Adhyaya 170

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कामप्रमोदिनीसख्यो नीयमानां च तेन तु । दृष्ट्वा ताश्चुक्रुशुः सर्वा निःसृत्य जलमध्यतः

ພຣະມາຣກັນເຑຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເຫັນ ກາມະປຣະໂມທິນີ ຖືກເຂົານຳໄປ ສະຫາຍທັງຫມົດກໍຮ້ອງຄວນ ແລ້ວອອກຈາກກາງນ້ຳ

Verse 2

गता राजगृहे सर्वाः कथयन्ति सुदुःखिताः । कामप्रमोदिनी राजन्हृता श्येनेन पक्षिणा

ພວກນາງທັງໝົດໄປຮອດພຣະຣາຊວັງ ແລ້ວທູນດ້ວຍຄວາມໂສກຫນັກວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ກາມະປຣະໂມທິນີ ຖືກນົກຊະເຍນ (ເຫຍື່ອ/ຫອກ) ພາໄປແລ້ວ”

Verse 3

क्रीडन्ती च जलस्थाने तडागे देवसन्निधौ । अन्वेष्या च त्वया राजंस्तस्य मार्गं विजानता

“ນາງກຳລັງຫຼິ້ນຢູ່ບ່ອນນ້ຳ ໃນສະລະໃກ້ສະນິດຂອງເທວະ. ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ພຣະອົງຮູ້ເສັ້ນທາງທັງຫມົດ ຈຶ່ງຄວນສືບຄົ້ນນາງ”

Verse 4

तासां तद्वचनं श्रुत्वा देवपन्नः सुदुःखितः । हाहेत्युक्त्वा समुत्थाय रुदमानो वरासनात्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ພຣະຣາຊາຜູ້ຖືກເຄາະຮ້າຍກໍໂສກເສົ້າຢ່າງຫນັກ ຮ້ອງວ່າ “ອະນິຈຈາ! ອະນິຈຈາ!” ແລ້ວລຸກຂຶ້ນ ຮ້ອງໄຫ້ຈາກອາສນະອັນສູງສົ່ງ

Verse 5

मन्त्रिभिः सहितस्तस्मिंस्तडागे जलसन्निधौ । न चिह्नं न च पन्थानं दृष्ट्वा दुःखान्मुमोह च

ພະຣາຊາພ້ອມດ້ວຍອຳມາດມົນຕີ ໄດ້ມາເຖິງສະນ້ຳນັ້ນ ໃກ້ຊິດນ້ຳ. ບໍ່ເຫັນທັງເຄື່ອງໝາຍ ແລະບໍ່ເຫັນທາງ ຈຶ່ງສະຫຼົບໄປດ້ວຍຄວາມໂສກ.

Verse 6

तस्य राज्ञस्तु दुःखेन दुःखितो नागरो जनः । क्षणेनाश्वासितो राजा मन्त्रिभिः सपुरोहितैः

ເນື່ອງຈາກຄວາມໂສກຂອງພະຣາຊາ ຊາວເມືອງກໍໂສກເສົ້າຕາມ. ໃນບໍ່ຊ້າ ພະຣາຊາໄດ້ຮັບການປອບໃຈຈາກອຳມາດມົນຕີ ແລະປຸໂຣຫິດ.

Verse 7

किं कुर्म इत्युवाचेदमस्मिन्काले विधीयताम् । सर्वैस्तत्संविदं कृत्वा वाहिनीं चतुरङ्गिणीम्

ພະອົງກ່າວວ່າ “ພວກເຮົາຈະເຮັດຢ່າງໃດ? ໃນເວລານີ້ ຈົ່ງກະທຳສິ່ງທີ່ສົມຄວນ” ແລ້ວປຶກສາກັບທຸກຝ່າຍ ແລະຈັດຕຽມກອງທັບຈະຕຸຣັງຄິນີ 4 ເຫຼົ່າ.

