Kāla-vañcana (Overcoming/Outwitting Time) and the Pañcabhūta Basis of the Body

Verse 1

देव्युवाच । कथितं तु त्वया देव कालज्ञानं यथार्थतः । कालस्य वंचनं ब्रूहि यथा तत्त्वेन योगिनः

ເທວີກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທວະ, ເຈົ້າໄດ້ອະທິບາຍຄວາມຮູ້ແທ້ຂອງເວລາຕາມຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ. ບັດນີ້ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າ—ວ່າບັນດາໂຍຄີຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຕັດຕະວະ (ຄວາມຈິງ) ຂ້າມພົ້ນ ແລະ ເກີນກວ່າເວລາໄດ້ແນວໃດ»

Verse 2

कालस्तु सन्निकृष्टो हि वर्तते सर्वजंतुषु । यथा चास्य न मृत्युश्च वंचते कालमागतम्

ເວລາ (ກາລະ) ນັ້ນເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃກ້ຊິດກັບສັດທັງປວງ. ເມື່ອຍາມທີ່ກຳນົດໄວ້ມາຮອດ ແມ່ນແຕ່ພຣະມະຣະນະ (ຄວາມຕາຍ) ກໍບໍ່ອາດຫຼີກລ້ຽງ ຫຼືຫລອກລວງເວລາທີ່ມາຮອດນັ້ນໄດ້.

Verse 3

तथा कथय मे देव प्रीतिं कृत्वा ममोपरि । योगिनां च हिताय त्वं ब्रूहि सर्वसुखप्रद

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ພຣະເທວະເຈົ້າ, ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງເລົ່າໃຫ້ຟັງ. ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຍອກຄີທັງຫຼາຍ ຂໍພຣະອົງຈົ່ງກ່າວຄຳສອນທີ່ປະທານຄວາມສຸກແທ້ທຸກປະການ.

Verse 4

शंकर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि पृष्टोहं यत्त्वया शिवे । समासेन च सर्वेषां मानुषाणां हितार्थतः

ພຣະສັງກະຣະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ເທວີ ຈົ່ງຟັງ. ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົດ ຜູ້ເປັນຊິວະ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຕາມທີ່ເຈົ້າຖາມ ໂດຍຫຍໍ້ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ມະນຸດທັງປວງ.

Verse 5

पृथिव्यापस्तथा तेजो वायुराकाशमेव च । एतेषां हि समायोगः शरीरं पांचभौतिकम्

ດິນ, ນ້ຳ, ໄຟ, ລົມ, ແລະ ອາກາດ—ການປະສົມປະສານຂອງທາດເຫຼົ່ານີ້ ເປັນກາຍທີ່ປະກອບດ້ວຍທາດຫ້າ; ດັ່ງນັ້ນ ຮ່າງກາຍຂອງຜູ້ມີຊີວິດ ຖືກສ້າງຈາກທາດຫ້າ.

Verse 6

आकाशस्तु ततो व्यापी सर्वेषां सर्वगः स्थितः । आकाशे तु विलीयंते संभवंति पुनस्ततः

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ອາກາດ (Ākāśa) ເປັນຫຼັກການທີ່ແຜ່ຊຶມທົ່ວໄປ ຢູ່ທຸກແຫ່ງ ແລະ ສະຖິດຢູ່ໃນທຸກສິ່ງ. ສັດທັງຫຼາຍລະລາຍເຂົ້າໃນອາກາດ ແລະ ຈາກນັ້ນກໍເກີດຂຶ້ນອີກ—ຕາມລະບຽບຈັກກະວານຂອງພຣະເຈົ້າ.

Verse 7

वियोगे तु सदा कस्य स्वं धाम प्रतिपेदिरे । तस्या स्थिरता चास्ति सन्निपातस्य सुंदरि

ແຕ່ໃນຄວາມພັດພາກ, ຜູ້ໃດຈະສາມາດຢູ່ໃນຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນໄດ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງຕະຫຼອດໄປ? ໂອ ຜູ້ງາມ, ຄວາມໝັ້ນຄົງແທ້ຢູ່ໃນການພົບພ້ອມ (ສັນນິປາຕະ) ບໍ່ແມ່ນໃນການພັດພາກ.

