्फुटम्

ແລ້ວນາງຜູ້ທຸກທ້ອນດ້ວຍຄວາມໂສກເພາະລູກ ໄດ້ເວົ້າຄໍານີ້ວ່າ: “ແມ່ໆທັງຫຼາຍ ຈົ່ງຟັງຄໍາຂ້ອຍ—ນີ້ແມ່ນຄໍາສຸດທ້າຍອັນຊັດເຈນຂອງຂ້ອຍ।”

Verse 78

अनाथमबलं दीनं फेनपं मम पुत्रकम् । मातृशोकाभिसंतप्तं सर्वास्तं पालयिष्यथ

“ລູກຂ້ອຍ ເຟນະປະ ເປັນຜູ້ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ ອ່ອນແອ ແລະນ່າສົງສານ; ຖືກເຜົາໃຈດ້ວຍໂສກຂອງແມ່. ພວກເຈົ້າທັງຫຼາຍຈົ່ງປົກປ້ອງເຂົາ.”

Verse 79

भाविनीनामयं पुत्रः सांप्रतं च विशेषतः । स्नपनीयः पायितव्यः पोष्यः पाल्यः स्वपुत्रवत्

“ເດັກນີ້ໃນວັນຂ້າງໜ້າຈະເປັນຂອງພວກເຈົ້າ—ໂດຍສະເພາະຕັ້ງແຕ່ບັດນີ້. ຈົ່ງອາບນ້ໍາໃຫ້ເຂົາ, ໃຫ້ນົມ, ບໍລຸງລ້ຽງ ແລະປົກປ້ອງ ເຫມືອນລູກຂອງຕົນ.”

Verse 80

चरंतं विषमे स्थाने चरंतं परगोकुले । अकार्येषु प्रवर्तंतं हे सख्यो वारयिष्यथ

“ຖ້າເຂົາເດີນໄປໃນບ່ອນອັນຕະລາຍ, ຫຼືຫຼົງເຂົ້າໄປໃນຝູງງົວຂອງຄົນອື່ນ, ຫຼືຫັນໄປສູ່ການກະທໍາທີ່ບໍ່ຄວນ—ໂອ ສະຫາຍຍິງ, ຈົ່ງຫ້າມປາມເຂົາ.”

Verse 81

क्षमध्वं च महाभागा यास्येऽहं सत्यसंश्रयात् । यत्राऽसौ तिष्ठते व्याघ्रो मुक्ताऽहं येन सांप्रतम्

ຂໍໂທດເດີ ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງທັງຫຼາຍ. ເນື່ອງຈາກຂ້ອຍອາໄສສັດຈະ ຂ້ອຍຈຳເປັນຕ້ອງໄປ—ໄປຫາບ່ອນທີ່ເສືອນັ້ນຢືນຢູ່ ຜູ້ທີ່ປ່ອຍຂ້ອຍໄວ້ຊົ່ວຄາວ.

Verse 82

सर्वास्ता वचनं श्रुत्वा तस्याः शोकसमन्विताः । विषादं परमं गत्वा वाक्यमूचुः सुदुःखिताः

ເມື່ອທຸກຄົນໄດ້ຍິນຄຳຂອງນາງ ກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກ. ພວກເຂົາຕົກລົງໃນຄວາມຫມົດຫວັງຢ່າງລຶກ ແລະເວົ້າອອກມາດ້ວຍຄວາມທຸກທ້ອນຫນັກ.

Verse 83

कपिले नैव गंतव्यं न ते दोषो भविष्यति । प्राणात्यये न दोषोऽस्ति संपराये च दारुणे

ພວກເຂົາກ່າວວ່າ: «ໂອ ກະປິລາ, ເຈົ້າຢ່າໄປເລີຍ. ບໍ່ມີຄວາມຜິດຈະຕິດຕົວເຈົ້າ; ເມື່ອຊີວິດຢູ່ໃນອັນຕະລາຍ ແມ່ນແຕ່ໃນວິກິດອັນນ່າຢ້ານ ກໍບໍ່ມີໂທດ»។

Verse 84

अत्र गाथा पुरा गीता मुनिभिर्धर्मवादिभिः । प्राणात्यये समुत्पन्ने शपथे नास्ति पातकम्

