Adhyaya 19

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततस्त्वेकार्णवे तस्मिन्मुमूर्षुरहमातुरः । काकूच्छ्वासस्तरंस्तोयं बाहुभ्यां नृपसत्तम

ພຣະສີມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາໃນມະຫາສະມຸດອັນດຽວນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າທຸກທ້ອນ ແລະໃກ້ຈະຕາຍ ລອຍຢູ່ເທິງນ້ຳ—ຫາຍໃຈຫອບ ອ້ອນວອນຄໍາຮ້ອງ ແລະວ່າຍດ້ວຍແຂນທັງສອງ ໂອ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ।

Verse 2

शृणोम्यर्णवमध्यस्थो निःशब्दस्तिमिते तदा । अम्भोरवमनौपम्यं दिशो दश विनादिनम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຢືນຢູ່ກາງມະຫາສະມຸດ ໃນຄວາມງຽບສະຫງົບບໍ່ມີສຽງ ແລະນິ່ງສະຫງົບ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງຄໍາຮ້ອງກຶກກ້ອງຂອງນ້ຳອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ກັງວານໄປທົ່ວທິດທັງສິບ।

Verse 3

हंसकुदेन्दुसंकाशां हारगोक्षीरपाण्डुराम् । नानारत्नविचित्राङ्गीं स्वर्णशृङ्गां मनोरमाम्

ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນງົວໂຕໜຶ່ງ—ສະຫວ່າງດັ່ງຫົງ ດັ່ງດອກກຸນດ ແລະດັ່ງດວງຈັນ; ຂາວນວນດັ່ງພວງມາລາ ແລະນ້ຳນົມ. ອວຍວະຂອງນາງປະດັບດ້ວຍອັນມະນີນານາຊະນິດ ແລະເຂົາເປັນຄຳ—ງາມຈັບໃຈຍິ່ງ।

Verse 4

सुरैः प्रवालकमयैर्लाङ्गुलध्वजशोभिताम् । प्रलम्बघोणां नर्दन्तीं खुरैरर्णवगाहिनीम्

ນາງປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນດັ່ງປະກາລັງ ອັນສົມຄວນແກ່ເທວະ ແລະງາມດ້ວຍຫາງກັບທຸງຊັຍ. ມີປາກຍາວ ຮ້ອງກັງວານ ແລະຍ່າງລຸຍມະຫາສະໝຸດດ້ວຍກີບຕີນ.

Verse 5

गां ददर्शाहमुद्विग्नो मामेवाभिमुखीं स्थिताम् । किंकिणीजालमुक्ताभिः स्वर्णघण्टासमावृताम्

ດ້ວຍໃຈຫວັ່ນໄຫວ ຂ້ອຍເຫັນງົວນາງນັ້ນຢືນຫັນໜ້າມາຫາຂ້ອຍພຽງຜູ້ດຽວ ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍສາຍກະດິ່ງກັງວານແລະສາຍໄຂ່ມຸກ ພ້ອມກະດິ່ງຄຳປະດັບ.

Verse 6

तस्याश्चरणविक्षेपैः सर्वमेकार्णवं जलम् । विक्षिप्तफेनपुञ्जौघैर्नृत्यन्तीव समं ततः

ດ້ວຍການເຄື່ອນໄຫວວ່ອງໄວຂອງຕີນນາງ ນ້ຳທັງໝົດຮາວກັບກາຍເປັນມະຫາອັນນະພຽງອັນດຽວ. ກອງຟອງທີ່ຖືກສັດສາຍອອກເປັນຄື້ນໆ ເຮັດໃຫ້ເຫັນຮາວກັບນ້ຳກຳລັງຟ້ອນລຳທົ່ວທິດ.

Verse 7

ररास सलिलोत्क्षेपैः क्षोभयन्ती महार्णवम् । सा मामाह महाभाग श्लक्ष्णगम्भीरया गिरा

ນາງກະທົບໃຫ້ມະຫາສະໝຸດປັ່ນປ່ວນດ້ວຍສາຍນ້ຳທີ່ພຸ່ງຂຶ້ນ ແລ້ວຮ້ອງກັງວານ. ຈາກນັ້ນນາງເວົ້າກັບຂ້ອຍດ້ວຍສຽງນຸ່ມນວນແຕ່ລຶກຊຶ້ງວ່າ “ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ…”

Verse 8

मा भैषीर्वत्स वत्सेति मृत्युस्तव न विद्यते । महादेवप्रसादेन न मृत्युस्ते ममापि च

“ຢ່າຢ້ານເລີຍ ລູກເອີຍ ລູກເອີຍ; ຄວາມຕາຍບໍ່ມີແກ່ເຈົ້າ. ໂດຍພຣະກະລຸນາແຫ່ງມະຫາເທວະ ຄວາມຕາຍບໍ່ເປັນຂອງເຈົ້າ—ແລະບໍ່ເປັນຂອງຂ້ອຍດ້ວຍ.”

Verse 9

ममाश्रयस्व लाङ्गूलं त्वामतस्तारयाम्यहम् । घोरादस्माद्भयाद्विप्र यावत्संप्लवते जगत्

ຈົ່ງຈັບຫາງຂອງຂ້າໄວ້ເປັນທີ່ພຶ່ງໃຫ້ແນ່ນອນ; ແລ້ວຂ້າຈະພາເຈົ້າຂ້າມພົ້ນໄປ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ຈາກຄວາມຢ້ານກົວອັນນ່າສະພຶງນີ້—ຈົນກວ່າໂລກທັງປວງຈະຖືກນ້ຳປຣະລະຍະທ່ວມ—ຂ້າຈະຊ່ວຍກູ້ເຈົ້າ.

Verse 10

क्षुत्तृषाप्रतिघातार्थं स्तनौ मे त्वं पिबस्व ह । पयोऽमृताश्रयं दिव्यं तत्पीत्वा निर्वृतो भव

ເພື່ອຂັດຂວາງຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍ ຈົ່ງດື່ມນ້ຳນົມຈາກອົງນົມຂອງຂ້າ. ນ້ຳນົມທິບນີ້ອາໄສອະມຣິຕ; ດື່ມແລ້ວ ຈົ່ງເປັນຜູ້ສະງົບແລະອິ່ມເອມ.

Verse 11

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हर्षात्पीतो मया स्तनः । न क्षुत्तृषा पीतमात्रे स्तने मह्यं तदाभवत्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງນາງ ຂ້າດ້ວຍຄວາມປິຕິໃນໃຈ ໄດ້ດື່ມຈາກອົງນົມຂອງນາງ. ພຽງແຕ່ດື່ມເທົ່ານັ້ນ ຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍກໍບໍ່ມາຮົບກວນຂ້າອີກ.

Verse 12

दिव्यं प्राणबलं जज्ञे समुद्रप्लवनक्षमम् । ततस्तां प्रत्युवाचेदं का त्वमेकार्णवीकृते

ໃນຕົວຂ້າເກີດພະລັງປຣານອັນທິບ ສາມາດຂ້າມມະຫາສະໝຸດໄດ້. ແລ້ວຂ້າຈຶ່ງກ່າວກັບນາງວ່າ “ເມື່ອທຸກສິ່ງກາຍເປັນທະເລຈັກກະວານອັນດຽວນີ້ ເຈົ້າແມ່ນໃຜ?”

Verse 13

भ्रमसे ब्रूहि तत्त्वेन विस्मयो मे महान्हृदि । भ्रमतोऽत्र ममार्तस्य मुमूर्षोः प्रहतस्य

ຈົ່ງບອກຂ້າຕາມຄວາມຈິງ ເຈົ້າແມ່ນໃຜທີ່ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ນີ້? ຄວາມພິສົງໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້າ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າພະເນຈອນຢູ່ນີ້ ທຸກທ້ອນ ໃກ້ຄວາມຕາຍ ແລະຖືກກະທົບທຳລາຍ…

Verse 14

त्वं हि मे शरणं जाता भाग्यशेषेण सुव्रते

ໂອ ນາງຜູ້ມີປະຕິຍານອັນສູງສົ່ງ, ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຂ້າ ໂດຍເຫດແຫ່ງເສດບຸນວາສນາສຸດທ້າຍຂອງຂ້າ

Verse 15

गौरुवाच । किमहं विस्मृता तुभ्यं विश्वरूपा महेश्वरी । नर्मदा धर्मदा न्ःणां स्वर्गशर्मबलप्रदा

ພຣະນາງເກົາຣີກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າລືມຂ້າແລ້ວບໍ? ຂ້າແມ່ນມະເຫສວຣີຜູ້ມີຮູບສາກົນ—ນະຣະມະດາ, ຜູ້ປະທານທັມແກ່ປວງຊົນ, ໃຫ້ຄວາມສຸກແຫ່ງສະຫວັນ ແລະພະລັງເພື່ອບັນລຸມັນ”

Verse 16

दृष्ट्वा त्वां सीदमानं तु रुद्रेणाहं विसर्जिता । तं द्विजं तारयस्वार्ये मा प्राणांस्त्यजतां जले

ເມື່ອເຫັນເຈົ້າກຳລັງຈົມ ພຣະຣຸທຣະໄດ້ສົ່ງຂ້າມາ. ໂອ ນາງຜູ້ສູງສົ່ງ, ຈົ່ງຊ່ວຍກູ້ພຣາຫມັນນັ້ນ—ຢ່າໃຫ້ລາວສະຫລະຊີວິດໃນນ້ຳ

Verse 17

गोरूपेण विभोर्वाक्यात्त्वत्सकाशमिहागता । मा मृषावचनः शम्भुर्भवेदिति च सत्वरा

ຕາມພຣະບັນຊາຂອງອົງພຣະເຈົ້າ ຂ້າໄດ້ຮັບຮູບເປັນງົວ ແລະມາຫາເຈົ້າຢູ່ນີ້ຢ່າງຮວດເລັວ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຖ້ອຍຄຳຂອງສັມພູເປັນເທັດ

