Adhyaya 149

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तीर्थं लिङ्गेश्वरमिति श्रुतम् । दर्शनाद्देवदेवस्य यत्र पापं प्रणश्यति

ພຣະມາຣກັນເຑຍະກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ຈາກນັ້ນມີທີຣະຖະອັນລືຊາ ຊື່ວ່າ ລິງເກສະວະ. ທີ່ນັ້ນ ແຕ່ພຽງໄດ້ເຫັນດ້ວຍດັຣຊະນະຂອງເທວະເທວະ ບາບກໍຖືກທຳລາຍ.”

Verse 2

कृत्वा तु कदनं घोरं दानवानां युधिष्ठिर । वाराहं रूपमास्थाय नर्मदायां व्यवस्थितः

ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ຫຼັງຈາກທຳລາຍແລະປະຫານພວກດານະວະຢ່າງນ່າຢ້ານກົວແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ຮັບຮູບວຣາຫະ ແລະປະທັບຢູ່ໃນນ້ຳນະຣະມະດາ.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नानं कृत्वा देवं नमस्यति । स मुच्यते नृपश्रेष्ठ महापापैः पुराकृतैः

ໃນທີ່ທີຣຖະນັ້ນ ຜູ້ໃດອາບນ້ຳຊຳລະແລ້ວ ກໍນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະເຈົ້າ, ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ນັ້ນຈະພົ້ນຈາກມະຫາບາບທີ່ເຄີຍກະທຳໃນອະດີດ.

Verse 4

द्वादश्यां कृष्णपक्षस्य शुक्ले च समुपोषितः । गन्धमाल्यैर्जगन्नाथं पूजयेत्पाण्डुनन्दन

ໂອ ບຸດແຫ່ງປານຑຸ, ໃນວັນທວາດະສີ ທັງກຶສນະປັກແລະສຸກລະປັກ ພຶງຖືອົບວາດ ແລ້ວບູຊາພຣະຊະກັນນາຖ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ດ້ວຍເຄື່ອງຫອມແລະພວງມາລາ.

Verse 5

ब्राह्मणांश्च महाभाग दानसंमानभोजनैः । पूजयेत्परया भक्त्या तस्य पुण्यफलं शृणु

ໂອ ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນ, ພຶງເຄົາລົບພຣາຫມະນ໌ດ້ວຍທານ ການຕ້ອນຮັບຢ່າງຄາລະວະ ແລະອາຫານ, ບູຊາພວກເຂົາດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ. ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງຜົນບຸນນັ້ນ.

Verse 6

सत्रयाजिफलं जन्तुर्लभते द्वादशाब्दकैः । ब्राह्मणान्भोजयंस्तत्र तदेव लभते फलम्

ຜົນແຫ່ງສັດຣະຍັຊຍາ ສັດທັງຫຼາຍຈະໄດ້ຫຼັງຄົບສິບສອງປີ; ແຕ່ໃນທີ່ນັ້ນ ພຽງແຕ່ເລີ້ຍງອາຫານແກ່ພຣາຫມະນ໌ ກໍໄດ້ຜົນດຽວກັນນັ້ນ.

Verse 7

तर्पयित्वा पितॄन् देवान् स्नात्वा तद्गतमानसः । जपेद्द्वादशनामानि देवस्य पुरतः स्थितः

ເມື່ອຖວາຍຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດແລະເທວະທັງຫຼາຍ ແລ້ວອາບນ້ຳຊຳລະ ໃຫ້ໃຈຈົມຢູ່ໃນພັກຕິນັ້ນ, ພຶງຢືນຕໍ່ໜ້າພຣະເທວະຮູບ ແລ້ວຈະພາວະນານາມສິບສອງຂອງພຣະອົງ.

Verse 8

मासि मासि निराहारो द्वादश्यां कुरुनन्दन । केशवं पूजयेन्नित्यं मासि मार्गशिरे बुधः

ໂອ ບຸດແຫ່ງກຸຣຸ! ເດືອນແລ້ວເດືອນເລົ່າ ໃນວັນທະວາທະສີ ພຶງອົດອາຫານ; ເມື່ອເຖິງເດືອນມາຣກະຊີຣະສະ ຜູ້ຮູ້ພຶງບູຊາ “ເກສະວະ” ທຸກວັນເປັນນິດ

Verse 9

पौषे नारायणं देवं माघमासे तु माधवम् । गोविन्दं फाल्गुने मासि विष्णुं चैत्रे समर्चयेत्