Verse 8

ज्ञानिनोऽपि तथा तत्र तपोमंत्रबलादपि । ते सर्वे सुविजानंति सर्वमेतन्न संशयः

ທີ່ນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຮູ້ທັນກໍຕາມ, ໂດຍພະລັງແຫ່ງຕະປະ (ການບຳເພັນພະຕິບັດ) ແລະພະລັງແຫ່ງມັນຕຣາ, ພວກເຂົາທັງໝົດຮູ້ແຈ້ງຊັດເຈນທຸກຢ່າງນີ້; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ.

Verse 9

देव्युवाच । खं तेन यन्नश्यति घोररूपः कालः करालस्त्रिदिवैकनाथः । दग्धस्त्वया त्वं पुनरेव तुष्टः स्तोत्रै स्तुतः स्वां प्रकृतिं स लेभे

ເທວີກ່າວວ່າ: «ມີສິ່ງໃດບໍ່ຖືກທໍາລາຍໂດຍກາລະອັນນ່າຢ້ານ ຜູ້ເປັນເຈົ້າພຽງອົງດຽວແຫ່ງສາມໂລກ? ແຕ່ເມື່ອກາລະນັ້ນຖືກພຣະອົງເຜົາ ພຣະອົງກໍກັບມາເມດຕາ; ເມື່ອຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສະໂຕດ ລາວກໍໄດ້ຄືນສູ່ສະພາບທໍາມະຊາດຂອງຕົນ»។

Verse 10

त्वया स चोक्तः कथया जनानामदृष्टरूपः प्रचरिष्यसीति । दृष्टस्त्वया तत्र महाप्रभावः प्रभोर्वरात्ते पुनरुत्थितश्च

ພຣະອົງເຄີຍກ່າວແກ່ປະຊາຊົນຜ່ານເລື່ອງລາວວ່າ: «ລາວຈະເຄື່ອນໄຫວໃນຮູບທີ່ມອງບໍ່ເຫັນ». ແຕ່ທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເຫັນຜູ້ມີອໍານາດຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ; ແລະໂດຍພອນຂອງພຣະເຈົ້າ ລາວກໍຟື້ນຄືນອີກເພື່ອພຣະອົງ.

Verse 11

तदद्य भोः काल इहास्थि किंचिन्निहन्यते येन वदस्व तन्मे । त्वं योगिवर्यः प्रभुरात्मतंत्रः परोपकारात्ततनुर्महेश

“ໂອ ກາລະ, ມື້ນີ້ໃນທີ່ນີ້ ມີສິ່ງໃດທີ່ຄວນຖືກສັງຫານ, ແລະດ້ວຍວິທີໃດຈຶ່ງຈະຖືກທໍາລາຍ—ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ. ເຈົ້າແມ່ນຍອດໂຍຄີ—ພຣະມະຫາເທວ—ຜູ້ປົກຄອງຕົນເອງ ແລະມີອໍານາດສູງສຸດ; ແຕ່ເພື່ອເກື້ອກູນສັດທັງຫຼາຍ ເຈົ້າໄດ້ຮັບຮ່າງທີ່ປາກົດ.”

Verse 12

शंकर उवाच । न हन्यते देववरैस्तु दैत्यैस्सयक्षरक्षोरगमानुषैश्च । ये योगिनो ध्यानपरास्सदेहा भवंति ते घ्नंति सुखेन कालम्

ພຣະສັງກະຣະກ່າວວ່າ: ບັນດາໂຍຄີຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນສະມາທິ ແມ່ນແມ່ນຢູ່ໃນກາຍກໍຕາມ ບໍ່ຖືກຂ້າໂດຍເທວະຜູ້ປະເສີດ ຫຼືໂດຍໄດຕະ, ຍັກສະ, ຣາກສະ, ນາກ, ຫຼືມະນຸດ. ພວກເຂົາຊະນະ “ກາລະ” ໄດ້ໂດຍງ່າຍດາຍ.

Verse 13

सनत्कुमार उवाच । एतच्छ्रुत्वा त्रिभुवनगुरोः प्राह गौरी विहस्य सत्यं त्वं मे वद कथमसौ हन्यते येन कालः । शम्भुस्तामाह सद्यो हि मकरवदने योगिनो ये क्षिपंति कालव्यालं सकलमनघास्तच्छृणुष्वैकचित्ता

ສະນັດກຸມາຣະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງຄູອາຈານແຫ່ງສາມໂລກ ນາງເກົາຣີຍິ້ມແລ້ວກ່າວວ່າ “ຂໍຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າຕາມຄວາມຈິງ—ກາລະນັ້ນຖືກຂ້າໄດ້ແນວໃດ?” ພຣະສັມພູຕອບທັນທີ: “ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈດຽວ—ໂຍຄີທັງຫຼາຍໂຍນງູແຫ່ງກາລະທັງໝົດເຂົ້າສູ່ສະພາບ ‘ປາກມະກະຣະ’ ອັນກືນກິນທຸກສິ່ງ ຢ່າງວ່ອງໄວແນວໃດ.”

