Adhyaya 171

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कथितं ब्राह्मणं द्रष्टुं शूले क्षिप्तं तपोधनैः । नारायणसमीपे तु गताः सर्वे महर्षयः

ພຣະສີມາຣກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນເລື່ອງພຣາຫມັນຜູ້ຖືກໂຍນໃສ່ຫຼາວ ບັນດາມະຫາຣິສີຜູ້ມີທະນະແຫ່ງຕະປະທັງປວງ ກໍພາກັນໄປສູ່ສຳນັກຂອງນາຣາຍະນະ ເພື່ອເບິ່ງເຂົາ।

Verse 2

नारदो देवलो रैभ्यो यमः शातातपोऽङ्गिराः । वसिष्ठो जमदग्निश्च याज्ञवल्क्यो बृहस्पतिः

ນາຣະດະ, ເທວະລະ, ໄຣພະຍະ, ຍະມະ, ສາຕາຕະປະ, ອັງຄິຣະ; ວະສິດຖະ, ຊະມະດັກນິ, ຢາຊະຍະວັນກະຍະ ແລະ ພຣຶຫັດສະປະຕິ—

Verse 3

कश्यपोऽत्रिर्भरद्वाजो विश्वामित्रोऽरुणिर्मुनिः । वालखिल्यादयोऽन्ये च सर्वेऽप्यृषिगणान्वयाः

ກັດຊະຍະປະ, ອັດຣິ, ພະຣະດວາຊະ, ວິຊວາມິດຣະ ແລະ ມຸນິ ອະຣຸນິ; ພ້ອມທັງ ວາລະຂິລະຍະ ແລະອື່ນໆ—ລ້ວນແມ່ນວົງສານຸວົງ ແລະຫມູ່ຄະນະຂອງລຶສີທັງປວງ.

Verse 4

ददृशुः शूलमारूढं माण्डव्यमृषिपुंगवाः । प्रोचुर्नारायणं विप्रं किं कुर्मस्तव चेप्सितम्

ບັນດາລຶສີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເຫັນ ມານຑະວະຍະ ຖືກຍົກຂຶ້ນເທິງຫຼັກແຫຼມ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ ນາຣາຍະນະ ພຣາຫມະນະວ່າ “ພວກເຮົາຄວນເຮັດຢ່າງໃດ—ທ່ານປາດຖະນາສິ່ງໃດ?”

Verse 5

सर्वे ते तत्र सांनिध्यान्माण्डव्यस्य महात्मनः । संभ्रान्ता आगता ऊचुः किं मृतः किं नु जीवति

ທຸກທ່ານເຂົ້າມາຢູ່ໃນສະໜິດຂອງ ມານຑະວະຍະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່; ດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈຈຶ່ງຖາມວ່າ “ທ່ານຕາຍແລ້ວບໍ ຫຼືຍັງມີຊີວິດ?”

Verse 6

अवस्थां तस्य ते दृष्ट्वा विषादमगमन्परम् । असहित्वा तु तद्दुःखं सर्वे ते मनसा द्विजाः

ເມື່ອເຫັນສະພາບຂອງທ່ານ ພວກເຂົາກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກອັນລຶກຊຶ້ງ; ທົນທຸກນັ້ນບໍ່ໄດ້ ລຶສີທະວິຊະທັງປວງກໍສັ່ນໄຫວໃນໃຈ

Verse 7

पृच्छयतां यदि मन्येत राजानं भस्मसात्कुरु । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा वाक्यं नारायणोऽब्रवीत्

ໃນຂະນະທີ່ພວກເຂົາຖາມ ກໍເຮັດຄຳຮ້ອງວ່າ “ຖ້າທ່ານເຫັນວ່າຖືກຄວນ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ກະສັດເປັນຂີ້ເຖົ່າ” ເມື່ອນາຣາຍະນະໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ຈຶ່ງກ່າວຕອບ

Verse 8

मयि जीवति मद्भ्राता ह्यवस्थामीदृशीं गतः । धिग्जीवितं च मे किंतु तपसो विद्यते फलम्

ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍຍັງມີຊີວິດ ອ້າຍນ້ອງຂອງຂ້ອຍກັບຕົກສູ່ສະພາບແບບນີ້! ຂໍໃຫ້ຊີວິດຂ້ອຍຖືກຕຳນິ—ແຕ່ຜົນແຫ່ງຕະບະຍ່ອມປາກົດແນ່ນອນ।

Verse 9

दृष्ट्वा शूलस्थितं ज्येष्ठं मन्मनो नु विदीर्यते । परं किं तु करिष्यामि येन राष्ट्रं सराजकम्

ເມື່ອເຫັນອ້າຍໃຫຍ່ຖືກປັກໄວ້ເທິງຫຼັກແຫຼມ ໃຈຂ້ອຍຮາວກັບແຕກອອກ। ແຕ່ຂ້ອຍຈະເຮັດອັນໃດໄດ້ ເພື່ອໃຫ້ອານາຈັກພ້ອມທັງກະສັດ (ຖືກຈັດການຕາມຄວາມຍຸດຕິທຳ)?

