शुक्रस्य जठरस्थत्वं तथा मृत्युशमनी-विद्या (Śukra in Śiva’s belly and the death-subduing vidyā)

Verse 1

व्यास उवाच । तस्मिन्महति संग्रामे दारुणे लोमहर्षणे । शुक्रो दैत्यपतिर्विद्वान्भक्षितस्त्रिपुरारिणा

ພະວະຍາສາ ກ່າວວ່າ: ໃນສົງຄາມໃຫຍ່ນັ້ນ ອັນດຸຮ້າຍ ແລະເຮັດໃຫ້ຂົນລຸກ—ສຸກຣະ ຜູ້ຮູ້ທັນ ເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ ຖືກພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນສັດຕູແຫ່ງຕຣິປຸຣາ ກືນກິນທໍາລາຍ.

Verse 2

इति श्रुतं समासान्मे तत्पुनर्ब्रूहि विस्तरात । किं चकार महायोगी जठरस्थः पिनाकिनः

«ຂ້ອຍໄດ້ຍິນແບບຫຍໍ້ແລ້ວ; ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເລົ່າອີກຄັ້ງໃຫ້ລະອຽດ. ມະຫາໂຍຄີ ພິນາກິນ (ພຣະສິວະ ຜູ້ຖືຄັນທະນູພິນາກາ) ໄດ້ເຮັດຫຍັງ ໃນຂະນະຢູ່ໃນທ້ອງ?»

Verse 3

न ददाह कथं शभोश्शुक्रं तं जठरानलः । कल्पान्तदहनः कालो दीप्ततेजाश्च भार्गवः

ໄຟໃນທ້ອງ (jatharāgni) ຈະບໍ່ເຜົາເມັດພັນຂອງພຣະສັມພູ (Śambhu) ໄດ້ແນວໃດ? ແມ່ນແຕ່ “ເວລາ” ອັນເປັນໄຟເຜົາໂລກໃນວາລະສິ້ນກັລປະ ແລະ ພາຣຄະວະ (Bhārgava) ຜູ້ມີຣັດສະມີເຈີດຈ້າ ກໍຍັງບໍ່ອາດເຜົາມັນໄດ້.

Verse 4

विनिष्क्रांतः कथं धीमाच्छंभोर्जठरपंजरात् । कथमाराधयामास कियत्कालं स भार्गवः

ພາຣຄະວະ (Bhārgava) ຜູ້ມີປັນຍາ ອອກມາຈາກ “ກົງຂັງ” ຄືທ້ອງຂອງພຣະສັມພູ (Śambhu) ໄດ້ແນວໃດ? ແລະ ລາວໄດ້ບູຊາອາຣາທະນາ (ārādhana) ພຣະອົງແນວໃດ, ນານເທົ່າໃດ?

Verse 5

अथ च लब्धवान्विद्यां तां मृत्युशमनीं पराम् । का सा विद्या परा तात यथा मृत्युर्हि वार्यते

ແລ້ວອີກ ລາວໄດ້ຮັບ “ວິທະຍາ” (vidyā) ອັນສູງສຸດ ທີ່ບັນເທົາຄວາມຕາຍ. ໂອ້ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ວິທະຍາອັນສູງສຸດນັ້ນແມ່ນຫຍັງ ທີ່ໂດຍແທ້ສາມາດກັ້ນຄວາມຕາຍໄດ້?

Verse 6

लेभेन्धको गाणपत्यं कथं शूला द्विनिर्गतः । देवदेवस्य वै शंभोर्मुनेर्लीलाविहारिणः

ອັນທະກະ (Andhaka) ໄດ້ຮັບສະຖານະແລະອຳນາດເປັນເຈົ້າເຫນືອພວກຄະນະ (Gaṇa) ໄດ້ແນວໃດ? ແລະ ສູລະ (Śūla) ຕຣິສູລ ອອກມາເປັນສອງຮູບແບບຈາກພຣະສັມພູ (Śambhu) ຜູ້ຖືຕຣິສູລ—ພຣະສິວະ ເທວະເທວະ—ຜູ້ສຳຫຼວດລີລາດຸຈມຸນີ ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 7