Verse 14

शङ्कर उवाच । पंचभूतात्मको देहस्सदायुक्तस्तु तद्गुणैः । उत्पाद्यते वरारोहे तद्विलीनो हि पार्थिवः

ພຣະສັງກະຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ກາຍນີ້ເປັນອົງປະກອບຈາກມະຫາພູດທັງຫ້າ ແລະຍ່ອມຄູ່ກັບຄຸນລັກສະນະຂອງມັນເສມອ. ມັນເກີດຈາກທາດດິນ ແລະທ້າຍສຸດກໍລະລາຍກັບໄປສູ່ທາດນັ້ນ.”

Verse 15

आकाशाज्जायते वायुर्वायोस्तेजश्च जायते । तेजसोऽम्बु विनिर्द्दिष्टं तस्माद्धि पृथिवी भवेत्

ຈາກອາກາດ (ອາກາສະ) ເກີດລົມ; ຈາກລົມ ເກີດໄຟ. ຈາກໄຟ ຖືກກ່າວວ່າເກີດນ້ໍາ; ແລະຈາກນ້ໍານັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວ ເກີດດິນ.

Verse 16

पृथिव्यादीनि भूतानि गच्छंति क्रमशः परम् । धरा पंचगुणा प्रोक्ता ह्यापश्चैव चतुर्गुणाः

ເລີ່ມຈາກດິນເປັນຕົ້ນ, ທາດຫຍາບທັງຫຼາຍດຳເນີນໄປທີລະຂັ້ນສູ່ຫຼັກການທີ່ສູງກວ່າ. ດິນຖືກກ່າວວ່າມີຄຸນລັກສະນະ 5 ປະການ, ແລະນ້ຳແທ້ໆຖືກກ່າວວ່າມີ 4 ປະການ.

Verse 17

त्रिगुणं च तथा तेजो वायुर्द्विगुण एव च । शब्दैकगुणमाकाशं पृथिव्यादिषु कीर्तितम्

ໃນຄໍາສອນເລື່ອງທາດເລີ່ມຈາກດິນ ໄດ້ກ່າວວ່າ ໄຟມີຄຸນສາມ, ລົມມີຄຸນສອງ, ແລະ ອາກາດມີຄຸນດຽວ—ຄື “ສຽງ”.

Verse 18

शब्दस्स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च पंचमः । विजहाति गुणं स्वं स्वं तदा भूतं विपद्यते

ສຽງ, ການສຳຜັດ, ຮູບ, ລົດຊາດ, ແລະ ກິ່ນເປັນອັນທີຫ້າ—ເມື່ອທາດແຕ່ລະຢ່າງລະທິ້ງຄຸນຂອງຕົນ ທາດນັ້ນຈະແຕກສະລາຍແລະລະລາຍໄປ; ແຕ່ ປະຕິ—ພຣະສິວະ—ຍັງຄົງເປັນພື້ນຖານເຫນືອທຸກສິ່ງ.

Verse 19

तदा गुणं विगृह्णाति प्रादुर्भूतं तदुच्यते । एवं जानीहि देवेशि पंचभूतानि तत्त्वतः

ແລ້ວຈຶ່ງຮັບເອົາຄຸນທີ່ແຍກຕ່າງ; ນັ້ນແມ່ນທີ່ເອີ້ນວ່າ “ການປາກົດ”. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີເຈົ້າ, ຈົ່ງຮູ້ຈັກປັນຈະພູຕະທັງຫ້າຕາມຫຼັກທັດຕະວະ.

Verse 20

तस्माद्धि योगिना नित्यं स्वस्वकालेंऽशजा गुणाः । चिंतनीयाः प्रयत्नेन देवि कालजिगीषुणा

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີ, ໂຍຄີຜູ້ປາດຖະໜາຊະນະເວລາ ຄວນພິຈາລະນາທຸກມື້ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ຄຸນທີ່ເກີດຈາກສ່ວນຂອງກາລະ (ແລະ ລະດູການ) ເພື່ອຮູ້ອິດທິພົນຂອງມັນ.

