Adhyaya 85

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र नर्मदायाः पुरातनम् । ब्रह्महत्याहरं तीर्थं वाराणस्या समं हि तत्

ພຣະສີມາຣກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ ຄວນໄປຫາຕີຣະຖະເກົ່າແກ່ແຫ່ງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ. ຕີຣະຖະນັ້ນກຳຈັດບາບແຫ່ງການຂ້າພຣາຫມັນ (ພຣະຫມະຫັດຍາ) ແລະແທ້ຈິງເທົ່າທຽມກັບ ວາຣານະສີ.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यं कथ्यतां ब्रह्मन्यद्वृत्तं नर्मदातटे । वाराणस्या समं कस्मादेतत्कथय मे प्रभो

ຢຸທິສຖິຣ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣາຫມັນ ຂໍໃຫ້ເລົ່າຄວາມອັດສະຈັນນີ້—ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ເປັນເຫດໃດຈຶ່ງເທົ່າທຽມກັບ ວາຣານະສີ? ໂອ ພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ບອກຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 3

निमग्नो दुःखसंसारे हृतराज्यो द्विजोत्तम । युष्मद्वाणीजलस्नातो निर्दुःखः सह बान्धवैः

ໂອ ດວິຊະອຸດຕະມະ! ຜູ້ຄົນຜູ້ຈົມຢູ່ໃນວົງວຽນແຫ່ງສັງສາຣະອັນເຕັມໄປດ້ວຍທຸກຂ໌ ແລະສູນເສຍອານາຈັກ ເມື່ອໄດ້ອາບນ້ຳໃນນ້ຳແຫ່ງວາຈາອັນສັກສິດຂອງທ່ານ ກໍພົ້ນທຸກຂ໌ພ້ອມດ້ວຍຍາດພີ່ນ້ອງ.

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाबाहो सोमवंशविभूषण । पृष्टोऽस्मि दुर्लभं तीर्थं गुह्याद्गुह्यतरं परम्

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ດີແທ້ ດີແທ້, ໂອ ຜູ້ມີແຂນອັນເຂັ້ມແຂງ ເປັນເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງວົງສາຈັນທຣະ! ເຈົ້າໄດ້ຖາມຂ້າເຖິງຕີຣະຖະອັນຫາຍາກ—ສູງສຸດ ແລະລຶກລັບຍິ່ງກວ່າທີ່ເອີ້ນວ່າລຶກລັບ.

Verse 5

आदौ पितामहस्तावत्समस्तजगतः प्रभुः । मनसा तस्य संजाता दशैव ऋषिपुंगवाः

ໃນປະຖົມການ ພິຕາມະຫະ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ—ໄດ້ບັງເກີດຣິສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ສິບອົງ ໂດຍພຣະມະໂນພຽງຢ່າງດຽວ

Verse 6

मरीचिमत्र्यङ्गिरसौ पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् । प्रचेतसं वसिष्ठं च भृगुं नारदमेव च

ມະຣີຈິ, ອະຕຣິ ແລະ ອັງຄິຣະສ, ປຸລັສຕະຍະ, ປຸລະຫະ, ກຣະຕຸ, ປຣະເຈຕັສ (ດັກສະ), ວະສິດຖະ, ພຣຶກຸ ແລະ ນາຣະດະ—ນາມເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຣິສີຜູ້ຄວນບູຊາທີ່ຖືກລຽນລຳດັບໄວ້

Verse 7

जज्ञे प्राचेतसं दक्षं महातेजाः प्रजापतिः । दक्षस्यापि तथा जाताः पञ्चाशद्दुहिताः किल

ຈາກປຣະເຈຕັສ ໄດ້ບັງເກີດ ດັກສະ ຜູ້ເປັນປຣະຊາປະຕິອັນມີຣັດສະມີແຮງກ້າ. ແລະກ່າວກັນວ່າ ດັກສະກໍມີທິດາຫ້າສິບຄົນ

Verse 8

ददौ स दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश । तथैव स महाभागः सप्तविंशतिमिन्दवे

ລາວໄດ້ມອບທິດາສິບຄົນໃຫ້ແກ່ ທັມມະ ແລະ ສິບສາມຄົນໃຫ້ແກ່ ກັສຍະປະ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຜູ້ມີພອນອັນຍິ່ງນັ້ນ ໄດ້ອຸທິດທິດາຊາວເຈັດຄົນແດ່ພຣະຈັນ (ໂສມະ)

Verse 9

रोहिणी नाम या तासामभीष्टा साभवद्विधोः । शेषासु करुणां कृत्वा शप्तो दक्षेण चन्द्रमाः

ໃນບັນດານາງເຫຼົ່ານັ້ນ ນາງຊື່ ໂຣຫິນີ ເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງພຣະຈັນ (ວິທຸ)। ເມື່ອມີເມດຕາຕໍ່ນາງອື່ນໆ ທ້າວດັກສະຈຶ່ງສາບພຣະຈັນ।

Verse 10

क्षयरोग्यभवच्चन्द्रो दक्षस्यायं प्रजापतेः । स च शापप्रभावेण निस्तेजाः शर्वरीपतिः

ເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງທ້າວດັກສະ ພຣະຈັນ—ຜູ້ສືບສາຍຈາກປຣະຊາປະຕິ—ໄດ້ເກີດໂຣກຊູບຊອມ (ກະສະຍະໂຣກ)। ດ້ວຍອຳນາດຄຳສາບ ຈອມແຫ່ງຄືນກໍສູນສິ້ນລັດສະຫມີ।

Verse 11

गतः पितामहं सोमो वेपमानोऽमृतांशुमान् । पद्मयोने नमस्तुभ्यं वेदगर्भ नमोऽस्तु ते । शरणं त्वां प्रसन्नोऽस्मि पाहि मां कमलासन

ໂສມະຜູ້ມີລັດສະຫມີດັ່ງອຳຣິຕ ຕົກໃຈສັ່ນໄປຫາພິຕາມະຫະ ພຣະພຣົມາ. “ໂອ ຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ (ປັດມະໂຢນິ) ຂ້ານ້ອຍນົບນ້ອມ; ໂອ ຜູ້ເປັນຄັນທະແຫ່ງເວດ (ເວດະຄັຣພ) ຂ້ານ້ອຍນົບນ້ອມ. ຂ້ານ້ອຍຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງ—ໂປຣດເມດຕາຄຸ້ມຄອງຂ້ານ້ອຍ ໂອ ຜູ້ປະທັບເທິງດອກບົວ (ກະມະລາສະນ)”

Verse 12

ब्रह्मोवाच । निस्तेजाः शर्वरीनाथ कलाहीनश्च दृश्यसे । उद्विग्नमानसस्तात संजातः केन हेतुना

ພຣະພຣົມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຈອມແຫ່ງຄືນ ເຈົ້າເບິ່ງຄືບໍ່ມີລັດສະຫມີ ແລະຂາດກະລາ (ຂັ້ນຂຶ້ນຂັ້ນແຮມ) ລູກເອີຍ ໃຈເຈົ້າດູຫວັ່ນໄຫວ—ເກີດຈາກເຫດໃດ?”