एतत्सर्वमशेषेण महाधीमन् कृपां कुरु । शिवलीलामृतं तात शृण्वत कथयस्व मे

ໂອ ມຸນີຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຂໍທ່ານເມດຕາ ເລົ່າທຸກສິ່ງນີ້ໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ບໍ່ໃຫ້ຂາດຕົກ. ໂອ ພໍ່ຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ຂໍເລົ່າ “ນ້ຳອະມິດ” ແຫ່ງລີລາທິບຂອງພຣະສິວະ ໃຫ້ຂ້ອຍຟັງດ້ວຍຄວາມສັກກາລະ.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा व्यासस्यामिततेजसः । सनत्कुमारः प्रोवाच स्मृत्वा शिवपदांबुजम्

ພຣະພົມກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະວະຍາສະ ຜູ້ມີເດຊານຸພາບອັນຫາປະມານບໍ່ໄດ້, ພຣະສະນັດກຸມາຣະ ກໍໄດ້ເລີ່ມກ່າວ ໂດຍລະນຶກເຖິງພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະສິວະກ່ອນ.

Verse 9

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाबुद्धे शिवलीलामृतं परम् । धन्यस्त्वं शैवमुख्योसि ममानन्दकरः स्वतः

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ໂອ ວຽາສະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຈົ່ງຟັງນ້ຳອະມຣິຕະອັນສູງສຸດ ແຫ່ງລີລາທິພະຂອງພຣະສິວະ. ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີພອນ, ເປັນຜູ້ບູຊາພຣະສິວະຜູ້ເດັ່ນສຸດ, ແລະໂດຍທໍາມະຊາດເຈົ້ານໍາຄວາມປິຕິມາໃຫ້ຂ້າ.

Verse 10

प्रवर्तमाने समरे शंकरांधकयोस्तयोः । अनिर्भेद्यपविव्यूहगिरिव्यूहाधिनाथयोः

ເມື່ອສົງຄາມກໍາລັງຮຸນແຮງຂຶ້ນລະຫວ່າງ ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ແລະ ອັນທະກະ, ທັງສອງເປັນຈອມນາຍແຫ່ງວິວະຮົບ; ກອງຈັດທັບຂອງເຂົາເຫມືອນປ້ອມປາການທີ່ທະລຸບໍ່ໄດ້ ແລະແຖວພູຜາອັນໜາແນ່ນ.

Verse 11

पुरा जयो बभूवापि दैत्यानां बलशालिनाम् । शिवप्रभा वादभवत्प्रमथानां मुने जयः

ໃນກ່ອນນັ້ນ ຊັຍຊະນະເຄີຍເປັນຂອງພວກໄດຕະຍະຜູ້ມີກໍາລັງ. ແຕ່ໂດຍພຣະສິວະຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍອໍານາດ, ໂອ ມຸນີ, ຊັຍຊະນະກໍໄດ້ຕົກແກ່ພວກປຣະມະຖະ.

Verse 12

तच्छुत्वासीद्विषण्णो हि महादैत्योंधकासुरः । कथं स्यान्मे जय इति विचारणपरोऽभवत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ອັນທະກາສຸຣະ ໄດຕະຍະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ກໍເສົ້າໝອງຢ່າງຫນັກ. ແລ້ວເຂົາຫັນໄປສູ່ການຄິດໄຕ່ຕອງທັງໝົດ ວ່າ “ຊັຍຊະນະຈະເປັນຂອງຂ້າໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 13

अपसृत्य ततो युद्धादंधकः परबुद्धिमान् । द्रुतमभ्यगमद्वीर एकलश्शुक्रसन्निधिम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ອັນທະກະ ຜູ້ມີປັນຍາສູງ ໄດ້ຖອນຕົນອອກຈາກສົງຄາມ; ໂອ ວີຣະບຸລຸດ, ລາວໄດ້ໄປຢ່າງວ່ອງໄວ ພຽງລໍາພັງ ເຂົ້າສູ່ສໍານັກຂອງ ສຸກຣະ (Śukra).

