Adhyaya 194

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तच्छ्रुत्वानान्तदेवेन विश्वरूपमुदाहृतम् । देवराजस्तथा देवाः परं विस्मयमागताः

ພຣະສີມາຣກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນວ່າ ພຣະເທວະຜູ້ອະນັນຕະໄດ້ປະກາດພຣະວິສະວະຣູປະຂອງພຣະອົງ, ພຣະອິນທຣາ ຈອມກະສັດແຫ່ງເທວະ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມພິສວົງຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 2

दृष्ट्वा चाप्सरसं पुण्यामुर्वशीं कमलाननाम् । संत्रस्तो विस्मितश्चाभूदिन्द्रो राजश्रिया वृतः

ເມື່ອເຫັນນາງອັບສະຣາຜູ້ບໍລິສຸດ ອຸຣະວະຊີ ຜູ້ມີໃບໜ້າດຸດດອກບົວ ອິນທຣາແມ່ນແຕ່ຖືກຫ້ອມລ້ອມດ້ວຍສິຣິລາຊາ ກໍສະທ້ານດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສວົງ.

Verse 3

न किंचिदुत्तरं वाक्यमुक्तवाञ्जोषमास्थितः । इति वृत्तान्तभूतं हि नारायणविचेष्टितम्

ລາວບໍ່ໄດ້ເວົ້າຄໍາຕອບໃດໆ ແລະຢູ່ນິ່ງໃນຄວາມງຽບ. ດັ່ງນັ້ນແທ້ໆ ແມ່ນວິຖີອັນອັດສະຈັນແຫ່ງລີລາທິບຂອງນາຣາຍະນະ ທີ່ບັດນີ້ກາຍເປັນເລື່ອງບັນທຶກ.

Verse 4

भृगोः खात्यां समुत्पन्ना लक्ष्मीः श्रुत्वा तु वै नृप । वैश्वरूपं परं रूपं विस्मिताचिन्तयत्तदा

ໂອ ພະຣາຊາ, ພຣະລັກສະມີ ຜູ້ເກີດຈາກຂາຕີ ບຸດຣີຂອງພຣຶກຄຸ ເມື່ອໄດ້ຍິນເຖິງຮູບອັນສູງສຸດອັນເປັນສາກົນນັ້ນ ກໍພິສວົງ ແລ້ວຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງເລິກຊຶ້ງ.

Verse 5

केनोपायेन स स्यान्मे भर्ता नारायणः प्रभुः । व्रतेन तपसा वापि दानेन नियमेन च

“ດ້ວຍວິທີໃດ ພຣະນາຣາຍະນະຜູ້ເປັນອົງພຣະເຈົ້າ ຈຶ່ງຈະເປັນສາມີຂອງຂ້າ—ດ້ວຍວຣະຕະ, ດ້ວຍຕະປະ, ດ້ວຍທານ, ຫຼືດ້ວຍນິຍະມະອັນເຂັ້ມງວດ?”

Verse 6

वृद्धानां सेवनेनाथ देवताराधनेन वा । इति चिन्तापरां कन्यां सती ज्ञात्वा युधिष्ठिर

“ຫຼືດ້ວຍການຮັບໃຊ້ຜູ້ເຖົ້າແກ່ ຫຼືດ້ວຍການບູຊາອາຣາທະນາເທວະທັງຫຼາຍ?” ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ສະຕີຜູ້ມີຄຸນທຳ ເມື່ອຮູ້ວ່ານາງສາວນັ້ນຈົມຢູ່ໃນຄວາມກັງວົນ ກໍຮັບຮູ້ສະພາບຂອງນາງ.

Verse 7

प्राह प्राप्तो मया भर्ता शङ्करस्तपसा किल । प्रजापतिश्च गायत्र्या ह्यन्याभिरभिवाञ्छिताः

ນາງເວົ້າວ່າ: “ແທ້ຈິງ ດ້ວຍຕະປະ (ຕະປັດສະຍາ) ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພຣະສັງກະຣະເປັນສາມີ; ແລະດ້ວຍການຈະປະຄາຖາກາຍະຕຣີ ຈຶ່ງບັນລຸພຣະປຣະຊາປະຕິ—ສ່ວນຄວາມປາດຖະໜາອື່ນໆ ກໍບັນລຸໄດ້ດ້ວຍສາທະນາອື່ນໆ.”

Verse 8

तपसैव हि ते प्राप्यस्तस्मात्तच्चर सुव्रते । तपस्त्वं हि महच्चोग्रं सर्ववाञ्छितदायकम्

“ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງບັນລຸໄດ້ແຕ່ດ້ວຍຕະປະເທົ່ານັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງປະພຶດຕະປະນັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ຖືພຣະວຣະຕະອັນດີ. ຕະປະອັນໃຫຍ່ແລະເຂັ້ມຂັ້ນ ຍ່ອມປະທານສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາທັງປວງ.”

Verse 9

मार्कण्डेय उवाच । सागरान्तं समासाद्य लक्ष्मीः परपुरंजय । चचार विपुलं कालं तपः परमदुश्चरम्

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ພິຊິດນະຄອນຂອງສັດຕູ, ເມື່ອພຣະລັກສະມີໄປຮອດຝັ່ງສຸດທ້າຍແຫ່ງມະຫາສະໝຸດແລ້ວ ນາງໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນຍາກຢິ່ງ ເປັນເວລາຍາວນານນັກ.

Verse 10

स्थाणुवत्संस्थिता साभूद्दिव्यं वर्षसहस्रकम् । तत इन्द्रादयो देवाः शङ्खचक्रगदाधराः

ນາງຢືນນິ່ງດັ່ງເສົາ ບໍ່ໄຫວຕິງ ຕະຫຼອດພັນປີທິບ. ຈາກນັ້ນ ພຣະອິນທຣາ ແລະເທວະອື່ນໆ ຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣະ ແລະຄະທາ ກໍ (ໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ).