ໃນເດືອນເປົາສະ ພຶງບູຊາພຣະນາຣາຍະນະ; ໃນເດືອນມາຆະ ພຶງບູຊາພຣະມາທະວະ; ໃນເດືອນຜາລກຸນະ ພຶງບູຊາພຣະໂກວິນທະ; ແລະໃນເດືອນໄຈຕຣະ ພຶງສັກກາລະພຣະວິສນຸ ຕາມຄວນໃນແຕ່ລະເດືອນ

Verse 10

वैशाखे मधुहन्तारं ज्येष्ठे देवं त्रिविक्रमम् । वामनं तु तथाषाढे श्रावणे श्रीधरं स्मरेत्

ໃນເດືອນໄວສາຂະ ພຶງລະລຶກ “ມະທຸຫັນຕຣິ”; ໃນເດືອນເຊດຖະ ພຶງລະລຶກພຣະຕຣິວິກຣະມະ; ໃນເດືອນອາສາຒະ ພຶງລະລຶກວາມະນະ; ແລະໃນເດືອນສຣາວະນະ ພຶງລະລຶກ “ສຣີທະຣະ”

Verse 11

हृषीकेशं भाद्रपदे पद्मनाभं तथाश्विने । दामोदरं कार्त्तिके तु कीर्तयन्नावसीदति

ໃນເດືອນພາດຣະປະດະ ພຶງສວດນາມ “ຫຣິສີເກສະ”; ໃນເດືອນອາສວິນ ພຶງສວດ “ປັດມະນາພະ”; ແລະໃນເດືອນກາຣຕິກະ ພຶງຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ “ດາໂມທະຣະ” ຜູ້ຂັບຂານນາມເຊັ່ນນີ້ຍ່ອມບໍ່ຕົກສູ່ຄວາມທຸກຍາກ

Verse 12

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुरा कृतम् । तन्नश्यति न सन्देहो मासनामानुकीर्तनात्

ບາບທີ່ເຄີຍເຮັດໄວ້ແຕ່ກ່ອນ—ດ້ວຍວາຈາ ດ້ວຍໃຈ ຫຼືເກີດຈາກການກະທຳ—ຍ່ອມຖືກທຳລາຍໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ ດ້ວຍການຂັບຂານຊ້ຳໆ ພຣະນາມຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ຜູກພັນກັບນາມເດືອນທັງຫຼາຍ

Verse 13

स्वयं विनुद्धः सततमुन्मिषन्निमिषंस्तथा । शीघ्रं प्रपश्य भुञ्जानो मन्त्रहीनं समुद्गिरेत्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ນັ້ນຖືກຂັດຂວາງ ແລະຈິດໃຈຟຸ້ງຊ່ານ—ກະພິບຕາບໍ່ຢຸດ ແລະມອງໄປມາ—ໃນຍາມກິນກໍຄວນຮີບເວົ້າພຣະນາມອັນສັກສິດ ແມ່ນບໍ່ມີມົນຕຣາກໍຕາມ।

Verse 14

परमापद्गतस्यापि जन्तोरेषा प्रतिक्रिया । यन्मासाधिपतेर्विष्णोर्मासनामानुकीर्तनम्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຕົກຢູ່ໃນພິບັດອັນຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດ ນີ້ແມ່ນຢາແກ້: ການຂັບຂານຊ້ຳໆ ພຣະນາມເດືອນທັງຫຼາຍຂອງພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ເປັນອົງປົກຄອງເດືອນ।

Verse 15

ता निशास्ते च दिवसास्ते मासास्ते च वत्सराः । नराणां सफला येषु चिन्तितो भगवान्हरिः

ຄືນແລະວັນນັ້ນ ເດືອນແລະປີນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງເປັນຜົນດີແທ້ແກ່ມະນຸດ ໃນການທີ່ໄດ້ລະລຶກ ແລະພິຈາລະນາພຣະພະຄະວານ ຫຣິ।

Verse 16

परमापद्गतस्यापि यस्य देवो जनार्दनः । नावसर्पति हृत्पद्मात्स योगी नात्र संशयः

ແມ່ນແຕ່ຕົກຢູ່ໃນພິບັດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ຖ້າພຣະເທວະ ຈະນາດະນະ ບໍ່ຫຼຸດລົງຈາກດອກບົວໃນຫົວໃຈ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນໂຢຄີແທ້—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ।

Verse 17

ते भाग्यहीना मनुजाः सुशोच्यास्ते भूमिभाराय कृतावताराः । अचेतनास्ते पशुभिः समाना ये भक्तिहीना भगवत्यनन्ते