Verse 22

शङ्कर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि योगिनां हितकाम्यया । परज्ञानप्रकथनं न देयं यस्य कस्यचित्

ພຣະສັງກະຣະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ເທວີ; ເພື່ອປາດຖະນາປະໂຫຍດແກ່ບັນດາໂຍຄີ ຂ້າຈະອະທິບາຍເລື່ອງນີ້. ແຕ່ການປະກາດຄວາມຮູ້ສູງສຸດ ບໍ່ຄວນໃຫ້ແກ່ໃຜກໍໄດ້ໂດຍບໍ່ເລືອກ.”

Verse 23

श्रद्दधानाय दातव्यं भक्तियुक्ताय धीमते । अनास्तिकाय शुद्धाय धर्मनित्याय भामिनि

ໂອ ນາງຜູ້ງາມເອີຍ, ຄວນມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີສັດທາ ມີພັກຕິ ແລະມີປັນຍາຮູ້ທັນ; ຜູ້ບໍ່ມີການປະຕິເສດແບບອະນາສະຕິກ, ບໍລິສຸດໃນຄວາມປະພຶດ, ແລະຍືນຫມັ້ນໃນທຳມະເປັນນິດ।

Verse 24

सुश्वासेन सुशय्यायां योगं युंजीत योगवित् । दीपं विनांधकारे तु प्रजाः सुप्तेषु धारयेत्

ຜູ້ຮູ້ຍະໂຍຄະ ຄວນຝຶກວິໄນຍະໂຍຄະ ໃນທີ່ນອນອັນສົມຄວນ ພ້ອມປັບລົມຫາຍໃຈໃຫ້ສະດວກ. ໃນຄວາມມືດ ບໍ່ມີໂຄມໄຟ ຄວນຄ້ຳຈຸນ ແລະປົກປ້ອງສັດທັງຫຼາຍເມື່ອພວກເຂົານອນຫຼັບ.

Verse 25

तर्जन्या पिहितौ कर्णौ पीडयित्वा मुहूर्त्तकम् । तस्मात्संश्रूयते शब्दस्तुदन्वह्निसमुद्भवः

ໃຊ້ນິ້ວຊີ້ປິດຫູທັງສອງ ແລ້ວກົດໄວ້ຊົ່ວຄາວ; ຈາກນັ້ນຈະໄດ້ຍິນສຽງອັນຊັດ ດັ່ງສຽງແຫຼມທີ່ທະລຸ ເກີດຂຶ້ນປານອອກຈາກໄຟ. ນີ້ແມ່ນໝາຍຍະໂຍຄະພາຍໃນ ຊັກນຳໃຈໃຫ້ຫັນເຂົ້າສູ່ພຣະສິວະ.

Verse 26

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां कालवंचनवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ “ສີຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ” ພາກທີ 5 — “ອຸມາສັມຫິຕາ” — ຈົບບົດທີ 26 ຊື່ວ່າ “ການພັນລະນາການຫຼີກລ້ຽງແລະຊະນະກາລະ (ເວລາ).”

Verse 27

यश्चोपलक्षयेन्नित्यैराकारं घटिकाद्वयम् । जित्वा मृत्युं तथा कामं स्वेच्छया पर्य्यटेदिह

ຜູ້ໃດທີ່ຝຶກປະຕິບັດເປັນນິດ ຈົນສາມາດຮັບຮູ້ «ຮູບ» ອັນລະອຽດຂອງເວລາ ແມ່ນແຕ່ຊ່ວງສອງ ກະຕິກາ ຜູ້ນັ້ນຊະນະຄວາມຕາຍ ແລະຕັນຫາ ແລ້ວໃນໂລກນີ້ກໍເຄື່ອນໄຫວໄດ້ອິດສະລະຕາມປະສົງຕົນ।

Verse 28

सर्वज्ञस्सर्वदर्शी च सर्वसिद्धिमवाप्नुयात् । यथा नदति खेऽब्दो हि प्रावृडद्भिस्सुसंयतः

ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນຜູ້ຮູ້ທົ່ວ ແລະເຫັນທົ່ວ ບັນລຸສິດທິທຸກປະການ. ເຫມືອນເມກທີ່ອັດແນ່ນດ້ວຍນ້ຳຝົນໃນລະດູຝົນ ແລ້ວຮ້ອງຄຳຮາມໃນຟ້າ, ຜູ້ສະແຫວງຫາຜູ້ມີວິໄນກໍປະກົດພະລັງທີ່ເກີດຈາກການສຳລວມພາຍໃນ.