Verse 10

भस्मसाच्च करोम्यद्य भवद्भिः क्षम्यतामिह । एवमुक्त्वा गृहीत्वासौ करस्थमभिमन्त्रयेत्

ມື້ນີ້ຂ້ອຍຈະເຮັດໃຫ້ເຂົາເປັນຂີ້ເທົ່າແນ່ນອນ—ຂໍທ່ານທັງຫຼາຍໂປດອະໄພຂ້ອຍຢູ່ນີ້। ເວົ້າແລ້ວ ເຂົາໄດ້ຈັບສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນມື ແລະເລີ່ມອະພິມັນຕຣະດ້ວຍມັນຕຣະ।

Verse 11

क्रोधेन पश्यते यावत्तावद्धुंकारकोऽभवत् । तेन हुङ्कारशब्देन ऋषयो विस्मितास्तदा

ເມື່ອເຂົາຈ້ອງມອງດ້ວຍໂທສະ ເຂົາກໍກາຍເປັນຜູ້ເປົ່າສຽງ ‘ຫຸມກາຣ’ ອັນດຸຮ້າຍ; ແລະດ້ວຍສຽງ ‘ຫຸງກາຣ’ ນັ້ນ ບັນດາລຶສີກໍພາກັນພິສົງໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 12

माण्डव्यस्य समीपे तु ह्यपृच्छंस्ते द्विजोत्तमाः । निवारयसि किं विप्र शापं नृपजिघांसनम्

ແຕ່ໃກ້ທ່ານມານຑະວະຍະ ບັນດາທະວິຊະຜູ້ປະເສີດໄດ້ຖາມວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມະນ! ເຈົ້າເຫດໃດຈຶ່ງຫ້າມຄຳສາບທີ່ຈະທຳລາຍກະສັດ?”

Verse 13

अपापस्य तु येनेह कृतमस्य जिघांसनम् । ऋषीणां वचनं श्रुत्वा कृच्छ्रान्माण्डव्यकोऽब्रवीत्

“ແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ໃດໄດ້ກະທຳຄວາມພະຍາຍາມຈະຂ້າຜູ້ບໍ່ມີບາບນີ້?” ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພະລິສີ ມານຑະວະຍະໄດ້ເວົ້າຢ່າງລຳບາກດ້ວຍຄວາມເຈັບປວດ

Verse 14

अभिवन्दामि वो मूर्ध्ना स्वागतं ऋषयः सदा । अर्घ्यसन्मानपूजार्हाः सर्वेऽत्रोपविशन्तु ते

ມານຑະວະຍະກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມກະຫຼົບດ້ວຍສີສະ ຂໍຖວາຍນະມັດສະການ. ຂໍຕ້ອນຮັບ ໂອ ພະລິສີທັງຫຼາຍ—ທ່ານທັງປວງຄວນແກ່ການຖວາຍອະຣະຄະຍະ (arghya) ການເຄົາລົບ ແລະການບູຊາເສມອ. ຂໍໃຫ້ທ່ານທັງໝົດນັ່ງຢູ່ນີ້.”

Verse 15

निविष्टैकाग्रमनसा सर्वान्माण्डव्यकोऽब्रवीत्

ດ້ວຍຈິດໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນເປັນເອກະຄະຕາ ພະລິສີມານຑະວະຍະໄດ້ກ່າວຕໍ່ທຸກທ່ານ

Verse 16

प्राप्तं दुःखं मया घोरं पूर्वजन्मार्जितं फलम् । मा विषादं कुरुध्वं भोः कृतं पापं तु भुज्यते

ຄວາມທຸກອັນນ່າຢ້ານທີ່ມາຮອດຂ້າພະເຈົ້ານີ້ ແມ່ນຜົນທີ່ສະສົມມາຈາກຊາດກ່ອນ. ໂອ ທ່ານຜູ້ຄວນເຄົາລົບ, ຢ່າໄດ້ເສົ້າໂສກ—ບາບທີ່ເຮັດແລ້ວ ຈຳຕ້ອງເສວຍຜົນແນ່ນອນ

Verse 17

ऋषय ऊचुः । केन कर्मविपाकेन इह जात्यन्तरं व्रजेत् । दानधर्मफलेनैव केन स्वर्गं च गच्छति

ພະລິສີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ດ້ວຍວິບາກແຫ່ງກຳປະການໃດ ຄົນຈຶ່ງຜ່ານໄປສູ່ການເກີດໃໝ່ອື່ນໃນທີ່ນີ້? ແລະດ້ວຍຜົນແຫ່ງທານແລະທຳມະປະການໃດ ຈຶ່ງໄດ້ໄປສະຫວັນ?”