Verse 13

सोम उवाच । दक्षशापेन मे ब्रह्मन्निस्तेजस्त्वं जगत्पते । निर्हारश्चास्य शापस्य कथ्यतां मे पितामह

ໂສມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະພຣົມັນ ໂອ ຈອມແຫ່ງໂລກ (ຈະກັດປະຕິ) ເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງດັກສະ ຂ້ານ້ອຍກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີລັດສະຫມີ. ໂອ ພິຕາມະຫະ ໂປຣດບອກວິທີພົ້ນຈາກຄຳສາບນີ້ໃຫ້ຂ້ານ້ອຍ”

Verse 14

ब्रह्मोवाच । सर्वत्र सुलभा रेवा त्रिषु स्थानेषु दुर्लभा । ओङ्कारेऽथ भृगुक्षेत्रे तथा चैवौर्वसंगमे

ພຣະພຣະຫມາຕັດວ່າ: “ແມ່ນ້ຳເຣວາພົບໄດ້ທົ່ວໄປ ແຕ່ຫາຍາກໃນສາມສະຖານທີ່—ທີ່ໂອງກາຣ, ທີ່ເຂດສັກສິດຂອງພຣຶກຸ, ແລະທີ່ສັງຄົມກັບແມ່ນ້ຳອູຣວາ.”

Verse 15

तत्र गच्छ क्षपानाथ यत्र रेवान्तरं तटम् । त्वरितोऽसौ गतस्तत्र यत्र रेवौर्विसंगमः

“ໄປທີ່ນັ້ນເຖີດ ໂອ້ ຈອມແຫ່ງຄືນ ໄປຫາຝັ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ ເຣວານຕະຣະ ອັນເປັນຊ່ວງພາຍໃນຂອງເຣວາ. ລາວຮີບໄປທັນທີ—ທີ່ສັງຄົມຂອງເຣວາ ແລະ ອູຣວາ.”

Verse 16

काष्ठावस्थः स्थितः सोमो दध्यौ त्रिपुरवैरिणम् । यावद्वर्षशतं पूर्णं तावत्तुष्टो महेश्वरः

ໂສມະຢືນນິ່ງດັ່ງທ່ອນໄມ້ ແລະໄດ້ພາວະນາຖຶງຜູ້ເປັນສັດຕູແຫ່ງຕຣິປຸຣະ (ພຣະສິວະ). ເມື່ອຄົບໜຶ່ງຮ້ອຍປີ ພຣະມະເຫສະວະຣະກໍພໍພຣະໄທ.

Verse 17

प्रत्यक्षः सोमराजस्य वृषासन उमापतिः । साष्टाङ्गं प्रणिपत्योच्चैर्जय शम्भो नमोऽस्तु ते

ຕໍ່ໜ້າພຣະໂສມະຣາຊ ພຣະອຸມາປະຕິຜູ້ປະທັບເທິງພຣະໂຄ ປາກົດພຣະອົງໂດຍກົງ. ໂສມະກໍກົ້ມກາບແບບສາດຖາງຄະ ແລະຮ້ອງດັງວ່າ: “ຊະນະແດ່ພຣະສັມພູ! ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ!”

Verse 18

जय शङ्कर पापहराय नमो जय ईश्वर ते जगदीश नमः । जय वासुकिभूषणधार नमो जय शूलकपालधराय नमः

ຊະນະແດ່ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ກຳຈັດບາບ ຂໍນະມັດສະການ; ຊະນະແດ່ພຣະອີສະວະຣະ ຈອມແຫ່ງໂລກ ນະມະ; ຊະນະແດ່ຜູ້ປະດັບດ້ວຍວາສຸກີ ນະມະ; ຊະນະແດ່ຜູ້ຖືຕຣິສູນ ແລະກະໂຫຼກ ນະມະ.

Verse 19

जय अन्धकदेहविनाश नमो जय दानववृन्दवधाय नमः । जय निष्कलरूप सकलाय नमो जय काल कामदहाय नमः

ໄຊຊະນະ ແລະ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ທຳລາຍກາຍຂອງອັນທະກະ; ໄຊຊະນະ ແລະ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ປາບຝູງດານະວະ. ໄຊຊະນະ ແລະ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ໄຮ້ຮູບແຕ່ປາກົດເປັນທຸກສິ່ງ; ໄຊຊະນະ ແລະ ນະໂມ ແດ່ກາລະເອງ ຜູ້ເຜົາກາມະ.

Verse 20

जय मेचककण्ठधराय नमो जय सूक्ष्मनिरञ्जनशब्द नमः । जय आदिरनादिरनन्त नमो जय शङ्कर किंकरमीश भज

ໄຊຊະນະ ແລະ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ຖືຄໍສີເຂັ້ມ; ໄຊຊະນະ ແລະ ນະໂມ ແດ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ລະອຽດ ແລະ ບໍ່ມີມົນທິນ ຜູ້ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍສັບດາສັກສິດ. ໄຊຊະນະ ແລະ ນະໂມ ແດ່ພຣະອົງຜູ້ເປັນປະຖົມ ແຕ່ບໍ່ມີຕົ້ນ ແລະ ບໍ່ມີທ້າຍ; ໄຊຊະນະ ໂອ ສັງກະຣະ ໂອ ອີສະ ຂໍໃຫ້ຮັບຂ້າເປັນຂ້າຮັບໃຊ້—ຂ້າບູຊາພຣະອົງ.

Verse 21

एवं स्तुतो महादेवः सोमराजेन पाण्डव । तुष्टस्तस्य नृपश्रेष्ठ शिवया शङ्करोऽब्रवीत्

ໂອ ປານຑະວະ, ເມື່ອພຣະຣາຊາໂສມະສັນລະເສີນມະຫາເທວະດັ່ງນີ້ ມະຫາເທວະກໍພໍພຣະໄທ. ແລ້ວສັງກະຣະພ້ອມດ້ວຍພຣະສີວາ (ອຸມາ) ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳແກ່ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດນັ້ນ.

Verse 22

ईश्वर उवाच । वरं प्रार्थय मे भद्र यत्ते मनसि वर्तते । साधु साधु महासत्त्व तुष्टोऽहं तपसा तव

ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ຈົ່ງຂໍພອນຈາກເຮົາ ຕາມທີ່ຢູ່ໃນໃຈຂອງເຈົ້າ. ດີແທ້ ດີແທ້, ໂອ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່—ຕະປະຂອງເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຮົາພໍໃຈ.”

Verse 23

सोम उवाच । दक्षशापेन दग्धोऽहं क्षीणसत्त्वो महेश्वर । शापस्योपशमं देव कुरु शर्म मम प्रभो

ໂສມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະເຫສະວະຣະ, ຂ້າຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄຳສາບຂອງທັກສະ ແລະ ພະລັງຂອງຂ້າກໍຫຼຸດລົງ. ໂອ ເທວະ, ຂໍໃຫ້ບັນເທົາຄຳສາບນັ້ນ; ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຂໍປະທານຄວາມຜາສຸກແກ່ຂ້າ.”

Verse 24

ईश्वर उवाच । तव भक्तिगृहीतोऽहमुमया सह तोषितः । निष्पापः सोमनाथस्त्वं संजातस्तीर्थसेवनात्

ພຣະອີສະວອນຕັດວ່າ: “ດ້ວຍພັກຕິຂອງເຈົ້າ ເຮົາຖືກຊະນະ ແລະພ້ອມດ້ວຍພຣະອຸມາ ເຮົາພໍພຣະໄທ. ດ້ວຍການຮັບໃຊ້ຕີຣະຖະ ເຈົ້າໄດ້ເປັນຜູ້ບໍ່ມີບາບ—ແທ້ຈິງເຈົ້າໄດ້ເປັນ ‘ໂສມນາຖ’.”

