Adhyaya 36

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेच्च राजेन्द्र दारुतीर्थमनुत्तमम् । दारुको यत्र संसिद्ध इन्द्रस्य दयितः पुरा

ມາຣກັນເດຍະ ກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາເຫນືອພຣະຣາຊາທັງປວງ, ພຶງໄປຍັງຕີຣຖະອັນສູງສຸດນາມ ‘ດາຣຸຕີຣຖະ’—ທີ່ນັ້ນ ດາຣຸກະ ຜູ້ເຄີຍເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະອິນທຣະໃນການກ່ອນ ໄດ້ບັນລຸສິດທິອັນສົມບູນ।”

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । दारुकेण कथं तात तपश्चीर्णं पुरानघ । विधानं श्रोतुमिच्छामि त्वत्सकाशाद्द्विजोत्तम

ຢຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ໂອ ຜູ້ເກົ່າແກ່ແລະບໍ່ມີມົນທິນ, ດາຣຸກະ ໄດ້ປະພຶດຕະປະ (ຕະປະສະຍາ) ໃນການກ່ອນແນວໃດ? ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າປາຖະນາຈະຟັງວິທີການນັ້ນຈາກທ່ານ.”

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । हन्त ते कथयिष्यामि विचित्रं यत्पुरातनम् । वृत्तं स्वर्गसभामध्ये ऋषीणां भावितात्मनाम्

ພຣະສີມາຣກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ເອົາເຖີດ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງເກົ່າແກ່ອັນນ່າອັດສະຈັນ—ເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນຫໍສະພາແຫ່ງສະຫວັນ ທ່າມກາງພຣະລິສີຜູ້ຝຶກຈິດດີ.”

Verse 4

सूतो वज्रधरस्येष्टो मातलिर्नाम नामतः । स पुत्रं शप्तवान्पूर्वं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

ມີສາລະທີຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງວັຊຣະທຣ (ພຣະອິນ) ຊື່ວ່າ ມາຕະລີ. ໃນຄັ້ງໜຶ່ງ ເນື່ອງດ້ວຍເຫດບາງປະການ ລາວເຄີຍສາບແຊ່ງລູກຊາຍຂອງຕົນເອງ.

Verse 5

शापाहतो वेपमान इन्द्रस्य चरणौ शुभौ । प्रपीड्य मूर्ध्ना देवेशं विज्ञापयति भारत

ເມື່ອຖືກຄຳສາບແຊ່ງກະທົບ ແລະສັ່ນສະທ້ານ, ລາວໄດ້ນຳຫົວໄປແນບທີ່ພຣະບາດອັນເປັນມົງຄຸນຂອງພຣະອິນ ແລ້ວທູນຂໍຕໍ່ຈອມເທວະ, ໂອ ພາຣະຕະ.

Verse 6

तमुवाचाभिशप्तं चाप्यनाथं च सुरेश्वरः । कर्मणा केन शापस्य घोरस्यान्तो भविष्यति

ຈອມເທວະໄດ້ກ່າວກັບຜູ້ຖືກສາບແຊ່ງ ແລະໄຮ້ທີ່ພຶ່ງນັ້ນວ່າ: “ດ້ວຍກຳການໃດ ຄຳສາບແຊ່ງອັນນ່າຢ້ານນີ້ຈຶ່ງຈະສິ້ນສຸດ?”

Verse 7

नर्मदातटमाश्रित्य तोषयन्वै महेश्वरम् । तिष्ठ यावद्युगस्यान्तं पुनर्जन्म ह्यवाप्स्यसि

ຈົ່ງໄປພຶ່ງພາຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ ແລະບຳເນົາບູຊາໃຫ້ພຣະມະເຫສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍໃຈຈິງ; ຈົ່ງພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົນສິ້ນຍຸກ ແລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບການເກີດໃໝ່ແນ່ນອນ.

Verse 8

पुनर्भूत्वा तु पूतस्त्वं दारुको नाम विश्रुतः । संसेव्य परमं देवं शङ्खचक्रगदाधरम्

ເມື່ອເຈົ້າເກີດໃໝ່ອີກຄັ້ງ ແລະໄດ້ຮັບການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດ ເຈົ້າຈະໂດງດັງໃນນາມ «ດາຣຸກ»; ແລະໂດຍການຮັບໃຊ້ດ້ວຍພັກຕິແດ່ພຣະເທວະສູງສຸດ ຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະຄະທາ ເຈົ້າຈະກ້າວໜ້າຕໍ່ໄປ।

Verse 9

मानुषं भावमापन्नस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि । एवमुक्तस्तु देवेन सहस्राक्षेण धीमता

ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ບັນລຸສະພາບເປັນມະນຸດແລ້ວ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບສິດທິ (ຄວາມສໍາເລັດອັນສົມບູນ)។ ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ພຣະເທວະຜູ້ມີປັນຍາ ສະຫັດສຣາກສະ (ອິນທຣາ) ໄດ້ກ່າວແກ່ລາວ។