«ໃນເລື່ອງນີ້ ມີຄາຖາເກົ່າແກ່ທີ່ບັນດາມຸນີຜູ້ກ່າວທຳມະໄດ້ຂັບຮ້ອງໄວ້: ເມື່ອເກີດສະພາບທີ່ນຳໄປສູ່ຄວາມຕາຍ ການຜິດຄຳສາບານດ້ວຍການບີບຄັ້ນ ບໍ່ເປັນບາບ»។

Verse 85

कपिलोवाच । प्राणिनां प्राण रक्षार्थं वदाम्येवानृतं वचः । नात्मार्थमुपयुञ्जामि स्वल्पमप्यनृतं क्वचित्

ກະປິລາກ່າວວ່າ: «ເພື່ອປົກປ້ອງຊີວິດຂອງສັດທັງຫຼາຍ ຂ້ອຍຈຶ່ງອາດເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງ. ແຕ່ເພື່ອປະໂຫຍດຕົນເອງ ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍນຳໃຊ້ຄວາມບໍ່ຈິງ ແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ ໃນເວລາໃດໆ»។

Verse 86

अश्वमेधसहस्रं तु सत्यं च तुलया धृतम् । अश्वमेधसहस्राद्धि सत्यमेव विशिष्यते

ອັດສະວະເມດ 1,000 ພິທີ ແລະ ສັດຈະ ຖືກຊັ່ງໃນຕາຊັ່ງ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ສັດຈະພຽງຢ່າງດຽວ ເຫນືອກວ່າ ອັດສະວະເມດ 1,000 ພິທີ.

Verse 87

तस्मान्नानृतमात्मानं करिष्ये जीविताशया । आज्ञापयतु मामार्या यास्ये यत्र मृगाधिपः

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ມີຄວາມຫວັງຈະມີຊີວິດ ຂ້ອຍກໍຈະບໍ່ເຮັດຕົນໃຫ້ເປັນຜູ້ເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງ. ຂໍໃຫ້ນາງຜູ້ສູງສົ່ງສັ່ງຂ້ອຍ—ຂ້ອຍຈະໄປຫາທີ່ພະອົງແຫ່ງສັດປ່າ (ເສືອ) ຢູ່.

Verse 88

वयस्या ऊचुः । कपिले त्वं नमस्कार्या सर्वैरपि सुरासुरैः । यत्त्वं परमसत्येन प्राणांस्त्यजसि दुस्त्यजान्

ໝູ່ສາວຂອງນາງກ່າວວ່າ: “ໂອ ກະປິລາ, ເຈົ້າຄວນໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມຈາກທຸກຜູ້ ທັງເທວະ ແລະ ອະສຸຣະ; ເພາະເຈົ້າຍຶດຫມັ້ນໃນສັດຈະອັນສູງສຸດ ແລະພ້ອມຈະສະຫຼະແມ່ນແຕ່ຊີວິດ ອັນຍາກຈະປະຖິ້ມ.”

Verse 89

अवश्यं न च ते भावी मृत्युः सत्यात्कथंचन । प्रमाणं यदि सत्यं हि व्रज पंथाः शिवोऽस्तु ते

ແນ່ນອນ ດ້ວຍຄວາມສັດຈິງຂອງເຈົ້າ ຄວາມຕາຍຈະບໍ່ມາຮອດເຈົ້າແຕ່ຢ່າງໃດ. ຖ້າສັດຈະເປັນຫຼັກຖານ ແລະ ອຳນາດແທ້ ກໍຈົ່ງໄປຕາມທາງຂອງເຈົ້າ—ຂໍໃຫ້ຄວາມສິຣິມົງຄຸນມີແກ່ເຈົ້າ.

Verse 90

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्ता च कपिला गता यत्र मृगाधिपः । अथासौ कपिलां दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । अब्रवीत्प्रश्रितं वाक्यं हर्षगद्गदया गिरा

ພຸລັດສະຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກກ່າວເຊັ່ນນັ້ນ ກະປິລາກໍໄປຫາບ່ອນທີ່ພະອົງແຫ່ງສັດປ່າຢູ່. ເມື່ອລາວເຫັນກະປິລາ ກໍຕາເບີກກວ້າງດ້ວຍຄວາມພິສົດ ແລະເວົ້າຄຳຖ່ອມຕົນ ດ້ວຍສຽງສັ່ນເພາະຄວາມປິຕິ.