Verse 8

प्रेषयामि दिशः सर्वा हस्त्यश्वरथसंकुला । वादित्राणि च वाद्यन्ते व्याकुलीभूतसंकुले

“ຂ້າພະເຈົ້າຈະສົ່ງກອງກຳລັງໄປທຸກທິດ ເຕັມໄປດ້ວຍຊ້າງ ມ້າ ແລະລົດສຶກ” ແລ້ວສຽງກອງແລະວາທະຍະກໍດັງຂຶ້ນທ່າມກາງຝູງຊົນທີ່ວຸ້ນວາຍ.

Verse 9

नाराचैस्तोमरैर्भल्लैः खड्गैः परश्वधादिभिः । राजा संनाहबद्धोऽभूद्गनं ग्रसते किल

ດ້ວຍລູກສອນ ຫອກພຸ່ງ ທວນ ດາບ ຂວານ ແລະອາວຸດອື່ນໆ ພະຣາຊາໄດ້ສວມສັນນາຫະພ້ອມຮົບ ດັ່ງຈະກືນກອງສັດຕູໃຫ້ໝົດ.

Verse 10

न देवो न च गन्धर्वो न दैत्यो न च राक्षसः । किं करिष्यति राजाद्य न जाने रोषनिष्कृतिम्

ບໍ່ແມ່ນເທວະ ບໍ່ແມ່ນຄັນທັບພະ ບໍ່ແມ່ນໄທຕະຍະ ບໍ່ແມ່ນຣາກສະ—ມື້ນີ້ໃຜຈະຕ້ານພະຣາຊາໄດ້? ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ຜົນແຫ່ງພະພິໂຣດຂອງພຣະອົງ

Verse 11

नागरोऽपि जनस्तत्र दृष्ट्वा चकितमानसः । चतुर्दशसहस्राणि दन्तिनां सृणिधारिणाम्

ຊາວເມືອງທີ່ນັ້ນກໍເຫັນແລ້ວຕົກຕະລຶງ—ມີຊ້າງສິບສີ່ພັນ ຖືອັງກຸສ (ຂໍຊ້າງ)

Verse 12

अश्वारोहसहस्राणि ह्यशीतिः शस्त्रपाणिनाम् । रथानां त्रिसहस्राणि विंशतिर्भरतर्षभ

ມີທະຫານມ້າເປັນພັນໆ ແລະນັກຮົບແປດສິບຜູ້ຖືອາວຸດໃນມື; ຍັງມີລົດສົງຄາມສາມພັນຊາວຄັນ, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພະຣະຕະ

Verse 13

सङ्ग्रामभेरीनिनदैः खुररेणुर्नभोगता । एतस्मिन्नन्तरे तात रक्षको नगरस्य हि

ດ້ວຍສຽງກຶກກ້ອງຂອງກອງກອງສົງຄາມ ຝຸ່ນຈາກກີບສັດພຸ່ງຂຶ້ນສູ່ຟ້າ. ໃນຂະນະນັ້ນ, ໂອ ລູກຮັກ, ຜູ້ພິທັກເມືອງແທ້ໆ…

Verse 14

गृहीत्वाभरणं तस्यास्त्वङ्गप्रत्यङ्गिकं तथा । कुण्डलाङ्गदकेयूरहारनूपुरझल्लरीः

ເຂົາໄດ້ຢຶດເອົາເຄື່ອງປະດັບຂອງນາງດ້ວຍ—ເຄື່ອງປະດັບກາຍແລະອະໄວຍະວະ: ຕຸ້ມຫູ (ກຸນຑະລະ) ກຳໄລແຂນ (ອັງກະດ) ເຄຢູຣ ສາຍຄໍ ນູປຸຣ (ກຳໄລຂໍ້ຕີນ) ແລະເຄື່ອງປະດັບທີ່ດັງກິ່ງກັງ…

Verse 15

निवेद्याकथयद्राज्ञे मया दृष्टं त्ववेक्षणात् । तापसानामाश्रमे तु माण्डव्यो यत्र तिष्ठति

ເມື່ອໄດ້ກາບທູນລາຍງານແລ້ວ ລາວຈຶ່ງທູນພະຣາຊາເຖິງສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນດ້ວຍຕາ: ທີ່ອາສຣົມຂອງນັກຕະປະ ບ່ອນທີ່ພຣະມານດະວະຢະພຳນັກຢູ່।

Verse 16

तापसैर्वेष्टितो यत्र ददृशे तत्र सन्निधौ । दण्डवासिवचः श्रुत्वा प्रत्यक्षाङ्गविभूषणम्

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃນພຣະພັກຕໍ່ໜ້າຂອງເຂົາເອງ ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນເຂົາຖືກນັກຕະປະຫ້ອມລ້ອມ; ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງຍາມຜູ້ຖືດັນດາ ອາພອນແລະເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງກາຍກໍປະຈັກເປັນພະຍານຕົງ।

Verse 17

स क्रोधरक्तनयनो मन्त्रिणो वीक्ष्य नैगमान् । ईदृग्भूतसमाचारो ब्राह्मणो नगरे मम

ເຂົາມີດວງຕາແດງກ່ຳດ້ວຍໂທສະ ແລ້ວເບິ່ງໄປຫາອຳມາດແລະຊາວນະຄອນ ກ່າວວ່າ: “ໃນນະຄອນຂອງຂ້າ ຈະມີພຣາຫມັນຜູ້ປະພຶດເຊັ່ນນີ້ໄດ້ຢ່າງໃດ?”

Verse 18

चौरचर्यां व्रतच्छन्नः परद्रव्यापहरकः । तेन कन्या हृता मेऽद्य तपस्विपापकर्मिणा

ປິດບັງການລັກຂໂມຍໄວ້ໃຕ້ຄຣາບແຫ່ງພຣົດ ປົດປົ່ງຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ—ໂດຍນັກຕະປະຜູ້ກະທຳບາບນັ້ນ ລູກສາວຂອງຂ້າຖືກພາໄປໃນມື້ນີ້।

Verse 19

शाकुन्तं रूपमास्थाय जलस्थो गगनं ययौ । पाखण्डिनो विकर्मस्थान् बिडालव्रतिकाञ्छठान्

ເຂົາຮັບຮູບເປັນນົກ ແມ່ນຢູ່ໃນນ້ຳກໍຍັງບິນຂຶ້ນສູ່ຟ້າໄດ້। ພວກພາຂັນດີເຊັ່ນນັ້ນ—ຫມົກມຸ່ນໃນກຳຕ້ອງຫ້າມ—ຜູ້ຖື “ພຣົດແມວ” ອັນຫລອກລວງແລະຄົນຫລອກລວງ…

Verse 20

चाटुतस्करदुर्वृत्तान् हन्यान्नस्त्यस्य पातकम् । न द्रष्टव्यो मया पापः स्तेयी कन्यापहारकः

ຖ້າຜູ້ໃດຂ້າໂຈນຜູ້ປະຈົບສໍພໍທີ່ມີຄວາມປະພຶດຊົ່ວຊ້າແບບນີ້ ຍ່ອມບໍ່ມີບາບກຳໃດໆ. ຄົນບາບຜູ້ນີ້—ທີ່ເປັນທັງໂຈນ ແລະ ຜູ້ລັກພາຕົວຍິງສາວ—ບໍ່ສົມຄວນທີ່ຂ້າຈະເບິ່ງດ້ວຍຊ້ຳ.

Verse 21

शूलमारोप्यतां क्षिप्रं न विचारस्तु तस्य वै । स च वध्यो मया दुष्टो रक्षोरूपी तपोधनः

ຈົ່ງນຳມັນໄປສຽບປະຈານເທິງຫຼາວທັນທີ ບໍ່ຕ້ອງມີການໄຕ່ຕອງໃດໆກ່ຽວກັບມັນອີກ. ຄົນຊົ່ວຜູ້ນັ້ນ ຜູ້ເປັນ 'ຂຸມຊັບແຫ່ງຕະບະ' ພຽງແຕ່ເປືອກນອກ ແທ້ຈິງແລ້ວມີສັນດານດັ່ງຮາກສົດ ມັນຕ້ອງຖືກຂ້າສັງຫານ.