Verse 18

माण्डव्य उवाच । अदत्तदाना जायन्ते परभाग्योपजीविनः । न स्नानं न जपो होमो नातिथ्यं न सुरार्चनम्

ມານດວຢະ ກ່າວວ່າ: “ຜູ້ທີ່ບໍ່ບໍລິຈາກທານ ຍ່ອມເກີດມາເພິ່ງພາໂຊກຊະຕາຂອງຜູ້ອື່ນ. ພວກເຂົາບໍ່ທຳພິທີອາບນ້ຳສັກສິດ, ບໍ່ສວດມົນພາວະນາ, ບໍ່ທຳພິທີໂຮມະ, ບໍ່ຕ້ອນຮັບແຂກ ແລະ ບໍ່ບູຊາເທວະດາ.”

Verse 19

न पर्वणि पितृश्राद्धं न दानं द्विजसत्तमाः । व्रजन्ति नरके घोरे यान्ति ते त्वन्त्यजां गतिम्

ໂອ ພຣາມຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ທຳພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດໃນວາລະສັກສິດ ແລະ ບໍ່ບໍລິຈາກທານ ຍ່ອມຕົກນະລົກອັນໜ້າຢ້ານກົວ ແລະ ໄປສູ່ສະຖານະຂອງຜູ້ຕ່ຳຕ້ອຍ.

Verse 20

पुनर्दरिद्राः पुनरेव पापाः पापप्रभावान्नरके वसन्ति । तेनैव संसरिणि मर्त्यलोके जीवादिभूते कृमयः पतङ्गाः

ພວກເຂົາກັບມາທຸກຍາກ ແລະ ກາຍເປັນຄົນບາບອີກຄັ້ງ. ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງບາບ ພວກເຂົາຈຶ່ງຕ້ອງຢູ່ໃນນະລົກ ແລະ ດ້ວຍເຫດຜົນດຽວກັນນັ້ນ ໃນໂລກມະນຸດນີ້ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖື ກຳເນີດໃນພົບພູມທີ່ຕ່ຳຕ້ອຍ ເຊັ່ນ ໜອນ ແລະ ແມງໄມ້.

Verse 21

ये स्नानशीला द्विजदेवभक्ता जितेन्द्रिया जीवदयानुशीलाः । ते देवलोकेषु वसन्ति हृष्टा ये धर्मशीला जितमानरोषाः

ຜູ້ທີ່ໝັ່ນອາບນ້ຳສັກສິດ, ເຄົາລົບພັກດີຕໍ່ພຣາມ ແລະ ເທວະດາ, ຄວບຄຸມຕົນເອງ ແລະ ປ່ຽມດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ສັດໂລກ, ຜູ້ດຳລົງທຳເຫຼົ່ານັ້ນ ເມື່ອຊະນະຄວາມຖືຕົວ ແລະ ຄວາມໂກດແຄ້ນແລ້ວ ຍ່ອມສະຖິດຢູ່ວ່າງມີຄວາມສຸກໃນເທວະໂລກ.

Verse 22

विद्याविनीता न परोपतापिनः स्वदारतुष्टाः परदारवर्जिताः । तेषां न लोके भयमस्ति किंचित्स्वभावशुद्धा गतकल्मषा हि ते

ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການຂັດເກົາດ້ວຍຄວາມຮູ້, ບໍ່ບຽດບຽນຜູ້ອື່ນ, ພໍໃຈໃນຄູ່ຄອງຂອງຕົນ ແລະ ລະເວັ້ນຈາກຄູ່ຄອງຂອງຜູ້ອື່ນ, ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນຍ່ອມບໍ່ມີໄພໃນທີ່ໃດໆໃນໂລກ ເພາະຈິດໃຈຂອງພວກເຂົາບໍລິສຸດ ແລະ ປາສະຈາກມົນທິນແຫ່ງບາບ.

Verse 23

ऋषय ऊचुः । पूर्वजन्मनि विप्रेन्द्र किं त्वया दुष्कृतं कृतम् । येन कष्टमिदं प्राप्तं सन्धानं शूलगर्हितम्

ພວກລິສີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ໃນຊາດກ່ອນເຈົ້າໄດ້ເຮັດກຳຊົ່ວອັນໃດ ຈຶ່ງໄດ້ປະສົບຄວາມລຳບາກນີ້—ການຖືກສູນ (śūla) ປັກທະລຸຢ່າງນ່າສະພຶງກົວ?”