Verse 11

भूत्वा जग्मुस्तदर्थं ते सा तु पृष्टवती सुरान् । विश्वरूपं वैष्णवं यत्तद्दर्शयत माचिरम्

ເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ແປງກາຍ (ເປັນຮູບນັ້ນ) ແລະໄປຮອດທີ່ນັ້ນເພື່ອຈຸດປະສົງນັ້ນ. ແຕ່ນາງໄດ້ຖາມເຫຼົ່າສຸຣະວ່າ: “ຢ່າຊັກຊ້າ ຈົ່ງສະແດງວິສະວະຣູປະແຫ່ງໄວສະນະວະ (ຮູບສາກົນຂອງພຣະວິສະນຸ) ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນໂດຍພລັນ.”

Verse 12

विलक्षा व्रीडिता देवा गत्वा नारायणं तदा । अब्रुवन् वैश्वरूपं नो शक्ता दर्शयितुं वयम्

ເທວະທັງຫຼາຍງົດງົນແລະອາຍ ແລ້ວໄປເຝົ້ານາຣາຍະນະ ແລະທູນວ່າ “ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ພວກເຮົາບໍ່ສາມາດສະແດງໄວສະວະຣູປ—ຮູບສາກົນ—ໄດ້”

Verse 13

ततो यथेष्टं ते जग्मुः स च विष्णुरचिन्तयत् । उग्ररूपा स्थिता देवी देहं दहति भार्गवी

ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄປຕາມປາຖະໜາຂອງຕົນ ແລະພຣະວິສນຸກໍຄິດວ່າ “ເທວີພາຣຄະວີຢືນຢູ່ນັ້ນໃນຮູບອັນດຸຮ້າຍ ເຜົາກາຍຕົນດ້ວຍຄວາມຮ້ອນແຫ່ງຕະບະ”

Verse 14

तां तस्मात्तत्र गत्वाहं वरं दत्त्वा तु वाञ्छितम् । पुनस्तपः करिष्यामि दर्शयिष्यामि वा पुनः । वैष्णवं विश्वरूपं यद्दुर्दश्यं देवदानवैः

“ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະອົງຈະໄປຫານາງທີ່ນັ້ນ ແລະປະທານພອນຕາມທີ່ນາງປາຖະໜາ; ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຂ້າພະອົງຈະບຳເພັນຕະບະອີກ ແລະຈະເຜີຍໄວສະນະວິສະວະຣູປອີກຄັ້ງ—ຮູບທີ່ແມ່ນເທວະແລະດານະວະກໍຍາກຈະເຫັນ”

Verse 15

मार्कण्डेय उवाच । ततो गत्वा हृषीकेशः सागरान्तस्थितां श्रियम् । प्राह तुष्टोऽस्मि ते देवि वरं वृणु यथेप्सितम्

ມາຣກັນເດຍະກ່າວວ່າ: ແລ້ວພຣະຫຣິສີເກດໄດ້ໄປຫາພຣະສຣີຜູ້ຢູ່ທີ່ຂອບທະເລ ແລະຕັດວ່າ “ໂອ ເທວີ ຂ້າພະອົງພໍໃຈໃນເຈົ້າ; ຈົ່ງເລືອກພອນຕາມທີ່ປາຖະໜາ”

Verse 16

श्रीरुवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव प्रपन्नाया जनार्दन । तदा दर्शय यद्दृष्टमप्सरोभिस्तवानघ

ພຣະສຣີທູນວ່າ “ຂ້າແຕ່ພຣະອົງ ໂອ ຈະນາຣດະນະ ຂ້າພະອົງໄດ້ຂໍພຶ່ງພາພຣະອົງແລ້ວ; ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈໃນຂ້າພະອົງ ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຂໍໃຫ້ສະແດງຮູບນັ້ນທີ່ອັບສະຣາເຄີຍເຫັນ”

Verse 17

विश्वरूपमनन्तं च भूतभावन केशव । गन्धमादनमासाद्य कृतं यच्च तपस्त्वया

ໂອ ເກສະວະ ຜູ້ອຸປະຖຳສັດທັງປວງ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງສະແດງ «ວິສະວະຣູບ» ແລະ «ອະນັນຕະຣູບ» ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ—ນິມິດອັນສັກສິດທີ່ເນື່ອງຈາກຕະປະທີ່ພຣະອົງໄດ້ບຳເພັນເມື່ອເຖິງຄັນທະມາດນະ

Verse 18

तद्वदस्व विभो विष्णो न मिथ्या यदि केशव । श्रद्दधामि न चैवाहं रूपस्यास्य कथंचन

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະວິສະນຸຜູ້ສະຫງ່າງາມທົ່ວສັບພະສິ່ງ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຕອບຂ້າພະເຈົ້າ—ຖ້າບໍ່ແມ່ນຄຳລວງ ໂອ ເກສະວະ ຂ້າພະເຈົ້າມີສັດທາ ແຕ່ບໍ່ອາດເຂົ້າໃຈຮູບນີ້ໄດ້ເລີຍ

Verse 19

बहुभिर्यक्षरक्षोभिर्मायाचारिप्रचारिभिः । छन्दिता मम जानद्भिर्भावमन्तर्गतं हरौ

ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຢັກ ແລະ ຣາກສະສາຫຼາຍຕົນຫລອກລວງ—ຜູ້ພາກພຽນໄປມາດ້ວຍມາຍາແລະເວທມົນ—ແມ່ນທັງໆທີ່ເຂົາເຈົ້າຮູ້ດີວ່າ ຄວາມພັກດີໃນໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຝັງແນ່ຢູ່ໃນພຣະຫຣິ (ວິສະນຸ)

Verse 20

भूत्वा विष्णुस्वरूपास्ते चक्रिणश्च चतुर्भुजाः । सुव्रीडिता गताः सर्वे विश्वरूपो सहायतः

ເຂົາເຈົ້າສວມຮູບດັ່ງພຣະວິສະນຸ—ຖືຈັກຣາ ແລະມີສີ່ແຂນ—ທຸກຕົນພາກັນໄປດ້ວຍຄວາມອາຍຢ່າງຫນັກ; ແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າວິສະວະຣູບ ຢືນເປັນຜູ້ປົກປ້ອງ ແລະຜູ້ເກື້ອກູນ

