एवं तदा दमनकोत्सव ईश्वरस्य आंदोलनेन नृपवेश्मनि मेऽवतारः । शम्भोर्गणत्वमभवच्च तथाग्निवेश्यशापेन गृध्र इह भद्र तवेदमुक्तम्
evaṃ tadā damanakotsava īśvarasya āṃdolanena nṛpaveśmani me'vatāraḥ | śambhorgaṇatvamabhavacca tathāgniveśyaśāpena gṛdhra iha bhadra tavedamuktam
ດັ່ງນັ້ນ ໃນເວລານັ້ນ—ໃນງານດະມະນະກະອຸດສະວະຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະພິທີອັນໂດລະນະ (ແກວ່ງຊິງຊ້າ) ຂອງອີສະວະຣະ—ການອະວະຕານຂອງຂ້ອຍເກີດຂຶ້ນໃນພະຣາຊວັງ. ຂ້ອຍຍັງໄດ້ເປັນຄະນະ (gaṇa) ຂອງຊັມພູ; ແລະທີ່ນີ້ ໂອ ຜູ້ດີ, ໂດຍຄໍາສາບແຊ່ງຂອງອັກນິເວດສະຍະ ຂ້ອຍກາຍເປັນນົກແຮ້. ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງ.
Gṛdhra (the vulture), speaking to Indradyumna (contextual)
Tirtha: Īśvara-āndolana (swing festival context)
Type: kshetra
Listener: Indradyumna (addressed as 'bhadra')
Scene: A grand Śaiva festival in a royal palace: Īśvara’s swing (āndolana) is being ceremonially moved; amid lamps, flowers, and music, the narrator’s ‘descent’ occurs and he gains gaṇa-status, yet bears Agniveśya’s curse as a vulture.
Even exalted beings can fall through a curse, yet divine association (Śiva’s gaṇas) and truthful narration become steps toward restoration and clarity of karma.
No specific tīrtha is named in this verse; the focus is on Śiva’s festival context and the karmic backstory within the Kaumārikākhaṇḍa narrative.
A festival observance is referenced—Īśvara’s Damanaka-utsava and the āṃdolana (ceremonial swing)—but no direct injunction for dāna, snāna, or japa appears in this verse.