Verse 29

तं श्रुत्वा मुच्यते योगी सद्यः संसारबन्धनात् । ततस्स योगिभिर्न्नित्यं सूक्ष्मात्सूक्ष्मतरो भवेत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳສອນສູງສຸດນັ້ນຂອງພຣະສິວະ ຍອກຄີກໍຖືກປົດປ່ອຍທັນທີຈາກພັນທະແຫ່ງສັງສາຣະ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໃນຫມູ່ຍອກຄີທັງຫຼາຍ ລາວຈະລະອຽດຍິ່ງກວ່າຄວາມລະອຽດ—ກັ່ນກອງເຂົ້າສູ່ສະພາບຮູ້ອັນໃນສຸດ.

Verse 30

एष ते कथितो देवि शब्दब्रह्मविधिक्रमः । पलालमिव धान्यार्थी त्यजेद्बन्धमशेषतः

ໂອ ເທວີ, ວິທີແລະລຳດັບໃນການບັນລຸ «ສັບດະ-ພຣະຫມັນ» (Śabda-Brahman) ນີ້ ໄດ້ອະທິບາຍແກ່ເຈົ້າແລ້ວ. ເຫມືອນຜູ້ຫາເຂົ້າປັດທິ້ງແກບ, ກໍຄວນປະຖິ້ມພັນທະທັງປວງໃຫ້ໝົດສິ້ນ.

Verse 31

शब्दब्रह्मत्विदं प्राप्य ये केचिदन्यकांक्षिणः । घ्नंति ते मुष्टिनाकाशं कामयंते क्षुधां तृषाम्

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸສະພາວະ «ສັບດະ-ພຣະຫມັນ» ແລ້ວ, ຜູ້ໃດຍັງໄຄ່ຫາສິ່ງອື່ນ ກໍເຫມືອນຄົນຊົກຟ້າວ່າງດ້ວຍກຳປັ້ນ—ສຸດທ້າຍກໍປາຖະໜາແຕ່ຄວາມຫິວແລະຄວາມກະຫາຍ ອັນບໍ່ຮູ້ຈົບ.

Verse 32

ज्ञात्वा परमिदं ब्रह्म सुखदं मुक्तिकारणम् । अवाह्यमक्षरं चैव सर्वोपाधिविवर्जितम्

ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງພຣະຫມັນສູງສຸດນີ້—ຜູ້ປະທານສຸກອັນແທ້ ແລະເປັນເຫດແຫ່ງມຸກຕິ—ປັນຍາຊົນຮູ້ວ່າ ພຣະອົງເປັນສະພາວະທີ່ຈັບຕ້ອງບໍ່ໄດ້, ອັກສອນອະມະຕະ, ແລະປາສະຈາກອຸປາທິທັງປວງ.

Verse 33

मोहिताः कालपाशेन मृत्युपाशवशंगताः । शब्दब्रह्म न जानंति पापिनस्ते कुबुद्धयः

ຜູ້ທີ່ຖືກຫຼອກລວງໂດຍບ່ວງບາດແຫ່ງເວລາ ແລະຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດບ່ວງບາດແຫ່ງຄວາມຕາຍ—ຄົນບາບ ຜູ້ມີປັນຍາຜິດເຫຼົ່ານັ້ນ ບໍ່ຮູ້ຈັກ «ສັບດະ-ພຣະຫມັນ» ອັນເປັນສະພາວະເທວະຜູ້ປົດປ່ອຍ ທີ່ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍສຽງສັກສິດ.