Verse 21

मार्कण्डेय उवाच । नारायणोऽथ भगवाञ्छङ्खचक्रगदाभृतम् । तया तथोक्तस्तद्रूपं मुक्त्वा वै सुरपूजितम्

ມາຣະກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວພຣະພະຄະວານ ນາຣາຍະນະ—ຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣາ ແລະຄະທາ—ເມື່ອນາງກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງຈຶ່ງລະວາງຮູບນັ້ນທີ່ເທວະທັງຫຼາຍນະມັດສະການ

Verse 22

रूपं परं यथोक्तं वै विश्वरूपमदर्शयत् । दर्शयित्वा वचः प्राह पञ्चरात्रविधानतः

ພຣະອົງໄດ້ສະແດງຮູບອັນສູງສຸດ—ວິຊະວະຣູປະອັນຄອບຄຸມສາກົນ—ຕາມທີ່ຂໍ; ແລ້ວຈຶ່ງຕັດຖ້ອຍຄໍາຕາມວິທານປັນຈະຣາຕຣະ.

Verse 23

योऽर्चयिष्यति मां नित्यं स पूज्यः स च पूजितः । धनधान्यसमायुक्तः सर्वभोगसमन्वितः

ຜູ້ໃດບູຊາຂ້າພະເຈົ້າທຸກວັນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ ແລະໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມ; ພ້ອມດ້ວຍຊັບສິນແລະທັນຍາຫານ ຍ່ອມໄດ້ສຸກສົມບັດແລະພອນອັນຄວນທັງປວງ.

Verse 24

मूलं हि सर्वधर्माणां ब्रह्मचर्यं परं तपः । तेनाहं तत्र स्थास्यामि मूलश्रीपतिसंज्ञितः

ພຣະພົມຈັນທະ (ພຣະຫມະຈັນຍາ) ແມ່ນຮາກຖານແຫ່ງທຳທັງປວງ ແລະເປັນຕະປະອັນສູງສຸດ; ເພາະສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໂດຍມີນາມວ່າ “ມູລະສຣີປະຕິ”.

Verse 25

मूलश्रीः प्रोच्यते ब्राह्मी ब्रह्मचर्यस्वरूपिणी । सर्वयोगमयी पुण्या सर्वपापहरी शुभा

ມູລະສຣີ ຖືກເອີ້ນວ່າ “ບຣາຫມີ” ແມ່ນຮູບສະພາບແຫ່ງພຣະຫມະຈັນຍາ; ເຕັມໄປດ້ວຍພະລັງໂຍຄະທັງປວງ ເປັນບຸນ ເປັນມົງຄຸນ ແລະກຳຈັດບາບທັງຫມົດ.

Verse 26

पतिस्तस्याः प्रभुरहं वरदः प्राणिनां प्रिये । रेवाजले नरः स्नात्वा योऽर्चयेन्मां यतव्रतः

ໂອ ຜູ້ຮັກ, ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນພຣະເຈົ້າແລະເປັນສາມີຂອງນາງ ເປັນຜູ້ປະທານພອນແກ່ສັດທັງປວງ. ຜູ້ໃດອາບນ້ຳໃນນ້ຳເຣວາ ແລ້ວບູຊາຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍວັດຕະອັນສຳລວມ—

Verse 27

मूलश्रीपतिनामानं वाञ्छिते प्राप्नुयात्फलम् । दानानि तत्र यो दद्यान्महादानानि च प्रिये

ຜູ້ໃດສະດຸດສະຫຼອງນາມອັນສັກສິດ ‘ມູລະສຣີປະຕິ’ ຈະໄດ້ຮັບຜົນຕາມທີ່ປາດຖະໜາ. ແລະຜູ້ໃດຖວາຍທານຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ໂອ ຜູ້ຮັກ—ຍ່ອມເປັນມະຫາທານດ້ວຍ.

Verse 28

सहस्रगुणितं पुण्यमन्यस्थानादवाप्यते । दृष्टं त्वया तत्र देशे सम्यक्चैवावधारितम् । तदर्चित्वा परान् कामानाप्स्यसि त्वं न संशयः

ບຸນທີ່ໄດ້ຮັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ທະວີເປັນພັນເທົ່າ ເຫນືອກວ່າບ່ອນອື່ນ. ເຈົ້າໄດ້ເຫັນດິນແດນນັ້ນ ແລະເຂົ້າໃຈຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ເມື່ອບູຊາພຣະອົງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມປາດຖະໜາອັນສູງສຸດ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 29

वरं वृणीष्व देवेशि वाञ्छितं दुर्लभं सुरैः । दुर्गसंसारकान्तारपतितैः परमेश्वरि

ໂອ ເທວີ ຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ ຈົ່ງເລືອກພອນຕາມທີ່ປາດຖະໜາ—ແມ່ນແຕ່ພອນທີ່ເທວະຍັງໄດ້ຍາກ. ໂອ ປະຣະເມສະວະຣີ ຂໍຈົ່ງປະທານພຣະກະຣຸນາອັນຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ແກ່ຜູ້ຕົກຢູ່ໃນປ່າອັນນ່າຢ້ານແຫ່ງສັງສານ.

Verse 30

श्रीरुवाच । नारायण जगद्धातर्नारायण जगत्पते । नारायण परब्रह्म नारायणपरायण

ສຣີ ກ່າວວ່າ: ໂອ ນາຣາຍະນະ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ; ໂອ ນາຣາຍະນະ ເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ; ໂອ ນາຣາຍະນະ ປະຣະພຣະຫມັນ—ນາຣາຍະນະເທົ່ານັ້ນແມ່ນທີ່ພຶ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 31

प्रसीद पाहि मां भक्त्या सम्यक्सर्गे नियोजय । प्रियो ह्यसि प्रियाहं ते यथा स्यां तत्तथा कुरु

ຂໍພຣະອົງໂປຣດເມດຕາ; ຂໍຄຸ້ມຄອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍພັກຕິ ແລະແຕ່ງຕັ້ງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ເໝາະສົມໃນລະບຽບແຫ່ງການສ້າງ. ເພາະພຣະອົງເປັນທີ່ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະອົງ—ດັ່ງນັ້ນ ຂໍຈົ່ງຈັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນດັ່ງທີ່ຄວນເປັນ.