Verse 14

प्रणम्य स्वगुरुं काव्यमवरुह्य रथाच्च सः । बभाषेदं विचार्याथ सांजलिर्नीतिवित्तमः

ລາວລົງຈາກລົດສົງຄາມ ແລ້ວກໍ່ກົດກົງນົບນ້ອມຕໍ່ຄູອາຈານຂອງຕົນ ຄາວຍະ (Śukrācārya). ຈາກນັ້ນ ລາວພິຈາລະນາໃຫ້ຮອບຄອບ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວ ດ້ວຍມືປະນົມ—ເປັນຜູ້ຮູ້ທັນນີຕິແລະທຳອັນຖືກຕ້ອງຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 15

अंधक उवाच । भगवंस्त्वामुपाश्रित्य गुरोर्भावं वहामहे । पराजिता भवामो नो सर्वदा जयशालिनः

ອັນທະກະກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ພວກເຮົາອາໄສພຶ່ງພາທ່ານ ແລະຖືຈິດໃຈແຫ່ງສິດຕໍ່ຄູອາຈານ. ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາຢ່າໄດ້ພ່າຍແພ້ເລີຍ; ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາມີໄຊຊະນະຢູ່ເສມອ.”

Verse 16

त्वत्प्रभावात्सदा देवान्समस्तान्सानुगान्वयम् । मन्यामहे हरोषेन्द्रमुखानपि हि कत्तृणान्

ດ້ວຍອໍານາດແຫ່ງພຣະລັດສະໝີຂອງທ່ານ ພວກເຮົາຍ່ອມເຫັນບັນດາເທວະທັງປວງ ພ້ອມບໍລິວານ ເປັນເພີຍໃບຫຍ້າ—ແມ່ນແຕ່ ຮະຣິ (Hari) ແລະ ອິນທຣະ (Indra) ກໍຕາມ.

Verse 17

अस्मत्तो बिभ्यति सुरास्तदा भवदनुग्रहात् । गजा इव हरिभ्यश्च तार्क्ष्येभ्य इव पन्नगाः

ໂດຍພຣະອະນຸເຄາະອັນເມດຕາຂອງພຣະອົງ ເທວະທັງຫຼາຍໃນເວລານັ້ນກໍຢ້ານພວກເຮົາ—ເຫມືອນຊ້າງຢ້ານສິງ ແລະງູຢ້ານຄຣຸດ (ກະຣຸດາ)។

Verse 18

अनिर्भेद्यं पविव्यूहं विविशुर्दैत्य दानवाः । प्रमथानीकमखिलं विधूय त्वदनुग्रहात्

ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ ພວກໄດຕະ ແລະ ດານະວະ ໄດ້ຝ່າເຂົ້າໄປໃນພະວິວິວະຫະອັນບໍ່ອາດແຕກທະລຸໄດ້ (ຮູບຂະບວນດັ່ງສາຍຟ້າ) ແລະໄດ້ສັ່ນສະເທືອນກະຈາຍກອງພຣະມະຖະທັງໝົດ ໂດຍອານຸພຣະເມດຕາຂອງທ່ານ।

Verse 19

वयं त्वच्छरणा भूत्वा सदा गा इव निश्चलाः । स्थित्वा चरामो निश्शंकमाजावपि हि भार्गव

ພວກເຮົາໄດ້ເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະອົງ ແລະຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງເສມືອນງົວທີ່ບໍ່ຫຼົງທາງ. ຢືນໝັ້ນແລ້ວ ພວກເຮົາເຄື່ອນໄຫວໂດຍບໍ່ຢ້ານ ແມ່ນແຕ່ໃນກາງສົງຄາມ, ໂອ ພາຣກະວະ.