ມະນຸດຜູ້ບໍ່ມີວາສະນານັ້ນ ນ່າເສົ້າສະເຫຼີມຫຼາຍ—ເກີດມາເພື່ອເປັນພາລະແກ່ແຜ່ນດິນເທົ່ານັ້ນ। ຜູ້ໃດຂາດພັກຕິຕໍ່ພຣະພະຄະວານ ອະນັນຕະ ຜູ້ນັ້ນອະສະຕິ ເທົ່າກັບສັດເດຍລະສານ।

Verse 18

ते पूर्णकार्याः पुरुषाः पृथिव्यां ते स्वाङ्गपाताद्भुवनं पुनन्ति । विचक्षणा विश्वविभूषणास्ते ये भक्तियुक्ता भगवत्यनन्ते

ໃນໂລກນີ້ ມີແຕ່ບຸລຸດເຫຼົ່ານັ້ນເທົ່ານັ້ນທີ່ສຳເລັດພາລະກິດ; ແມ່ນແຕ່ການລົ້ມລົງຂອງກາຍກໍຊຳລະໂລກໃຫ້ບໍລິສຸດ. ຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະພະຄະວານ ອະນັນຕະ ແມ່ນຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ແລະເປັນເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງສາກົນ.

Verse 19

स एव सुकृती तेन लब्धं जन्मतरोः फलम् । चित्ते वचसि काये च यस्य देवो जनार्दनः

ຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນແມ່ນຜູ້ມີກຸສົນແທ້; ໃນຜູ້ນັ້ນ ຜົນແຫ່ງຕົ້ນໄມ້ຄືການເກີດເປັນມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບ—ຜູ້ທີ່ໃນໃຈ ຄຳເວົ້າ ແລະກາຍ ມີເທວະ ຈະນາຣະດະນະ ເປັນທີ່ຕັ້ງ.

Verse 20

एतत्तीर्थवरं पुण्यं लिङ्गो यत्र जनार्दनः । वञ्चयित्वा रिपून्संख्ये क्रोधो भूत्वा सनातनः

ນີ້ແມ່ນຕີຣຖະອັນຍອດຢ່າງແລະບໍລິສຸດ, ທີ່ພຣະຈະນາຣະດະນະປະທັບໃນຮູບ “ລິງຄະ”. ຫຼັງຈາກຫຼອກລ້ວງສັດຕູໃນສົງຄາມ, ພຣະອົງນິລັນດອນໄດ້ປາກົດເປັນຄວາມໂກດເອງ.

Verse 21

उपप्लवे चन्द्रमसो रवेश्च यो ह्यष्टकानामयनद्वये च । पानीयमप्यत्र तिलैर्विमिश्रं दद्यात्पितृभ्यः प्रयतो मनुष्यः

ໃນເວລາຈັນທຣະຄາດ ແລະ ສຸຣິຍະຄາດ, ໃນວັນອັດຖະກາ ແລະໃນການປ່ຽນອາຍະນະທັງສອງ, ຜູ້ມີວິໄນຄວນຖວາຍນ້ຳທີ່ນີ້ຜະສົມເມັດງາ ແດ່ປິຕຣຶທັງຫຼາຍດ້ວຍໃຈສຳລວມ.

Verse 22

घोणोन्मीलितमेरुरन्ध्रनिवहो दुःखाब्धिमज्जत्प्लवः प्रादुर्भूतरसातलोदरबृहत्पङ्कार्धमग्नक्षुरः । फूत्कारोत्करनुन्नवातविदलद्दिग्दन्तिनादश्रुतिन्यस्तस्तब्धवपुः श्रुतिर्भवतु वः क्रोडो हरिः शान्तये

ຂໍໃຫ້ພຣະຫຣິໃນອະວະຕານວະຣາຫະ (ໝູປ່າ) ເປັນສັນຕິແກ່ທ່ານ—ຜູ້ທີ່ດ້ວຍປາກຈົກໄດ້ເປີດຮອຍແຍກແຫ່ງເຂົາເມຣຸ, ເປັນແພໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍທີ່ຈົມໃນທະເລແຫ່ງຄວາມທຸກ; ເມື່ອປາກົດ ງາຂອງພຣະອົງຈົມຄື່ງໜຶ່ງໃນຕົມກວ້າງໃຫຍ່ແຫ່ງຣະສາຕະລະ; ແລະທ່າມກາງສຽງຮ້ອງຂອງຊ້າງແຫ່ງທິດ ແລະລົມທີ່ຖືກຜັກແຕກໂດຍລົມພົ່ນອັນກ້າຫານ ກາຍອັນໝັ້ນຄົງຂອງພຣະອົງກໍຖືກສັນລະເສີນໃນຄຳພີສຣຸຕິ.

Verse 149

अध्याय

ນີ້ແມ່ນບົດທີ່ສັກສິດ.