Verse 32

गृहं धर्मार्थकामानां कारणं देव संमतम् । तदास्थायाश्रमं पुण्यं मां श्रेयसि नियोजय

ໂອ ພຣະເທວະ! ຄະຫັດຖາສຣົມເປັນເຫດໃຫ້ເກີດ ທັມມະ, ອັດຖະ ແລະ ກາມ ອັນເທວະທັງຫຼາຍຍອມຮັບ. ດັ່ງນັ້ນ ຂໍພຣະອົງສະຖາປະນາອາສຣົມອັນມີບຸນນັ້ນ ແລະ ແຕ່ງຕັ້ງຂ້າພະເຈົ້າໃນທາງໄປສູ່ ສຣີຍະສູງສຸດ.

Verse 33

नारायण उवाच । नारायणगिरा देवि विज्ञप्तोऽस्मि यतस्त्वया । नारायणगिरिर्नाम तेन मेऽत्र भविष्यति

ນາຣາຍະນະກ່າວວ່າ: ໂອ ເທວີ! ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ທູນຂໍດ້ວຍວາຈາເອີ້ນນາມ ‘ນາຣາຍະນະ’ ດັ່ງນັ້ນ ທີ່ນີ້ຈະມີພູສັກສິດທີ່ຖືນາມຂອງຂ້າ ຄື ‘ນາຣາຍະນະຄິຣິ’.

Verse 34

नारायणस्मृतौ याति दुरितं जन्मकोटिजम् । यस्माद्गिरति तस्माच्च गिरिरित्येव शब्दितम्

ເມື່ອລະລຶກເຖິງນາຣາຍະນະ ບາບທີ່ສະສົມມາຫຼາຍກໂຕິກຳເນີດຍ່ອມຈາກໄປ. ແລະເນື່ອງຈາກມັນ ‘girati’ ຄືກັບກືນກິນຄວາມຊົ່ວນັ້ນ ຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ ‘giri’ ແມ່ນພູເຂົາ.

Verse 35

तस्मात्सर्वाश्रयो देवि गिरिः पर्वतराङ्भवेत् । सुरासुरमनुष्याणां यथाहमपि चाश्रयः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີ! ພູນີ້ຈະເປັນທີ່ພຶ່ງພາຂອງທຸກຜູ້ ເປັນພູອັນສູງສຸດໃນບັນດາພູ—ເຫມືອນດັ່ງຂ້າພະອົງເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງເທວະ, ອະສຸຣະ ແລະ ມະນຸດ.

Verse 36

य एतत्पूजयिष्यन्ति मण्डलस्थं परं मम । नारायणगिरिर्नाम देवरूपं शुभेक्षणे

ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາງາມ! ຜູ້ໃດຈະບູຊາຮູບອັນສູງສຸດຂອງຂ້າ ທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນມັນດະລາອັນສັກສິດ—ຄືຕີຣະຖະຮູບເທວະນາມ ‘ນາຣາຍະນະຄິຣິ’—

Verse 37

ते दिव्यज्ञानसम्पन्ना दिव्यदेहविचेष्टिताः । दिव्यं लोकमवाप्स्यन्ति दिव्यभोगसमन्विताः

ຜູ້ທີ່ສົມບູນດ້ວຍຍານທິບ ແລະມີອຳນາດສາມາດແຫ່ງກາຍທິບ ຈະໄດ້ບັນລຸໂລກທິບ—ພ້ອມດ້ວຍຄວາມສຸກແລະໂພກະສະຫວັນ।

Verse 38

मार्कण्डेय उवाच । तयोरेवं संवदतोर्देवा इन्द्रपुरोगमाः । समागता वनोद्देशं सागरान्ते महर्षयः

ມາຣກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະທີ່ທັງສອງກຳລັງສົນທະນາກັນຢູ່ນັ້ນ ເທວະທັງຫຼາຍ—ມີພຣະອິນທຣາເປັນຜູ້ນຳ—ໂອ ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍ ໄດ້ມາຮອດບ່ອນປ່າແຖວຝັ່ງສະຫມຸດ।

Verse 39

ततो भृगुं देवराजो नारायणविचिन्तितम् । वव्रे ज्ञात्वा तु तत्कन्यां धर्मात्मा स ददौ च ताम्

ຕໍ່ມາ ພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະໄດ້ເລືອກ ພຣຶກຸ—ຜູ້ທີ່ນາຣາຍະນະໄດ້ດຳຣິແລະອະນຸມັດແລ້ວ। ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີທຳນັ້ນໄດ້ມອບທິດາຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ລາວໃນພິທີສົມຣົດ।

Verse 40

धर्मोऽपि विधिवद्वत्स विवाहं समकारयत् । देवदेवस्य राजर्षे देवतार्थे समाहितः

ແລະ ທັມມະກໍດ້ວຍ, ໂອ ລູກເອີຍ, ໄດ້ຈັດພິທີສົມຣົດຕາມຂະບວນການອັນຖືກຕ້ອງ—ໂອ ຣາຊະຣິສີ—ໂດຍຈິດໃຈໝັ້ນຄົງເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ ແລະ ພຣະເທວະເທວະ।

Verse 41

युधिष्ठिर उवाच । धर्मो विवाहमकरोद्विधिवद्यत्त्वयोदितम् । को विधिस्तत्र का दत्ता दक्षिणा भृगुणापि च

ຢຸທິສະຖິຣ ກ່າວວ່າ: ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ ທັມມະໄດ້ຈັດພິທີສົມຣົດຕາມຂະບວນການອັນຖືກຕ້ອງ। ທີ່ນັ້ນມີພິທີການຢ່າງໃດ ແລະ ພຣຶກຸໄດ້ຖວາຍດັກຊິນາ (ຄ່າບູຊາແກ່ປຸໂຣຫິດ) ອັນໃດບ້າງ?

Verse 42

विवाहयज्ञे समभूत्स्रुक्स्रुवग्रहणे च कः । ऋत्विजः के सदस्याश्च तस्यासन् द्विजसत्तम

ໃນຍັດຍະພິທີແຕ່ງງານນັ້ນ ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ຮັບຖືຊ້ອນບູຊາ (sruk ແລະ sruva)? ພຣະປະໂຣຫິດ ṛtvij ແມ່ນໃຜ ແລະສະມາຊິກສະພາຜູ້ຮູ້ sadasya ແມ່ນໃຜ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ?