Verse 91

व्याघ्र उवाच । स्वागतं तव कल्याणि कपिले सत्यवादिनि । नहि सत्यवतां किंचिदशुभं विद्यते क्वचित्

ເສືອໄດ້ກ່າວວ່າ: “ຂໍຕ້ອນຮັບ ໂອ ກະປິລາ ຜູ້ເປັນມງຄົດ ແລະຜູ້ເວົ້າຄວາມຈິງ. ສໍາລັບຜູ້ຍຶດຖືຄວາມຈິງ ບໍ່ມີອັບມງຄົດໃດໆເກີດຂຶ້ນໃນທີ່ໃດເລີຍ.”

Verse 92

त्वयोक्तं कपिले पूर्वं शपथैरागमाय च । तेन मे कौतुकं जातं याताऽगच्छेत्पुनः कथम्

“ກ່ອນນີ້ ໂອ ກະປິລາ, ເຈົ້າໄດ້ສັນຍາໄວ້ ໂດຍຄໍາສາບານອັນສັກສິດ ວ່າຈະກັບຄືນ. ນັ້ນເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍພິສົດໃຈ: ຜູ້ທີ່ໄປແລ້ວ ຈະກັບມາອີກໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 93

तस्माद्गच्छ मया मुक्ता यत्राऽसौ तनयस्तव । तिष्ठते गोकुले बद्धः क्षीरपायी सुदुःखितः

“ດັ່ງນັ້ນ ໄປເຖີດ—ຂ້ອຍໄດ້ປ່ອຍເຈົ້າແລ້ວ—ໄປຫາບ່ອນທີ່ລູກຊາຍຂອງເຈົ້າຢູ່. ລາວຍັງຖືກມັດຢູ່ໃນບ້ານຄົນລ້ຽງງົວ, ຍັງດື່ມນົມ ແລະທຸກທໍລະມານຢ່າງໜັກ.”

Verse 94

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु स राजा प्रकृतिं गतः । मृगीशापेन निर्मुक्तो दिव्यरूपवपुर्धरः । ततोऽब्रवीत्प्रहृष्टात्मा कपिलां सत्यवादिनीम्

ພຸລັສຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ກະສັດໄດ້ກັບຄືນສູ່ສະພາບເດີມຂອງຕົນ, ພົ້ນຈາກຄໍາສາບານຂອງແມ່ກວາງ, ແລະສວມຮ່າງກາຍອັນທິບ. ແລ້ວດ້ວຍໃຈຍິນດີ ລາວໄດ້ກ່າວກັບກະປິລາ ຜູ້ເວົ້າຄວາມຈິງ.

Verse 95

राजोवाच । प्रसादात्तव मुक्तोऽहं शापादस्मात्सुदारुणात् । किं ते प्रियं करोम्यद्य धेनुके ब्रूहि सत्वरम्

ກະສັດກ່າວວ່າ: “ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຈົ້າ ຂ້ອຍພົ້ນຈາກຄໍາສາບານອັນນ່າຢ້ານນີ້ແລ້ວ. ມື້ນີ້ ຂ້ອຍຈະເຮັດສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າພໍໃຈໃຫ້ເຈົ້າ, ໂອ ນາງຜູ້ເປັນທິດາແຫ່ງງົວ? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍໄວໆ.”