Verse 18

एवमुक्तस्तयाहं तु इन्द्रायुधनिभं शुभम् । लाङ्गूलमव्ययं ज्ञात्वा भुजाभ्यामवलम्बितः

ເມື່ອນາງເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ຂ້າກໍຮູ້ຈັກຫາງອັນເປັນມົງຄຸນນັ້ນ—ດຸຈວັຊຣະຂອງພຣະອິນທຣ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ—ແລ້ວຂ້າກໍກອດຍຶດໄວ້ດ້ວຍແຂນທັງສອງ

Verse 19

अध्याय

ບົດ (ເຄື່ອງໝາຍກຳນົດຕອນ/ພາກ)

Verse 20

ततो युगसहस्रान्तमहं कालं तया सह । व्यचरं वै तमोभूते सर्वतः सलिलावृते

ຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພະເນຈອນກັບນາງ ຕະຫຼອດເວລາເທົ່າກັບພັນຍຸກ; ໂລກນັ້ນຈົມໃນຄວາມມືດ ແລະຖືກນ້ຳປົກຄຸມທຸກທິດ

Verse 21

महार्णवे ततस्तस्मिन् भ्रमन्गोः पुच्छमाश्रितः । निर्वाते चान्धकारे च निरालोके निरामये

ຕໍ່ມາ ໃນມະຫາສະມຸດນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າລອຍວຽນໄປໂດຍຍຶດຫາງງົວເປັນທີ່ພຶ່ງ ແລະຢູ່ໃນຄວາມມືດອັນບໍ່ມີລົມ—ບໍ່ມີແສງ ແລະບໍ່ມີໂລກໄພ

Verse 22

अकस्मात्सलिले तस्मिन्नतसीपुष्पसन्निभम् । विभिन्नांजनसङ्काशमाकाशमिव निर्मलम्

ທັນໃດນັ້ນ ໃນນ້ຳນັ້ນປາກົດສິ່ງໜຶ່ງຄ້າຍດອກປໍປ່ານ—ບໍລິສຸດດັ່ງຟ້າ—ມີສີຄ້ຳດັ່ງຜົງກາຈົນທີ່ກະຈາຍ

Verse 23

नीलोत्पलदलश्यामं पीतवाससमव्ययम् । किरीटेनार्कवर्णेन विद्युद्विद्योतकारिणा

ຄ້ຳດັ່ງກີບບົວສີນ້ຳເງິນ ນຸ່ງຫົ່ມຜ້າສີເຫຼືອງອັນບໍ່ເສື່ອມ; ແລະສວມມົງກຸດສີດຸຈຕາເວັນ ສ່ອງວາບດັ່ງຟ້າຜ່າ—

Verse 24

भ्राजमानेन शिरसा खमिवात्यन्तरूपिणम् । कुण्डलोद्धष्टगल्लं तु हारोद्द्योतितवक्षसम्

ພຣະເສົາສ່ອງປະກາຍ ງາມລ້ຳດຸດຟ້າ; ຕຸ້ມຫູສຳຜັດແກ້ມ ແລະອົກພຣະອົງສະຫວ່າງດ້ວຍປະກາຍສາຍຄໍອັນວິບວັບ

Verse 25

जाम्बूनदमयैर्दिव्यैर्भूषणैरुपशोभितम् । नागोपधानशयनं सहस्रादित्यवर्चसम्

ຖືກປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາພອນທິບທຳດ້ວຍຄຳຈາມບູນະດະ; ບັນທົມໂດຍມີນາກເປັນໝອນ—ສ່ອງສະຫວ່າງດຸດສະຫວ່າງແຫ່ງພັນຕາເວັນ

Verse 26

अनेकबाहूरुधरं नैकवक्त्रं मनोरमम् । सुप्तमेकार्णवे वीरं सहस्राक्षशिरोधरम्

ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນພຣະອົງຜູ້ກ້າຫານບັນທົມຢູ່ໃນມະຫາສະໝຸດເອກແຫ່ງຈັກກະວານ—ງາມນ່າຊົມ; ມີພຣະກອນຫຼາຍ ແລະພຣະຂາອັນແຂງແຮງ, ມີພຣະພັກຫຼາຍ, ແລະຖືກປະດັບດ້ວຍດວງຕາແລະເສົານັບພັນ

Verse 27

जटाजूटेन महता स्फुरद्विद्युत्समार्चिषा । एकार्णवं जगत्सर्वं व्याप्य देवं व्यवस्थितम्

ດ້ວຍຊະຕາຈູດອັນໃຫຍ່ ສ່ອງປະກາຍດຸດຟ້າຜ່າ; ພຣະເທວະສະຖິດຢ່າງໝັ້ນຄົງ—ແຜ່ຊຶມຄອບຄຸມທັງສະໝຸດເອກ ແລະຈັກກະວານທັງປວງ

Verse 28

ग्रसित्वा शङ्करः सर्वं सदेवासुरमानवम् । प्रपश्याम्यहमीशानं सुप्तमेकार्णवे प्रभुम्