Verse 10

प्रणम्य शिरसा भूमिमागतोऽसौ ह्यचेतनः । नर्मदातटमाश्रित्य कर्षयन्निजविग्रहम्

ລາວກົ້ມສີສະລົງແຕະພື້ນດິນເພື່ອນົບນ້ອມ ແລ້ວມາຮອດທີ່ນັ້ນດັ່ງຄົນບໍ່ຮູ້ສຶກ; ອາໄສຝັ່ງນ້ໍານະຣະມະດາ ລາວລາກຮ່າງກາຍຂອງຕົນໄປຕາມທາງ។

Verse 11

व्रतोपवाससंखिन्नो जपहोमरतः सदा । महादेवं महात्मानं वरदं शूलपाणिनम्

ແມ່ນແຕ່ເມື່ອເຫນື່ອຍລ້າຈາກພຣະຕະແລະການອົດອາຫານ ລາວກໍຍັງຫມັ້ນຄົງໃນການຈະປະ (ສວດມົນ) ແລະໂຫມະ (ບູຊາໄຟ) ຢູ່ເສມອ; ລາວໄດ້ນົບນ້ອມບູຊາພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ຜູ້ປະທານພອນ ແລະຜູ້ຖືຕຣິສູນໃນພຣະຫັດ।

Verse 12

भक्त्या तु परया राजन्यावदाभूतसम्प्लवम् । अंशावतरणाद्विष्णोः सूतो भूत्वा महामतिः

ໂອ ພຣະຣາຊາ! ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ—ຈົນກວ່າຈະສິ້ນສຸດແຫ່ງປຣະລະຍະ (ການລະລາຍໂລກ)—ໂດຍການເສດອະວະຕານຂອງພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງນັ້ນໄດ້ກາຍເປັນ «ສູຕະ» (ສາຣະຖີ/ນັກຂັບຂານ)។

Verse 13

तोषयन् वै जगन्नाथं ततो यातो हि सद्गतिम्

ເມື່ອໄດ້ທຳໃຫ້ພຣະຈະກັນນາຖພໍພຣະໄທຢ່າງແທ້ຈິງແລ້ວ ລາວກໍໄດ້ບັນລຸຄະຕິອັນດີ ແລະເປັນມົງຄົນແນ່ນອນ

Verse 14

एष तत्सम्भवस्तात दारुतीर्थस्य सुव्रत । कथितोऽयं मया पूर्वं यथा मे शङ्करोऽब्रवीत्

ໂອ້ຜູ້ຮັກ ໂອ້ຜູ້ມັ່ນຄົງໃນພຣະວຣະຕະອັນດີ ນີ້ແມ່ນກຳເນີດຂອງດາຣຸຕີຣຖະ ຂ້າໄດ້ເລົ່າໄວ້ແຕ່ກ່ອນ ດັ່ງທີ່ພຣະສັງກະຣະເຄີຍບອກຂ້າ

Verse 15

ततो युधिष्ठिरः श्रुत्वा विस्मयं परमं गतः । भ्रात्ःन् विलोकयामास हृष्टरोमा मुहुर्मुहुः

ເມື່ອຍຸທິສຖິຣະໄດ້ຟັງແລ້ວ ກໍເກີດຄວາມພິສວົງຢ່າງສູງສຸດ ຂົນລຸກຊູຊັນ ແລະເບິ່ງພີ່ນ້ອງຂອງຕົນຊ້ຳໆ

Verse 16

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा विधिपूर्वं नरेश्वर । उपास्य संध्यां देवेशमर्चयेद्यश्च शङ्करम्

ສີມາຣະກັນເດຍກ່າວວ່າ: ໂອ້ຈອມແຫ່ງມະນຸດ ໃນຕີຣຖະນັ້ນ ເມື່ອອາບນ້ຳຕາມພິທີແລ້ວ ພຶງປະກອບສັນທະຍາອຸປາສະນາ ແລະຈາກນັ້ນບູຊາພຣະສັງກະຣະ ຈອມແຫ່ງເທວະທັງປວງ

Verse 17

वेदाभ्यासं तु तत्रैव यः करोति समाहितः । सोऽश्वमेधफलं राजंल्लभते नात्र संशयः

ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ມີໃຈແນ່ວແນ່ ຝຶກຝົນສຶກສາພຣະເວທຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ໂອ້ພຣະຣາຊາ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບອັດສະວະເມດະຍັຍ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ

Verse 18

तस्मिंस्तीर्थे तु यो भक्त्या भोजयेद्ब्राह्मणाञ्छुचिः । स तु विप्रसहस्रस्य लभते फलमुत्तमम्

ໃນທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ຜູ້ໃດທີ່ບໍລິສຸດ ແລະຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນດ້ວຍພັກຕິ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ບຸນຜົນອັນສູງສຸດ ເທົ່າກັບຖວາຍອາຫານແກ່ວິປຣະຜູ້ຮູ້ພັນຄົນ।

Verse 19

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । यत्कृतं शुद्धभावेन तत्सर्वं सफलं भवेत्

ການອາບນ້ຳ, ການໃຫ້ທານ, ການຈະປະ, ການໂຫມະ, ການສວາດຫຍາຍ ແລະການບູຊາເທວະ—ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຮັດດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ ທັງໝົດນັ້ນຍ່ອມເກີດຜົນຢ່າງແທ້ຈິງ।