Verse 96

कपिलोवाच । कृतकृत्याऽस्मि राजेन्द यत्त्वं मुक्तोऽसि किल्बिषात् । पिपासा बाधतेत्यर्थं सांप्रतं जलमानयम्

ກະປິລາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມກະສັດແຫ່ງກະສັດທັງຫຼາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າພະລະກິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າສຳເລັດແລ້ວ ເພາະທ່ານພົ້ນຈາກບາບແລະມົນທິນ. ບັດນີ້ມີແຕ່ຄວາມຫິວນ້ຳທີ່ລົບກວນ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງນຳນ້ຳມາໃຫ້ໄວໆ»។

Verse 97

नैवानृतं विजानीहि सत्यमेतन्मयोदितम्

«ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າ ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄຳມຸສາ; ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວ»។

Verse 98

पुलस्त्य उवाच । अथासौ पार्थिवो हस्ते चापमादाय सत्वरम् । सज्यं कृत्वा शरं गृह्य जघान धरणीतलम्

ປຸລັດສະຕະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວກະສັດນັ້ນໄດ້ຈັບຄັນທະນູໄວ້ໃນມືຢ່າງຮີບດ່ວນ; ຂຶ້ນສາຍທະນູ ແລະຈັບລູກສອນ ແລ້ວຍິງກະທົບພື້ນດິນ।

Verse 99

ततः सलिलमुत्तस्थौ निर्मलं शीतलं शुभम् । तत्र सा कपिला स्नात्वा वितृषा समपद्यत

ຈາກນັ້ນ ນ້ຳໄດ້ພຸ້ງຂຶ້ນ ໃສສະອາດ ເຢັນສະບາຍ ແລະເປັນມົງຄຸນ. ທີ່ນັ້ນ ກະປິລາ ໄດ້ອາບນ້ຳ ແລະຄວາມຫິວນ້ຳຂອງນາງກໍສົມບູນດັບລົງ।

Verse 100

एतस्मिन्नन्तरे धर्मः स्वयं तत्र समागतः । अब्रवीत्कपिलां हृष्टो वरं वरय शोभने

ໃນຂະນະນັ້ນ ທ່ານທັມມະ ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນດ້ວຍຕົນເອງ. ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ທ່ານໄດ້ກ່າວກັບກະປິລາວ່າ: «ໂອ ຜູ້ງາມ, ຈົ່ງເລືອກພອນໜຶ່ງ»।

Verse 101

तव सत्येन तुष्टोऽहं नास्ति ते सदृशी क्वचित् । त्रैलोक्ये सकले धेनुर्न भविष्यति वै शुभे

ດ້ວຍຄວາມສັດຈິງຂອງເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈ; ບໍ່ມີໃຜເທົ່າເຈົ້າ. ໃນສາມໂລກທັງປວງ ໂອ ຜູ້ມີມົງຄຸນ ຈະບໍ່ມີແມ່ງົວໃດສະເໝີເຈົ້າ.

Verse 102

कपिलोवाच । प्रसादात्तव गच्छेय सह राज्ञा सगोकुला । सुप्रभेण पदं दिव्यं जरामरणवर्जितम्

ກະປິລາກ່າວວ່າ: ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຈາກໄປພ້ອມກັບພຣະຣາຊາ ແລະຝູງງົວທັງປວງ ໄປສູ່ຖິ່ນທິບອັນສະຫວ່າງໄສ ທີ່ປາດຈາກຊະລາແລະມະຣະນະ.

Verse 103

मन्नाम्ना ख्यातिमायातु पुण्यमेतज्जलाशयम् । सर्वपापहरं नृणां सर्वकामप्रदं तथा

ຂໍໃຫ້ອ່າງນ້ຳອັນມີບຸນນີ້ ໂດງດັງດ້ວຍນາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ຂໍໃຫ້ມັນລ້າງບາບທັງປວງຂອງມະນຸດ ແລະປະທານຄວາມປາດຖະໜາທັງຫມົດ.

Verse 104

धर्म उवाच । येऽत्र स्नानं करिष्यंति सुपुण्ये सलिले शुभे । चतुर्द्दश्यां विशेषेण ते यास्यंति परां गतिम्

ທັມມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດຈະອາບນ້ຳຢູ່ນີ້ ໃນນ້ຳອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະມີບຸນຍິ່ງ ໂດຍສະເພາະໃນວັນຂຶ້ນ/ແຮມ 14 ຄ່ຳ ພວກເຂົາຈະໄດ້ບັນລຸຄວາມເຖິງອັນສູງສຸດ.