Verse 20

रक्षरक्षाभितो विप्र प्रव्रज्य शरणागतान् । असुराञ्छत्रुभिर्वीरैरर्दितांश्च मृतानपि

ໂອ ພຣາຫມັນ, ພວກຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາໄດ້ຮ້ອງຊ້ຳໆວ່າ “ປົກປ້ອງເຮົາ, ປົກປ້ອງເຮົາ!” ແລ້ວອອກໄປສະແຫວງຫາທີ່ພຶ່ງ—ທັງຜູ້ຖືກວີຣະຊັດຕຣູທຳຮ້າຍ ແລະກະທັ້ງຜູ້ຖືກອະສຸຣະຂ້າຕາຍກໍມີ.

Verse 21

प्रथमैर्भीमविक्रांतैः क्रांतान्मृत्युप्रमाथिभिः । सूदितान्पतितान्पश्य हुंडादीन्मद्गणान्वरान्

“ເບິ່ງເຖີດ—ກະນະອັນປະເສີດຂອງຂ້າ, ເລີ່ມຈາກ ຮຸນດາ ແລະອື່ນໆ, ຖືກຟັນຟາດແລະລົ້ມລົງ ໂດຍນັກຮົບຊັ້ນນຳຜູ້ມີພະລັງນ່າຢ້ານ—ຜູ້ຈູ່ໂຈມທີ່ພາຄວາມຕາຍ ແລະຢ່າງຢຳຢີ້ທຸກສິ່ງທີ່ຢູ່ຂ້າງໜ້າ.”

Verse 22

यः पीत्वा कणधूमं वै सहस्रं शरदां पुरा । त्वया प्राप्ता वरा विद्या तस्याः कालोयमागतः

ຜູ້ທີ່ໃນອະດີດເຄີຍດື່ມຄວັນແກບເຂົ້າຢູ່ເປັນພັນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ—ວິທະຍາອັນປະເສີດ (vidyā) ທີ່ທ່ານໄດ້ຮັບເປັນພອນນັ້ນ, ບັດນີ້ເຖິງເວລາໃຫ້ອອກຜົນແລ້ວ.

Verse 23

अद्य विद्याफलं तत्ते सर्वे पश्यंतु भार्गव । प्रमथा असुरान्सर्वान् कृपया जीवयिष्यतः

«ມື້ນີ້ ໂອ ພາຣກະວະ ໃຫ້ທຸກຄົນເຫັນຜົນແຫ່ງວິຊາອັນສັກສິດຂອງເຈົ້າ. ພຣະມະຖະທັງຫຼາຍ ດ້ວຍເມດຕາ ຈະປ່ອຍຊີວິດອະສຸຣະທັງໝົດ»

Verse 24

सनत्कुमार उवाच । इत्थमन्धकवाक्यं स श्रुत्वा धीरो हि भार्गवः । तदा विचारयामास दूयमानेन चेतसा

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງອັນທະກະແລ້ວ ພາຣກະວະຜູ້ໝັ້ນຄົງຍັງຄົງສະຫງົບ; ແຕ່ໃນໃຈຮ້ອນລຸກໄໝ້ ຈຶ່ງເລີ່ມຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງເລິກຊຶ້ງ.

Verse 25

किं कर्तव्यं मयाद्यापि क्षेमं मे स्यात्कथं त्विति । सन्निपातविधिर्जीवः सर्वथानुचितो मम

«ບັດນີ້ຂ້ອຍຄວນເຮັດຫຍັງ? ຈະໃຫ້ມີຄວາມປອດໄພແລະຄວາມສຸກສະຫງົບແກ່ຂ້ອຍໄດ້ແນວໃດ?»—ຄິດດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍເຫັນວ່າ ໃນວິກິດນີ້ ວິທີຕາມວິນັຍຂອງຜູ້ມີຊີວິດ ສໍາລັບຂ້ອຍ ບໍ່ເໝາະສົມໂດຍສິ້ນເຊີງ.