Verse 25

इत्यूचे देवदेवेशः क्षणं ध्यात्वेन्दुना ततः । स्थापितं परमं लिङ्गं कामदं प्राणिनां भुवि । सर्वदुःखहरं तत्तु ब्रह्महत्याविनाशनम्

ເມື່ອຕັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະເທວະເທວເອດສະຫຼອງໄດ້ເຂົ້າສະມາທິຊົ່ວຂະນະ; ຈາກນັ້ນໂດຍອິນດຸ/ໂສມ ພຣະອົງໃຫ້ສະຖາປະນາລິງຄະອັນສູງສຸດໃນໂລກ—ເປັນຜູ້ບັນດານຄວາມປາດຖະໜາແກ່ສັດທັງປວງ ລົບລ້າງທຸກຂ໌ທັງໝົດ ແລະທຳລາຍແມ່ນແຕ່ບາບພຣະຫມະຫັດຕະຍາ

Verse 26

युधिष्ठिर उवाच । सोमनाथप्रभावं मे संक्षेपात्कथय प्रभो । दुःखार्णवनिमग्नानां त्राता प्राप्तो द्विजोत्तम

ຢຸທິສະຖິຣະກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ເລົ່າພຣະມະຫິມາຂອງ ‘ໂສມນາຖ’ ໃຫ້ຂ້ອຍຟັງໂດຍຫຍໍ້. ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ທ່ານມາເຖິງເປັນຜູ້ຊ່ວຍກູ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຈົມໃນທະເລແຫ່ງທຸກຂ໌.”

Verse 27

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृणु तीर्थप्रभावं ते संक्षेपात्कथयाम्यहम् । यद्वृत्तमुत्तरे कूले रेवाया उरिसंगमे

ສຣີມາຣະກັນເດຍກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງ; ຂ້ອຍຈະເລົ່າອານຸພາບຂອງຕີຣະຖະນີ້ໂດຍຫຍໍ້—ເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນທີ່ຝັ່ງເໜືອຂອງແມ່ນ້ຳເຣວາ (ນັຣມະດາ) ທີ່ສັງຄົມຊື່ ‘ອຸຣິສັງກະມະ’.”

Verse 28

शम्बरो नाम राजाभूत्तस्य पुत्रस्त्रिलोचनः । त्रिलोचनसुतः कण्वः स पापर्द्धिपरोऽभवत्

ມີກະສັດອົງໜຶ່ງຊື່ ຊັມບະຣະ; ພຣະໂອຣສຂອງພຣະອົງຊື່ ຕຣິໂລຈະນ. ແລະບຸດຂອງຕຣິໂລຈະນຊື່ ກັນວະ—ຜູ້ທີ່ຫມົກມຸ່ນໃນລາບອັນເປັນບາບ ແລະການເພີ່ມພູນອັນບໍ່ຊອບທຳ

Verse 29

वने नित्यं भ्रमन्सोऽथ मृगयूथं ददर्श ह । मृगयूथं हतं तत्तु त्रिलोचनसुतेन च

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເຂົາເດີນທ່ອງໄປໃນປ່າທຸກມື້ ກໍໄດ້ເຫັນຝູງກວາງໜຶ່ງຝູງ। ຝູງກວາງນັ້ນແທ້ຈິງຖືກບຸດຂອງຕຣິໂລຈນ (ກັນວະ) ຂ້າແລ້ວ។

Verse 30

मृगरूपी द्विजो मध्ये चरते निर्जने वने । स हतस्तेन सङ्गेन कण्वेन मुनिसत्तम

ໃນປ່າອັນວຽງວ້າງນັ້ນ ມີດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ໜຶ່ງແປງຮູບເປັນກວາງ ເດີນຢູ່ກາງພວກມັນ। ເນື່ອງຈາກການຄົບຄືນນັ້ນ ກັນວະໄດ້ຂ້າເຂົາ—ໂອ ມຸນິຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 31

ब्रह्महत्यान्वितः कण्वो निस्तेजा व्यचरन्महीम् । व्यचरंश्चैव सम्प्राप्तो नर्मदामुरिसंगमे

ກັນວະຜູ້ຖືກຄອບງຳໂດຍບາບພຣະຫັດຕະຍາ (ຂ້າພຣາຫມະນ) ກາຍເປັນຜູ້ໄຮ້ສະຫງ່າລາສີ ແລະທ່ອງໄປທົ່ວແຜ່ນດິນ। ໃນການທ່ອງນັ້ນ ເຂົາໄດ້ມາຮອດແມ່ນ້ຳນຣະມະດາ ທີ່ອຸຣິສັງກະມະ।

Verse 32

किंशुकाशोकबहले जम्बीरपनसाकुले । कदम्बपाटलाकीर्णे बिल्वनारङ्गशोभिते

ປ່ານັ້ນໜາແນ້ນດ້ວຍຕົ້ນກິມຊຸກະ ແລະອະໂສກະ ແອອັດດ້ວຍຕົ້ນຈັມບີຣະ (ຊິດຣອນ) ແລະຕົ້ນຂະນຸນ; ກະຈາຍໄປດ້ວຍກະດັມພະ ແລະປາຏະລາ ແລະງາມດ້ວຍຕົ້ນບິລວະ ແລະສົ້ມ

Verse 33

चिञ्चिणीचम्पकोपेते ह्यगस्तितरुछादिते । प्रभूतभूतसंयुक्तं वनं सर्वत्र शोभितम्

ປ່ານັ້ນອຸດົມດ້ວຍຕົ້ນມະຂາມ (ຈິນຈິນີ) ແລະຕົ້ນຈຳປະກະ ແລະຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຮົ່ມເງົາຂອງຕົ້ນອະກັສຕິ। ປ່ານັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍສັດແລະສິ່ງມີຊີວິດຫຼາຍຫຼາຍ ງາມສະຫງ່າທຸກທິດ

Verse 34

चित्रकैर्मृगमार्जारैर्हिंस्रैः शम्बरशूकरैः । शशैर्गवयसंयुक्तैः शिखण्डिखरमण्डितम्

ສະຖານນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍສັດປ່າລາຍດ່າງ ແລະ ແມວປ່າ, ມີກວາງຊຳບະຣາອັນດຸຮ້າຍ ແລະ ໝູປ່າ; ມີກະຕ່າຍ ແລະ ກາຢັລຮ່ວມກັນ, ພ້ອມທັງປະດັບດ້ວຍນົກຢູງ ແລະ ລາ.

Verse 35

प्रविष्टस्तु वने कण्वस्तृषार्तः श्रमपीडितः । स्नातो रेवाजले पुण्ये सङ्गमे पापनाशने

ເມື່ອເຂົ້າໄປໃນປ່ານັ້ນ ກັນວະຖືກຄວາມຫິວນ້ຳທຳລາຍ ແລະ ເຫນື່ອຍລ້າດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມ; ທ່ານໄດ້ອາບນ້ຳໃນນ້ຳອັນສັກສິດຂອງແມ່ນ້ຳເຣວາ ທີ່ສັງກະມະ—ຈຸດບັນຈົບອັນທຳລາຍບາບ.

Verse 36

अर्चितः परया भक्त्या सोमनाथो युधिष्ठिर । पपौ सुविमलं तोयं सर्वपापक्षयंकरम्

ໂອ ຢຸທິດຖິຣ, ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣະໂສມນາຖະດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດແລ້ວ ທ່ານໄດ້ດື່ມນ້ຳທີ່ໃສບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ—ນ້ຳທີ່ທຳໃຫ້ບາບທັງປວງສິ້ນໄປ.

