शोकात्केचिदुरो जघ्नुः शिरो जघ्नुश्च केचन । हा राजपुत्र हा तात क्वासि क्वासीति बभ्रमुः
śokātkeciduro jaghnuḥ śiro jaghnuśca kecana | hā rājaputra hā tāta kvāsi kvāsīti babhramuḥ
ດ້ວຍໂສກາ ບາງຄົນຕີອົກ ບາງຄົນຕີຫົວ ຮ້ອງວ່າ “ອະນິຈາ ພະຣາຊະກຸມານ! ອະນິຈາ ລູກເອີຍ! ເຈົ້າຢູ່ໃສ—ຢູ່ໃສ?” ແລ້ວພາກັນພະຍົນພະຍາຍາມຢ່າງທຸກທໍລະມານ।
Narrator (Purāṇic narrator; specific speaker not explicit in this excerpt)
Scene: People in anguish strike their chests and heads; some stagger through the streets crying ‘Hā rājaputra, hā tāta, kva asi?’ searching as if the prince might answer.
Attachment produces intense suffering; the text portrays grief vividly to underscore the impermanence of worldly bonds.
None is specified in this verse.
None; this is a narrative description of mourning.