Adhyaya 8

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । धर्मारण्यकथां पुण्यां श्रुत्वा तृप्तिर्न मे विभो । यदायदा कथयसि तदा प्रोत्सहते मनः । अतः परं किमभवत्परं कौतूहलं हि मे

ຢຸທິສຖິຣາ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ມີລິດອຳນາດຍິ່ງໃຫຍ່! ແມ່ນແຕ່ໄດ້ຟັງເລື່ອງອັນສັກສິດຂອງ ທັມມາຣັນຍະ ແລ້ວ ໃຈຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ອິ່ມເຕັມ. ທຸກເທື່ອທີ່ທ່ານເລົ່າ ໃຈຂ້າພະເຈົ້າຍິ່ງຮ້ອນໃຝ່ຮູ້. ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ຄວາມຢາກຮູ້ຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຫຍ່ຫຼາຍ.

Verse 2

व्यास उवाच । शृणु पार्थ महापुण्यां कथां स्कंदपुराणजाम् । स्थाणुनोक्तां च स्कंदाय धर्मारण्योद्भवां शुभाम्

ວະຍາສ ກ່າວວ່າ: ໂອ ປາຣຖະ ຈົ່ງຟັງ—ເລື່ອງອັນເປັນມະຫາບຸນນີ້ ອັນເກີດຈາກ ສະກັນດະປຸຣານະ. ເປັນກະທາມົງຄຸນທີ່ອຸບັດຂຶ້ນໃນ ທັມມາຣັນຍະ ແລະ ສະຖານຸ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ກ່າວແກ່ ສະກັນດະ.

Verse 3

सर्वतीर्थस्य फलदां सर्वोपद्रवनाशिनीम् । कैलासशिखरासीनं देवदेवं जगद्गुरुम् । पंचवक्त्रं दशभुजं त्रिनेत्रं शूलपाणिनम्

ກະທາອັນສັກສິດນັ້ນ ປະທານຜົນແຫ່ງຕີຣຖະທັງປວງ ແລະ ທຳລາຍອຸປະທຣະວະທຸກຢ່າງ. ໃນນັ້ນພັນນາເຖິງ ເທວະເຫນືອເທວະ ຜູ້ເປັນຄູແຫ່ງໂລກ ປະທັບຢູ່ເທິງຍອດໄກລາສ—ຫ້າພັກຕຣ໌ ສິບແຂນ ສາມນະຍນ ແລະ ຖືຕຣິຊູລໃນພຣະຫັດ.

Verse 4

कपालखटवांगकरं नागयज्ञोपवीतिनम् । गणैः परिवृतं तत्र सुरासुरनमस्कृतम्

ພຣະອົງຖືກະໂຫຼກ ແລະ ໄມ້ຄທາຂັຏວາງຄະ ພ້ອມທັງສວມງູເປັນຍັຊໂຍປະວີຕ (ສາຍສັກສິດ). ທີ່ນັ້ນພຣະອົງຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍໝູ່ຄະນະຂອງພຣະອົງ ແລະ ເທວະກັບອະສຸຣະກໍນົບນ້ອມນະມັດສະການ.

Verse 5

नानारूपगुणैर्गीतं नारदप्रमुखैर्युतम् । गंधर्वैश्चाप्सरोभिश्च सेवितं तमुमापतिम् । तत्रस्थं च महादेवं प्रणिपत्याब्रवीत्सुतः

ພຣະອຸມາປະຕິ ຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະຕຸຕິອັນຫຼາກຮູບຫຼາກຄຸນ; ມີນາຣະດະ ແລະ ຜູ້ອື່ນໆ ຢູ່ຮ່ວມ, ແລະ ຄັນທັຣວະກັບອັບສະຣາ ຄອຍຮັບໃຊ້. ແລ້ວ ສະກັນດະ ຜູ້ເປັນພຣະບຸດ ໄດ້ກົ້ມກາບມະຫາເທວະຜູ້ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະ ກ່າວຂຶ້ນ.