Verse 37

फलानि च विचित्राणि चखाद सह किंकरैः । सुप्तः पादपच्छायायां श्रान्तो मृगवधेन च

ທ່ານໄດ້ກິນໝາກໄມ້ຫຼາກຫຼາຍຊະນິດພ້ອມກັບຜູ້ຕິດຕາມ; ແລ້ວເມື່ອເຫນື່ອຍລ້າຈາກການລ່າກວາງ ກໍໄດ້ຫຼັບຢູ່ໃນຮົ່ມໄມ້.

Verse 38

तावत्तीर्थवरं विप्रः स्नानार्थं सङ्गमं गतः । मार्गगो ब्राह्मणो हर्षोद्युक्तस्तद्गतमानसः

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣາຫມະນຜູ້ເປັນວິປຣະໄດ້ໄປຍັງຕີຣຖະອັນປະເສີດ—ສັງກະມະອັນສັກສິດ—ເພື່ອອາບນ້ຳ. ເມື່ອເດີນຕາມທາງ ພຣາຫມະນນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະ ໃຈມຸ່ງໄປຫາສະຖານບໍລິສຸດນັ້ນ.

Verse 39

अबला तमुवाचेदं तिष्ठ तिष्ठ द्विजोत्तम । त्रस्तो निरीक्षते यावद्दिशः सर्वा नरेश्वर

ນາງຜູ້ອ່ອນແອໄດ້ກ່າວວ່າ: “ຢຸດເຖີດ, ຢຸດເຖີດ, ໂອ ດວິຊະໂອຕະມະ (ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ)!” ແລ້ວດ້ວຍຄວາມຢ້ານ, ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ນາງກໍເບິ່ງໄປທົ່ວທິດທາງທັງປວງ।

Verse 40

तावद्वृक्षसमारूढां स्त्रियं रक्ताम्बरावृताम् । रक्तमाल्यां तदा बालां रक्तचन्दनचर्चिताम् । रक्ताभरणशोभाढ्यां पाशहस्तां ददर्श ह

ແລ້ວເຂົາໄດ້ເຫັນນາງຜູ້ໜຶ່ງຂຶ້ນໄປຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້—ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າສີແດງ; ເປັນສາວນ້ອຍປະດັບພວງມາລາສີແດງ ທາດ້ວຍຈັນທະນາສີແດງ; ສະຫງ່າງາມດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບສີແດງ ແລະຖືບ່ວງ (ປາຊະ) ໃນມື।

Verse 41

स्त्र्युवाच । संदेशं श्रूयतां विप्र यदि गच्छसि सङ्गमे । मद्भर्ता तिष्ठते तत्र शीघ्रमेव विसर्जय

ນາງເວົ້າວ່າ: “ໂອ ວິປຣະ (ພຣາຫມັນ), ຈົ່ງຟັງຂໍ້ຄວາມຂອງຂ້າ. ຖ້າທ່ານຈະໄປຫາສັງກະມະອັນສັກສິດ, ສາມີຂອງຂ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ຈົ່ງນໍາໄປສົ່ງໃຫ້ລາວໂດຍໄວ.”

Verse 42

एकाकिनी च ते भार्या तिष्ठते वनमध्यगा । इत्याकर्ण्य गतो विप्रः सङ्गमं सुरदुर्लभे

“ແລະເມຍຂອງທ່ານຢູ່ຜູ້ດຽວ ກາງປ່າ.” ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ພຣາຫມັນນັ້ນກໍໄປຫາສັງກະມະ ອັນແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຍາກຈະເຂົ້າເຖິງ।

Verse 43

वृक्षच्छायान्वितः कण्वो ब्राह्मणेनावलोकितः । उवाच तं प्रति तदा वचनं ब्राह्मणोत्तमः

ກັນວະຜູ້ນັ່ງຢູ່ໃນຮົ່ມໄມ້ ຖືກພຣາຫມັນນັ້ນເຫັນ. ແລ້ວພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄໍາແກ່ລາວ.

Verse 44

ब्राह्मण उवाच । वनान्तरे मया दृष्टा बाला कमललोचना । रक्ताम्बरधरा तन्वी रक्तचन्दनचर्चिता

ພຣາຫມັນເວົ້າວ່າ: “ໃນປ່າລຶກຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນນາງສາວນ້ອຍຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ຮ່າງບາງ ນຸ່ງຜ້າສີແດງ ແລະທາຈັນທະນາສີແດງ”

Verse 45

रक्तमाल्या सुशोभाढ्या पाशहस्ता मृगेक्षणा । वृक्षारूढावदद्वाक्यं मद्भर्ता प्रेष्यतामिति

ນາງປະດັບພວງມາລາສີແດງ ງາມສະຫງ່າຮຸ່ງເຮືອງ ຖືບ່ວງໃນມື ມີດວງຕາດັ່ງກວາງ—ນັ່ງຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ແລ້ວເວົ້າວ່າ: “ຂໍໃຫ້ນຳຂໍ້ຄວາມນີ້ໄປບອກສາມີຂອງຂ້າ”

Verse 46

कण्व उवाच । कस्मिन्स्थाने तु विप्रेन्द्र विद्यते मृगलोचना । कस्य सा केन कार्येण सर्वमेतद्वदाशु मे

ກັນວະເວົ້າວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາພຣາຫມັນ, ນາງຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງກວາງນັ້ນຢູ່ບ່ອນໃດ? ນາງເປັນຂອງໃຜ ແລະມານີ້ເພື່ອການໃດ? ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ໄວ”

Verse 47

ब्राह्मण उवाच । सङ्गमादर्धक्रोशे सा उद्यानान्ते हि विद्यते । वचनाद्ब्रह्मणस्यैषा न ज्ञाता पार्थिवेन तु

ພຣາຫມັນເວົ້າວ່າ: “ຈາກຈຸດສັງກະມະ (ບ່ອນບັນຈົບ) ໄປຄຶ່ງກຣົສ ນາງຢູ່ທີ່ຂອບສວນ. ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະພຣົມ ນາງຈຶ່ງບໍ່ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກແກ່ພຣະຣາຊາ”

Verse 48

तदा स कण्वभूपालः स्वकं दूतं समादिशत् कण्व उवाच । गच्छ त्वं पृच्छतां तां क्वागता क्वच गमिष्यसि । प्रेषितस्त्वरितो दूतो गतो नारीसमीपतः

ໃນເວລານັ້ນ ພຣະຣາຊາກັນວະໄດ້ສັ່ງທູດຂອງພຣະອົງ. ກັນວະເວົ້າວ່າ: “ໄປເຖີດ ຈົ່ງຖາມນາງວ່າ ‘ເຈົ້າມາຈາກໃສ ແລະຈະໄປໃສ?’” ທູດຜູ້ຮັບຄຳສັ່ງຈຶ່ງຮີບໄປ ແລະເຂົ້າໄປໃກ້ນາງນັ້ນ

Verse 49

वृक्षस्थां ददृशो बालामुवाच नृपसत्तम । मन्नाथः पृच्छति त्वां तु कासि त्वं क्व गमिष्यसि

ເມື່ອເຫັນນາງສາວນ້ອຍນັ່ງຢູ່ເທິງຕົ້ນໄມ້ ທູດຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ຂໍຖວາຍພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ນາຍຂ້າພະເຈົ້າຖາມວ່າ ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ແລະຈະໄປໃສ?”

Verse 50

कन्योवाच । गुरुरात्मवतां शास्ता राजा शास्ता दुरात्मनाम् । इह प्रच्छन्न पापानां शास्ता वैवस्वतो यमः

ນາງສາວກ່າວວ່າ: “ສໍາລັບຜູ້ສໍາຮອງຕົນ ຄູອາຈານແມ່ນຜູ້ວາງວິໄນ; ສໍາລັບຜູ້ຈິດຊົ່ວ ພຣະຣາຊາແມ່ນຜູ້ວາງວິໄນ. ແຕ່ທີ່ນີ້ ບາບທີ່ປິດບັງໄວ້ ຜູ້ລົງໂທດແທ້ຄື ພຣະຍົມ ພຣະບຸດຂອງວິວັສວານ”

Verse 51

ब्रह्महत्या च संजाता मृगरूपधरद्विजात् । मया युक्तोऽपि ते राजा मुक्तस्तीर्थप्रभावतः

“ບາບແຫ່ງການຂ້າພຣາຫມັນ (ພຣະຫມະຫັດຍາ) ເກີດຈາກດວິຊະຜູ້ຮັບຮູບເປັນກວາງ. ແຕ່ພຣະຣາຊາຂອງເຈົ້າ—ແມ່ນແຕ່ຜູກພັນກັບຂ້າພະເຈົ້າ—ກໍຖືກປົດປ່ອຍໂດຍອານຸພາບແຫ່ງຕີຣຖະນີ້”

Verse 52

अर्धक्रोशान्तरान्मध्ये ब्रह्महत्या न संविशेत् । सोमनाथप्रभावोऽयं वाराणस्याः समः स्मृतः

“ໃນລະຍະຫ່າງຄຶ່ງກຣົຊາ ບາບພຣະຫມະຫັດຍາບໍ່ອາດເຂົ້າມາໄດ້. ນີ້ແມ່ນອານຸພາບແຫ່ງໂສມນາຖະ ທີ່ຖືກຈື່ຈໍາວ່າເທົ່າທຽມກັບວາຣານະສີ”

Verse 53

गच्छ त्वं प्रेष्यतां राजा शीघ्रमत्र न संशयः । गतो भृत्यस्ततः शीघ्रं वेपमानः सुविह्वलः

“ໄປເຖີດ—ໃຫ້ເຊີນພຣະຣາຊາມາທີ່ນີ້ໂດຍໄວ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ” ແລ້ວຂ້າຮັບໃຊ້ກໍໄປຢ່າງຮວດເລັວ ທັງສັ່ນເທືອນ ແລະຫວາດຫວັ່ນຢ່າງຫນັກ

Verse 54

समस्तं कथयामास यद्वृत्तं हि पुरातनम् । तस्य वाक्यादसौ राजा पतितो धरणीतले

ເຂົາໄດ້ເລົ່າບັນທຶກເກົ່າແກ່ທີ່ເກີດຂຶ້ນທັງໝົດຢ່າງຄົບຖ້ວນ। ເມື່ອພຣະຣາຊາໄດ້ຟັງຄໍານັ້ນ ກໍລົ້ມລົງກັບພື້ນດິນ។

Verse 55

भृत्य उवाच । कस्मात्त्वं शोचसे नाथ पूर्वोपात्तं शुभाशुभम् । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य राजा वचनमब्रवीत्

ຂ້າຮັບໃຊ້ກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ນາຖ ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງໂສກເສົ້າຕໍ່ກຸສົນແລະອະກຸສົນທີ່ໄດ້ສັ່ງສົມໃນອະດີດ?” ເມື່ອຟັງແລ້ວ ພຣະຣາຊາຈຶ່ງຕອບກ່າວ

Verse 56

प्राणत्यागं करिष्यामि सोमनाथसमीपतः । शीघ्रमानीयतां वह्निरिन्धनानि बहूनि च

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ເຮົາຈະສະລະຊີວິດໃກ້ພຣະໂສມນາຖ; ຈົ່ງນໍາໄຟມາໃຫ້ໄວ ແລະນໍາເຊື້ອໄຟຫຼາຍໆດ້ວຍ”

Verse 57

आनीतं तत्क्षणात्सर्वं भृत्यैस्तद्वशवर्तिभिः । स्नानं कृत्वा शुभे तोये सङ्गमे पापनाशने

ທຸກຢ່າງຖືກນໍາມາທັນທີໂດຍຂ້າຮັບໃຊ້ຜູ້ນອບນ້ອມຕາມພຣະບັນຊາ। ຈາກນັ້ນພຣະອົງໄດ້ອາບນໍ້າໃນນໍ້າມົງຄຸນແຫ່ງສັງຄົມ ອັນທໍາລາຍບາບ (ແລ້ວຈຶ່ງດໍາເນີນຕໍ່)

Verse 58

अर्चितः परया भक्त्या सोमनाथो महीभृता । त्रिःप्रदक्षिणतः कृत्वा ज्वलन्तं जातवेदसम्

ພຣະຣາຊາໄດ້ບູຊາພຣະໂສມນາຖດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ। ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ເວັນປະທັກສິນາອ້ອມຮອບໄຟຈາຕະເວດັສທີ່ລຸກໂຊນ ສາມຮອບ (ຕາມປະຕິຍານ)

Verse 59

प्रविष्टः कण्वराजासौ हृदि ध्यात्वा जनार्दनम् । पीताम्बरधरं देवं जटामुकुटधारिणम्

ກະສັດກັນວະໄດ້ເຂົ້າໄປໃນໄຟ ໂດຍພາວະນາໃນດວງໃຈເຖິງພຣະຈະນາຣະດະນະ—ພຣະເທວະຜູ້ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ແລະສວມຊະຕາມຸກຸດ।

Verse 60

श्रिया युक्तं सुपर्णस्थं शङ्खचक्रगदाधरम् । सुरारिसूदनं दध्यौ सुगतिर्मे भवत्विति

ພຣະອົງໄດ້ພາວະນາເຖິງພຣະວິສະນຸ ຜູ້ປະຫານສັດຕູຂອງເທວະ—ປະກອບດ້ວຍພຣະສຣີ ປະທັບເທິງກະຣຸດ ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະຄະທາ—ຄິດວ່າ “ຂໍໃຫ້ຂ້າໄດ້ສຸຄະຕິ”

Verse 61

पपात पुष्पवृष्टिस्तु साधु साधु नृपात्मज । आश्चर्यमतुलं दृष्ट्वा निरीक्ष्य च परस्परम्

ຝົນດອກໄມ້ໄດ້ຕົກລົງ ແລະສຽງ “ສາທຸ ສາທຸ!” ກ້ອງຂຶ້ນ ໂອ ເຈົ້າຊາຍ; ເຫັນອັດສະຈັນອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ທຸກຄົນຈຶ່ງມອງກັນດ້ວຍຄວາມພິສົງ

Verse 62

मृतं तैः पावके भृत्यैर्हृदि ध्यात्वा गदाधरम् । विमानस्थास्ततः सर्वे संजाताः पाण्डुनन्दन