Verse 105

तव नाम्ना सुपुण्यं हि तीर्थमेतद्भविष्यति । दर्शमुद्दिश्य मर्त्यस्तु प्राप्स्यते गोसहस्रकम् । स्नानाल्लक्षगुणं दानात्पुण्यं चैव तथाऽक्षयम्

ແທ້ຈິງ ໂດຍນາມຂອງເຈົ້າ ຕີຣຖະນີ້ຈະເປັນຕີຣຖະອັນມີບຸນຍິ່ງ. ມະນຸດຜູ້ປະກອບພິທີໂດຍອ້າງອີງວັນດາຣຊະ (ວັນເດືອນດັບ) ຈະໄດ້ຜົນເທົ່າກັບການຖວາຍງົວພັນຕົວ. ຈາກການອາບນ້ຳ ເກີດບຸນເພີ່ມພູນເປັນແສນເທົ່າ; ແລະຈາກການໃຫ້ທານ ກໍໄດ້ບຸນອັນບໍ່ສິ້ນສຸດເຊັ່ນກັນ.

Verse 106

येऽत्र श्राद्धं करिष्यंति मानवाः सुसमाहिताः । सर्वदानफलं तेषां भुक्तिमुक्ती महात्मनाम्

ຜູ້ຄົນຜູ້ມີໃຈໝັ້ນຄົງ ປະກອບພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ຢູ່ທີ່ນີ້ ຈະໄດ້ຜົນແຫ່ງທານທັງປວງ ພ້ອມທັງຄວາມສຸກໂລກີ ແລະ ໂມກສະ (ຫຼຸດພົ້ນ) ຂອງຜູ້ໃຈຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 107

अपि कीटपतंगा ये तृषार्ताः सलिले शुभे । मज्जयिष्यति यास्यंति तेऽपि स्थानं दिवौकसाम्

ແມ່ນແຕ່ແມງໄມ້ ແລະ ນົກທີ່ທຸກທ້ອນເພາະຄວາມຫິວນ້ຳ ຖ້າໄດ້ຈົມຕົວໃນນ້ຳອັນມົງຄຸນນີ້ ພວກເຂົາກໍຈະໄປຮອດແດນຂອງເທວະດາ।

Verse 108

किं पुनर्भक्तिसंयुक्ता मानवाः सत्यवादिनः । मनस्विनो महाभागाः श्रद्धावंतो विचक्षणाः

ແລ້ວຍິ່ງກວ່ານັ້ນ ມະນຸດຜູ້ປະກອບດ້ວຍພັກຕິ (ຄວາມສັດທາບູຊາ) ເວົ້າຄວາມຈິງ ໃຈແນ່ວແນ່ ມີວາສະນາດີ ມີສັດທາ ແລະ ມີປັນຍາ—ຈະໄດ້ບຸນຫຼາຍພຽງໃດ!

Verse 109

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु विमानानि सहस्रशः । समायातानि राजेंद्र कपिलायाः प्रभावतः

ພຸລັສຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ໂອ ກະສັດແຫ່ງມະນຸດ, ວິມານຟ້າຈຳນວນພັນໆ ໄດ້ມາຮອດ ເນື່ອງດ້ວຍອຳນາດອັນອັດສະຈັນຂອງ ກະປິລາ।

Verse 110

तान्यारुह्याथ कपिला गोपगोकुलसंकुला । सुप्रभेण समायुक्ता तत्पदं परमं गता

ເມື່ອຂຶ້ນຂີ່ວິມານເຫຼົ່ານັ້ນແລ້ວ ກະປິລາ ຜູ້ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍຄົນລ້ຽງງົວ ແລະ ຝູງງົວຫຼາຍມາກ, ພ້ອມກັບ ສຸປຣະພາ, ໄດ້ໄປຮອດສະຖານະອັນສູງສຸດ।

Verse 111

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । श्राद्धं चैवात्मनः शक्त्या दानं पार्थिवसत्तम

ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນທຸກປະການ ຄວນໄປອາບນ້ຳຊຳລະທີ່ນັ້ນ; ແລະຕາມກຳລັງຂອງຕົນ ຄວນປະກອບພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ແລະໃຫ້ທານ, ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດສຸດ।