Adhyaya 84

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् । कैलासे पृच्छते भक्त्या षण्मुखाय शिवोदितम्

ພຣະມາຣກັນເດຍກ່າວວ່າ: ຢູ່ນີ້ເອງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າປະຫວັດສັກສິດໂບຮານໜຶ່ງ—ທີ່ພຣະສິວະໄດ້ຕັດ—ເມື່ອຢູ່ໄກລາສ ມີຜູ້ທູນຖາມດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະສັນມຸຂ (ສກັນດາ)

Verse 2

ईश्वर उवाच । पूर्वं त्रेतायुगे स्कन्द हतो रामेण रावणः । चतुर्दश तदा कोट्यो निहता ब्रह्मरक्षसाम्

ພຣະອິດສະວອນ (ພຣະສິວະ) ຕັດວ່າ: ກ່ອນນີ້ໃນຍຸກເຕຣຕາ ໂອ ສກັນດາ ຣາວະນະຖືກພຣະຣາມປະຫານ; ແລະໃນເວລານັ້ນ ພຣະຫມຣະຣາກສະ 14 ໂກຕິ ກໍຖືກທຳລາຍ

Verse 3

हतेषु तेषु वै तत्र रक्षणाय दिवौकसाम् । महानन्दस्तदा जातस्त्रिषु लोकेषु पुत्रक

ເມື່ອພວກນັ້ນຖືກປະຫານຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເພື່ອປົກປ້ອງຜູ້ຢູ່ໃນສະຫວັນ ໂອ ລູກເອີຍ ຄວາມປິຕິອັນໃຫຍ່ກໍເກີດຂຶ້ນໃນສາມໂລກ

Verse 4

ततः सीतां समासाद्य समं वानरपुंगवैः । रामोऽप्ययोध्यामायातो भरतेन कृतोत्सवः । तस्मै समर्पयामास स राज्यं लक्ष्मणाग्रजः

ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ພຣະສີຕາຄືນ ແລະມີພວກວານອນຜູ້ປະເສີດຮ່ວມດ້ວຍ ພຣະຣາມກໍເດີນທາງມາຮອດອະໂຍທະຍາ ບ່ອນທີ່ພຣະພະຣະຕະໄດ້ຈັດງານສະເຫຼີມສະຫຼອງໄວ້; ແລ້ວພຣະຣາມ ຜູ້ເປັນອ້າຍໃຫຍ່ຂອງພຣະລັກສະມະນະ ໄດ້ມອບລາຊະອານາຈັກໃຫ້ພຣະພະຣະຕະ

Verse 5

तस्मिन्प्रशासति ततो राज्यं निहतकण्टकम् । कृतकार्योऽथ हनुमान्कैलासमगात्पुरा

ເມື່ອພຣະອົງປົກຄອງຢູ່ ອານາຈັກກໍເປັນດັ່ງບໍ່ມີໜາມ—ພົ້ນຈາກຄວາມທຸກແລະສັດຕູ—ແລ້ວຮານຸມານເມື່ອກິດສຳເລັດ ກໍໄປສູ່ໄກລາສະທາມ

Verse 6

ततो नन्दी प्रतीहारो रुद्रांशमपि तं कपिम् । न च संगमयामास रुद्रेणाघौघहारिणा

ຕໍ່ມາ ນັນດີ ຜູ້ເຝົ້າປະຕູ ບໍ່ຍອມໃຫ້ວານອນນັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງຣຸທຣະ—ເຂົ້າເຝົ້າຣຸທຣະ ຜູ້ກຳຈັດກະແສບາບ

Verse 7

तेन पृष्टस्तदा नन्दी किं मया पातकं कृतम् । येन रुद्रवपुः पुण्यं न पश्याम्यम्बिकान्वितम्

ເມື່ອຖືກຖາມດັ່ງນັ້ນ (ຈຶ່ງກ່າວວ່າ) “ໂອ້ ນັນດີ ຂ້າໄດ້ເຮັດບາບອັນໃດ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ເຫັນຮູບອັນບໍລິສຸດຂອງຣຸທຣະ ຜູ້ມີອັມບິກາຄຽງຂ້າງ?”

Verse 8

नन्द्युवाच । त्वयावतरणं चक्रे कपीन्द्रामरहेतुना । तथापि हि कृतं पापमुपभोगेन शाम्यति

ນັນດີກ່າວວ່າ “ໂອ້ ຈອມແຫ່ງວານອນ ການອະວະຕານຂອງທ່ານເກີດຂຶ້ນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ເທວະ ແທ້ກໍຕາມ ບາບທີ່ເຮັດໄວ້ຈະສິ້ນໄປໄດ້ກໍດ້ວຍການເສວຍຜົນ ຄືການປະສົບດ້ວຍຕົນ”

Verse 9

हनुमानुवाच । किं मयाकारि तत्पापं नन्दिन्देवार्थकारिणा । राक्षसाश्च हता दुष्टा विप्रयज्ञाङ्गघातिनः

ຮານຸມານກ່າວວ່າ “ໂອ້ ນັນດີ ຂ້າໄດ້ເຮັດບາບອັນໃດ ໃນເມື່ອຂ້າກະທຳເພື່ອພຣະປະສົງຂອງເທວະ? ຂ້າໄດ້ສັງຫານຣາກຊະສະຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍ ຜູ້ທຳລາຍພຣາຫມະນ ແລະອົງປະກອບແຫ່ງຍັຊະນາ”

Verse 10

ततस्तदालापकुतूहली हरो निजांशभाजं कपिमुग्रतेजसम् । उवाच द्वारान्तरदत्तदृष्टिः पुरःस्थितं प्रेक्ष्य कपीश्वरं पुनः

ແລ້ວພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ສົນໃຈໃນຖ້ອຍສົນທະນານັ້ນ ໄດ້ຊອກມອງຈາກພາຍໃນປະຕູ; ເມື່ອເຫັນກະສັດວານອນຜູ້ມີເທດອັນດຸດັນ ຜູ້ຮັບສ່ວນແຫ່ງພຣະອົງເອງ ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ຈຶ່ງຕັດອີກຄັ້ງ।

Verse 11

ईश्वर उवाच । गङ्गा गया कपे रेवा यमुना च सरस्वती । सर्वपापहरा नद्यस्तासु स्नानं समाचर

ພຣະອີສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ຕັດວ່າ: “ໂອ ກະປີ! ຄົງຄາ, ຄະຍາ, ເຣວາ, ຍະມຸນາ ແລະ ສະຣັສວະຕີ—ແມ່ນ້ຳເຫຼົ່ານີ້ລ້າງບາບທັງປວງ; ຈົ່ງປະພຶດການອາບນ້ຳອັນສັກສິດໃນນັ້ນ.”

Verse 12

नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं परमशोभनम् । सोमनाथसमीपस्थं तत्र त्वं गच्छ वानर

ທີ່ຝັ່ງໃຕ້ແຫ່ງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ ມີທີຣຖະອັນງາມສຸດ ຕັ້ງຢູ່ໃກ້ໂສມະນາຖະ. ໂອ ວານອນ, ຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນ.

Verse 13

तत्र स्नात्वा महापापं गमिष्यति ममाज्ञया । उत्पत्य वेगाद्धनुमाञ्छ्रीरेवादक्षिणे तटे

“ເມື່ອເຈົ້າອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ບາບໃຫຍ່ຈະຫາຍໄປ.” ແລ້ວຮະນຸມານກໍກະໂດດດ້ວຍຄວາມໄວ ໄປຮອດຝັ່ງໃຕ້ແຫ່ງສີຣີເຣວາ.

Verse 14

जगाम सुमहानादस्तपश्चक्रे सुदुष्करम् । तस्य वै तप्यमानस्य रक्षोवधकृतं तमः

ລາວໄດ້ໄປພ້ອມສຽງຄຳຮ້ອງອັນກຶກກ້ອງ ແລະປະພຶດຕະປະອັນຍາກຢິ່ງ. ເມື່ອລາວກຳລັງບຳເນັດຕະປະ ຄວາມມືດທີ່ເກີດຈາກການສັງຫານຣາກສະສາ ກໍເລີ່ມຈາງຫາຍໄປ.

Verse 15

विलीनं पार्थ कालेन कियतेशप्रसादतः । ततो देवैः समं देवस्तत्तीर्थमगमद्धरः

ໂອ ປາຣຖະ, ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ໂດຍພຣະປະສາດແຫ່ງ ອີສະ ຄວາມມືດນັ້ນກໍລະລາຍຫາຍໄປ. ແລ້ວ ພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ໄປຍັງຕີຣຖະນັ້ນພ້ອມກັບເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 16

कपिमालिङ्गयामास वरं तस्मै प्रदत्तवान् । अद्यप्रभृति ते तीर्थं भविष्यति न संशयः

ພຣະອົງໄດ້ກອດວານອນນັ້ນ ແລະປະທານພອນໃຫ້ວ່າ: “ແຕ່ວັນນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ຕີຣຖະນີ້ຈະເປັນຂອງເຈົ້າ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ”

Verse 17

कपितीर्थं ततो जातं तस्थौ तत्र स्वयं हरः । हनूमन्तेश्वरो नाम्ना सर्वहत्याहरस्तदा

ຈາກເຫດນັ້ນ ຕີຣຖະອັນສັກສິດຊື່ ‘ກະປິຕີຣຖະ’ ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ. ທີ່ນັ້ນ ພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ປະທັບຢູ່ໂດຍພຣະອົງເອງ ໂດຍມີນາມວ່າ ‘ຫນູມັນເຕສະວະຣະ’ ແລະໃນການນັ້ນຊົງເປັນຜູ້ລົບລ້າງບາບຫນັກຍິ່ງໄດ້ດ້ວຍ

Verse 18

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्या लिङ्गं प्रपूजयेत् । सर्वपापानि नश्यन्ति हरस्य वचनं यथा

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະນັ້ນ ແລະບູຊາ ສິວະ-ລິງຄະ ດ້ວຍພັກຕິ ບາບທັງປວງຈະສູນສິ້ນ ດັ່ງພຣະວາຈາຂອງພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ)

Verse 19

तत्रास्थीनि विलीयन्ते पिण्डदानेऽक्षया गतिः । यत्किंचिद्दीयते तत्र तद्धि कोटिगुणं भवेत्

ທີ່ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ກະດູກກໍຖືກກ່າວວ່າລະລາຍ; ແລະດ້ວຍການຖວາຍ ປິນດະດານ ຈະໄດ້ຮັບຄວາມຜາສຸກອັນບໍ່ເສື່ອມສຳລັບປິຕຣະ. ຂອງທານໃດໆທີ່ໃຫ້ທີ່ນັ້ນ ຈະເພີ່ມເປັນບຸນຄູນໂກຕິເທົ່າ

Verse 20

हनुमानप्ययोध्यायां रामं द्रष्टुमथागमत् । चकार कुशलप्रश्नं स्वस्वरूपं न्यवेदयत्

ພະຫນຸມານກໍໄດ້ໄປຍັງອະໂຍທະຍາເພື່ອເຂົ້າເຝົ້າພຣະຣາມ. ທ່ານຖາມຂ່າວຄວາມສຸກດີ ແລ້ວເຜີຍແຈ້ງຕົນຕົວແລະສະພາບແທ້ຂອງຕົນ.

Verse 21

श्रीराम उवाच । कुर्वतो देवकार्यं ते मम कार्यं च कुर्वतः । ततोऽहमपि पापीयांस्तपस्तप्स्याम्यसंशयम्

ພຣະສີຣາມຕັດວ່າ: “ເມື່ອເຈົ້າກະທຳກິດຂອງເທວະ ແລະກິດຂອງເຮົາດ້ວຍ ເຮົາກໍເຫມືອນຈະຖືກພາບບາບຫນັກຂຶ້ນ; ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈະບຳເພັນຕະປະແນ່ນອນ”

Verse 22

तत्रैव दक्षिणे कूले रेवायाः पापहारिणि । चतुर्विंशतिवर्षाणि तपस्तेपेऽथ राघवः

ຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ທາງຝັ່ງໃຕ້ຂອງແມ່ນ້ຳເຣວາຜູ້ກຳຈັດບາບ ພຣະຣາຄະວະ (ພຣະຣາມ) ບຳເພັນຕະປະຕະຫຼອດ 24 ປີ

Verse 23

ज्योतिष्मतीपुरीसंस्थः श्रीरेवास्नानमाचरन् । तस्य शुश्रूषणं चक्रे लक्ष्मणोऽपि तदाज्ञया