Verse 26

विधेयं शंकरात्प्राप्ता तद्गुणान् प्रति योजये । तद्रणे मर्दितान्वीरः प्रमथैश्शंकरानुगैः

ເມື່ອໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາຈາກພຣະສັງກະຣະ ຂ້ອຍຈະປະພຶດຕົນຕາມຄຸນະແລະພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ. ໃນສົງຄາມນັ້ນ ວີຣະບຸລຸດຖືກປຣະມະຖະ—ຜູ້ຕິດຕາມພຣະສັງກະຣະ—ບີບຂະຍີ້ຢ່າງໜັກ.

Verse 27

शरणागतधर्मोथ प्रवरस्सर्वतो हृदा । विचार्य शुक्रेण धिया तद्वाणी स्वीकृता तदा

ແລ້ວພຣະອົງ ເປັນຜູ້ສູງສຸດໃນທຳມະແຫ່ງການຄຸ້ມຄອງຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ ແລະຄິດໄຕ່ຕອງດ້ວຍໃຈທັງປວງ—ເມື່ອພິຈາລະນາດ້ວຍປັນຍາອັນແຈ້ງໃສແລ້ວ—ຈຶ່ງຮັບເອົາຖ້ອຍຄຳນັ້ນ।

Verse 28

किंचित्स्मितं तदा कृत्वा सोऽब्रवीद्दानवाधिपम् । भार्गवश्शिवपादाब्जं सप्पा स्वस्थेन चेतसा

ໃນເວລານັ້ນ ພາຣຄະວະ (Bhārgava) ຍິ້ມນ້ອຍໆ ແລ້ວເວົ້າກັບຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ (Dānavas)។ ຫຼັງຈາກນະມັດສະການບູຊາພຣະບາດດອກບົວຂອງພຣະສິວະ (Śiva) ດ້ວຍໃຈສະຫງົບໝັ້ນຄົງ ທ່ານຈຶ່ງເວົ້າອອກມາ។

Verse 29

शुक्र उवाच । यत्त्वया भाषितं तात तत्सर्वं तथ्यमेव हि । एतद्विद्योपार्जनं हि दानवार्थं कृतं मया

ສຸກຣະ (Śukra) ກ່າວວ່າ: «ໂອ ລູກທີ່ຮັກ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າເວົ້າທັງໝົດນັ້ນ ແທ້ທຸກປະການ. ການໄດ້ມາຊຶ່ງວິທະຍາອັນສັກສິດນີ້ ຂ້າໄດ້ກະທຳເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ດານະວະ (Dānavas)»។

Verse 30

दुस्सहं कणधूमं वै पीत्वा वर्षसहस्रकम् । विद्येयमीश्वरात्प्राप्ता बंधूनां सुखदा सदा

ໂດຍອົດທົນດື່ມດົມຄວັນແກບເຂົ້າທີ່ທົນບໍ່ໄດ້ ຕະຫຼອດພັນປີ ວິທະຍາອັນສັກສິດນີ້ໄດ້ຮັບມາຈາກພຣະອິສະວະຣະ (Īśvara) ແລະມັນເປັນຜູ້ປະທານຄວາມສຸກແກ່ຍາດພີ່ນ້ອງຢູ່ເສມອ.

Verse 31

प्रमथैर्मथितान्दैत्यान्रणेहं विद्ययानया । उत्थापयिष्ये म्लानानि शस्यानि जलभुग्यथा

«ໃນສົງຄາມນີ້ ດາຍຕະທີ່ຖືກພຣະມະຖະບົດບີ້ບົດບັງ—ຂ້າຈະຟື້ນຄືນພວກເຂົາດ້ວຍວິທະຍານີ້ ເຫມືອນນ້ຳທີ່ເຮັດໃຫ້ນາທີ່ເຫື່ອຍແຫ້ງຟື້ນຂຶ້ນ»។

Verse 32

निर्व्रणान्नीरुजः स्वस्थान्सुप्त्वेव पुन रुत्थितान् । मुहूर्तेस्मिंश्च द्रष्टासि दैत्यांस्तानुत्थितान्निजान्