Verse 43

किं तस्यावभृथं त्वासीत्तत्सर्वं वद विस्तरात् । त्वद्वाक्यामृतपानेन तृप्तिर्मम न विद्यते

ອະວະພຶດຖະ—ການອາບນ້ຳປິດພິທີ—ຂອງກຳນັ້ນເປັນແນວໃດ? ຂໍຈົ່ງເລົ່າທັງໝົດໂດຍລະອຽດ ເຖິງແມ່ນຂ້າດື່ມນ້ຳອະມຣິດແຫ່ງວາຈາຂອງທ່ານ ຄວາມອິ່ມໃຈກໍຍັງບໍ່ເຕັມ

Verse 44

मार्कण्डेय उवाच । नारायणविवाहस्य यज्ञस्य च युधिष्ठिर । तपसस्तस्य देवस्य सम्यगाचरणस्य च

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ ກ່ຽວກັບພິທີແຕ່ງງານຂອງນາຣາຍະນະ ແລະຍັດຍະນັ້ນ—ພ້ອມທັງຕະປະ ແລະການປະພຶດອັນບໍລິສຸດສົມບູນຂອງພຣະເທວະນັ້ນ—

Verse 45

वक्तुं समर्थो न गुणान्ब्रह्मापि परमेश्वरः । तथाप्युद्देशतो वच्मि शृणु भूत्वा समाहितः

ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣົມຜູ້ເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ກໍບໍ່ສາມາດພັນນາຄຸນຄ່ານັ້ນໃຫ້ຄົບຖ້ວນໄດ້ ແຕ່ຂ້າຈະກ່າວແຕ່ພຽງໂດຍຫຍໍ້; ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນ

Verse 46

ब्रह्मा सप्तर्षयस्तत्र स्रुक्स्रुवग्रहणे रताः । अग्नीञ्जुहुविरे राजन्वेदिर्धात्री ससागरा

ທີ່ນັ້ນ ພຣະພຣົມ ແລະ ສັບຕະຣິຊິ ທັງເຈັດ ໝັ້ນໃນການຖື sruk ແລະ sruva. ໂອ ພຣະຣາຊາ ພວກທ່ານໄດ້ຫຼັ່ງອາຫຸຕິລົງໃນໄຟອັນສັກສິດ; ແຜ່ນດິນພ້ອມມະຫາສະໝຸດທັງຫຼາຍ ເປັນເວທີບູຊາໂດຍຕົນເອງ

Verse 47

ददुः समुद्रा रत्नानि ब्रह्मर्षिभ्यो नृपोत्तम । धनदोऽपि ददौ वित्तं सर्वब्राह्मणवाञ्छितम्

ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ! ມະຫາສະມຸດທັງຫຼາຍໄດ້ຖວາຍຮັດຕະນະແກ່ພຣະພຣະຫມະຣິສີ; ແລະ ທ່ານທະນະດະ (ກຸເບຣ) ກໍໄດ້ປະທານຊັບສົມບັດທັງປວງຕາມທີ່ພຣາຫມະນາປາດຖະໜາ।

Verse 48

विश्वकर्माऽपि देवानां ब्रह्मर्षीणां परंतप । वेश्मानि सुविचित्राणि सर्वरत्नमयानि च

ແລະ ພຣະວິສະວະກັມມະດ້ວຍ ໂອ ຜູ້ປະຫານສັດຕູ ໄດ້ສ້າງເຮືອນວິມານອັນວິຈິດພິສົດ ສໍາລັບເທວະແລະພຣະພຣະຫມະຣິສີ ທີ່ປະກອບດ້ວຍຮັດຕະນະທຸກປະເພດ।

Verse 49

कृत्वा प्रदर्शयामास देवेन्द्राय यशस्विने । शतक्रतुस्ततो विप्रान्कापिष्ठलपुरोगमान्

ເມື່ອເຮັດສໍາເລັດແລ້ວ ທ່ານໄດ້ນໍາໄປສະແດງແກ່ພຣະເທວະເອນທຣະ (ອິນທຣະ) ຜູ້ມີກຽດສົດໃສ; ແລ້ວ ພຣະສະຕະກຣະຕຸ (ອິນທຣະ) ກໍໄດ້ໃຫ້ພຣາຫມະນະມຸນີທີ່ມີກາປິດຖະລະເປັນຜູ້ນໍາ ໄດ້ເຫັນສິ່ງນັ້ນ।

Verse 50

शौनकादींश्च पप्रच्छ बष्कलाञ्छागलानपि । आत्रेयानपि राजेन्द्र वृणुध्वमभिवाञ्छितम्

ໂອ ພະຣາຊາເອນທຣະ! ພຣະອົງໄດ້ຖາມພຣະເສົານະກະແລະທ່ານອື່ນໆ ທັງພວກບັສກະລະ ແລະ ຊາກະລະ; ພ້ອມທັງພວກອາຕເຣຍະດ້ວຍ—“ຈົ່ງເລືອກສິ່ງທີ່ທ່ານປາດຖະໜາເຖີດ।”

Verse 51

दृष्ट्वा ते चित्ररत्नानि प्राहुः सर्वेश्वरेश्वरम् । देवानां च ऋषीणां च सङ्गमोऽयं सुपुण्यकृत्

ເມື່ອເຫັນຮັດຕະນະອັນວິຈິດອັດສະຈັນນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າເໜືອເຈົ້າທັງປວງວ່າ: “ການຊຸມນຸມຂອງເທວະແລະຣິສີນີ້ ເປັນສັງຄົມອັນບໍລິສຸດ ກໍໃຫ້ເກີດບຸນອັນສູງສຸດ।”

Verse 52

अस्मिन्पुण्ये सुरेशान वस्तुं वाञ्छामहे सदा । शतक्रतुः प्राह पुनर्वासो वात्र भविष्यति । सत्यधर्मरता यूयं यावत्कालं भविष्यथ