Verse 6

स्कंद उवाच । स्वामिन्निंद्रादयो देवा ब्रह्माद्याश्चैव सर्वशः । तव द्वारे समायातान्त्वद्दर्शनैकलालसाः । किमाज्ञापयसे देव करवाणि तवाग्रतः

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ພຣະອາຈານເຈົ້າ, ອິນທຣະແລະເທວະທັງຫຼາຍ, ພ້ອມທັງພຣະພຣະຫມາແລະທຸກພຣະອົງ, ໄດ້ມາຮອດປະຕູຂອງພຣະອົງ ໂດຍປາຖະໜາແຕ່ຈະໄດ້ເຫັນດາຣະຊະນາຂອງພຣະອົງ. ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ພຣະອົງຊົງມີພຣະບັນຊາຢ່າງໃດ? ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດສິ່ງໃດຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ?

Verse 7

व्यास उवाच । स्कंदस्य वचनं श्रुत्वा आसनादुत्थितो हरः । वृषभं न समारूढो गंतुकामोऽभवत्तदा

ວະຍາສະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງສະກັນດະ ພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍລຸກຈາກອາສນະ. ໂດຍບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນຂີ່ພະສຸພະ (ງົວ) ພຣະອົງກໍມີພຣະປະສົງຈະເສດັດອອກໄປໃນຂະນະນັ້ນ

Verse 8

गतुकामं शिवं दृष्ट्वा स्कंदो वाक्यमथाब्रवीत्

ເມື່ອເຫັນພຣະສິວະພ້ອມຈະເສດັດໄປ ສະກັນດະຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້

Verse 9

स्कंद उवाच । किं कार्यं देव देवानां यत्त्वमाहूयसे त्वरम् । वृषं त्यक्त्वा कृपासिंधो कृपास्ति यदि मे वद

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ພຣະເທວະ, ກິດທຸລະອັນໃດຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ຈຶ່ງເຊີນພຣະອົງຢ່າງຮີບດ່ວນເຊັ່ນນີ້? ຖຶງກັບລະທິ້ງງົວພະສຸພະ, ຂ້າແຕ່ມະຫາສະມຸດແຫ່ງກະລຸນາ, ຖ້າພຣະອົງມີເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍໂປດຕຣັດບອກແດ່

Verse 10

देवदानव युद्धं वा किं कार्यं वा महत्तरम्

ແມ່ນສົງຄາມລະຫວ່າງເທວະກັບດານະວະ ຫຼືວ່າມີກິດອື່ນໃດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່ານັ້ນ?

Verse 11

शिव उवाच । शृणुष्वैकाग्रमनसा येनाहं व्यग्रचेतसः । अस्ति स्थानं महापुण्यं धर्म्मारण्यं च भूतले

ພຣະສິວະຕັດວ່າ: “ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຈົ່ງຈໍາແນ່ວແນ່, ເພາະໃຈເຮົາກໍາລັງຮ້ອນຮົນ. ໃນໂລກນີ້ມີສະຖານທີ່ສັກສິດມີບຸນຍິ່ງ ຊື່ວ່າ ທັມມາຣັນຍະ ປ່າແຫ່ງທັມ.”

Verse 12

तत्रापि गंतुकामोऽहं देवैः सह षडाननः

“ເຖິງສະຖານທີ່ນັ້ນ ເຮົາກໍປາຖະໜາຈະໄປ—ພ້ອມກັບເທວະທັງຫຼາຍ, ໂອ ສັດານະນະ ຜູ້ມີຫົກພັກຕຣ໌.”

Verse 13

स्कंद उवाच । तत्र गत्वा महादेव किं करिष्यसि सांप्रतम् । तन्मे ब्रूहि जगन्नाथ कृत्यं सर्वमशेषतः

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາເທວະ ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນແລ້ວ ບັດນີ້ພຣະອົງຈະກະທໍາສິ່ງໃດ? ໂອ ຈະກັນນາຖ ຂໍໃຫ້ຕັດບອກເປົ້າໝາຍແລະກິດທັງປວງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ໂດຍບໍ່ເຫຼືອສິ່ງໃດ.”

Verse 14

शिव उवाच । श्रूयतां वचनं पुत्र मनसोल्हादकारणम् । आदितः सर्व्ववृत्तानां सृष्टि स्थितिकरं महत्

ພຣະສິວະຕັດວ່າ: “ໂອ ລູກເອີຍ ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເຮົາ ອັນເຮັດໃຫ້ໃຈຊື່ນບານ. ຈາກປະຖົມການ ເຮົາຈະເລົ່າເລື່ອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ອັນເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການສ້າງແລະການດໍາລົງຢູ່ຂອງເຫດການທັງປວງ.”

Verse 15

परंतु प्रलये जाते सर्वतस्तमसा वृतम् । आसीदेकं तदा ब्रह्म निर्गुणं बीजमव्ययम्

ແຕ່ເມື່ອປຣະລະຍະເກີດຂຶ້ນ ແລະຄວາມມືດປົກຄຸມທຸກທິດ ໃນເວລານັ້ນມີແຕ່ພຣະພຣະມັນເທົ່ານັ້ນ—ນິຣຄຸນ ບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ ເປັນເມັດພັນອັນບໍ່ສູນສະລາຍ ບໍ່ເສື່ອມຄ່າຍ.

Verse 16

निर्मितं वै गुणैरादौ मह द्द्रव्यं प्रचक्ष्यते

ໃນປະຖົມການ ແທ້ຈິງແລ້ວ ຈາກຄຸນະທັງຫຼາຍ ໄດ້ເກີດຫຼັກການອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ມະຫັດ”.

Verse 17

महाकल्पे च संप्राप्ते चराचरे क्षयं गते । जलरूपी जगन्नाथो रममाणस्तु लीलया

ແລະເມື່ອມະຫາກັລປະມາຮອດ ແລະສັດທັງຈອນແລະອະຈອນສິ້ນສູນໄປ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານຜູ້ມີຮູບເປັນນ້ຳ ກໍຍັງດຳລົງຢູ່ ໃນລີລາອັນເປັນການຫຼິ້ນ។

Verse 18

चिरकाले गते सोपि पृथिव्यादिसुतत्त्वकैः । वृक्षमुत्पादयामासायुतशाखामनोरमम्

ເມື່ອເວລາຍາວນານຜ່ານໄປ ພຣະອົງກໍອາໄສຕັດຕະວະອັນລະອຽດ ເລີ່ມຈາກທາດດິນ ບັນດານໃຫ້ເກີດຕົ້ນໄມ້ອັນງາມ ມີກິ່ງກ້ານໜຶ່ງໝື່ນກິ່ງ.

Verse 19

फलैर्विशालैराकीर्णं स्कंधकांडादिशोभितम् । फलौघाढ्यो जटायुक्तो न्यग्रो धो विटपो महान्

ຕົ້ນໄມ້ນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍໝາກໃຫຍ່ ງາມດ້ວຍລຳຕົ້ນ ກິ່ງກ້ານ ແລະສ່ວນຕ່າງໆ; ອຸດົມດ້ວຍພວງໝາກ ມີຮາກຫ້ອຍລົງ—ນີ້ແມ່ນຕົ້ນນະຍະໂກຣດະ (ໄທ/ບັນຍັນ) ອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 20

बालभावं ततः कृत्वा वासुदेवो जनार्द्दनः । शेतेऽसौ वटपत्रेषु विश्वं निर्मातुमुत्सुकः

ຕໍ່ມາ ພຣະວາສຸເທວະ ຈະນາຣະດະ ຊົງຮັບຮູບເປັນເດັກນ້ອຍ ແລະບັນທົມເທິງໃບໄທ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະສ້າງສັນຈັກກະວານ.

Verse 21

सनाभिकमले विष्णो र्जातो ब्रह्मा हि लोककृत् । सर्वं जलमयं पश्यन्नानाकारमरूपकम्

ຈາກດອກບົວທີ່ເກີດຈາກສະດືພຣະວິສນຸ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ສ້າງໂລກທັງຫຼາຍ ໄດ້ບັງເກີດ. ພຣະອົງເບິ່ງໄປຮອບໆ ເຫັນທຸກສິ່ງເປັນນ້ຳລ້ວນ—ບໍ່ມີຮູບຮ່າງແນ່ນອນ ແຕ່ປາກົດໄດ້ຫຼາຍຮູບແບບ.

Verse 22

तं दृष्ट्वा सहसोद्वेगाद्ब्रह्मा लोकपितामहः । इदमाह तदा पुत्र किं करो मीति निश्चितम्

ເມື່ອເຫັນດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ປິຕາມະຫະແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ ກໍຕົກໃຈສະທ້ານຂຶ້ນທັນທີ. ແລ້ວພຣະອົງກ່າວວ່າ “ໂອ ລູກເອີຍ ຂ້າໄດ້ຕັ້ງໃຈແລ້ວ—ຂ້າຄວນເຮັດຫຍັງ?”

Verse 23

खे जजान ततो वाणी देवात्सा चाशरीरिणी । तपस्तप विधे धातर्यथा मे दर्शनं भवेत्

ຕໍ່ມາໃນອາກາດ ມີສຽງທິບອັນບໍ່ມີຮ່າງກາຍເກີດຂຶ້ນວ່າ “ໂອ ວິທາຕຣຶ ຈົ່ງບຳເນັດຕະປະ ເພື່ອໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຮັບດາຣະຊັນຂອງເຮົາ”

Verse 24

तच्छ्रुत्वा वचनं तत्र ब्रह्मा लोकपितामहः । प्रातप्यत तपो घोरं परमं दुष्करं महत्

ເມື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ປິຕາມະຫະແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ ກໍເລີ່ມບຳເນັດຕະປະອັນດຸດັນຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ—ສູງສຸດ ຍາກຢິ່ງ ແລະມີອານຸພາບໃຫຍ່ຫຼວງ

Verse 25

प्रहसन्स तदा बालरूपेण कमलापतिः । उवाच मधुरां वाचं कृपालुर्बाल लीलया

ແລ້ວກະມະລາປະຕິ (ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະລັກສະມີ) ຍິ້ມຢ່າງອ່ອນໂຍນ ແລະປາກົດເປັນຮູບເດັກນ້ອຍ; ພຣະອົງກ່າວຖ້ອຍຄຳຫວານຊື່ນ—ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ດຸດດັ່ງບານລີລາ

Verse 26

श्रीविष्णुरुवाच । पुत्र त्वं विधिना चाद्य कुरु ब्रह्मांडगोलके । पातालं भूतलं चैव सिंधुसागरकाननम्

ພຣະສີວິດສະນຸຕັດວ່າ: “ໂອ ລູກເອີຍ, ບັດນີ້ຈົ່ງສ້າງຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ ໃນວົງກົມແຫ່ງໄຂ່ຈັກກະວານ—ປາຕາລາ (ໂລກບາດານ), ໂລກພື້ນດິນ, ແລະແດນແຫ່ງແມ່ນ້ຳ ມະຫາສະໝຸດ ແລະປ່າໄມ້.”

Verse 27

वृक्षाश्च गिरयो द्विपदाः पशवस्तथा । पक्षिणश्चैव गंधर्वाः सिद्धा यक्षाश्च राक्षसाः

“ຈົ່ງສ້າງຕົ້ນໄມ້ແລະພູເຂົາ ສັດສອງຕີນແລະສັດເດຍລະສານ ແລະນົກທັງຫຼາຍ—ພ້ອມດ້ວຍ ຄັນທັຣວະ, ສິດທະ, ຢັກສະ ແລະ ຣາກສະສະ.”

Verse 28

श्वापदाद्याश्च ये जीवाश्चतुराशीतियोनयः । उद्भिज्जाः स्वेदजाश्चैव जरायुजास्तथांडजाः

“ແລະສັດມີຊີວິດທັງຫຼາຍ ເລີ່ມແຕ່ສັດປ່າ—ຢົນິ 84 ປະເພດ: ອຸດພິຊະ (ງອກຈາກດິນ), ສະເວທະຊະ (ເກີດຈາກເຫື່ອ), ຊະຣາຍຸຊະ (ເກີດຈາກຄັນ), ແລະ ອັນຑະຊະ (ເກີດຈາກໄຂ່).”

Verse 29

एकविंशतिलक्षाणि एकैकस्य च योनयः । कुरु त्वं सकलं चाशु इत्युक्त्वांतरधीयत । ब्रह्मणा निर्मितं सर्वं ब्रह्मांडं च यथोदितम्

“ແຕ່ລະພວກມີຢົນິຈຳນວນ 21 ລ້ານ. ຈົ່ງສ້າງທັງໝົດນີ້ໃຫ້ໄວ.” ຕັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງກໍອັນຕະທານ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາໄດ້ປັ້ນແຕ່ງທຸກສິ່ງ ແລະໄຂ່ຈັກກະວານກໍເກີດຂຶ້ນຕາມທີ່ກ່າວໄວ້.”

Verse 30

यस्मिन्पितामहो जज्ञे प्रभुरेकः प्रजापतिः । स्थाणुः सुरगुरुर्भानुः प्रचेताः परमेष्ठिनः

ໃນລຳດັບແຫ່ງຈັກກະວານນັ້ນ ປິຕາມະຫະໄດ້ບັງເກີດ—ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າອົງດຽວ ຜູ້ເປັນປຣະຊາປະຕິ; ຜູ້ຖືກຮູ້ນາມວ່າ ສະຖານຸ, ຄູອາຈານແຫ່ງເທວະ, ພານຸ, ປຣະເຈຕາ ແລະ ປະຣະເມດຖິນ.

Verse 31

यथा दक्षो दक्षपुत्रा स्तथा सप्तर्षयश्च ये । ततः प्रजानां पतयः प्राभवन्नेकविंशतिः

ດັ່ງທີ່ ທັກສະ ແລະ ບຸດຂອງທັກສະ ເປັນຜູ້ກໍ່ກຳເນີດສາຍພົນ ສັນໃດ ສັບຕະຣິສີກໍເປັນສັນນັ້ນ. ຈາກທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນປຣະຊາປະຕິ 21 ອົງ ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ ຄຸ້ມຄອງການແຜ່ຂະຫຍາຍແຫ່ງລູກຫຼານ.

Verse 32

पुरुषश्चाप्रमेयश्च एवं वंश्यर्षयो विदुः । विश्वेदेवास्तथादित्या वसव श्चाश्विनावपि

ບັນດາຣິສີຜູ້ຮູ້ສາຍສືບທອດ ຮູ້ຢ່າງນີ້ວ່າ: ປຸຣຸສະ ແລະ ອະປຣະເມຍ (ອັນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້); ແລະດັ່ງດຽວກັນ ວິສະເວເທວະ, ອາທິຕະຍະ, ວະສຸ, ແລະ ອັດສະວິນຄູ່ ກໍປາກົດຕາມລຳດັບແຫ່ງເທວະ.

Verse 33

यक्षाः पिशाचाः साध्याश्च पितरो गुह्यकास्तथा । ततः प्रसूता विद्वांसो ह्यष्टौ ब्रह्मर्षयोऽमलाः

ຍັກສະ, ປິສາຈ, ສາດຫະ, ປິຕຣະ ແລະ ກຸຫຍະກະ ກໍໄດ້ປາກົດ. ຈາກການແຜ່ຂະຫຍາຍນັ້ນເອງ ໄດ້ເກີດພຣະບຣະຫມະຣິສີ 8 ອົງ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ—ເປັນນັກປັນຍາຜູ້ຕັ້ງມັ່ນໃນຍານອັນບໍລິສຸດ.

Verse 34

राजर्षयश्च बहवः सर्वे समुदिता गुणैः । द्यौरापः पृथिवी वायुरंतरिक्षं दिशस्तथा

ຣາຊະຣິສີຫຼາຍອົງກໍເກີດຂຶ້ນ ທຸກອົງພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳ. ແລະກໍປາກົດຂຶ້ນຄື ດະຍົວ (ຟ້າ/ສະຫວັນ), ອາປະ (ນ້ຳ), ປຣຶຖະວີ (ແຜ່ນດິນ), ວາຍຸ (ລົມ), ອັນຕະຣິກສະ (ອາກາດກາງ) ແລະ ທິດທັງຫຼາຍ.

Verse 35

संवत्सरार्तवो मासाः पक्षाहोरात्रयः क्रमात् । कलाकाष्ठामुहूर्तादि निमे षादि लवास्तथा

ຕາມລຳດັບ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ສັມວັດສະຣະ (ປີ), ຣຶຕຸ (ລະດູ), ມາສະ (ເດືອນ), ປັກສະ (ຄຶ່ງເດືອນ) ແລະ ອະໂຫຣາຕຣະ (ກາງວັນ-ກາງຄືນ). ພ້ອມທັງມາດຕາວັດເວລາ ເຊັ່ນ ກະລາ, ກາດຖາ, ມຸຫູຣຕະ ແລະອື່ນໆ ຈົນເຖິງ ນິເມສະ ແລະ ລະວະ.

Verse 36

ग्रहचक्रं सनक्षत्रं युगा मन्वन्तरादयः । यच्चान्यदपि तत्सर्वं संभूतं लोकसाक्षिकम्

ວົງຈັກຂອງດາວເຄາະພ້ອມນັກສັດຕະຣາ, ຍຸກ, ມັນວັນຕະຣະ ແລະສິ່ງອື່ນໆທັງໝົດ—ລ້ວນເກີດຂຶ້ນເປັນພະຍານ ແລະເປັນໂຄງຮ່າງຄ້ຳຈຸນໂລກທັງຫຼາຍ.

Verse 37

यदिदं दृश्यते चक्रं किंचि त्स्थावरजंगमम् । पुनः संक्षिप्यते पुत्र जगत्प्राप्ते युगक्षये

ລະບົບທີ່ໝຸນວຽນທີ່ເຫັນນີ້—ບໍ່ວ່າຈະເປັນສິ່ງນິ່ງຫຼືເຄື່ອນໄຫວ—ໂອ້ລູກເອີຍ ເມື່ອໂລກຮອດການສິ້ນສຸດແຫ່ງຍຸກ ມັນຈະຖືກຫຍໍ້ຮວບກັບຄືນອີກຄັ້ງ.

Verse 38

यथर्तावृतुलिंगानि नामरूपाणि पर्यये । दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा वत्स युगादिकम्

ເຫມືອນດັ່ງໃນການຜັນປ່ຽນຂອງລະດູ ອາການປະຈຳລະດູ ພ້ອມນາມແລະຮູບອັນເດີມ ປາກົດຊ້ຳໆ—ສັນນັ້ນແຫຼະ ໂອ້ລູກທີ່ຮັກ ຍຸກ ແລະວົງຈັກອື່ນໆ ກໍຫວນກັບມາຊ້ຳໆ.

Verse 39

शिव उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि कथां पौराणिकीं शुभाम् । ब्रह्मणश्च तथा पुत्र वंशस्यैवानुकीर्तनम्

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: ຈາກນີ້ໄປ ເຮົາຈະປະກາດເລື່ອງປຸຣານະອັນເປັນມົງຄຸນ; ແລະໂອ້ລູກເອີຍ ຈະສາທະຍາຍສາຍວົງຂອງພຣະພຣະຫມາຕາມລຳດັບດ້ວຍ.

Verse 40

ब्रह्मणो मानसाः पुत्रा विदिताः षण्महर्षयः । मरीचिरत्र्यंगिरसौ पुलस्त्यः पुलहः क्रतुः

ບຸດຜູ້ເກີດຈາກພຣະມະນະຂອງພຣະພຣະຫມາ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກວ່າເປັນມະຫາຣິສີ 6 ອົງ: ມະຣີຈິ, ອະຕຣິ, ອັງຄິຣັສ, ປຸລັສຕະຍະ, ປຸລະຫະ, ແລະ ກຣະຕຸ.

Verse 41

मरीचेः कश्यपः पुत्रः कश्यपाच्चरमाः प्रजाः । प्रजज्ञिरे महाभागा दक्षकन्यास्त्रयोदश

ກັດສະຍະປະເປັນບຸດຂອງມະຣີຈິ. ຈາກກັດສະຍະປະໄດ້ເກີດຂຶ້ນບັນດາຊົນຊາດພາຍຫຼັງ—ທິດາຂອງທັກສະ 13 ອົງ ຜູ້ມີສິຣິສົມບູນ.

Verse 42

अदितिर्दितिर्दनुः काला दनायुः सिंहिका तथा । क्रोधा प्रोवा वसिष्ठा च विनता कपिला तथा

ອະດິຕິ, ດິຕິ, ດະນຸ, ກາລາ, ດະນາຢຸ ແລະ ສິງຫິກາ; ອີກທັງ ກຣົດທາ, ໂປຣວາ, ວະສິດຖາ, ວິນະຕາ ແລະ ກະປິລາ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນນາມທິດາຂອງທັກສະ.

Verse 43

कण्डूश्चैव सुनेत्रा च कश्यपाय ददौ तदा । अदित्यां द्वादशादित्याः संजाता हि शुभाननाः

ແລະ ກັນຑູ ກັບ ສຸເນດຣາ ກໍຖືກມອບໃຫ້ແກ່ກັດສະຍະປະໃນເວລານັ້ນ. ຈາກອະດິຕິ ໄດ້ເກີດອາທິດຍະ 12 ອົງ ຜູ້ມີໃບໜ້າມົງຄຸນແລະສະຫວ່າງໄສ.