Verse 34

तावद्भवंति संसारे यावद्धाम न विंदते । विदिते तु परे तत्त्वे मुच्यते जन्मबन्धनात्

ຜູ້ຄົນຍັງຄົງພະເວີນວຽນໃນສັງສາຣາ ຕາບໃດທີ່ຍັງບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະທາມອັນສູງສຸດ (ຖິ່ນພັກຂອງພຣະສິວະ)។ ແຕ່ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງຕັດຕະວະອັນສູງສຸດ ກໍພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງການເກີດຊ້ຳໆ।

Verse 35

निद्रालस्यं महा विघ्नं जित्वा शत्रुं प्रयत्नतः । सुखासने स्थितो नित्यं शब्दब्रह्माभ्यसन्निति

ເມື່ອໄດ້ຊະນະສັດຕູຄື ຄວາມງ່ວງນອນ ແລະຄວາມເກີດຄວາມຂີ້ຄ້ານ—ອຸປະສັກໃຫຍ່ນີ້—ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ, ຄວນນັ່ງໃນອາສນະທີ່ສະບາຍເປັນນິດ ແລະຝຶກພິຈາລະນາ “ສັບດະ-ພຣະຫມັນ” ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

Verse 36

शतवृद्धः पुमांल्लब्ध्वा यावदायुस्समभ्यसेत् । मृत्युञ्जयवपुस्तम्भ आरोग्यं वायुवर्द्धनम्

ແມ່ນແຕ່ຊາຍຜູ້ມີອາຍຸຮ້ອຍປີ ເມື່ອໄດ້ຮັບວິທີນີ້ແລ້ວ ກໍຄວນຝຶກຕໍ່ໄປຕາມອາຍຸຂອງຕົນ. ມັນເປັນເສົາຄ້ຳແລະຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງຮູບ «ມຣິຕຍຸນຊະຍະ» (ຜູ້ຊະນະຄວາມຕາຍ), ປະທານສຸຂະພາບ ແລະເພີ່ມພູນລົມຊີວິດ (ວາຍຸ/ປຣານ).

Verse 37

प्रत्ययो दृश्यते वृद्धे किं पुनस्तरुणे जने । न चोंकारो न मन्त्रोपि नैव बीजं न चाक्षरम्

ຖ້າຄວາມໝັ້ນໃຈອັນແນ່ນອນແບບນີ້ຍັງເຫັນໄດ້ໃນຄົນເຖົ້າ, ແລ້ວໃນຄົນໜຸ່ມຈະເກີດຂຶ້ນຍິ່ງກວ່າເທົ່າໃດ! ເພາະໃນການຮູ້ແຈ້ງອັນສູງສຸດນີ້ ບໍ່ມີ “ໂອມ” ບໍ່ມີມັນຕຣະ—ບໍ່ມີພະຍາງບີຊະ ແລະບໍ່ມີອັກສອນໃດໆເລີຍ.

Verse 38

अनाहतमनुच्चार्य्यं शब्दब्रह्म शिवं परम् । ध्यायन्ते देवि सततं सुधिया यत्नतः प्रिये

ໂອ ເທວີ, ບັນດາຜູ້ມີປັນຍາ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນອັນໝັ້ນຄົງ ຍ່ອມພິຈາລະນາສະເໝີເຖິງ ພຣະສິວະສູງສຸດ—ຜູ້ເປັນສຽງອະນາຫະຕະ (ສຽງໃນ), ຄວາມຈິງທີ່ບໍ່ອາດເວົ້າອອກ, ແລະ Śabda‑Brahman ພຣະພຣະຫມັນແຫ່ງສຽງຄໍາ.

Verse 39

तस्माच्छब्दा नव प्रोक्ताः प्राणविद्भिस्तु लक्षिताः । तान्प्रवक्ष्यामि यत्नेन नादसिद्धिमनुक्रमात्

ດັ່ງນັ້ນ ສຽງ (śabda) ເກົ້າປະການ ໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ ແລະບັນດາຜູ້ຮູ້ປຣານະ (prāṇa) ໄດ້ຈໍາແນກລັກສະນະຢ່າງແນ່ນອນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍພວກມັນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ຕາມລໍາດັບ ເພື່ອຄວາມສໍາເລັດແຫ່ງ nāda (ສຽງໃນ).

Verse 40

दुन्दुभिं ७ शंखशब्दं ८ तु नवमं मेघगर्जितम् ९

(ເກີດຂຶ້ນ) ສຽງກອງດຸນດຸບິ ເປັນສຽງທີ 7; ສຽງສັງຂ໌ ເປັນສຽງທີ 8; ແລະສຽງທີ 9 ແມ່ນສຽງຄຳຮາມດັ່ງຟ້າຮ້ອງຂອງເມກ.