“ໃນສະຖານທີ່ບຸນອັນສັກສິດນີ້ ໂອ ຈອມເທວະດາ ພວກເຮົາປາຖະໜາຈະພັກອາໄສຕະຫຼອດໄປ” ສະຕະກຣະຕຸຕອບວ່າ: “ແທ້ຈິງ ພວກເຈົ້າຈະໄດ້ພັກຢູ່ນີ້ຊ້ຳໆ ຕາບໃດທີ່ຍັງຍຶດມັ່ນໃນສັດຈະ ແລະ ທຳມະ”

Verse 53

मार्कण्डेय उवाच । पृष्टं यद्राजशार्दूल के मखे होत्रिणोऽभवन् । तत्प्रोच्यमानमधुना शृणु भूत्वा समाहितः

ມາຣະກັນເດຍະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະຍັກຂ໌ໃນຫມູ່ກະສັດ ເຈົ້າໄດ້ຖາມວ່າ ໃນຍັດຍະນັ້ນ ຜູ້ເປັນໂຫຕຣິນມີໃຜບ້າງ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຕັ້ງໃຈໃຫ້ໝັ້ນ ແລ້ວຟັງ ເມື່ອຂ້າຈະເລົ່າ”

Verse 54

सनत्कुमारप्रमुखाः सदस्यास्तस्य चाभवन् । औद्गात्रमत्र्यङ्गिरसौ मरीचिश्च चकार ह

ໃນສະພາຍັດຍະນັ້ນ ສະນັດກຸມາຣະ ແລະ ຣິສີອື່ນໆ ເປັນສະມາຊິກ. ໜ້າທີ່ອຸດຄາຕຣິ ໄດ້ຖືກປະຕິບັດໂດຍ ອັດຣິ ແລະ ອັງຄິຣະສ ແລະ ມະຣີຈິ ກໍດ້ວຍ

Verse 55

हौत्रं धर्मवसिष्ठौ च ब्रह्मत्वं सनको मुनिः । षट्त्रिंशद्ग्रामसाहस्रं प्रादात्तेभ्यः शतक्रतुः

ໜ້າທີ່ໂຫຕຣິ ໄດ້ຖືກປະຕິບັດໂດຍ ທັມມະ ແລະ ວະສິດຖະ; ສ່ວນຕຳແໜ່ງພຣາຫມັນ (ຜູ້ກຳກັບພິທີສູງສຸດ) ເປັນຂອງມຸນີ ສະນະກະ. ສະຕະກຣະຕຸໄດ້ປະທານບ້ານສາມສິບຫົກພັນແກ່ພວກທ່ານ

Verse 56

लक्ष्मीर्भर्त्रा च संयुक्ताभवत्तत्कृतवान्प्रभुः । ब्रह्मणो जुह्वतो वह्निं यावद्देशस्थितैः सुरैः

ດ້ວຍການກະທຳນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດໃຫ້ ລັກສະມີ ຮ່ວມສະຫມັກກັບພຣະສະວາມີຂອງນາງ. ແລະເມື່ອພຣະພຣະຫມາຫຼັ່ງອາຮຸຕິ ເທວະດາທີ່ສະຖິດຢູ່ທົ່ວດິນແດນໄດ້ເຝົ້າຮັກສາ ແລະ ເປັນພະຍານແກ່ໄຟສັກສິດນັ້ນ

Verse 57

दृष्टं ललाटं देशोऽसौ ललाट इति संज्ञितः । स देशः श्रीपतेः क्षेत्रपुण्यं देवर्षिसेवितम्

ດິນແດນນັ້ນຖືກເຫັນຄ້າຍ “ຫນ້າຜາກ” (ລະລາຏ) ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ ລະລາຏ. ແຜ່ນດິນນັ້ນແມ່ນເຂດສັກສິດອັນເປັນບຸນຂອງພຣະສຣີປະຕິ ທີ່ເທວະແລະເທວະຣິສີມາຮັບໃຊ້ບູຊາ.

Verse 58

सर्वाश्चर्यमयं दिव्यं दिव्यसिद्धिसमन्वितम् । ब्राह्मणानां ततः पङ्क्तिं निवेशयितुमुद्यता

ທຸກສິ່ງທີ່ນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນ—ເປັນທິບ ແລະປະກອບດ້ວຍສິດທິທິບ. ແລ້ວພວກເຂົາກໍຕຽມຈັດໃຫ້ພຣາຫມັນນັ່ງເປັນແຖວເພື່ອການນັບຖືແລະຖວາຍອາຫານ.

Verse 59

लक्ष्मीः श्रीपतिनामानमाह देवं वचस्तदा श्रीरुवाच । य एते ब्राह्मणाः शिष्या भृग्वादीनां यतव्रताः

ແລ້ວນາງລັກສະມີໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ມີນາມວ່າ ສຣີປະຕິ ວ່າ: “ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານີ້ເປັນສິດຂອງພຣະຣິສີພຣຶກຄຸ ແລະຣິສີອື່ນໆ ມັ່ນຄົງໃນວັດຕະແຫ່ງຄວາມສຳລວມ.”

Verse 60

तान्निवेशयितुमिच्छामि त्वत्प्रसादादधोक्षज । मरीच्यादयः सुरेन्द्रेण स्थापिता गरुडध्वज

“ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ໂອ້ ອະໂທກສະຈະ ຂ້າພະອົງປາຖະນາຈະຈັດໃຫ້ພວກເຂົາຕັ້ງຢູ່ທີ່ນີ້. ໂອ້ ຜູ້ມີທຸງຄຣຸດ, ມະຣີຈິ ແລະຣິສີອື່ນໆ ໄດ້ຖືກພຣະອິນທຣາ ຈອມເທວະ ສະຖາປະນາໄວ້ຕາມຖານະຂອງຕົນ.”