Verse 44

सूर्याद्वै धर्मराड् जज्ञे ते नेदं निर्मितं पुरा । धर्मेण निर्मितं दृष्ट्वा धर्मारण्यमनुत्तमम् । धर्मारण्यमिति प्रोक्तं यन्मया स्कन्द पुण्यदम्

ຈາກສູຣະຍະໄດ້ເກີດທັມມະຣາດ; ທ່ານນັ້ນໄດ້ສ້າງສະຖານສັກສິດນີ້ໃນການເກົ່າ. ເມື່ອເຫັນປ່າອັນສູງສຸດທີ່ທັມມະສ້າງໄວ້ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ທັມມາຣັນຍະ’—ດັ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວແກ່ເຈົ້າ ໂອ ສະກັນດະ—ເປັນທີ່ປະທານບຸນ (puṇya).

Verse 45

स्कन्द उवाच । धर्मारण्यस्य चाख्यानं परमं पावनं तथा । श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं कथयस्व महेश्वर

ສະກັນດະກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຟັງອາຄະຍານອັນບໍລິສຸດສູງສຸດແຫ່ງທັມມາຣັນຍະໃຫ້ຄົບຖ້ວນ. ໂອ ມະເຫສະວະຣະ ຂໍໃຫ້ເລົ່າທຸກຢ່າງແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 46

ईश्वर उवाच । इन्द्राद्याः सकला देवा अन्वयुर्ब्रह्मणा सह । अहं वै तत्र यास्यामि क्षेत्रं पापनिषूदनम्

ພຣະອີສະວອນຕັດວ່າ: ເທວະທັງປວງ ມີພຣະອິນທຣາເປັນຕົ້ນ ໄດ້ຕາມໄປພ້ອມກັບພຣະພຣະຫມາ. ເຮົາກໍຈະໄປທີ່ນັ້ນ—ສູ່ເຂດສັກສິດທີ່ທຳລາຍບາບ.

Verse 47

स्कन्द उवाच । अहमप्यागमिष्यामि तं द्रष्टुं शशिशे खर

ພຣະສະກັນທະຕັດວ່າ: ເຮົາກໍຈະມາເຊັ່ນກັນ ເພື່ອໄດ້ເຫັນສະຖານສັກສິດນັ້ນ.

Verse 48

सूत उवाच । ततः स्कन्दस्तथा रुद्रः सूर्यश्चैवानिलोऽनलः । सिद्धाश्चैव सगन्धर्वास्तथैवाप्सरसः शुभाः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຈາກນັ້ນ ພຣະສະກັນທະ, ພຣະຣຸທຣະ, ພຣະສູຣະຍະ ພ້ອມດ້ວຍ ວາຍຸ ແລະ ອັກນິ; ພວກສິດທະກັບພວກຄັນທັຣວະ ແລະອັບສະຣາຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ກໍມາຊຸມນຸມກັນ.

Verse 49

पिशाचा गुह्यकाः सर्व इन्द्रो वरुण एव च । नागाः सर्वाः समाजग्मुः शुक्रो वाचस्पतिस्तथा

ພວກປິສາຈາ ແລະ ກຸຫຍະກະທັງໝົດ ກໍມາ; ພຣະອິນທຣາ ແລະ ພຣະວຣຸນະ ກໍມາດ້ວຍ. ນາກາທັງປວງຊຸມນຸມຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ພຣະສຸກຣະ ແລະ ພຣະພຣະຫັດສະປະຕິ ກໍເຊັ່ນກັນ.

Verse 50

ग्रहाः सर्वे सनक्षत्रा वसवोऽष्टौ ध्रुवा दयः । अंतरिक्षचराः सर्वे ये चान्ये नगवासिनः

ກຣະຫາ (ດາວເຄາະ) ທັງໝົດພ້ອມນັກສັດຕຣະ (ກຸ່ມດາວ) ກໍມາ; ວະສຸທັງແປດ ແລະ ພວກທຣຸວະຜູ້ໝັ້ນຄົງ ກໍມາດ້ວຍ. ຜູ້ທ່ອງໄປໃນອາກາດທັງປວງ ແລະຜູ້ອື່ນທີ່ອາໄສຢູ່ຕາມພູເຂົາ ກໍຊຸມນຸມຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 51

ब्रह्मादयः सुराः सर्वे वैकुण्ठं परया मुदा । मन्त्रणार्थं तदा ब्रह्मा विष्णवेऽमितते जसे

ເມື່ອນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະທັງປວງ ເຕັມໄປດ້ວຍປິຕິອັນສູງສຸດ ໄດ້ໄປຍັງໄວກຸນຖ໌. ເພື່ອປຶກສາຫາລື ພຣະພຣະຫມາໄດ້ເຂົ້າໄປຫາພຣະວິດສະນຸຜູ້ມີສະຫງ່າລາສີຫາປະມານບໍ່ໄດ້.