Verse 24

शूलस्थं त्वां समालक्ष्य ह्यागताः सर्व एव हि । जीवन्तं त्वां प्रपश्याम त्वन्तरन्नवतारयन् । रुजासंतापजं दुःखं सोढ्वापि त्वमवेदनः

ເຫັນເຈົ້າຖືກປັກຢູ່ເທິງສູນ (śūla) ພວກເຮົາທຸກຄົນຈຶ່ງມາ. ພວກເຮົາເຫັນເຈົ້າຍັງມີຊີວິດ ແມ່ນແຕ່ສູນທະລຸຜ່ານກາຍແລະກົດລົງ; ທົນທຸກຈາກຄວາມເຈັບແລະໄຟຮ້ອນແຜດ ແຕ່ເຈົ້າກໍດູສະຫງົບ ບໍ່ມີຄຳຮ້ອງທຸກ

Verse 25

माण्डव्य उवाच । स्वयमेव कृतं कर्म स्वयमेवोपभुज्यते । सुकृतं दुष्कृतं पूर्वे नान्ये भुञ्जन्ति कर्हिचित्

ມານດະວະຍະກ່າວວ່າ: ຜົນແຫ່ງກຳທີ່ຕົນເຮັດ ຕ້ອງເສວຍໂດຍຕົນເອງ. ບຸນຫຼືບາບທີ່ເຄີຍເຮັດໄວ້ ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດມາຮັບຜົນແທນໄດ້

Verse 26

यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विन्दति मातरम् । तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमुपगच्छति

ເຫມືອນລູກງົວໃນຝູງງົວນັບພັນຍັງຊອກພົບແມ່ຂອງຕົນໄດ້ ຉັນໃດ, ກຳທີ່ເຄີຍເຮັດໄວ້ກ່ອນ ຍ່ອມໄປຮອດຜູ້ກະທຳແນ່ນອນ ຉັນນັ້ນ

Verse 27

न माता न पिता भ्राता न भार्या न सुताः सुहृत् । न कस्य कर्मणां लेपः स्वयमेवोपभुज्यते

ບໍ່ແມ່ນແມ່ ບໍ່ແມ່ນພໍ່ ບໍ່ແມ່ນອ້າຍນ້ອງ ບໍ່ແມ່ນເມຍ ບໍ່ແມ່ນລູກ ຫຼືແມ່ນແຕ່ມິດສະຫາຍ—ບໍ່ມີໃຜຮັບມົນທິນແຫ່ງກຳຂອງຜູ້ອື່ນໄດ້; ຕ້ອງເສວຍໂດຍຕົນເອງ

Verse 28

श्रूयतां मम वाक्यं च भवद्भिः पृच्छितो ह्यहम् । पूर्वे वयसि भो विप्रा मलस्नानकृतक्षणः

ຂໍໃຫ້ທ່ານທັງຫຼາຍຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເພາະທ່ານໄດ້ຖາມຂ້າພະເຈົ້າແທ້ ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ। ໃນວັຍກ່ອນ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງອາບນ້ໍາເພື່ອຊໍາລະກາຍ…

Verse 29

अज्ञानाद्बालभावेन यूका कण्टेऽधिरोपिता । तैलाभ्यक्तशिरोगात्रे मया यूका घृता न हि

ດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້ແລະຄວາມເປັນເດັກ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນໍາເຫົາໄປວາງໄວ້ເທິງຄໍຂອງຜູ້ໜຶ່ງ। ແມ່ນແຕ່ຫົວແລະອະວະຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກທານ້ໍາມັນແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ໄດ້ບີບເຫົານັ້ນ (ໃນຕົນເອງ) —ແທ້ໆບໍ່ໄດ້

Verse 30

कङ्कतीं रोप्य केशेषु सासा कण्टेऽधिरोपिता । तेषु पापं कृतं सद्यः फलमेतन्ममाभवत्

ເມື່ອປັກຫວີໄວ້ໃນຜົມ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຮັດໃຫ້ມັນໄປຕັ້ງຢູ່ເທິງຄໍ। ບາບທີ່ເຮັດໃນການນັ້ນ—ຜົນຂອງມັນບັດນີ້ແທ້ໆໄດ້ມາຮອດຂ້າພະເຈົ້າ

Verse 31

किंचित्कालं क्षपित्वाहं प्राप्स्ये मोक्षं निरामयम् । भवन्तस्त्विह सन्तापं मां कुरुध्वं महर्षयः