ເມື່ອພຣະອົງສິ້ນຊີວິດໃນໄຟນັ້ນ—ໃນຂະນະທີ່ບໍລິວານກໍພາວະນາໃນໃຈເຖິງພຣະຄະທາທະຣະ (Gadādhara)—ຕໍ່ມາທຸກຄົນກໍປາກົດຕົນນັ່ງຢູ່ໃນວິມານທິບ ໂອ ລູກແຫ່ງປານຑຸ

Verse 63

निष्पापास्ते दिवं याताः सोमनाथप्रभावतः । ब्राह्मणे सङ्गमे तत्र ध्यायमाने वृषध्वजम्

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງໂສມນາຖ ພວກເຂົາພົ້ນບາບແລະໄປສູ່ສະຫວັນ; ທີ່ສັງຄົມນ້ຳນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງກຳລັງພາວະນາເຖິງພຣະວຶສະທະວະຈະ (ພຣະສິວະ)

Verse 64

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सोमनाथप्रभावोऽयं शृणुष्वैकमना विधिम् । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालं रवेर्दिने

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ນີ້ແມ່ນອານຸພາບແຫ່ງ ໂສມນາຖ. ຈົ່ງຟັງພິທີດ້ວຍໃຈເອກະ—ໃນວັນອັດຖະມີ ຫຼື ຈະຕຸຣະທະສີ, ເວລາໃດກໍໄດ້, ໃນວັນອາທິດ…”

Verse 65

विशेषाच्छुक्लपक्षे चेत्सूर्यवारेण सप्तमी । उपोष्य यो नरो भक्त्या रात्रौ कुर्वीत जागरम्

ໂດຍພິເສດ ຖ້າໃນຊຸກລະປັກສະ (ຂ້າງຂຶ້ນ) ວັນສັບຕະມີຕົງກັບວັນອາທິດ: ຜູ້ໃດຖືອຸໂປສະຖະດ້ວຍພັກຕິ ແລະຢູ່ຕື່ນຕະຫຼອດຄືນ…

Verse 66

पञ्चामृतेन गव्येन स्नापयेत्परमेश्वरम् । श्रीखण्डेन ततो गुण्ठ्य पुष्पधूपादिकं ददेत्

ຄວນອາບສົງພຣະປະເມສະວະຣະ ດ້ວຍປັນຈາມຣິຕະທີ່ເກີດຈາກໂຄ; ແລ້ວທາຈັນທະນ໌ ແລະຖວາຍດອກໄມ້ ທູບ ແລະເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ.

Verse 67

घृतेन बोधयेद्दीपं नृत्यं गीतं च कारयेत् । सोमवारे तथाष्टम्यां प्रभाते पूजयेद्द्विजान्

ຈົ່ງຈຸດປະທີບດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍໃສ (ghee) ແລະຈັດໃຫ້ມີການຟ້ອນລຳກັບການຂັບຮ້ອງ. ໃນວັນຈັນ ແລະໃນວັນອັດຖະມີ ຕອນເຊົ້າຄວນບູຊາດວິຊະ (dvija) ເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 68

जितक्रोधानात्मवतः परनिन्दाविवर्जितान् । सर्वाङ्गरुचिराञ्छस्तान् स्वदारपरिपालकान्

ພວກເຂົາຄວນເປັນຜູ້ຊະນະໂທສະ ມີການສຳລວມຕົນ ແລະຫຼີກເວັ້ນການນິນທາຜູ້ອື່ນ—ປະພຶດດີ ງາມດ້ວຍກິລິຍາ ແລະປົກປ້ອງພັນລະຍາຜູ້ຊອບທຳຂອງຕົນ.

Verse 69

गायत्रीपाठमात्रांश्च विकर्मविरतान् सदा । पुनर्भूवृषलीशूद्री चरेयुर्यस्य मन्दिरे

ແລະຜູ້ທີ່ພຽງແຕ່ສວດພາດກາຍະຕຣີເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ກໍຫຼີກເວັ້ນກຳຕ້ອງຫ້າມ (ວິກັມມະ) ຢູ່ເສມອ—ໃນເຮືອນຂອງຜູ້ໃດ ແມ່ນແຕ່ຍິງທີ່ແຕ່ງງານໃໝ່ (ປຸນະພູ), ຍິງຖືກຂັບອອກ, ແລະຍິງຊູດຣະ ກໍສາມາດເດີນເຂົ້າອອກໄດ້ໂດຍບໍ່ຜິດຄວາມສົມຄວນ।

Verse 70

दूरतोऽसौ द्विजस्त्याज्य आत्मनः श्रेय इच्छता । हीनाङ्गानतिरिक्ताङ्गान् येषां पूर्वापरं न हि

ຜູ້ທີ່ປາຖະນາຄວາມດີແກ່ຕົນ ພຶງຫຼີກເວັ້ນ ‘ທະວິຊະ’ ແບບນັ້ນແຕ່ໄກ—ຜູ້ທີ່ອະວະຍະວະບົກພ່ອງ ຫຼືມີອະວະຍະວະຜິດປົກກະຕິ/ເກີນມາ ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ລຳດັບກ່ອນຫຼັງ ແລະມາລະຍາດອັນຄວນ।

Verse 71

व्रते श्राद्धे तथा दाने दूरतस्तान् विवर्जयेत् । आयसी तरुणी तुल्या द्विजाः स्वाध्यायवर्जिताः

ໃນການຖືພຣະຕະ (ວຣະຕະ), ໃນພິທີສຣາດທະ, ແລະໃນການໃຫ້ທານ ພຶງເວັ້ນຄົນເຊັ່ນນັ້ນໄວ້ແຕ່ໄກ। ທະວິຊະທີ່ຂາດການສະວາດຫຍາຍະເວທ ເປັນດັ່ງສາວນ້ອຍທຳດ້ວຍເຫຼັກ—ງາມຮູບແຕ່ບໍ່ມີຜົນແທ້ໃນໜ້າທີ່।

Verse 72

आत्मानं सह याज्येन पातयन्ति न संशयः । शाल्मलीनावतुल्याः स्युः षट्कर्मनिरता द्विजाः

ເຂົາເຈົ້ານຳໃຫ້ທັງຕົນເອງ ແລະຜູ້ທີ່ປະກອບພິທີໃຫ້ ຕົກຕ່ຳລົງ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ। ທະວິຊະທີ່ຫມົກມຸ່ນແຕ່ ‘ສັດກັມມະ’ ຫົກປະການ ເປັນດັ່ງປຸຍຝ້າຍຈາກຕົ້ນຊາລະມະລີ: ພາຍນອກຟູຫຼາຍ ແຕ່ບໍ່ມີນ້ຳໜັກແທ້।

Verse 73

दातारं च तथात्मानं तारयन्ति तरन्ति च । श्राद्धं सोमेश्वरे पार्थ यः कुर्याद्गतमत्सरः

ເຂົາເຈົ້າຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ທານ ແລະຕົນເອງພົ້ນໄພ ແລະຂ້າມພົ້ນໄດ້ດ້ວຍ। ໂອ ປາຣຖະ! ຜູ້ໃດປະກອບສຣາດທະທີ່ໂສເມສະວະຣະ ໂດຍລະທິ້ງຄວາມອິດສາອາຄາດ (ມັດສະຣະ) ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ບຸນອັນເປັນເຄື່ອງຊ່ວຍກູ້ນີ້।

Verse 74

प्रेतास्तस्य हि सुप्रीता यावदाभूतसम्प्लवम् । अन्नं वस्त्रं हिरण्यं च यो दद्यादग्रजन्मने

