नमो निसर्गात्मकभूतिकाय नमोऽस्त्वमेयोक्षमहर्द्धिकाय । नमः शरण्याय नमोऽगुणाय नमोऽस्तु ते भीमगुणानुगाय
namo nisargātmakabhūtikāya namo'stvameyokṣamaharddhikāya | namaḥ śaraṇyāya namo'guṇāya namo'stu te bhīmaguṇānugāya
ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີພຣະກາຍເປັນລະບຽບທຳມະຊາດແລະການດຳລົງຢູ່ອັນປາກົດ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງຜູ້ຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ຜູ້ມີສະຫງ່າລາສີຍິ່ງ ແລະມີທຸງວົງວົວເປັນເຄື່ອງໝາຍ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງທຸກຜູ້; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເຫນືອຄຸນລັກສະນະ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຍັງດຳເນີນສອດຄ່ອງກັບພະລັງອັນນ່າຢຳເກງ.
Umāputra (Skanda/Kumāra) praising Śiva
Scene: Vṛṣadhvaja Śiva towering yet serene; his form subtly composed of elements—mountains, rivers, forests—while devotees seek refuge at his feet; a banner with bull emblem fluttering.
Śiva is both the manifest cosmic order (nisarga) and the attributeless Absolute (aguṇa), approachable as the supreme refuge through devotion.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a universal Śiva-stuti within the Kaumārikākhaṇḍa narrative.
No explicit ritual is stated here; it is a hymn of salutations (stotra) intended for devotional recitation.