Verse 61

नैष्ठिकव्रतिनो विप्रा बहवोऽत्र यतव्रताः । प्राजापत्ये व्रते ब्राह्मे केचिदत्र व्यवस्थिताः । तानहं स्थापयिष्यामि त्वत्प्रसादादधोक्षज

“ທີ່ນີ້ມີພຣາຫມັນຫຼາຍຜູ້ມັ່ນຄົງໃນໄນສຖິກະວັດ (ວັດຕະຕະຫຼອດຊີວິດ) ແລະຄວາມສຳລວມ. ບາງຄົນຕັ້ງຢູ່ໃນປຣາຊາປັດຕະຍະວັດ ແລະບາງຄົນຢູ່ໃນພຣະຫມະວັດ. ໂອ້ ອະໂທກສະຈະ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ຂ້າພະອົງຈະສະຖາປະນາພວກເຂົາໃຫ້ເໝາະສົມຢູ່ທີ່ນີ້.”

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच । ततः कौतूहलधरो भगवान्वृषभध्वजः । पप्रच्छ व्रतिनः सर्वान्वृत्तिभेदे व्यवस्थितान्

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ຊູທຸງງົວ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົງ ໄດ້ສອບຖາມຜູ້ຖືພຣະວຣະຕະທັງປວງ ຜູ້ຕັ້ງມັ້ນໃນວິຖີດຳລົງຊີວິດແລະຈະຣິຍາວັດທີ່ແຕກຕ່າງກັນ।

Verse 63

नारदोऽपि महादेवमुपेत्य च सतीपतिम् । प्राह कृष्णाजिनधरो नैष्ठिका ब्राह्मणा ह्यमी

ນາຣະດະ ກໍເຂົ້າໄປຫາ ມະຫາເທວະ ພຣະສາມີແຫ່ງສະຕີ ແລ້ວກ່າວ ໂດຍນຸ່ງຫຸ້ມໜັງກວາງດຳວ່າ: “ພຣາຫມະນເຫຼົ່ານີ້ແທ້ໆແມ່ນ ໄນສະຖິກະ—ມັ້ນຄົງໃນວຣະຕະຕະຫຼອດຊີວິດ”

Verse 64

अमी कार्याः सुवस्त्रेण छन्नगुह्या द्विजोत्तमाः । प्राजापत्याश्चतुर्विंशसहस्राणि नरेश्वर

“ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານີ້ ຄວນໄດ້ຮັບເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມດີ ແລະໃຫ້ສ່ວນລັບຖືກປົກຄຸມຢ່າງສົມຄວນ। ຜູ້ປະພຶດຕາມວິໄນປຣະຊາປັດຍະ ມີຈຳນວນສອງໝື່ນສີ່ພັນ ໂອ ນະເຣສະວະຣະ”

Verse 65

ब्रह्मचर्यव्रतस्थानां व्रतब्रह्मविचारिणाम् । द्वादशैषां सहस्राणि सन्ति वै वृषभध्वज

“ແລະຜູ້ຕັ້ງມັ້ນໃນວຣະຕະພຣະຫມະຈັນທະ ຜູ້ພິຈາລະນາວິໄນອັນສັກສິດ ແລະ ພຣະພຣະຫມັນ ມີຢູ່ສິບສອງພັນ ໂອ ພຣະຜູ້ຊູທຸງງົວ”

Verse 66

नारदस्य वचः श्रुत्वा देवा देवर्षयोऽपि च । साधु साध्वित्यमन्यन्त नोचुः केचन किंचन

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງນາຣະດະ ເທວະທັງຫຼາຍ ແລະ ເທວະຣິສີທັງປວງ ກໍພາກັນອະນຸໂມທະນາ ຄິດວ່າ “ສາທຸ ສາທຸ” ແລະບໍ່ມີໃຜເວົ້າຄັດຄ້ານແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ

Verse 67

समाह्वयत्ततो लक्ष्मीस्तान् विप्रान् भक्तिसंयुता । उवाच चरणान्गृह्य प्रसादः क्रियतां मयि

ແລ້ວນາງລັກສະມີ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິ ໄດ້ເຊີນພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນມາ ແລະຈັບພຣະບາດຂອງທ່ານທັງຫຼາຍ ກ່າວວ່າ: “ຂໍໂປດເມດຕາຂ້າພະເຈົ້າ ແລະປະທານພຣະປຣະສາດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ”

Verse 68

षट्त्रिंशच्च सहस्राणि वेश्मनामत्र संस्थितिः । विश्वकर्मकृतानां तु तेषु तिष्ठन्तु वोऽखिलाः

“ທີ່ນີ້ມີທີ່ພັກອາໄສຈໍານວນ ສາມສິບຫົກພັນ ຫຼັງ. ຂໍໃຫ້ທ່ານທັງປວງພັກຢູ່ໃນເຮືອນທີ່ວິສະວະກັມມັນ (Viśvakarman) ສ້າງໄວ້ນັ້ນ”

Verse 69

ते तथेति प्रतिज्ञाय स्थिताः संप्रीतमानसाः । धनधान्यसमृद्धाश्च वाञ्छितप्राप्तिलक्षणाः । सर्वकामसमृद्धाश्च ह्यनारम्भेषु कर्मणाम्

ພວກເຂົາກ່າວວ່າ “ເຊັ່ນນັ້ນເທີດ” ແລ້ວຮັບປາກ ແລະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍໃຈຍິນດີ ອຸດົມດ້ວຍຊັບສິນແລະເຂົ້າຂອງ ມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງການໄດ້ສິ່ງທີ່ປາດຖະໜາ ແລະສົມບູນດ້ວຍຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ບໍ່ຕ້ອງເລີ່ມການງານອັນຫນັກ

Verse 70

इति संस्थाप्य तान् विप्रान् सा स्थिता पर्यपालयत् । चतुर्धा तु स्थितो विष्णुः श्रिया देव्याः प्रिये रतः

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອນາງໄດ້ຈັດຕັ້ງພຣາຫມັນເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ຢູ່ຢ່າງຖືກຄວນແລ້ວ ນາງກໍພັກຢູ່ແລະຄອຍອຸປະຖຳດູແລພວກເຂົາຕໍ່ໄປ। ສ່ວນພຣະວິສນຸ ກໍປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນສີ່ພາບ ຊື່ນບານໃນສານນິທິອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງເທວີສຣີ

Verse 71

एवं वैवाहिकमखे निवृत्ते ऋषयस्तु तम् । ऊचुश्चावभृथस्नानं कुत्र कुर्मो जनार्दन

ເມື່ອພິທີຍັດຍາແຫ່ງການອະພິເສກສົມຣົດສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ ບັນດາລຶສີກ່າວກັບພຣະອົງວ່າ: “ໂອ ຈະນາຣະດະນ (Janārdana) ພວກເຮົາຈະເຮັດອະວະພຶຖະສະນານ (avabhṛtha bath) ອັນເປັນການອາບນ້ຳປິດພິທີ ທີ່ໃດ?”