ແທ້ຈິງແລ້ວ ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດຜູ້ລ່ວງລັບ) ຂອງລາວຍ່ອມປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ຈົນກວ່າຈະເຖິງປຣະລະຍະ (ການລະລາຍແຫ່ງຈັກກະວານ)। ຜູ້ໃດຖວາຍອາຫານ ເຄື່ອງນຸ່ງ ແລະຄໍາ ແກ່ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ ຍ່ອມໃຫ້ຄວາມອິ່ມໃຈອັນຍືນຍາວແກ່ທ່ານເຫຼົ່ານັ້ນ

Verse 75

स याति शाङ्करे लोक इति मे सत्यभाषितम् । हयं यो यच्छते तत्र सम्पूर्णं तरुणं सितम्

ລາວຈະໄປຮອດໂລກຂອງພຣະສັງກະຣ (Śaṅkara)—ນີ້ແມ່ນຄໍາສັດຈິງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ। ແລະຜູ້ໃດຖວາຍມ້າຂາວທີ່ສົມບູນ ໜຸ່ມແນ່ນ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ຜົນອັນສູງສົ່ງນັ້ນ

Verse 76

रक्तं वा पीतवर्णं वा सर्वलक्षणसंयुतम् । कुङ्कुमेन विलिप्ताङ्गावग्रजन्महयावपि

ຂໍໃຫ້ເຄື່ອງຖວາຍເປັນສີແດງ ຫຼືສີເຫຼືອງ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນຄົບຖ້ວນ; ແລະໃຫ້ທັງພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ ແລະມ້າ ຖືກທາອວັຍວະດ້ວຍກຸງກຸມະ (ຫຍ້າຝຣັ່ນ)

Verse 77

स्रग्दामभूषितौ कार्यौ सितवस्त्रावगुण्ठितौ । अङ्घ्रिः प्रदीयतां स्कन्धे मदीये हयमारुह

ໃຫ້ທັງສອງປະດັບດ້ວຍພວງມາລາ ແລະສາຍດອກໄມ້ ແລະຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າຂາວ। ຈົ່ງວາງຕີນຂອງທ່ານໄວ້ເທິງບ່າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລ້ວຂຶ້ນຂີ່ມ້າ

Verse 78

आरूढे ब्राह्मणे ब्रूयाद्भास्करः प्रीयतामिति । स याति शांकरं लोकं सर्वपापविवर्जितः

ເມື່ອພຣາຫມະນຂຶ້ນຂີ່ແລ້ວ ພຶງກ່າວວ່າ ‘ຂໍໃຫ້ພຣະພາສະກະຣ (ພຣະອາທິດ) ພໍໃຈ’। ລາວພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລ້ວໄປຮອດໂລກຂອງພຣະສັງກະຣ

Verse 79

उपरागे तु सोमस्य तीर्थं गत्वा जितेन्द्रियः । सत्यलोकाच्च्युतश्चापि राजा भवति धार्मिकः

ໃນເວລາຈັນທຣະຄາດ ຜູ້ສຳລວມອິນທຣີຍໄປຍັງຕີຣຖະ; ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຕົກຈາກສັດຍະໂລກາ ກໍເປັນກະສັດຜູ້ທຳມະໄດ້.

Verse 80

तस्य वासः सदा राजन्न नश्यति कदाचन । दीर्घायुर्जायते पुत्रो भार्या च वशवर्तिनी

ໂອ ພະຣາຊາ ທີ່ຢູ່ອາໄສຂອງເຂົາບໍ່ເຄີຍພິນາດ; ໄດ້ບຸດອາຍຸຍືນ ແລະ ພັນລະຍາກໍອ່ອນນ້ອມກົມເກືອກພັກດີ.

Verse 81

जीवेद्वर्षशतं साग्रं सर्वदुःखविवर्जितः । सोपवासो जितक्रोधो धेनुं दद्याद्द्विजन्मने

ເຂົາມີອາຍຸຄົບໜຶ່ງຮ້ອຍປີ ປາດຈາກທຸກຂ໌ທັງປວງ. ດ້ວຍການຖືອຸປະວາສ ແລະ ຊະນະໂທສະ ພຶງຖວາຍໂຄທານແກ່ທະວິຊະ (ພຣາຫມະນ).

Verse 82

सवत्सां क्षीरसंयुक्तां श्वेतवस्त्रावलोकिताम् । शबलां पीतवर्णां च धूम्रां वा नीलकर्बुराम्

ໂຄພ້ອມລູກ ມີນ້ຳນົມ ແລະ ຖວາຍພ້ອມຜ້າຂາວ—ຈະເປັນລາຍດ່າງ ຫຼື ສີເຫຼືອງ ຫຼື ສີເທົາຄວັນ ຫຼື ມີຈຸດສີນ້ຳເງິນ—ກໍຖວາຍໄດ້.

Verse 83

कपिलां वा सवत्सां च घण्टाभरणभूषिताम् । रूप्यखुरां कांस्यदोहां स्वर्णशृङ्गीं नरेश्वर

ຫຼື ໂອ ຈອມກະສັດແຫ່ງມະນຸດ ພຶງຖວາຍໂຄກະປິລາ (ສີນ້ຳຕານອອກທອງ) ພ້ອມລູກ ປະດັບກະດິ່ງແລະເຄື່ອງປະດັບ—ກີບຫຸ້ມເງິນ ພາຊະນະຮີດນົມເປັນທອງແດງປະສົມ ແລະ ເຂົາຫຸ້ມຄຳ—ເພື່ອເປັນທານ.

Verse 84

श्वेतया वर्धते वंशो रक्ता सौभाग्यवर्धिनी । शबला पीतवर्णा च दुःखघ्न्यौ संप्रकीर्तिते

ຖວາຍທານງົວສີຂາວ ວົງສາຕະກູນຈະເຈີຣິນ; ງົວສີແດງເພີ່ມພອນສຸກ. ງົວລາຍແລະງົວສີເຫຼືອງ ທັງສອງຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ທຳລາຍຄວາມໂສກທຸກຂ໌.

Verse 85

। अध्याय

ຈົບອັດທະຍາຍ—ບົດນີ້ສິ້ນສຸດແລ້ວ.

Verse 86

पक्षान्तेऽथ व्यतीपाते वै धृतौ रविसंक्रमे । दिनक्षये गजच्छायां ग्रहणे भास्करस्य च

ໃນທ້າຍປັກ, ໃນໂຍກະວະຕີປາຕະ, ໃນໂຍກະທຣິຕິ, ເວລາພຣະອາທິດສັງກຣະມະ (ຍ້າຍຣາສີ), ໃນຍາມສິ້ນວັນ, ໃນເວລາທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ເງົາຊ້າງ’, ແລະໃນຄາວສຸຣິຍະຄຣາສ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນກາລອັນມີພະລັງພິເສດສໍາລັບກິດກຳອັນສັກສິດໃນຕີຣະຖະ.

Verse 87

ये व्रजन्ति महात्मानः सङ्गमे सुरदुर्लभे । मृदावगुण्ठयित्वा तु चात्मानं सङ्गमे विशेत्

ບັນດາມະຫາຕະມະຜູ້ໄປຫາສັງກະມະອັນສັກສິດ ທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວະກໍຍັງຍາກຈະເຖິງ, ພຶງກົບກາຍດ້ວຍດິນ (ເພື່ອຄວາມນອບນ້ອມແລະຄວາມບໍລິສຸດ) ແລ້ວຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ສັງກະມະນັ້ນ.