ເມື່ອພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ກືນທຸກສິ່ງ—ທັງເທວະ, ອະສຸຣະ ແລະມະນຸດ—ແລ້ວ, ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນພຣະອີສານະ (Īśāna) ຜູ້ເປັນຈອມອະທິປະຕິ ບັນທົມຢູ່ໃນສະໝຸດເອກແຫ່ງຈັກກະວານ

Verse 29

सर्वव्यापिनमव्यक्तमनन्तं विश्वतोमुखम् । तस्य पादतलाभ्याशे स्वर्णकेयूरमण्डिताम्

ພຣະອົງແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກສິ່ງ ບໍ່ປາກົດຮູບ ອະນັນຕະ ແລະຫັນພຣະພັກໄປທຸກທິດ. ໃກ້ຝ່າພຣະບາດ ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນພຣະນາງ—ປະດັບກຳໄລແຂນຄຳ (ເກຍູຣ)។

Verse 30

विश्वरूपां महाभागां विश्वमायावधारिणीम् । श्रीमयीं ह्रीमयीं देवीं धीमयीं वाङ्मयीं शिवाम्

ພຣະນາງເປັນຜູ້ມີຮູບສາກົນ ມີມະຫາພາກ ແລະຊົງຖືມາຍາແຫ່ງໂລກ; ເຕັມໄປດ້ວຍສິຣີ ແລະຫຣີ—ເທວີຜູ້ເປັນປັນຍາເອງ ແລະເປັນວາຈາເອງ, ພຣະສິວາຜູ້ເກື້ອກູນ.

Verse 31

सिद्धिं कीर्तिं रतिं ब्राह्मीं कालरात्रिमयोनिजाम् । तामेवाहं तदात्यन्तमीश्वरान्तिकमास्थिताम्

ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກພຣະນາງວ່າເປັນ ສິດທິ, ກີຣຕິ, ຣະຕິ, ບຣາຫມີ ແລະ ກາລະຣາຕຣີ—ຜູ້ບໍ່ເກີດ (ອະໂຢນິຈາ). ແລະໃນຂະນະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນພຣະນາງສະຖິດຢູ່ໃກ້ພຣະອີສະວະຣະຢ່າງສົມບູນ.

Verse 32

अद्राक्षं चन्द्रवदनां धृतिं सर्वेश्वरीमुमाम्

ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນພຣະອຸມາ ພຣະພັກດັ່ງດວງຈັນ—ເປັນທຣິຕິເອງ ແລະເປັນເທວີສູງສຸດແຫ່ງທັງປວງ.

Verse 33

शान्तं प्रसुप्तं नवहेमवर्णमुमासहायं भगवन्तमीशम् । तमोवृतं पुण्यतमं वरिष्ठं प्रदक्षिणीकृत्य नमस्करोमि

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມພຣະພະຄະວານ ອີສະ—ສະຫງົບ ຫຼັບໄຫຼ ມີສີດັ່ງຄຳໃໝ່ ແລະມີພຣະອຸມາຄຽງຂ້າງ; ແມ່ນຖືກຄວາມມືດປົກຄຸມ ແຕ່ຍັງບໍລິສຸດຍິ່ງ ແລະສູງສຸດ—ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະທັກສິນາແລ້ວກໍກາບນົບ.

Verse 34

ततः प्रसुप्तः सहसा विबुद्धो रात्रिक्षये देववरः स्वभावात् । विक्षोभयन् बाहुभिरर्णवाम्भो जगत्प्रणष्टं सलिले विमृश्य

ຕໍ່ມາ ເມື່ອຄ່ຳຄືນສິ້ນສຸດ ພຣະເທວະຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດນັ້ນ ຕື່ນຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນຕາມສະພາວະຂອງພຣະອົງ. ພຣະອົງໃຊ້ພຣະກອນກວນນ້ຳມະຫາສະໝຸດ ແລ້ວພິຈາລະນາໂລກທີ່ຈົມຫາຍໃນນ້ຳປຣະລັຍ.

Verse 35

किं कार्यमित्येव विचिन्तयित्वा वाराहरूपोऽभवदद्भुताङ्गः । महाघनाम्भोधरतुल्यवर्चाः प्रलम्बमालाम्बरनिष्कमाली

ເມື່ອພຣະອົງຄິດວ່າ “ຄວນເຮັດສິ່ງໃດ” ພຣະອົງຈຶ່ງຊົງຮັບຮູບເປັນພຣະວຣາຫະ ຜູ້ມີອະວັຍວະອັນອັດສະຈັນ. ພຣະສະຫວ່າງຂອງພຣະອົງດຸດເມກຝົນໃຫຍ່ສີຄ່ຳ ແລະຊົງປະດັບດ້ວຍພວງມາລາຍາວ ອາພອນ ແລະເຄື່ອງປະດັບຄຳ.