Verse 72

इति श्रुत्वा तु वचनं श्रीपतिः पादपङ्कजात् । मुमोच जाह्नवीतोयं रेवामध्यगमं शुचि

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ພຣະສຣີປະຕິໄດ້ປ່ອຍນ້ຳຈາກພຣະບາດດັ່ງດອກບົວ ເປັນນ້ຳຈາຫນະວີ (ຄົງຄາ) ອັນບໍລິສຸດ ໄຫຼໄປຮອດກາງແມ່ນ້ຳເຣວາ.

Verse 73

हरेः पादोदकं दृष्ट्वा निःसृतं मुनयस्तु ते । विस्मिताः समपद्यन्त जानन्तस्तस्य गौरवम्

ເມື່ອບັນດາມຸນີເຫັນນ້ຳທີ່ໄຫຼອອກມາເປັນນ້ຳພຣະບາດຂອງພຣະຫຣິ ພວກເຂົາກໍພາກັນພິສວົງ ເພາະຮູ້ດີເຖິງມະຫິມາ ແລະອຳນາດຊຳລະບາບຂອງມັນ.

Verse 74

रुद्रेण सहिताः सर्वे देवता ऋषयस्तथा । संकथा विस्मिताश्चक्रुर्विधुन्वन्तः शिरांसि च

ທັງໝົດເທວະ ແລະ ຣິສີທັງຫຼາຍ ພ້ອມດ້ວຍພຣະຣຸທຣະ ໄດ້ເລີ່ມສົນທະນາກັນດ້ວຍຄວາມພິສວົງ ພ້ອມທັງສັ່ນຫົວດ້ວຍຄວາມອັດສະຈັນ.

Verse 75

ऋषय ऊचुः । ब्रूहि शम्भो किमत्रायं अकस्माद्वारिसम्भवः । विष्णोः पादाम्बुजोत्थश्च सम्मोहकरणः परः

ພວກຣິສີກ່າວວ່າ: “ຂໍພຣະອົງຊີ້ແຈງ ໂອ້ ຊັມພູ! ເປັນຫຍັງນ້ຳນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນຢູ່ນີ້? ແລະມັນໄຫຼອອກຈາກພຣະບາດດັ່ງດອກບົວຂອງພຣະວິສນຸໄດ້ແນວໃດ ຈົນເຮັດໃຫ້ທຸກຜູ້ພິສວົງ ແລະເກີດຄວາມຕື່ນຕະລຶງອັນສັກສິດ?”

Verse 76

ईश्वर उवाच । पादोदकमिदं विष्णोरहं जानामि वै सुराः । दशाश्वमेधावभृथैः स्नानमत्रातिरिच्यते

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ເທວະທັງຫຼາຍ ເຮົາຮູ້ແນ່ວ່ານີ້ແມ່ນນ້ຳພຣະບາດຂອງພຣະວິສນຸ. ການອາບນ້ຳທີ່ນີ້ໃຫ້ບຸນຍິ່ງກວ່າອະວະພຶຖະສະນານຂອງພິທີອັສວະເມທະສິບຄັ້ງ.”

Verse 77

युष्माभिः श्रीपतिः पूज्यः स्नानं चावभृथं कुतः । भविष्यतीति तेनाशु इदं वोऽर्थे विनिर्मितम्

ເພາະພວກເຈົ້າຄວນບູຊາພຣະສຣີປະຕິ (Śrīpati) ແລ້ວ ຈະຕ້ອງມີອະວະພຣຶຖະ-ສະນານ (avabhṛtha-snāna) ແຍກຕ່າງຫາກໄປເພື່ອຫຍັງ? ພຣະອົງຮູ້ວ່າຈະຈໍາເປັນ ຈຶ່ງບັນດານໃຫ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍໄວ ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງພວກເຈົ້າ

Verse 78

स्नात्वात्र त्रिदशेशाना यत्फलं सम्प्रपद्यते । वक्तुं न केनचिद्याति ततः किमुत्तरं वचः

ໂອ ອົງອິດສະຫຼະແຫ່ງເທວະທັງຫຼາຍ! ຜົນບຸນທີ່ໄດ້ຈາກການອາບນ້ຳຢູ່ນີ້ ບໍ່ມີໃຜສາມາດພູດໃຫ້ຄົບຖ້ວນໄດ້; ເມື່ອມັນເກີນກວ່າຄໍາພູດ ຈະມີຫຍັງອີກທີ່ຈະກ່າວ?

Verse 79

मार्कण्डेय उवाच । एवमुक्त्वा तु ते सर्वे स्नानं कृत्वा यथागतम् । जग्मुर्देवा महेशानपुरोगा भरतर्षभ

ມາຣະກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພວກເຂົາທັງໝົດກໍອາບນ້ຳ ແລ້ວ—ດັ່ງທີ່ມາ—ກໍຈາກໄປອີກ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງສາພາຣະຕະ; ເທວະທັງຫຼາຍອອກເດີນທາງໂດຍມີມະເຫສານ (Śiva) ນໍາໜ້າ

Verse 80

ब्राह्मणाश्च ततः सर्वे स्ववेश्मान्येव भेजिरे । देवतीर्थे महाराज सर्वपापप्रणाशने

ຕໍ່ມາ ພຣາຫມະນທັງໝົດກໍກັບໄປຫາເຮືອນຂອງຕົນ ໂອ ມະຫາຣາຊາ—ຫຼັງຈາກໄດ້ຢູ່ທີ່ ເທວະຕີຣຖະ (Devātīrtha) ຜູ້ທໍາລາຍບາບທັງປວງ

Verse 194

अध्याय

ອັດທະຍາຍ (ບົດ)