«ໃນພຽງຊົ່ວຂະນະ ເຈົ້າຈະເຫັນດານະວະເຫຼົ່ານັ້ນ—ກອງທັບຂອງເຈົ້າ—ລຸກຂຶ້ນອີກ ເຫມືອນຕື່ນຈາກການນອນ: ບໍ່ມີບາດແຜ, ບໍ່ມີຄວາມເຈັບ, ແລະກັບຄືນສູ່ສະພາບເດີມ»។

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा सोधकं शुक्रो विद्यामावर्तयत्क विः । एकैकं दैत्यमुद्दिश्य स्मृत्वा विद्येशमादरात्

ສະນັດກຸມາຣະກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ສຸກຣະ—ຜູ້ຮູ້ປັນຍາ—ໄດ້ເລີ່ມໃຫ້ພິທີຊຳລະມົນທິນເຄື່ອນໄຫວ ໂດຍອັນເຊີນວິທະຍາອັນສັກສິດຂອງຕົນ. ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ລາວລະລຶກເຖິງ Vidyeśa ແລະ ຊີ້ນຳພະລັງນັ້ນໄປຫາໄດຕະຍະແຕ່ລະຕົນ ທີລະຄົນ.

Verse 34

विद्यावर्तनमात्रेण ते सर्वे दैत्यदानवाः । उत्तस्थुर्युगपद्वीरास्सुप्ता इव धृतायुधाः

ດ້ວຍການຫັນວຽນຂອງວິທະຍາມົນນັ້ນແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ, ໄດຕະຍະ ແລະ ດານະວະທັງໝົດ—ວີຣະບຸລຸດ—ລຸກຂຶ້ນພ້ອມກັນ, ດັ່ງນັກຮົບທີ່ຕື່ນຈາກການນອນ ແລະ ຖືອາວຸດຢູ່ແລ້ວ.

Verse 35

सदाभ्यस्ता यथा वेदास्समरे वा यथाम्बुदा । श्रदयार्थास्तथा दत्ता ब्राह्मणेभ्यो यथापदि

ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ພຣະເວດາຖືກຝຶກປະຕິບັດຢ່າງສະເໝີ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັບເມກຝົນທີ່ຮວມຕົວຕາມການເວລາແຫ່ງສົງຄາມ, ດັ່ງນັ້ນເອງ ທານທີ່ຖວາຍດ້ວຍສັດທາ ກໍຖືກມອບໃຫ້ແກ່ພຣາຫມະນະໃນທຸກໂອກາດອັນຄວນ, ຕາມຫຼັກທີ່ຖືກຕ້ອງ.

Verse 36

उज्जीवितांस्तु तान्दृष्ट्वा हुंडादींश्च महासुरान् । विनेदुरसुराः सर्वे जलपूर्णा इवांबुदाः

ເມື່ອເຫັນພວກນັ້ນຟື້ນຄືນຊີວິດ ແລະເຫັນອະສຸຣະໃຫຍ່ໆ ເລີ່ມຈາກ ຮຸ່ນດາ ອະສຸຣະທັງປວງກໍຮ້ອງຄຳຮາມ ດັ່ງເມກທີ່ອຸ້ມນ້ຳໜັກໜ່ວງ।

Verse 37

रणोद्यताः पुनश्चासन्गर्जंतो विकटान्रवान् । प्रमथैस्सह निर्भीता महाबलपराक्रमाः

ພວກເຂົາກໍກັບມາຢືນພ້ອມຮົບອີກຄັ້ງ ຮ້ອງຄຳຮາມດ້ວຍສຽງນ່າສະພຶງກົວ। ບໍ່ຫວາດຫວັນ ພວກເຂົາກ້າວໜ້າພ້ອມກັບພຣະມະຖະ ມີພະລັງໃຫຍ່ ແລະວິລະກຳກ້າຫານ।

Verse 38

शुक्रेणोज्जीवितान्दृष्ट्वा प्रमथा दैत्यदानवान् । विसिष्मिरे ततस्सर्वे नंद्याद्या युद्धदुर्मदाः