Verse 36

सशङ्खचक्रासिधरः किरीटी सवेदवेदाङ्गमयो महात्मा । त्रैलोक्यनिर्माणकरः पुराणो देवत्रयीरूपधरश्च कार्ये

ພຣະມະຫາອົງນັ້ນຊົງສວມມົງກຸດ ແລະຊົງຖືສັງຂ໌ ຈັກຣາ ແລະດາບ ເປັນສະພາວະແຫ່ງພຣະເວດພ້ອມເວດາງຄະ. ພຣະອົງຜູ້ເກົ່າແກ່ ຜູ້ສ້າງໄຕໂລກ ເມື່ອມີກິດຈະການ ກໍຊົງຮັບຮູບເປັນເທວະຕຣີ—ພຣະພຣະຫມາ ພຣະວິສນຸ ແລະພຣະຣຸທຣະ.

Verse 37

स एव रुद्रः स जगज्जहार सृष्ट्यर्थमीशः प्रपितामहोऽभूत् । संरक्षणार्थं जगतः स एव हरिः सुचक्रासिगदाब्जपाणिः

ພຣະອົງນັ້ນເອງແມ່ນພຣະຣຸທຣະ—ຜູ້ຊົງຖອນຄືນຈັກກະວານ. ເພື່ອການສ້າງສັນ ພຣະເຈົ້າຊົງເປັນປຣະປິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ). ແລະເພື່ອປົກປ້ອງໂລກ ພຣະອົງນັ້ນເອງແມ່ນພຣະຫຣິ ຜູ້ຊົງຖືຈັກຣາອັນງາມ ດາບ ຄະທາ ແລະດອກບົວໃນພຣະຫັດ.

Verse 38

तेषां विभागो न हि कर्तुमर्हो महात्मनामेकशरीरभाजाम् । मीमांसाहेत्वर्थविशेषतर्कैर्यस्तेषु कुर्यात्प्रविभेदमज्ञः

ບໍ່ຄວນແບ່ງແຍກໃດໆ ໃນບັນດາມະຫາອົງເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ຮ່ວມສາລະສຳຄັນເປັນກາຍດຽວ. ຜູ້ໃດນຳການໂຕ້ຖຽງແນວມີມາງສາ ເຫດປັດໃຈ ແລະຕຣະກະຈຸກຈິກ ໄປສ້າງຄວາມແຕກຕ່າງໃນພວກທ່ານ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຄົນອະວິຊາ.

Verse 39

स याति घोरं नरकं क्रमेण विभागकृद्द्वेषमतिर्दुरात्मा । या यस्य भक्तिः स तयैव नूनं देहं त्यजन् स्वं ह्यमृतत्वमेति

ຜູ້ມີໃຈຊົ່ວ ຜູ້ກໍ່ໃຫ້ແຕກແຍກ ແລະຈົ່ງໃຈໃນຄວາມກຽດຊັງ ຈະໄປສູ່ນະລົກອັນນ່າຢ້ານຢ່າງຄ່ອຍໆ. ແຕ່ຜູ້ໃດບູຊາເທວະອົງໃດດ້ວຍພັກຕິອັນແທ້ ໂດຍພັກຕິນັ້ນເອງ ເມື່ອລະກາຍແລ້ວ ຍ່ອມໄດ້ຮັບອະມະຕະພາບແນ່ນອນ

Verse 40

संमोहयन्मूर्तिभिरत्र लोकं स्रष्टा च गोप्ता क्षयकृत्स देवः । तस्मान्न मोहात्मकमाविशेत द्वेषं न कुर्यात्प्रविभिन्नमूर्तिः

ເທວະອົງດຽວນັ້ນ ດ້ວຍຮູບອັນຫຼາກຫຼາຍ ທຳໃຫ້ໂລກນີ້ຫຼົງ—ເປັນຜູ້ສ້າງ ຜູ້ປົກປ້ອງ ແລະຜູ້ນຳຄວາມສິ້ນສຸດ. ດັ່ງນັ້ນຢ່າເຂົ້າໄປໃນຄວາມຫຼົງ ແລະຢ່າກໍ່ຄວາມກຽດຊັງ ໂດຍຄິດວ່າຮູບເຫຼົ່ານັ້ນແຍກກັນແທ້

Verse 41

वाराहमीशानवरोऽप्यतोऽसौ रूपं समास्थाय जगद्विधाता । नष्टे त्रिलोकेऽर्णवतोयमग्ने विमार्गितोयौघमयेऽन्तरात्मा

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າອົງນັ້ນ—ຜູ້ສູງສຸດແມ່ນແຕ່ເໜືອອີສານ—ໃນຖານະຜູ້ຈັດລະບຽບຈັກກະວານ ໄດ້ຮັບຮູບວຣາຫະ (ໝູປ່າ). ເມື່ອໄຕໂລກພິນາດແລະຈົມໃນນ້ຳທະເລອັນຖ້ວມທ້ວນ ອາຕະມັນພາຍໃນໄດ້ສືບຄົ້ນມວນນ້ຳເພື່ອກູ້ຄືນສິ່ງທີ່ສູນເສຍ

Verse 42

भित्त्वार्णवं तोयमथान्तरस्थं विवेश पातालतलं क्षणेन । जले निमग्नां धरणीं समस्तां समस्पृशत्पङ्कजपत्रनेत्राम्