ຫຼັງຈາກອົດທົນອີກໄມ່ດົນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄດ້ບັນລຸໂມກສະອັນບໍລິສຸດ ປອດໂລກປອດທຸກຂ໌। ແຕ່ຢູ່ນີ້ ໂອ ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍ ຂໍຢ່າເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮ້ອນຮົນເພີ່ມ

Verse 32

इमामवस्थां भुक्त्वाहं कंचिच्छपे न चोच्चरे । अहनि कतिचिच्छूले क्षपयिष्यामि किल्बिषम्

ເມື່ອຜ່ານສະພາບນີ້ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າຈະບໍ່ສາບແຊ່ງຜູ້ໃດ ແລະຈະບໍ່ເວົ້າຄໍາຫຍາບຄາຍ। ໃນບໍ່ກີ່ມື້ເທິງຫຼັກສູງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຊໍາລະກິລະບິສ (ບາບ) ຂອງຕົນໃຫ້ຫມົດ

Verse 33

प्राक्तनं कर्म भुञ्जामि यन्मया संचितं द्विजाः । क्षन्तव्यमस्य राज्ञोऽथ कोपश्चैव विसर्ज्यताम्

ໂອ ທ່ານດວິຊະທັງຫຼາຍ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍາລັງເສວຍຜົນກຳເກົ່າທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສະສົມໄວ້ເອງ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງອະໄພໃຫ້ພະຣາຊາ ແລະຈົ່ງປ່ອຍວາງຄວາມໂກດ.

Verse 34

श्रुत्वा तु तस्य तद्वाक्यं माण्डव्यस्य महर्षयः । प्रहर्षमतुलं लब्ध्वा साधु साध्वित्यपूजयन्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນຂອງມານດະວະຍະ ບັນດາມະຫາມຸນີກໍເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີຫາປະມານບໍ່ໄດ້ ແລະກ່າວສັນລະເສີນວ່າ “ສາທຸ! ສາທຸ!” ພ້ອມທັງນົບນ້ອມບູຊາທ່ານ.

Verse 35

नारायण उवाच । इदं जलं मन्त्रपूतं कस्मिन्स्थाने क्षिपाम्यहम् । येन राजा भवेद्भस्म सराष्ट्रः सपुरोहितः

ນາຣາຍະນະກ່າວວ່າ: “ນ້ຳນີ້ໄດ້ຮັບການຊໍາລະໃຫ້ບໍລິສຸດດ້ວຍມັນຕຣາແລ້ວ; ຂ້າພະເຈົ້າຄວນຂວ້າງມັນລົງທີ່ໃດ ເພື່ອໃຫ້ພະຣາຊາພ້ອມທັງອານາຈັກ ແລະປຸໂຣຫິດ ກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ?”

Verse 36

माण्डव्य उवाच । इदं जलं च रक्षस्व कालकूटविषोपमम् । समुद्रे क्षिपयिष्यामि देवकार्यं समुत्थितम्

ມານດະວະຍະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຮັກສານ້ຳນີ້ໄວ້; ອານຸພາບຂອງມັນດຸດດັ່ງພິດກາລະກູດ. ກິດຂອງເທວະດາໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂວ້າງມັນລົງໃນທະເລ.”

Verse 37

अथ ते मुनयः सर्वे माण्डव्यं प्रणिपत्य च । आमन्त्रयित्वा हर्षाच्च कश्यपाद्या गृहान्ययुः

ຕໍ່ມາ ບັນດາມຸນີທັງໝົດໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ມານດະວະຍະ ແລະຂໍລາດ້ວຍຄວາມປິຕິ; ກັດສະຍະປະ ແລະທ່ານອື່ນໆ ກໍເດີນທາງໄປຍັງອາສຣົມຂອງຕົນໆ.

Verse 38

गच्छमानास्तु ते चोक्ताः पञ्चमेऽहनि तापसाः । आगन्तव्यं भवद्भिश्च मत्सकाशं प्रतिज्ञया

ເມື່ອພວກເຂົາກຳລັງຈະໄປ ນັກຕະປະໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໃນວັນທີຫ້າ ພວກເຈົ້າຈົ່ງກັບມາຫາເຮົາ ຕາມສັດຈະປະຕິຍານອັນສັກສິດຂອງພວກເຈົ້າ”

Verse 39

तथेति ते प्रतिज्ञाय नारदाद्या अदर्शनम् । गतेषु विप्रमुख्येषु शाण्डिली च तपोधना

ພວກເຂົາກ່າວວ່າ “ຕະຖາສະຕຸ” ແລ້ວປະຕິຍານ; ຈາກນັ້ນ ນາຣະດະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ກໍອັນຕະທານຈາກສາຍຕາ. ເມື່ອພຣາຫມະນຜູ້ເລີດເຫຼົ່ານັ້ນໄປແລ້ວ ສານຑິລີຜູ້ມີທະນະແຫ່ງຕະປະກໍຍັງຢູ່

Verse 40

द्वितीयेऽह्नि समायाता न तु बुद्ध्वाथ तं ऋषिम् । भर्तारं शिरसा धार्य रात्रौ पर्यटते स्म सा

ໃນວັນທີສອງ ນາງມາຮອດ ແຕ່ບໍ່ພົບພຣະລະສີນັ້ນ. ນາງອຸ້ມສາມີໄວ້ເທິງສີສະ ແລ້ວເດີນພະເນຈອນໃນຍາມຄ່ຳຄືນ

Verse 41

न दृष्टः शूलके विप्रो भराक्रान्त्या युधिष्ठिर । स्खलिता तस्य जानुभ्यां शूलस्थस्य पतिव्रता

ໂອ ຢຸທິສຖິຣ ເນື່ອງຈາກພາລະອັນໜັກທີ່ກົດທັບ ພຣາຫມະນຜູ້ຖືກຕຶງໄວ້ເທິງຫຼັກຈຶ່ງບໍ່ຖືກສັງເກດ; ນາງຜູ້ຮັກສາສັດຕໍ່ສາມີ ສະດຸດໄປຖືກຫົວເຂົ່າຂອງສາມີຜູ້ຕິດຢູ່ເທິງຫຼັກນັ້ນ

Verse 42

सर्वाङ्गेषु व्यथा जाता तस्याः प्रस्खलनान्मुनेः । ईदृशीं वर्तमानां च ह्यवस्थां पूर्वदैविकीम्

ເນື່ອງຈາກນາງສະດຸດໄປກະທົບມຸນີ ຄວາມເຈັບປວດຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນທົ່ວທັງຮ່າງກາຍ; ນັ້ນແມ່ນສະພາບທີ່ກຳລັງປະກົດ ອັນເກີດຈາກຊະຕາກຳທີ່ຖືກປັ້ນແຕ່ກຳເກົ່າ

Verse 43

पुनः पापफलं किंचिद्धा कष्टं मम वर्तते । व्यथितोऽहं त्वया पापे किमर्थं सूनकर्मणि

ໂອ້ອະນິຈຈາ! ຜົນບາບອັນຂົມຂື່ນໄດ້ກັບມາຕົກໃສ່ຂ້າອີກຄັ້ງ. ຂ້າເຈັບປວດເພາະເຈົ້າ ໂອ້ຜູ້ມີບາບ—ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເຮັດວຽກຂອງຄົນຂ້າສັດ?

Verse 44

स्वैरिणीं त्वां प्रपश्यामि राक्षसी तस्करी नु किम् । एवमुक्त्वा क्षणं मोहात्क्रन्दमानो मुहुर्मुहुः

ຂ້າເຫັນເຈົ້າເປັນຍິງປ່ອຍຕົວ—ເຈົ້າແມ່ນຣາກສະສີ ຫຼືບາງທີເປັນໂຈນຍິງ? ເວົ້າແລ້ວ ຖືກມົວມົນຄອບງຳຊົ່ວຄາວ ແລະຮ້ອງໄຫ້ຊ້ຳໆ

Verse 45

तपस्विनोऽथ ऋषयः सर्वे संत्रस्तमानसाः । पश्यमाना मुनेः कष्टं पृच्छन्ते ते युधिष्ठिर

ແລ້ວບັນດາລິສີຜູ້ບຳເນັດຕະບະທັງປວງ ໃຈສັ່ນສະທ້ານດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ ເຫັນຄວາມທຸກຂອງມຸນີນັ້ນ ກໍຖາມເຂົາ—ໂອ້ຢຸທິສຖິຣະ

Verse 46

पर्यटसे किमर्थं त्वं निशीये वहनं नु किम् । क्षिप्तं तु झोलिकाभारं किंवागमनकारणम् । व्यथामुत्पाद्य ऋषये दुःखाद्दुःखविलासिनि

“ເຈົ້າພະເນຈອນຕອນກາງຄືນເພື່ອຫຍັງ? ເຈົ້າກຳລັງແບກຫາບຫຍັງ? ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງໂຍນພາລະຂອງຫໍ່ຜ້າລົງ? ເຫດໃດເຈົ້າຈຶ່ງມາທີ່ນີ້—ຫຼັງຈາກກໍ່ໃຫ້ລິສີເຈັບປວດ, ໂອ້ຜູ້ຫຼິ້ນຢູ່ໃນທຸກຂ໌ຊ້ອນທຸກຂ໌?”

Verse 47

शाण्डिल्युवाच । नासुरीं न च गन्धर्वीं न पिशाचीं न राक्षसीम् । पतिव्रतां तु मां सर्वे जानन्तु तपसि स्थिताम्

ສານຑິລີກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຮູ້ເຖີດ ຂ້າບໍ່ແມ່ນອະສຸຣີ ບໍ່ແມ່ນຄັນທັຣວີ ບໍ່ແມ່ນປິສາຈີ ແລະບໍ່ແມ່ນຣາກສະສີ. ຂໍໃຫ້ທ່ານທັງປວງເຂົ້າໃຈວ່າ ຂ້າເປັນພັນລະຍາຜູ້ສັດຊື່ຕໍ່ສາມີ ໝັ້ນຄົງໃນຕະບະ”

Verse 48

न मे कामो न मे क्रोधो न वैरं न च मत्सरः । अज्ञानाद्दृष्टिमान्द्याच्च स्खलनं क्षन्तुमर्हथ

ໃນຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີກາມ, ບໍ່ມີໂກດ, ບໍ່ມີຄວາມພະຍາດພາຍ, ແລະບໍ່ມີອິດສາ. ຖ້າມີຄວາມຜິດພາດ ເພາະອະວິຊາແລະສາຍຕາທີ່ມືດມົນ—ຂໍໂປດອະໄພໃຫ້ແດ່.

Verse 49

वहनं भर्तृसौख्याय दिवा सम्पीड्यते रुजा । अयं भर्ता विजानीथ झोलिकासंस्थितः सदा

ການແບກຫາມນີ້ເພື່ອຄວາມສຸກສະບາຍຂອງຜົວຂ້າພະເຈົ້າ ແມ່ນແມ່ນວ່າຕອນກາງວັນຂ້າພະເຈົ້າຖືກຄວາມເຈັບປວດບີບຄັ້ນ. ຈົ່ງຮູ້ວ່ານີ້ແມ່ນຜົວຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ພັກຢູ່ໃນຖົງນີ້ເສມອ.

Verse 50

भरणं पानं वस्त्रं च ददाम्येतस्य रोगिणः । ऋषिः शौनकमुख्योऽसौ शाण्डिलीं मां विजानत

ຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ອາຫານ, ນ້ຳດື່ມ ແລະ ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມແກ່ທ່ານຜູ້ເຈັບນີ້. ທ່ານເປັນລືສີ—ຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ດັ່ງ ສໍນະກະ; ແລະຈົ່ງຮູ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນ ຊານດິລີ.

Verse 51

स्वभर्तृधर्मिणीं कोपं मा कुरुष्वातिथिं कुरु । सतां समीपं सम्प्राप्तां सर्वं मे क्षन्तुमर्हथ

ຢ່າໄດ້ໂກດຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຜູ້ຊື່ສັດຕໍ່ທຳຂອງຜົວ; ຈົ່ງຮັບຂ້າພະເຈົ້າເປັນແຂກ. ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມາຮອດຕໍ່ໜ້າສັດບຸລຸດແລ້ວ ຂໍໂປດອະໄພທຸກຢ່າງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 52

ऋषय ऊचुः । परव्यथां न जानीषे व्यचरन्ती यदृच्छया । प्रभातेऽभ्युदिते सूर्ये तव भर्ता मरिष्यति

ພວກລືສີກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າເດີນທາງຕາມໃຈປາຖະໜາ ຈຶ່ງບໍ່ເຂົ້າໃຈຄວາມເຈັບປວດຂອງຜູ້ອື່ນ. ເມື່ອຮຸ່ງອາລຸນ ແລະ ຕາເວັນຂຶ້ນ ຜົວຂອງເຈົ້າຈະສິ້ນຊີວິດ.”

Verse 53

आत्मदुःखात्परं दुःखं न जानासि कुलाधमे । तेन वाक्येन घोरेण शाण्डिली विमनाभवत्

“ນອກຈາກຄວາມທຸກຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກຄວາມທຸກທີ່ໃຫຍ່ກວ່າ ໂອ ຜູ້ເປັນຄວາມອັບອາຍແຫ່ງຕະກູນ!” ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນນ່າຢ້ານນັ້ນ ນາງຊານຑິລີຈຶ່ງເສົ້າໝອງ

Verse 54

परं विषादमापन्ना क्षणं ध्यात्वाब्रवीद्वचः । कोपात्संरक्तनयना निरीक्षन्ती मुनींस्तदा

