Adhyaya 21

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ पिण्डोदकमनुत्तमम् । तीर्थं यत्र तपस्तप्तं पिण्डोदकद्विजातिना

ພຸລັສຕະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ຄວນໄປຫາຕີຣຖະ ‘ປິນຑໂອດະກະ’ ອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້—ສະຖານທີ່ສັກສິດທີ່ດວິຈາຕິນາມ ‘ປິນຑໂອດະກະ’ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະສະ»।

Verse 2

पुरा पिण्डोदकोनाम ब्राह्मणोऽभून्महामते । मन्दप्रज्ञोऽल्पमेधावी सोपाध्यायेन पाठितः

ໃນການກ່ອນກ່ອນ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ມີພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງຊື່ ປິນໂດດະກະ. ລາວມີປັນຍາທຶບ ແລະ ສະຕິນ້ອຍ ໄດ້ຮັບການສອນຈາກອາຈານຂອງຕົນໃຫ້ອ່ານສູດພຣະເວດ।

Verse 3

अशक्तोऽध्ययनं कर्तुं जाड्यभावान्महीपते । स वैराग्यं परं गत्वा संप्राप्तो गिरिगह्वरे

ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ ເນື່ອງຈາກຄວາມທຶບທື່ນ ລາວບໍ່ສາມາດຮຽນຮູ້ໄດ້. ຕໍ່ມາລາວໄດ້ບັນລຸວິຣາກະຢ່າງສູງ ແລະ ໄດ້ໄປຮອດຖ້ຳໃນພູເຂົາເພື່ອປະຕິບັດທຳ.

Verse 4

एतस्मिन्नेव कालेतु तत्रैव च सरस्वती । वीणाविनोदसंयुक्ता विविक्ते तमुपस्थिता

ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ພຣະເທວີ ສະຣັດສະວະຕີ ຜູ້ຊື່ນຊົມໃນການບັນເທີງດ້ວຍວີນາ ໄດ້ເຂົ້າມາຫາລາວໃນບ່ອນສະງົບສະຫງັດ.

Verse 5

तं दृष्ट्वा ब्राह्मणं खिन्नं वैराग्येण समन्वितम् । कृपाविष्टा महादेवी वाक्यमेतदुवाच ह

ເມື່ອພຣະເທວີເຫັນພຣາຫມັນນັ້ນທີ່ເສົ້າໝອງ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍວິຣາກະ ນາງຖືກຄວາມເມດຕາກະຕຸ້ນ ແລະ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 6

सरस्वत्युवाच । कस्मात्त्वं खिद्यसे विप्र विरक्त इव भाससे । कस्मान्न हृष्यसि हृदा कस्मादत्र त्वमागतः । वद शीघ्रं महाभाग तवांतिके वसाम्यहम्

ສະຣັດສະວະຕີກ່າວວ່າ: «ໂອ ວິປຣະ ເຈົ້າເສົ້າໝອງເພາະຫຍັງ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເບິ່ງຄືຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກທຸກສິ່ງ? ເປັນຫຍັງໃຈເຈົ້າບໍ່ຍິນດີ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າມາທີ່ນີ້? ຈົ່ງບອກໄວໆ ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ—ເພາະຂ້າພະເຈົ້າພັກຢູ່ໃກ້ເຈົ້າ»។

Verse 7

पिण्डोदक उवाच । अहं वैराग्यमापन्न उपाध्यायतिरस्कृतः । ज्ञानहीनो महाभागे मृत्युं वांछामि सांप्रतम्

ປິນໂດດະກະ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າໄດ້ຕົກຢູ່ໃນວິໄຣກະ (ຄວາມຄາຍຄວາມຍຶດຕິດ) ແລະຖືກອາຈານດູໝິ່ນ. ຂາດປັນຍາແທ້ ໂອ ນາງຜູ້ມີພາກດີ ບັດນີ້ຂ້າປາຖະນາຄວາມຕາຍ»।

Verse 9

न मे सरस्वती देवी जिह्वाग्रे परिवर्तते । कारणं नान्यदस्तीह मृत्योर्मम वरानने । दृष्टोऽकस्मात्त्वया चाहं ततो यास्यामि चान्यतः । मरणं हि मम श्रेयो मूकभावान्न जीवितम्

«ສໍາລັບຂ້າ ພຣະນາງສະຣັສວະຕີ ບໍ່ເຄື່ອນຢູ່ປາຍລີ້ນ. ບໍ່ມີເຫດອື່ນໃນນີ້ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້າປາຖະນາຄວາມຕາຍ ໂອ ຜູ້ໜ້າງາມ. ເຈົ້າເຫັນຂ້າໂດຍບັງເອີນ ດັ່ງນັ້ນຂ້າຈະໄປທີ່ອື່ນ. ຄວາມຕາຍດີກວ່າສໍາລັບຂ້າ ກວ່າການມີຊີວິດໃນພາວະເປັນຄົນງຽບງັນ»។