ປະທັບຢູ່ໃນນະຄອນໂຍຕິສະມະຕີ ພຣະອົງປະພຶດພິທີອາບນ້ຳອັນເປັນມົງຄຸນໃນແມ່ນ້ຳເຣວາເປັນນິດ. ຕາມພຣະບັນຊາ ພຣະລັກສະມະນະກໍຖວາຍການຮັບໃຊ້ປະຄອງດູແລ

Verse 24

स्थापयामासतुर्लिङ्गे तौ तदा रामलक्ष्मणौ । प्रभावात्सत्यतपसो रेवातीरे महामती । निष्पापतां तदा वीरौ जग्मतू रामलक्ष्मणौ

ໃນການນັ້ນ ພຣະຣາມແລະພຣະລັກສະມະນະໄດ້ສະຖາປະນາສິວະລິງຄະໄວ້ທີ່ນັ້ນ. ໂອ ທ່ານຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ໂດຍອຳນາດແຫ່ງຕະປະອັນສັດຈິງທີ່ຝັ່ງເຣວາ ສອງພີ່ນ້ອງວີຣະນັ້ນຈຶ່ງພົ້ນຈາກບາບ

Verse 25

ततस्तदा देवपुरोगमो हरो गतो हि वै पुण्यमुनीश्वरैः सह । आगत्य तीर्थं च वरं ददौ तदा निजां कलां तत्र विमुच्य तीर्थे

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ມາຮອດ ໂດຍມີໝູ່ເທວະນຳໜ້າ ແລະມີມຸນີຜູ້ມີບຸນຮ່ວມມາດ້ວຍ। ເມື່ອມາຮອດ ພຣະອົງປະທານພອນ ແລະສະຖາປະນາສະຖານນັ້ນໃຫ້ເປັນຕີຣະຖະອັນສູງສຸດ ພ້ອມທັງປ່ອຍສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງພະລັງທິບຂອງພຣະອົງລົງໃນທ່ານ້ຳສັກສິດນັ້ນ।

Verse 26

मुनिभिः सर्वतीर्थानां क्षिप्तं कुम्भोदकं भुवि । एकस्थं लिङ्गनामाथ कलाकुम्भस्तथाभवत्

ບັນດາມຸນີໄດ້ເທນ້ຳໃນຄຸມພະ ທີ່ເກັບມາຈາກຕີຣະຖະທັງປວງ ລົງສູ່ພື້ນດິນ। ໃນບ່ອນດຽວນັ້ນ ໄດ້ປາກົດລິງຄະນາມວ່າ “ກະລາກຸມພະ”

Verse 27

कुम्भेश्वर इति ख्यातस्तदा देवगणार्चितः । रामोऽपि पूजयामास तल्लिङ्गं देवसेविवतम्

ດັ່ງນັ້ນ ລິງຄະນັ້ນໄດ້ມີນາມລືຊາວ່າ “ກຸມເພສະວະຣະ” ແລະໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກໝູ່ເທວະ. ພຣະຣາມະກໍໄດ້ນະມັດສະການລິງຄະນັ້ນ ຊຶ່ງມີເທວະຄອຍປະຄອງຮັບໃຊ້ຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 28

ततो वरं ददौ देवो रामकीर्त्यभिवृद्धये । चतुर्विंशतिमे वर्षे रामो निष्पापतां गतः

ຕໍ່ມາ ພຣະເທວະໄດ້ປະທານພອນເພື່ອໃຫ້ກຽດກິດຂອງພຣະຣາມະເພີ່ມພູນ. ແລະໃນປີທີ່ຊາວສີ່ ພຣະຣາມະໄດ້ບັນລຸສະພາວະໄຮ້ບາບ.

Verse 29

यदा कन्यागतः पङ्गुर्गुरुणा सहितो भवेत् । तदेव देवयात्रेयमिति देवा जगुर्मुदा

“ເມື່ອ ‘ຜູ້ງ່ອຍ’ (ພຣະພຶຫັດສະປະຕິ/ດາວພຶຫັດ) ເຂົ້າສູ່ລາສີກັນຍາ ແລະມີຄູ (ຄຸຣຸ) ຮ່ວມຢູ່ດ້ວຍ ເວລານັ້ນແຫຼະແມ່ນລະດູແຫ່ງການຈາລິກສັກສິດ”—ເທວະທັງຫຼາຍຮ້ອງຂັບດ້ວຍຄວາມປິຕິ.

Verse 30

यथा गोदावरीतीर्थे सर्वतीर्थफलं भवेत् । तथात्र रेवास्नानेन लिङ्गानां दर्शनैर्न्ःणाम्

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບທີ່ຕີຣະຖະແຫ່ງໂຄດາວະຣີ ໄດ້ຮັບຜົນບຸນຂອງຕີຣະຖະທັງປວງ, ທີ່ນີ້ກໍເຊັ່ນນັ້ນ—ດ້ວຍການອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳເຣວາ (ນະຣະມະດາ) ແລະການໄດ້ເຫັນລິງຄະທັງຫຼາຍ ຜູ້ຄົນຍ່ອມໄດ້ບຸນເທົ່າກັນນັ້ນ।

Verse 31

करिष्यन्त्यत्र ये श्राद्धं पित्ःणां नर्मदातटे । कुम्भेश्वरसमीपस्थास्तत्फलं शृणु षण्मुख

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ເຮັດພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ແດ່ປິຕຣຶ ຢູ່ຝັ່ງນະຣະມະດາ ໂດຍພັກຢູ່ໃກ້ກຸມເພສະວະຣະ—ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ສະນມຸຂ ຜົນທີ່ເຂົາໄດ້ຮັບ।

Verse 32

यावन्तो रोमकूपाः स्युः शरीरे सर्वदेहिनाम् । तावद्वर्षप्रमाणेन पित्ःणामक्षया गतिः

ຈຳນວນຮູຂຸມຂົນໃນກາຍຂອງສັດມີຊີວິດທັງປວງມີເທົ່າໃດ ຕາມຈຳນວນປີເທົ່ານັ້ນ ປິຕຣຶທັງຫຼາຍຍ່ອມໄດ້ຮັບຄະຕິອັນອະກະສະຍະ ບໍ່ເສື່ອມສູນ।

Verse 33

पृथिव्यां देवताः सर्वाः सर्वतीर्थानि यानि तु । लभन्ते तत्फलं मर्त्या लिङ्गत्रयविलोकनात्

ເທວະທັງປວງໃນໂລກ ແລະ ຕີຣະຖະທັງຫຼາຍທີ່ມີຢູ່—ມະນຸດໃນໂລກມະຕະຍະ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນຂອງທັງໝົດນັ້ນ ແຕ່ພຽງໄດ້ເຫັນລິງຄະສາມອົງ।

Verse 34

अपुत्रो लभते पुत्रं निर्धनो धनमाप्नुयात् । सरोगो मुच्यते रोगान्नात्र कार्या विचारणा

ຜູ້ບໍ່ມີບຸດຍ່ອມໄດ້ບຸດ, ຜູ້ຂັດສົນຍ່ອມໄດ້ຊັບ, ແລະຜູ້ເຈັບໄຂ້ຍ່ອມພົ້ນຈາກໂລກ—ທີ່ນີ້ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສົງໄສ ຫຼືຄິດຄຳນຶງໃດໆ।

Verse 35

सिंहराशिं गते जीवे यत्स्याद्गोदावरीफलम् । तद्द्वादशगुणं स्कन्द कुम्भेश्वरसमीपतः

ເມື່ອພຣະພຶຫັດ (Jupiter) ເຂົ້າສູ່ລາສີສິງ, ບຸນຜົນໃດທີ່ໄດ້ຮັບທີ່ໂຄທາວະຣີ—ໂອ ສະກັນດະ—ໃກ້ກຸມເພສະວະຣາ ບຸນນັ້ນເພີ່ມເປັນສິບສອງເທົ່າ.

Verse 36

ये जानन्ति न पश्यन्ति कुम्भशम्भुमुमापतिम् । नर्मदादक्षिणे कूले तेषां जन्म निरर्थकम्

ຜູ້ໃດຮູ້ຈັກກຸມພະຊັມພູ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນສາມີຂອງອຸມາ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປດູດາຣະຊັນທີ່ຝັ່ງໃຕ້ແຫ່ງນະຣະມະດາ—ການເກີດຂອງເຂົາເຈົ້າຍ່ອມໄຮ້ຜົນ.

Verse 37

यथा गोदावरीयात्रा कर्तव्या मुनिशासनात् । चतुर्विंशतिमे वर्षे तथेयं देवभाषितम्

ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການຈາລິກໄປຫາໂຄທາວະຣີທີ່ຕ້ອງກະທຳຕາມຄຳສັ່ງຂອງມຸນີ, ພິທີນີ້—ທີ່ເທວະໄດ້ກ່າວ—ກໍພຶງປະຕິບັດໃນປີທີ່ຊາວສີ່.

Verse 38

यावच्चन्द्रश्च सूर्यश्च यावद्वै दिवि तारकः । तावत्तदक्षयं दानं रेवाकुम्भेश्वरान्तिके

ຕາບໃດທີ່ດວງຈັນແລະດວງອາທິດຍັງດຳລົງຢູ່ ແລະຕາບໃດທີ່ດາວຍັງຢູ່ໃນຟ້າ, ທານທີ່ຖວາຍໃກ້ ເຣວາ–ກຸມເພສະວະຣາ ຈະເປັນອັກຊະຍະ ບໍ່ເສື່ອມສູນ.

Verse 39

महादानानि देयानि तत्र लौकैर्विचक्षणैः । गोदानमत्र शंसन्ति सौवर्णं राजतं तथा

ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ທັນຄວນຖວາຍມະຫາທານຫຼາຍປະການ; ໃນສະຖານນັ້ນ ເຂົາສັນລະເສີນໂຄທານ (ຖວາຍງົວ) ເປັນພິເສດ ແລະທານຄຳກັບທານເງິນດ້ວຍ.

Verse 40

यस्याः स्मरणमात्रेण नश्यते पापसञ्चयः । स्नानेन किं पुनः स्कन्द ब्रह्महत्यां व्यपोहति

ແມ່ນ້ຳເຣວາອັນສັກສິດນັ້ນ ແຕ່ພຽງລະນຶກເຖິງກໍທຳລາຍກອງບາບໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ສະກັນດະ, ການອາບນ້ຳໃນນາງຈະຊຳລະແມ່ນແຕ່ບາບພຣະຫມັນຂ້າ (brahmahatyā) ໃຫ້ຫາຍໄປຍິ່ງປານໃດ!

Verse 41

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा श्राद्धं कुर्याद्युधिष्ठिर । एकोत्तरं कुलशतमुद्धरेच्छिवशासनात्

ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຢູ່ຕີຣຖະນັ້ນ ແລ້ວຈຶ່ງປະກອບພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha), ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ນັ້ນຈະກູ້ພົ້ນວົງຕະກູນໄດ້ 101 ຊົ່ວຄົນ

Verse 42

यानि कानि च तीर्थानि चासमुद्रसरांसि च । शिवलिङ्गार्चनस्येह कलां नार्हन्ति षोडशीम्

ບໍ່ວ່າຈະມີຕີຣຖະໃດໆ ແລະບໍ່ວ່າຈະມີທະເລສາບ ຫຼືແຫຼ່ງນ້ຳໃດໆ ຈົນເຖິງມະຫາສະໝຸດ ກໍບໍ່ອາດເທົ່າໄດ້ແມ່ນແຕ່ 1/16 ຂອງບຸນຈາກການບູຊາສິວະລິງຄະໃນທີ່ນີ້

Verse 43

एवं देवा वरं दत्त्वा हरीश्वरपुरोगमाः । स्वस्थानमगमन् पूर्वं मुक्त्वा तन्नाम चोत्तमम्

ດັ່ງນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍ—ມີຫຣີອິສວະຣະເປັນຜູ້ນຳ—ເມື່ອປະທານພອນແລ້ວ ກໍປະກາດນາມອັນປະເສີດຂອງຕີຣຖະນັ້ນກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງກັບໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ

Verse 44

तीर्थस्यास्य वरं दत्त्वा स रामो लक्ष्मणाग्रजः । अयोध्यां प्रविवेशासौ निष्पापो नर्मदाजलात्

ເມື່ອປະທານພອນແກ່ຕີຣຖະນີ້ແລ້ວ ພຣະຣາມາ—ຜູ້ເປັນອ້າຍຂອງພຣະລັກສະມະນະ—ໄດ້ເຂົ້າສູ່ອະໂຍທະຍາ ໂດຍປາສະຈາກບາບ ດ້ວຍນ້ຳນະຣະມະດາອັນສັກສິດ