Verse 41

नव शब्दान्परित्यज्य तुंकारं तु समभ्यसेत् । ध्यायन्नेवं सदा योगी पुण्यैः पापैर्न लिप्यते

ເມື່ອລະທິ້ງສຽງອື່ນໆທັງ 9 ແລ້ວ ຄວນຝຶກສຽງ “ຕຸ່ມ” ແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ. ຜູ້ເປັນໂຍຄີ ທີ່ພິຈາລະນາຢ່າງນີ້ຕະຫຼອດ ບໍ່ຖືກເປື້ອນໂດຍບຸນຫຼືບາບ.

Verse 42

न शृणोति यदा शृण्वन्योगाभ्यासेन देविके । म्रियतेभ्यसमानस्तु योगी तिष्ठेद्दिवानिशम्

ໂອ ເທວີ, ເມື່ອດ້ວຍການຝຶກໂຍຄະຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ໂຍຄີບໍ່ໄດ້ຍິນອີກ ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມທີ່ມີສຽງຢູ່, ເມື່ອນັ້ນ ໂຍຄີນັ້ນຈະເປັນຜູ້ບໍ່ເໝືອນຜູ້ທີ່ຖືກຜູກມັດດ້ວຍຄວາມຕາຍ, ແລະຄວນດຳລົງຢູ່ໃນສະມາທິຢ່າງໝັ້ນຄົງ ທັງກາງວັນແລະກາງຄືນ.

Verse 44

तस्मादुत्पद्यते शब्दो मृ त्सप्तभिर्दिनैः । स वै नवविधो देवि तं ब्रवीमि यथार्थतः । प्रथमं नदते घोषमात्मशुद्धिकरं परम् । सर्वव्याधिहरं नादं वश्याकर्षणमुत्तमम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີ, ພາຍໃນ 7 ມື້ ຈະມີສຽງເກີດຂຶ້ນຈາກດິນເຜົານັ້ນ. ສຽງນັ້ນແທ້ຈິງມີ 9 ປະເພດ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວໃຫ້ຟັງຕາມຄວາມເປັນຈິງ. ປະເພດທຳອິດ ດັງກ້ອງເປັນ “ໂຆສະ” ອັນຊຳລະຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງສູງສຸດ; ເປັນ nāda ທີ່ກຳຈັດໂລກໄພທັງປວງ ແລະຍອດຢ່າງໃນການດຶງດູດແລະເຮັດໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍຢູ່ໃນອຳນາດອັນເກື້ອກູນ.

Verse 45

द्वितीयं नादते कांस्यस्तम्भयेत्प्राणिनां गतिम् । विषभूतग्रहान्सर्वान्बध्नीयान्नात्र संशयः

ປະເພດທີສອງ: ເມື່ອສຽງລະຄັງທອງສຳລິດດັງຂຶ້ນ ມັນຢັບຢັ້ງການເຄື່ອນໄຫວຂອງສັດມີຊີວິດ. ມັນຜູກມັດແລະກັ້ນຂວາງອິດທິພົນພິດທັງປວງ—ພວກຜີບູດ ແລະ graha ທີ່ເຮັດໃຫ້ຖືກຄອບງຳ—ທຸກຊະນິດ. ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ.

Verse 46

तृतीयं नादते शृंगमभिचारि नियोजयेत् । विद्विडुच्चाटने शत्रोर्मारणे च प्रयोजयेत्

ເຂົາທີ່ສາມ ອັນເປັນເຂົາທີ່ກ່ອງສຽງ ຄວນນໍາໃຊ້ໃນອະພິຈາຣະ—ພິທີມົນຕ໌ຮຸນແຮງ ເຊັ່ນ ການຂັບໄລ່ຄູ່ຕໍ່ສູ້; ແລະຕໍ່ສັດຕູ ຍັງນໍາໃຊ້ໃນພິທີມາຣະນະ (ທໍາລາຍ) ໄດ້ອີກດ້ວຍ.

Verse 47

घंटानादं चतुर्थ तु वदते परमेश्वरः । आकर्षस्सर्वदेवानां किं पुनर्मानुषा भुवि

ຕໍ່ມາ ພຣະປະຣະເມສະວະຣະ ຕັດເຖິງສຽງທີ່ສີ່ ຄື ສຽງກະດິ່ງ. ມັນດຶງດູດໄດ້ແມ່ນແຕ່ເທວະທັງປວງ; ແລ້ວຈະວ່າຫຍັງກັບມະນຸດໃນໂລກນີ້!

Verse 48

यक्षगन्धर्वकन्याश्च तस्याकृष्टा ददंति हि । यथेप्सितां महासिद्धिं योगिने कामतोऽपि वा

ແມ່ນແຕ່ນາງສາວແຫ່ງຍັກສະ ແລະ ຄັນທະວະ ກໍຖືກດຶງດູດເຂົ້າຫາເຂົາ; ແລະພວກນາງຍ່ອມມອບມະຫາສິດທິ ໃຫ້ແກ່ຍົກຄີນັ້ນ ຕາມທີ່ປາດຖະໜາ—ແມ່ນແຕ່ໃນເລື່ອງຄວາມເພີດເພີນກໍຕາມ.

Verse 49

वीणा तु पंचमो नादः श्रूयते योगिभिस्सदा । तस्मादुत्पद्यते देवि दूरादर्शनमेव हि

ນາດພາຍໃນອັນທີຫ້າ ຖືກໄດ້ຍິນເປັນສຽງວີນາ ໂດຍໂຍຄີທັງຫຼາຍຢູ່ເສມອ. ຈາກສຽງນັ້ນ ໂອ ເທວີ ເກີດອຳນາດເຫັນໄດ້ແຕ່ໄກແທ້ໆ.

Verse 50

ध्यायतो वंशनादं तु सर्वतत्त्वं प्रजायते । दुन्दुभिं ध्यायमानस्तु जरामृत्युविवर्जितः

ເມື່ອພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິຕໍ່ສຽງຂຸ່ຍ ຄວາມເຂົ້າໃຈຕໍ່ຕັດຕະວະ (tattva) ທັງປວງຈະເກີດຂຶ້ນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ພິຈາລະນາສຽງກອງ ຈະພົ້ນຈາກຄວາມແກ່ແລະຄວາມຕາຍ.

Verse 51

शंखशब्देन देवेशि कामरूपं प्रपद्यते । योगिनो मेघनादेन न विपत्संगमो भवेत्

ໂອ ເທວີ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ດ້ວຍສຽງສັງຂ໌ ຜູ້ປະຕິບັດຈະໄດ້ອຳນາດເຂົ້າສູ່ຮູບຮ່າງຕາມປາຖະໜາ. ແລະດ້ວຍສຽງກ້ອງດັ່ງເມກຟ້າ ຂອງສຽງສັກສິດ, ໂຍຄີຈະບໍ່ຖືກຄວາມວິບັດພາໃຫ້ພົວພັນ.

Verse 52

यश्चैकमनसा नित्यं तुंकारं ब्रह्मरूपिणम् । किमसाध्यं न तस्यापि यथामति वरानने

ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ຜູ້ໃດທີ່ມີໃຈຈຸດດຽວ ແລະພິຈາລະນາຢູ່ເປັນນິດຕະ ພະຍາງ «tuṃ» ອັນເປັນຮູບແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ—ມີສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ອາດສຳເລັດສຳລັບຜູ້ນັ້ນ? ຕາມກຳລັງປັນຍາຂອງຕົນ ທຸກຢ່າງຍ່ອມສຳເລັດໄດ້.

Verse 53

सर्वज्ञस्सर्वदर्शी च कामरूपी व्रजत्यसौ । न विकारैः प्रयुज्येत शिव एव न संशयः

ທ່ານນັ້ນເປັນຜູ້ຮູ້ທຸກຢ່າງ ແລະເຫັນທຸກຢ່າງ; ປ່ຽນຮູບໄດ້ຕາມປາຖະໜາ ແລະໄປໄດ້ທົ່ວທຸກທິດ. ແຕ່ທ່ານບໍ່ຖືກຜູກມັດໂດຍຄວາມແປປ່ຽນ (vikāra). ທ່ານເທົ່ານັ້ນແມ່ນພຣະສິວະ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 54

एतत्ते परमेशानि शब्दब्रह्मस्वरूपकम् । नवधा सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि

ໂອ ພຣະນາງຜູ້ເປັນພຣະເທວີສູງສຸດ (ປະຣະເມສານີ)! ຄຳສອນນີ້ມີສະພາບເປັນ ສັບດະ-ພຣະພຣົມ (Śabda‑Brahman) ແລະໄດ້ອະທິບາຍຄົບຖ້ວນແລ້ວໃນ 9 ພາກ. ທ່ານຍັງປາດຖະນາຟັງອັນໃດອີກ?