ເມື່ອເຫັນວ່າ ພວກໄດຕະ ແລະ ດານະວະ ຖືກຊຸກຣະຟື້ນຊີວິດຄືນ ພຣະມະຖະທັງຫມົດ—ນັນດີ ແລະ ອື່ນໆ ຜູ້ເມົາມົນດ້ວຍຄວາມຍ່າງຍິ່ງໃນສົງຄາມ—ກໍພາກັນພິສົດປະຫລາດໃຈຢ່າງຫນັກ।

Verse 39

विज्ञाप्यमेवं कर्मैतद्देवेशे शंकरेऽखिलम् । विचार्य बुद्धिमंतश्च ह्येवं तेऽन्योन्यमब्रुवन्

ດັ່ງນັ້ນ ການກະທຳທັງຫມົດນີ້ ໄດ້ຖືກກາບທູນຕໍ່ ພຣະສັງກະຣະ ຈອມເທວະທັງປວງ. ແລ້ວບັນດາຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ພິຈາລະນາ ແລະ ເວົ້າກັນເອງດັ່ງນີ້।

Verse 40

आश्चर्यरूपे प्रमथेश्वराणां तस्मिंस्तथा वर्तति युद्धयज्ञे । अमर्षितो भार्गवकर्म दृष्ट्वा शिलादपुत्रोऽभ्यगमन्महेशम्

ໃນຂະນະທີ່ຍັດຍາສົງຄາມອັນນ່າອັດສະຈັນ ດຳເນີນໄປພາຍໃຕ້ການນຳຂອງອົງເຈົ້າແຫ່ງຄະນະ, ນັນດີ ບຸດຂອງສິລາດາ ເຫັນກຳມະຂອງພາຣຄະວະ (ປະຣະຊຸຣາມ) ແລ້ວເກີດຄວາມໂກດກ້າ ໄປຫາພຣະມະເຫສວຣະໃນທັນທີ.

Verse 41

जयेति चोक्त्वा जययोनिमुग्रमुवाच नंदी कनकावदातम् । गणेश्वराणां रणकर्म देव देवैश्च सेन्द्रैरपि दुष्करं सत्

ນັນດີຮ້ອງວ່າ “ໄຊຊະນະ! ໄຊຊະນະ!” ແລ້ວກ່າວຕໍ່ອົງຜູ້ດຸດັນ ຜຸດຜ່ອງດັ່ງຄຳບໍລິສຸດວ່າ: “ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ການຮົບຂອງບັນດາອົງເຈົ້າແຫ່ງຄະນະ ແທ້ຈິງຍາກຢິ່ງ—ແມ່ນແຕ່ພວກເທວະ ແລະອິນທຣະພ້ອມພວກເຂົາກໍຍັງຍາກ.”

Verse 42

तद्भार्गवेणाद्य कृतं वृथा नस्संजीवतांस्तान्हि मृतान्विपक्षान् । आवर्त्य विद्यां मृतजीवदात्रीमेकेकमुद्दिश्य सहेलमीश

ໂອ ພຣະອົງ, ສິ່ງທີ່ພາຣຄະວະເຮັດໃນມື້ນີ້ ເປັນການເສຍເປົ່າສຳລັບພວກເຮົາ; ເພາະລາວກຳລັງຊຸບຊີວິດຄືນໃຫ້ພວກສັດຕູທີ່ຕາຍແລ້ວ. ດ້ວຍການເອີ້ນຄືນວິທະຍາອັນໃຫ້ຊີວິດແກ່ຜູ້ຕາຍ, ລາວຟື້ນພວກເຂົາຂຶ້ນທີລະຄົນ ຢ່າງງ່າຍດາຍ.