Verse 52

गत्वा तस्मिंश्च वैकुण्ठे ब्रह्मा लोकपितामहः । ध्यात्वा मुहूर्तमाचष्ट विष्णुं प्रति सुहर्षितः

ເມື່ອໄປຮອດໄວກຸນຖ໌ນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ເປັນປິຕາມະຫະແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ ໄດ້ເຂົ້າສະມາທິຊົ່ວຂະນະ; ແລ້ວດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະວິດສະນຸ.

Verse 53

ब्रह्मोवाच । कृष्ण कृष्ण महाबाहो कृपालो परमेश्वर । स्रष्टा त्वं चैव हर्ता त्वं त्वमेव जगतः पिता

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ກຣິດສະນະ ກຣິດສະນະ! ໂອ ຜູ້ມີແຂນອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ໂອ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດຜູ້ເມດຕາ! ພຣະອົງເປັນຜູ້ສ້າງ, ພຣະອົງເປັນຜູ້ຖອນຄືນ; ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນບິດາແຫ່ງຈັກກະວານ.”

Verse 54

नमस्ते विष्णवे सौम्य नमस्ते गरुडध्वज । नमस्ते कम लाकांत नमस्तेब्रह्मरूपिणे

ນະໂມຕໍ່ພຣະວິດສະນຸຜູ້ອ່ອນໂຍນ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ມີຄຣຸດເປັນທຸງ. ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນຄູ່ຄອງຂອງກະມະລາ (ລັກສະມີ); ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ທຣົງຮູບເປັນພຣະພຣະຫມາ.

Verse 55

नमस्ते मत्स्यरूपाय विश्वरूपाय वै नमः । नमस्ते दैत्यनाशाय भक्तानामभयाय च

ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ທຣົງຮູບມັດສະຍະ; ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ທຣົງວິດສະວະຣູປ. ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ທຳລາຍໄດຕະຍະ ແລະ ນະໂມຕໍ່ພຣະອົງຜູ້ປະທານອະໄພພົນແກ່ພວກພັກຕະ.

Verse 56

कंसघ्नाय नमस्तेस्तु बलदैत्यजिते नमः । ब्रह्मणैवं स्तुतश्चासीत्प्रत्यक्षोऽसौ जनार्द्दनः

ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປາບກັງສະ; ຂໍນົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຊະນະອະສູນບະລະ. ເມື່ອພຣະພຣະຫມາສັນລະເສີນດັ່ງນີ້ ພຣະຊະນາຣະດະນະກໍປາກົດຕໍ່ໜ້າລາວໂດຍປະຈັກ.

Verse 57

पीतांबरो घनश्यामो नागारिकृतवाहनः । चतुर्भुजो महा तेजाः शंखचक्रगदाधरः

ພຣະອົງນຸ່ງຫົ່ມຜ້າປີຕາມບະຣະ ສີເຫຼືອງ ດຳດັ່ງເມກຝົນ ແລະມີນາກເປັນພາຫະນະ. ມີສີ່ພະຫັດ ຮຸ່ງໂລດຍິ່ງ ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະຄະທາ.

Verse 58

स्तूयमानः सुरैः सर्वैः स देवोऽमितविक्रमः । विद्याधरैस्तथा नागैः स्तूयमानश्च सर्वशः

ເທວະຜູ້ມີວິກຣະມະຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ນັ້ນ ຖືກເທວະທັງປວງສັນລະເສີນ; ແລະຍັງຖືກວິທະຍາທອນ ແລະນາກທັງຫຼາຍສັນລະເສີນ—ທຸກທິດທຸກທາງ.

Verse 59

उत्तस्थौ स तदा देवो भास्करामितदीप्तिमान् । कोटिरत्नप्रभाभास्वन्मुकुटादिविभूषितः

ແລ້ວເທວະອົງນັ້ນກໍລຸກຂຶ້ນ ຮຸ່ງໂລດດັ່ງດວງອາທິດນັບບໍ່ຖ້ວນ. ປະດັບດ້ວຍມົງກຸດ ແລະເຄື່ອງປະດັບອື່ນໆ ທີ່ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍປະພາຂອງຮັດຕະນະນັບໂກຕິ.