ພຣະອົງແຍກນ້ຳທະເລ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນຄວາມເລິກພາຍໃນ ໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາກໍຮອດພື້ນປາຕາລ. ທີ່ນັ້ນພຣະອົງໄດ້ແຕະຕ້ອງແຜ່ນດິນທັງມວນທີ່ຈົມໃນນ້ຳ—ແຜ່ນດິນຜູ້ມີດວງຕາດຸດໃບບົວ ງາມແຈ້ງ

Verse 43

विशीर्णशैलोपलशृङ्गकूटां वसुंधरां तां प्रलये प्रलीनाम् । दंष्ट्रैकया विष्णुरतुल्यसाहसः समुद्दधार स्वयमेव देवः

ແຜ່ນດິນນັ້ນ ທີ່ລະລາຍເຂົ້າໃນປຣະລະຍະ ພູເຂົາ ຫີນ ຍອດຜາ ແລະກ້ອນຜາທັງຫຼາຍແຕກພັງກະຈາຍ—ພຣະວິສນຸ ຜູ້ກ້າຫານຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ໄດ້ຍົກນາງຂຶ້ນດ້ວຍງາພຽງຊີ້ດຽວ ໂດຍພຣະອົງເອງ

Verse 44

सा तस्य दंष्ट्राग्रविलम्बिताङ्गी कैलासशृङ्गाग्रगतेव ज्योत्स्ना । विभ्राजते साप्यसमानमूर्तिः शशाङ्कशृङ्गे च तडिद्विलग्ना

ແຜ່ນດິນນັ້ນຫ້ອຍຢູ່ທີ່ປາຍງາຂອງພຣະອົງ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງແສງຈັນທຣາທີ່ພັກຢູ່ເທິງຍອດໄກລາສ. ແຜ່ນດິນຜູ້ມີຮູບອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ນັ້ນ ກໍສະຫວ່າງດັ່ງຟ້າຜ່າທີ່ເກາະຢູ່ກັບຂອງຈັນທຣາ.

Verse 45

तामुज्जहारार्णवतोयमग्नां करी निमग्नामिव हस्तिनीं हठात् । नावं विशीर्णामिव तोयमध्यादुदीर्णसत्त्वोऽनुपमप्रभावः

ພຣະອົງໄດ້ຍົກແຜ່ນດິນທີ່ຈົມຢູ່ໃນຫ້ວງສະມຸດຂຶ້ນມາດ້ວຍກຳລັງ—ດັ່ງຊ້າງຍົກຊ້າງເພດຍິງທີ່ຈົມຢູ່. ດ້ວຍພະລັງອັນພຸ່ງພານ ແລະອານຸພາບອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ພຣະອົງດຶງນາງອອກມາດັ່ງຊັກເຮືອທີ່ແຕກພັງຈາກກາງນ້ຳ.

Verse 46

स तां समुत्तार्य महाजलौघात्समुद्रमार्यो व्यभजत्समस्तम् । महार्णवेष्वेव महार्णवाम्भो निक्षेपयामास पुनर्नदीषु

ເມື່ອພຣະອົງຍົກແຜ່ນດິນຂຶ້ນຈາກກະແສນ້ຳອັນມະຫາສານແລ້ວ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ສູງສົ່ງນັ້ນໄດ້ແບ່ງຈັດສະມຸດທັງປວງໃຫ້ເປັນລະບຽບ. ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ນຳນ້ຳແຫ່ງທະເລໃຫຍ່ໃຫ້ກັບໄປຢູ່ໃນມະຫາສະມຸດດັ່ງເກົ່າ ແລະປ່ອຍໃຫ້ໄຫຼສູ່ແມ່ນ້ຳອີກຄັ້ງ.

Verse 47

शीर्णांश्च शैलान्स चकार भूयो द्वीपान्समस्तांश्च तथार्णवांश्च । शैलोपलैर्ये विचिताः समन्ताच्छिलोच्चयांस्तान्स चकार कल्पे

ພຣະອົງໄດ້ປັ້ນແຕ່ງພູເຂົາທີ່ແຕກພັງໃຫ້ກັບຄືນ ແລະທັງດວີປທັງປວງກັບສະມຸດທັງຫມົດກໍເຊັ່ນດຽວກັນ. ບ່ອນໃດທີ່ມີຫີນພູເຂົາກະຈາຍໄປທົ່ວທິດ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ເປັນກອງຫີນສູງໃຫຍ່ ເພື່ອລະບຽບແຫ່ງກັລປະ.

Verse 48

अनेकरूपं प्रविभज्य देहं चकार देवेन्द्रगणान्समस्तान् । मुखाच्च वह्निर्मनसश्च चन्द्रश्चक्षोश्च सूर्यः सहसा बभूव

ພຣະອົງແບ່ງພຣະວະກາຍອອກເປັນຫຼາຍຮູບ ແລ້ວບັງເກີດໝູ່ເທວະທັງປວງ. ຈາກພຣະໂອດບັງເກີດອັກນິ (ໄຟສັກສິດ) ຈາກພຣະມະໂນບັງເກີດຈັນທຣາ ແລະຈາກພຣະເນດບັງເກີດສູຣຍະພ້ອມກັນໃນທັນໃດ.