Verse 45

सौवर्णीं च ततः कृत्वा सीतां यज्ञं चकार सः । अनुमन्त्र्य मुनींल्लोकान्देवताश्च निजं कुलम्

ຈາກນັ້ນ ທ່ານໄດ້ປັ້ນນາງສີຕາເປັນຄຳ ແລະປະກອບພິທີຍັດຍະ ໂດຍເຊີນມຸນີ ປະຊາຊົນ ເທວະດາ ແລະວົງສາຍຂອງຕົນຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ។

Verse 46

पुरा त्रेतायुगे जातं तत्तीर्थं स्कन्दनामकम् । नियमेन ततो लोकैः कर्तव्यं लिङ्गदर्शनम्

ໃນການເກົ່າແກ່ ໃນຍຸກເຕຣຕາ ຕີຣຖະນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນມີນາມວ່າ ‘ສະກັນດະ’។ ດັ່ງນັ້ນ ປະຊາຊົນພຶງຮັກສາວິນັຍ ແລະໄປເຮັດດຣະຊະນະແຫ່ງລິງຄະທີ່ນັ້ນ។

Verse 47

तावत्पापानि देहेषु महापातकजान्यपि । यावन्न प्रेक्षते जन्तुस्तत्तीर्थं देवसेवितम्

ຕາບໃດທີ່ສັດຜູ້ມີກາຍຍັງບໍ່ໄດ້ເຫັນຕີຣຖະນັ້ນ ອັນເທວະດາທັງຫຼາຍບໍລິການແລະນົບນ້ອມ ຕາບນັ້ນບາບທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ບາບໃຫຍ່ຈາກມະຫາປາຕະກະ ຍັງຕິດຢູ່ໃນກາຍ.

Verse 48

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । ज्योतिष्मतीपुरीसंस्थं ये द्रक्ष्यन्ति हरं परम्

ຜູ້ໃດຈະໄດ້ເຫັນພຣະຫະຣະຜູ້ສູງສຸດ ປະທັບຢູ່ໃນນະຄອນຈໂຍຕິສະມະຕີ ຜູ້ນັ້ນແທ້ແມ່ນຜູ້ມີບຸນ ແລະເປັນມະຫາຕະມະ; ການເກີດຂອງເຂົາເປັນຊີວິດທີ່ຄຸ້ມຄ່າ.

Verse 49

तस्मान्मोहं परित्यज्य जनैर्गन्तव्यमादरात् । तीर्थाशेषफलावाप्त्यै तीर्थं कुम्भेश्वराह्वयम्

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຫຼົງ ແລ້ວປະຊາຊົນພຶງໄປດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມສູ່ຕີຣຖະທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ກຸມເພສະວະຣະ’ ເພື່ອໄດ້ຮັບຜົນອັນຄົບຖ້ວນແຫ່ງຕີຣຖະທັງປວງ.

Verse 50

मार्कण्डेय उवाच । श्रुत्वेति शम्भुवचसा स षडाननोऽथ नत्वा पितुः पदयुगाम्बुजमादरेण । सम्प्राप्य दक्षिणतटं गिरिशस्रवन्त्याः कीशाग्र्यरामकलशाख्यशिवान् ददर्श

ພຣະມາຣກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະວາຈາຂອງພຣະສຳພູແລ້ວ ພຣະສະກັນທະຜູ້ມີຫົກພັກຕຣ໌ ໄດ້ກົ້ມກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພຣະບາດຄູ່ດັ່ງດອກບົວຂອງພຣະບິດາ. ແລ້ວໄປຮອດຝັ່ງໃຕ້ແຫ່ງແມ່ນ້ຳຊື່ ກິຣີຊະສຣະວັນຕີ ແລະໄດ້ເຫັນພຣະສິວະທີ່ຮູ້ຈັກນາມ ກີຊາກຣະຍ ຣາມ ແລະ ກະລະຊະ.

Verse 84

। अध्याय

ອັດຍາຍະ—ເປັນເຄື່ອງໝາຍບອກບົດ/ບົດທີ່.