ຖືກຄວາມເສົ້າໂສກອັນແຮງກົດທັບ ນາງຄິດໄຕ່ຕອງຊົ່ວຄາວແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າ ດວງຕາແດງກ່ຳດ້ວຍໂທສະ ແລະໃນເວລານັ້ນນາງຈ້ອງເບິ່ງພວກມຸນີ

Verse 55

सतां गेहे किल प्राप्ता भवतां चापकारिणी । सामेनातिथिपूजायां शिष्टे च गृहमागते

“ແທ້ຈິງແລ້ວ ຂ້າໄດ້ມາຮອດເຮືອນຂອງສັດບຸລຸດ ແຕ່ກັບເຮັດຕົນເປັນຜູ້ລ່ວງເກີນທ່ານທັງຫຼາຍ ທ່ານຕ້ອນຮັບຂ້າດ້ວຍຄວາມອ່ອນໂຍນ ບູຊາແຂກຕາມທຳນຽມ ເປັນຄະຫັດຖະຜູ້ມີມາລະຍາດ ແຕ່ຂ້າກັບຕອບແທນຜິດ”

Verse 56

भवद्भिरीदृगातिथ्यं कृतं चैव ममैव तु । स्वर्गापवर्गधर्मश्च भवद्भिर्न निरीक्षितम्

“ທ່ານທັງຫຼາຍໄດ້ເຮັດການຕ້ອນຮັບແຂກແກ່ຂ້າຢ່າງດີຍິ່ງ; ແຕ່ໃນການປະພຶດຕໍ່ຂ້າ ທ່ານບໍ່ໄດ້ພິຈາລະນາທຳທີ່ນຳໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະອະປະວັກຄະ (ໂມກສະ) ເລີຍ”

Verse 57

प्राजापत्यामिमां दृष्ट्वा मां यथा प्राकृताः स्त्रियः । भवन्तः स्त्रीबलं मेऽद्य पश्यन्तु दिवि देवताः

“ເຫັນຂ້າຢູ່ໃນສະພາບປຣາຊາປັດຍະນີ້ ທ່ານກັບມອງຂ້າເຫມືອນຍິງທົ່ວໄປ. ມື້ນີ້ຈົ່ງເຫັນພະລັງແຫ່ງສະຕຣີຂອງຂ້າ—ແລະໃຫ້ເທວະໃນສະຫວັນໄດ້ເຫັນດ້ວຍ”

Verse 58

मरिष्यति न मे भर्ता ह्यादित्यो नोदयिष्यति । अन्धकारं जगत्सर्वं क्षीयते नाद्य शर्वरी

ຜົວຂ້າຈະບໍ່ຕາຍ; ພະອາທິດຈະບໍ່ຂຶ້ນ. ຂໍໃຫ້ໂລກທັງປວງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມມືດ, ແລະມື້ນີ້ຂໍໃຫ້ຄືນນີ້ຢ່າຜ່ານໄປ.

Verse 59

एवमुक्ते तया वाक्ये स्तम्भितेऽर्के तमोमयम् । न च प्रजायते सर्वं निर्वषट्कारसत्क्रियम्

ເມື່ອນາງເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ພະອາທິດຖືກຢຸດໄວ້ ແລະທຸກສິ່ງກາຍເປັນຄວາມມືດ. ບໍ່ມີສິ່ງໃດເຮັດວຽກຖືກຕ້ອງ—ບໍ່ມີສຽງ vaṣaṭ, ບໍ່ມີພິທີສັກສິດ, ບໍ່ມີການປະພຶດຕາມວິທີ.

Verse 60

स्वाहाकारः स्वधाकारः पञ्चयज्ञविधिर्नहि । स्नानं दानं जपो नास्ति सन्ध्यालोपव्यतिक्रमः । षण्मासं च तदा पार्थ लुप्तपिण्डोदकक्रियम्

ບໍ່ມີການເອີ້ນ “svāhā” ບໍ່ມີການເອີ້ນ “svadhā” ແລະບໍ່ມີວິທີປະຕິບັດປັນຈະຍັດ (pañca-yajña). ການອາບນ້ຳຊຳລະ, ທານ, ແລະ japa ກໍບໍ່ມີ; ພິທີ sandhyā ປະຈຳວັນຖືກລະເລີຍແລະສູນຫາຍ. ແລະໂອ້ ປາຣຖະ ຕະຫຼອດຫົກເດືອນ ພິທີ piṇḍa ແລະການຖວາຍນ້ຳແກ່ບັນພະບຸລຸດກໍຂາດຕອນ.

Verse 171

अध्याय

ອັດທະຍາຍ—ຄຳສະແດງໝວດບົດ (chapter marker).