Verse 49

जज्ञेऽथ तस्येश्वरयोगमूर्तेः प्रध्यायमानस्य सुरेन्द्रसङ्घः । वेदाश्च यज्ञाश्च तथैव वर्णास्तथा हि सर्वौषधयो रसाश्च

ເມື່ອນັ້ນ ເມື່ອພຣະເຈົ້າ—ຜູ້ມີຮູບສະພາບເປັນອິດສະວະຣະແຫ່ງໂຍຄະ—ເຂົ້າສູ່ສະມາທິອັນເລິກ ຝູງເທວະທັງຫຼາຍກໍເກີດຂຶ້ນ; ພຣະເວດ, ພິທີຍັດ, ວັນນະ ແລະ ສະຫມຸນໄພທັງປວງພ້ອມດ້ວຍຣະສານຂອງມັນກໍປາກົດຂຶ້ນ.

Verse 50

जगत्समस्तं मनसा बभूव यत्स्थावरं किंचिदिहाण्डजं वा । जरायुजं स्वेदजमुद्भिज्जं वा यत्किंचिदा कीटपिपीलकाद्यम्

ຈັກກະວານທັງໝົດນີ້ເກີດຈາກພຣະມະນະຂອງພຣະອົງ—ທັງສິ່ງຢູ່ນິ່ງ, ທັງສິ່ງເກີດຈາກໄຂ່; ເກີດຈາກຄັນ, ຈາກເຫື່ອ, ຫຼືງອກຈາກຍອດ; ແມ່ນກະທັ້ງໜອນ, ມົດ ແລະອື່ນໆ ທີ່ມີຢູ່ທັງປວງ.

Verse 51

ततो विजज्ञे मनसा क्षणेन अनेकरूपाः सहसा महेशा । चकार यन्मूर्तिभिरव्ययात्मा अष्टाभिराविश्य पुनः स तत्र

ຕໍ່ມາ ໃນພຽງຊົ່ວຂະນະ ພຣະມະເຫສະໄດ້ຮູ້ດ້ວຍພຣະມະນະເຖິງຮູບອັນຫຼາກຫຼາຍ. ອາດຕະມັນອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍໄດ້ຮັບເອົາມູຣຕິ 8 ປະການ ເຂົ້າໄປສູ່ມັນ ແລະອີກຄັ້ງກໍດຳລົງຢູ່ທີ່ນັ້ນໂດຍແຜ່ຊາຍທົ່ວ.

Verse 52

लीलां चकाराथ समृद्धतेजा अतोऽत्र मे पश्यत एव विप्राः । तेषां मया दर्शनमेव सर्वं यावन्मुहूर्तात्समकारि भूप

ແລ້ວພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີຣັດສະມີອັນສົມບູນ ໄດ້ສະແດງລີລາອັນທິບ. “ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍ ຈົ່ງເບິ່ງສິ່ງທີ່ເຮົາໄດ້ເຫັນຢູ່ນີ້; ໃນເວລາພຽງໜຶ່ງມຸຫູຣຕະ ທຸກຢ່າງໄດ້ປາກົດແກ່ເຮົາ ໂອ ພຣະຣາຊາ”

Verse 53

कृत्वा त्वशेषं किल लीलयैव स देवदेवो जगतां विधाता । सर्वत्रदृक्सर्वग एव देवो जगाम चादर्शनमादिकर्ता

ເມື່ອທຳທຸກສິ່ງໃຫ້ສຳເລັດ ດຸດດັ່ງເພີຍດ້ວຍລີລາ ພຣະເທວະເທວະ—ຜູ້ຈັດວາງໂລກທັງຫຼາຍ—ຜູ້ເຫັນທົ່ວແລະໄປໄດ້ທົ່ວ ພຣະຜູ້ສ້າງດັ້ງເດີມນັ້ນ ກໍຖອນພຣະອົງອອກຈາກສາຍຕາ ແລະອັນຕະທານໄປ.

Verse 54

यत्तन्मुहूर्तादिह नामरूपं तावत्प्रपश्यामि जगत्तथैव । द्वीपैः समुद्रैरभिसंवृतं हि नक्षत्रतारादिविमानकीर्णम्

ນັບແຕ່ມຸຫູຣຕະນັ້ນເປັນຕົ້ນມາ ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນໂລກນີ້ຢູ່ນີ້ຕາມຄວາມເປັນຈິງ ພ້ອມດ້ວຍນາມແລະຮູບ—ຖືກລ້ອມຮອບດ້ວຍທະວີບແລະມະຫາສະໝຸດ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍວິມານທິບທ່າມກາງດາວແລະນັກຂັດຕະຣາສີ।

Verse 55

वियत्पयोदग्रहचक्रचित्रं नानाविधैः प्राणिगणैर्वृतं च । तां वै न पश्यामि महानुभावां गोरूपिणीं सर्वसुरेश्वरीं च

ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນຟ້າຖືກປະດັບດ້ວຍເມກ ດາວເຄາະ ແລະວົງໂຄຈອນອັນວິຈິດ ພ້ອມທັງຖືກລ້ອມຮອບດ້ວຍສັດມີຊີວິດນານາພັນ; ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຫັນພຣະນາງຜູ້ມີອານຸພາບຍິ່ງ—ອິດສະວະຣີສູງສຸດແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຜູ້ປາກົດໃນຮູບໂຄ।

Verse 56

क्व सांप्रतं सेति विचिन्त्य राजन्विभ्रान्तचित्तस्त्वभवं तदैव । दिशो विभागानवलोकयानृते पुनस्तां कथमीश्वराङ्गीम्

“ບັດນີ້ນາງຢູ່ໃສ?”—ເມື່ອຄິດດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ ຈິດໃຈຂ້າພະເຈົ້າກໍຫຼົງວຽນທັນທີ। ຖ້າບໍ່ເບິ່ງທຸກທິດທາງຢ່າງລະອຽດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນນາງອີກແນວໃດ—ເທວີແຫ່ງແມ່ນ້ຳ ຜູ້ເປັນດັ່ງອະວັຍວະແຫ່ງພຣະເຈົ້າ?

Verse 57

पश्यामि तामत्र पुनश्च शुभ्रां महाभ्रनीलां शुचिशुभ्रतोयाम् । वृक्षैरनेकैरुपशोभिताङ्गीं गजैस्तुरङ्गैर्विहगैर्वृतां च

ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນນາງອີກຄັ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ຜ່ອງໃສແລະສະຫວ່າງ ສີນ້ຳເງິນເຂັ້ມດັ່ງເມກຝົນໃຫຍ່ ນ້ຳຂອງນາງບໍລິສຸດແລະສະຫວ່າງວາບ। ຮ່າງຂອງນາງງາມດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ຫຼາຍຊະນິດ ແລະຖືກລ້ອມຮອບດ້ວຍຊ້າງ ມ້າ ແລະຝູງນົກ।

Verse 58

यथा पुरातीरमुपेत्य देव्याः समास्थितश्चाप्यमरकण्टके तु । तथैव पश्यामि सुखोपविष्ट आत्मानमव्यग्रमवाप्तसौख्यम्

ເຊັ່ນດຽວກັບກ່ອນນັ້ນ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໄປຫາຝັ່ງຂອງເທວີ ແລະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ທີ່ອະມະຣະການຕະກະ—ຂ້າພະເຈົ້າກໍເຫັນຕົນເອງນັ່ງຢ່າງຜາສຸກ ບໍ່ວຸ່ນວາຍ ແລະໄດ້ຮັບຄວາມພໍໃຈໃນໃຈ।

Verse 59

तथैव पुण्या मलतोयवाहां दृष्ट्वा पुनः कल्पपरिक्षयेऽपि । अम्बामिवार्यामनुकम्पमानामक्षीणतोयां विरुजां विशोकः

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນແມ່ນ້ຳອັນສັກສິດນັ້ນອີກຄັ້ງ—ຜູ້ພາຄວາມມົນທິນໄຫຼໄປດ້ວຍນ້ຳ—ແມ່ນແຕ່ຍາມສິ້ນກັລປະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍພົ້ນຈາກໂສກແລະໂລກໄພ. ນາງເມດຕາດັ່ງແມ່ຜູ້ສູງສົ່ງ; ນ້ຳຂອງນາງບໍ່ເຄີຍຫຼຸດຫາຍ.

Verse 60

एवं महत्पुण्यतमं च कल्पं पठन्ति शृण्वन्ति च ये द्विजेन्द्राः । महावराहस्य महेश्वरस्य दिने दिने ते विमला भवन्ति

ໂອ ທະວິຊະເອນດຣາ ຜູ້ໃດສວດອ່ານ ແລະຜູ້ໃດຟັງ ບັນທຶກອັນເປັນບຸນສູງສຸດນີ້ ພວກເຂົາຈະບໍລິສຸດຜ່ອງໃສຂຶ້ນທຸກມື້—ນີ້ແມ່ນກະຖາອັນສັກສິດຂອງພຣະມະເຫສວຣ ຜູ້ເປັນມະຫາວະຣາຫະ

Verse 61

अशुभशतसहस्रं ते विधूय प्रपन्नास्त्रिदिवममरजुष्टं सिद्धगन्धर्वयुक्तम् । विमलशशिनिभाभिः सर्व एवाप्सरोभिः सह विविधविलासैः स्वर्गसौख्यं लभन्ते

ພວກເຂົາສັ່ນສະທ້ານປັດທິ້ງອະກຸສົນກຳນັບແສນນັບພັນ ແລ້ວໄດ້ບັນລຸຕຣິດິວະໂລກ ອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງເທວະ ເຕັມໄປດ້ວຍສິດທະ ແລະຄັນທະຣະວະ. ພ້ອມອັບສະຣາຜ່ອງໃສດັ່ງຈັນທຣາບໍ່ມີມົນທິນ ແລະລີລານານາ ພວກເຂົາເສວຍສຸກແຫ່ງສະຫວັນ