Verse 22

एवं ब्रुवंश्चलन्क्रोधादादिश्य दण्डवासिनम् । कार्याकार्यं न विज्ञाय शूलमारोपयद्द्विजम्

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ແລະ ຕົວສັ່ນດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ, ພະລາຊາຈຶ່ງອອກຄຳສັ່ງແກ່ເຈົ້າໜ້າທີ່ລົງທັນ; ໂດຍບໍ່ໄດ້ຄຳນຶງເຖິງສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດ ແລະ ບໍ່ຄວນເຮັດ, ພະອົງຊົງສັ່ງໃຫ້ສຽບປະຈານພາມຜູ້ນັ້ນເທິງຫຼາວ.

Verse 23

पौरा जानपदाः सर्वे अश्रुपूर्णमुखास्तदा । हाहेत्युक्त्वा रुदन्त्यन्ये वदन्ति च पृथक्पृथक्

ໃນເວລານັ້ນ ຊາວເມືອງ ແລະ ຊາວຊົນນະບົດທັງຫຼາຍ ຕ່າງກໍມີໃບໜ້າທີ່ນອງໄປດ້ວຍນ້ຳຕາ ຮ້ອງຂຶ້ນວ່າ 'ອະນິດຈາ!' ບາງຄົນກໍຮ້ອງໄຫ້ຄຳຄວນ ບາງຄົນກໍເວົ້າຕ່າງໆນານາໄປຄົນລະທາງ.

Verse 24

कुत्सितं च कृतं कर्म राज्ञा चण्डालचारिणा । ब्राह्मणो नैव वध्यो हि विशेषेण तपोवृतः

ການກະທຳອັນໜ້າລັງກຽດຍິ່ງ ໄດ້ຖືກກະທຳແລ້ວ ໂດຍພະລາຊາຜູ້ປະພຶດຕົນດັ່ງຈັນທານ ເພາະພາມເປັນຜູ້ບໍ່ຄວນຖືກຂ້າ ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນຕະບະ.

Verse 25

यदि रोषसमाचारो निर्वास्यो नगराद्बहिः । न जातु ब्राह्मणं हन्यात्सर्वपापेऽप्यवस्थितम्

ຖ້າຄວາມປະພຶດຖືກຄວາມໂກດຄອບງຳ ກໍຄວນເນລະເທດອອກນອກນະຄອນ; ແຕ່ບໍ່ຄວນຂ້າພຣາຫມັນເດັດຂາດ ແມ້ຈະຕິດຢູ່ໃນບາບທັງປວງກໍຕາມ।

Verse 26

राष्ट्रादेनं बहिष्कुर्यात्समग्रधनमक्षतम् । नाश्नाति च गृहे राजन्नाग्निर्नगरवासिनाम् । सर्वेऽप्युद्विग्नमनसो गृहव्याप्तिविवर्जिताः

ຄວນຂັບໄລ່ເຂົາອອກຈາກອານາຈັກ ໂດຍໃຫ້ຊັບສິນທັງປວງຄົງຢູ່ຄົບຖ້ວນບໍ່ເສຍຫາຍ। ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໃນເຮືອນຂອງຊາວນະຄອນ ໄຟສັກສິດບໍ່ ‘ຮັບກິນ’ ຄຳບູຊາ; ທຸກຄົນມີໃຈຫວັ່ນໄຫວ ຂາດຄວາມສະຫງົບໝັ້ນຄົງແຫ່ງຊີວິດຄອບຄົວ।

Verse 170

। अध्याय

ອັດທະຍາຍ — ໝາຍເຖິງຫົວຂໍ້/ສິ້ນສຸດບົດ।