Verse 88

हृदयान्तर्जले जाप्या प्राणायामोऽथवा नृप । गायत्री वैष्णवी चैव सौरी शैवी यदृच्छया । तेऽपि पापैः प्रमुच्यन्त इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ການຈະປະ (japa) ທີ່ເຮັດດ້ວຍ ‘ນ້ຳພາຍໃນ’ ແຫ່ງດວງໃຈ, ຫຼື ປຣານາຍາມ; ແລະ ຄາຍະຕຣີ—ຈະເປັນໄວສະນະວີ, ສາວຣີ ຫຼື ໄສວີ—ເມື່ອປະຕິບັດດ້ວຍສັດທາແບບເກີດຈາກໃຈ ຜູ້ນັ້ນກໍພົ້ນຈາກບາບ. ດັ່ງນີ້ ພຣະສັງກະຣະ ໄດ້ກ່າວໄວ້.

Verse 89

जगतीं सोमनाथस्य यस्तु कुर्यात्प्रदक्षिणाम् । प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुंधरा

ຜູ້ໃດກະທຳປະທັກສິນາຮອບຈະກະຕີອັນສັກສິດຂອງໂສມະນາຖ ຜູ້ນັ້ນເຫມືອນໄດ້ວຽນຮອບແຜ່ນດິນທັງປວງພ້ອມທະວີບທັງເຈັດ।

Verse 90

ब्रह्महत्या सुरापानं गुरुदारनिषेवणम् । भ्रूणहा स्वर्णहर्ता च मुच्यन्ते नात्र संशयः

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ມີບາບໜັກ ເຊັ່ນ ຂ້າພຣາຫມັນ ດື່ມສຸລາ ລ່ວງລະເມີດຕຽງຂອງຄູ ຂ້າທາຣົກໃນຄັນ ແລະລັກຄຳ ກໍພົ້ນບາບໄດ້ທີ່ນີ້—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 91

तीर्थाख्यानमिदं पुण्यं यः शृणोति जितेन्द्रियः । व्याधितो मुच्यते रोगी चारोगी सुखमाप्नुयात्

ຜູ້ໃດມີອິນທຣີຍະຄວບຄຸມ ແລະຟັງຕຳນານອັນເປັນບຸນຂອງທີຣຖະນີ້ ຖ້າເຈັບໄຂ້ກໍພົ້ນໂຣກ; ຖ້າບໍ່ເຈັບໄຂ້ກໍໄດ້ຮັບຄວາມສຸກ।

Verse 92

यत्ते संदह्यते चेतः शृणु तन्मे युधिष्ठिर । नैकापि नृप लोकेऽस्मिन् भ्रूणहत्या सुदुस्त्यजा

ສິ່ງໃດທີ່ເຜົາໃຈຂອງເຈົ້າ ຈົ່ງຟັງຈາກເຮົາ ໂຢຸທິສຖິຣະ ໂອ ພຣະຣາຊາ ໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີບາບໃດທີ່ລະໄດ້ຍາກເທົ່າບາບຂ້າທາຣົກໃນຄັນ (ພຣູນະຫັດຍາ) ເລີຍ।

Verse 93

किमु षड्विंशतिं पार्थ प्राप याः क्षणदाकरः । सोऽपि तीर्थमिदं प्राप्य तपस्तप्त्वा सुदुश्चरम्

ໂອ ປາຣຖະ ຈະເວົ້າເຖິງມົນທິນ 26 ປະການທີ່ ‘ຜູ້ສ້າງຄືນ’ (ຈັນທຣາ) ໄດ້ຮັບມາ ຈຳເປັນອັນໃດ? ແມ່ນແຕ່ລາວເອງເມື່ອມາຮອດທີຣຖະນີ້ ແລະບຳເພັນຕະປະອັນຍາກຢິ່ງ ກໍໄດ້ຄວາມບໍລິສຸດ।

Verse 94

विमुक्तः सर्वपापेभ्यः शीतरश्मिरभूत्सुखी । श्रूयते नृप पौराणी गाथा गीता महर्षिभिः

ເມື່ອພົ້ນຈາກບາບທັງປວງແລ້ວ ພະຈັນທີ່ມີລັງສີເຢັນກໍເກີດຄວາມສຸກ. ໂອ ພະຣາຊາ, ກາຖາປູຣານະເກົ່າແກ່ນີ້ໄດ້ຍິນກັນ—ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍເປັນຜູ້ຂັບຮ້ອງ.

Verse 95

लिङ्गं प्रतिष्ठितं ह्येकं दशभ्रूणहनं भवेत् । अतो लिङ्गत्रयं सोमः स्थापयामास भारत

ແທ້ຈິງແລ້ວ ລິງຄະທີ່ສະຖາປະນາໄວ້ແຕ່ອັນດຽວ ຍ່ອມເປັນການຊົດໃຊ້ບາບການຂ້າຕົວອ່ອນໄດ້ຮອດສິບຄັ້ງ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພາຣະຕະ, ໂສມະຈຶ່ງສະຖາປະນາລິງຄະສາມອົງ.

Verse 96

रेवौरिसंगमे ह्याद्यं द्वितीयं भृगुकच्छके । ततः सिद्धिं परां प्राप्य प्रभासे तु तृतीयकम्

ອັນທຳອິດ (ພິທີບຸນ) ຢູ່ທີ່ຈຸດສົມທົບຂອງແມ່ນ້ຳເຣວາກັບທະເລ; ອັນທີສອງຢູ່ທີ່ ພຣຶກຸກັດຈະ. ແລ້ວເມື່ອໄດ້ຮັບສິດທິອັນສູງສຸດ ອັນທີສາມຢູ່ທີ່ ປຣະພາສະ.

Verse 97

इति ते कथितं सर्वं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । धर्म्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं संशुद्धिकृन्नृणाम्

ດັ່ງນີ້ ມະຫາຕະມະຍະອັນສູງສຸດຂອງຕີຣະຖະນີ້ທັງໝົດ ໄດ້ຖືກເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວ; ມັນໃຫ້ທຳມະ ໃຫ້ຊື່ສຽງ ໃຫ້ອາຍຸຍືນ ໃຫ້ສະຫວັນ ແລະຊຳລະໃຈຂອງມະນຸດໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 98

पुत्रार्थी लभते पुत्रान्निष्कामः स्वर्गमाप्नुयात् । मुच्यते सर्वपापेभ्यस्तीर्थं कृत्वा परं नृप

ຜູ້ປາຖະໜາບຸດ ຍ່ອມໄດ້ບຸດ; ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຢາກ ຍ່ອມເຖິງສະຫວັນ. ແລະ ໂອ ພະຣາຊາ, ເມື່ອປະກອບຕີຣະຖະຍາຕຣາອັນສູງສຸດນີ້ຕາມພິທີແລ້ວ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 99

एतत्ते सर्वमाख्यातं सोमनाथस्य यत्फलम् । श्रुत्वा पुत्रमवाप्नोति स्नात्वा चाष्टौ न संशयः

ທັງໝົດນີ້ໄດ້ອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຟັງແລ້ວ—ເປັນຜົນບຸນຂອງໂສມນາຖະ. ພຽງແຕ່ໄດ້ຍິນກໍໄດ້ບຸດ; ແລະອາບນ້ຳສັກສິດທີ່ນັ້ນຈະໄດ້ບຸນເພີ່ມແປດເທົ່າ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.