Verse 10

सरस्वत्युवाच । अहं सरस्वती देवी सदास्मिन्वरपर्वते । निशासुखे त्रयोदश्यां करोमि वसतिं द्विज । तस्मात्त्वं प्रार्थय वरं यदभीष्टं सुदुर्लभम्

ສະຣັສວະຕີ ກ່າວວ່າ: «ຂ້າແມ່ນເທວີສະຣັສວະຕີ. ຂ້າພັກອາໄສຢູ່ເທິງພູອັນປະເສີດນີ້ເປັນນິດ. ໃນວັນທີ 13 (ຕຣະໂຢດະຊີ) ເມື່ອຄ່ໍາຄືນເລີ່ມຢ່າງຮື່ນຮົມ ໂອ ດວິຊະ, ຂ້າມາພັກຢູ່ນີ້. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຂໍພອນ—ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າປາຖະນາ ແມ່ນແມ່ນຈະຫາຍາກກໍຕາມ»។

Verse 11

पिण्डोदक उवाच । प्रसादात्तव वै वाणि सर्वज्ञत्वं ममेप्सितम् । एतत्तीर्थं तु मन्नाम्ना ख्यातिं यातु शुचिस्मिते

ປິນໂດດະກະ ກ່າວວ່າ: «ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຈົ້າ ໂອ ເທວີວານີ (ເທວີແຫ່ງຖ້ອຍຄໍາ) ຂ້າປາຖະນາຄວາມຮູ້ທົ່ວທັງ. ແລະຂໍໃຫ້ຕີຣະຖະອັນສັກສິດນີ້ ໂດງດັງດ້ວຍນາມຂອງຂ້າ ໂອ ຜູ້ຍິ້ມບໍລິສຸດ»។

Verse 12

सरस्वत्युवाच । अद्यप्रभृति सर्वज्ञो ह्यत्र लोके भविष्यसि । नाम्ना तव तथा तीर्थमेतत्ख्यातिं प्रयास्यति

ສະຣັສວະຕີ ກ່າວວ່າ: «ແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ຮູ້ທົ່ວທັງໃນໂລກນີ້ແທ້. ແລະຕີຣະຖະນີ້ກໍຈະໂດງດັງດ້ວຍນາມຂອງເຈົ້າ»។

Verse 13

निशामुखे त्रयोदश्यां योऽत्र स्नानं करिष्यति । भविष्यति स सर्वज्ञो यद्यपि स्यात्सुमन्दधीः

ໃນເວລາເຂົ້າຄ່ຳ ໃນວັນຕິຖີທີ 13 ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ບ່ອນນີ້ ຈະເປັນຜູ້ຮູ້ທົ່ວໄປ ແມ່ນແຕ່ເຄີຍມີປັນຍາທຶບກໍຕາມ।

Verse 14

अत्र मे सततं वासो भविष्यति द्विजोत्तम । यस्मात्तस्मात्सदा स्नानं कर्तव्यं सुसमाहितैः

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ທີ່ນີ້ເປັນທີ່ພັກອາໄສຂອງເຮົາຢ່າງສະເໝີ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີໃຈສະຫງົບ ແລະມີສະຕິ ຄວນອາບນ້ຳທີ່ນີ້ເປັນນິດ।

Verse 15

एवमुक्त्वा ततो देवी तत्रैवांतरधीयत । पिण्डोदको हि सर्वज्ञो भूत्वाथ स्वगृहं ययौ । व्यस्मापयज्जनान्सर्वांस्तत्तीर्थस्य समाश्रयात्

ເມື່ອຕັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະເທວີກໍຫາຍໄປຢູ່ບ່ອນນັ້ນເອງ. ຕໍ່ມາ ປິນໂຑດະກະ ໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຮູ້ທົ່ວໄປ ແລະກັບໄປບ້ານຂອງຕົນ; ໂດຍອາໄສຕີຣຖະອັນສັກສິດນັ້ນ ລາວເຮັດໃຫ້ຊົນທັງປວງພິສົດອັດສະຈັນໃນອານຸພາບຂອງມັນ।

Verse 21

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पिण्डोदकतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ ອັນສັກສິດ—ໃນ ເອກາຊີຕິ-ສາຫັສຣີ ສັມຫິຕາ, ໃນພາກທີ 7 ປຣະພາສະຂັນດະ, ແລະອະນຸພາກທີ 3 ອັຣບຸດະຂັນດະ—ບົດທີ 21 ຊື່ «ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງ ປິນໂຑດະກະ-ຕີຣຖະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।