Verse 43

तुहुंडहुंडादिककुंभजंभविपा कपाकादिमहासुरेन्द्राः । यमालयादद्य पुनर्निवृत्ता विद्रावयंतः प्रमथांश्चरंति

ອະສຸຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ຕູຮຸນດາ, ຮຸນດາ, ກຸມພະ, ຈັມພະ, ວິປາກະ, ກະປາກະ ແລະອື່ນໆ—ມື້ນີ້ກັບຄືນຈາກສຳນັກຂອງພະຍົມ ແລ້ວພາກັນຕະເວນ ຂັບໄລ່ພຣະມະຖາທັງຫຼາຍ।

Verse 44

यदि ह्यसौ दैत्यवरान्निरस्तान्संजीवयेदत्र पुनः पुनस्तान् । जयः कुतो नो भविता महेश गणेश्वराणां कुत एव शांतिः

ຖ້າຫາກວ່າເຂົາຈະຊຸກຊີວິດອີກເທື່ອແລ້ວເທື່ອເລົ່າ ໃຫ້ແກ່ອະສຸຣະຊັ້ນເລີດທີ່ຖືກຂັບລົງຢູ່ນີ້, ໂອ້ ມະເຫສະ, ຊັຍຊະນະຈະເປັນຂອງພວກເຮົາໄດ້ແນວໃດ? ແລ້ວຄວາມສະຫງົບສຸກຂອງພວກກະເນສະວະຣະຈະມາແຕ່ໃສ?

Verse 45

सनत्कुमार उवाच । इत्येवमुक्तः प्रमथेश्वरेण स नंदिना वै प्रमथेश्वरेशः । उवाच देवः प्रहसंस्तदानीं तं नंदिनं सर्वगणेशराजम्

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນັນດິນ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພຣະມະຖາ ໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ພຣະເທວະຜູ້ເປັນຈອມເຈົ້ານັ້ນ ກໍຍິ້ມໃນຂະນະນັ້ນ ແລະກ່າວຕໍ່ນັນດິນ ຜູ້ເປັນຣາຊາແຫ່ງກະນະທັງປວງ।

Verse 46

शिव उवाच । नन्दिन्प्रयाहि त्वरितोऽति मात्रं द्विजेन्द्रवर्यं दितिनन्दनानाम् । मध्यात्समुद्धृत्य तथा नयाशु श्येनो यथा लावकमंडजातम्

ພຣະສິວະ ກ່າວວ່າ: “ນັນດິນ, ໄປເດີນທາງໃນທັນທີ ຢ່າງວ່ອງໄວຍິ່ງ. ຈາກກາງຫມູ່ລູກຂອງດິຕິ ຈົ່ງຊັກຂຶ້ນເອົາພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດນັ້ນ ແລ້ວນຳມາທີ່ນີ້ໃຫ້ໄວ, ເຫມືອນເຫຍື່ອງຊຽນຊັກລູກນົກອອກຈາກຝູງ.”

Verse 47

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे अंधकयुद्धे शुक्रनिगीर्णनवर्णनं नाम सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ໃນປຶ້ມທີ 2 ຄື ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ໃນພາກທີ 5 ຊື່ ຢຸດທະຂັນດະ ໃນສົງຄາມກັບອັນທະກະ ບົດທີ 47 ຈົບລົງ ມີຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາເລື່ອງສຸກຣະຖືກກືນ»।

Verse 48

तं रक्ष्यमाणं दितिजैस्समस्तैः पाशासिवृक्षोपलशैलहस्तैः । विक्षोभ्य दैत्यान्बलवाञ्जहार काव्यं स नन्दी शरभो यथेभम्

ແມ່ນແຕ່ຖືກປົກປ້ອງຮອບດ້ານໂດຍອະສຸຣະຜູ້ເກີດຈາກດິຕິ ຜູ້ຖືບ່ວງບາດແລະດາບ ຖືຕົ້ນໄມ້ ກ້ອນຫີນ ແລະຫີນຜາພູເຂົາໃນມື ນັນດີຜູ້ມີພະລັງກໍໄດ້ສັ່ນສະເທືອນພວກໄດຕະຍະໃນສົງຄາມ ແລະຊິງເອົາກາວຍະ (ສຸກຣາຈາຣຍະ) ໄປດ້ວຍກຳລັງ ດັ່ງສະຣະພະອັນດຸຮ້າຍຊະນະຊ້າງ।

Verse 49

स्रस्तांबरं विच्युतभूषणं च विमुक्तकेशं बलिना गृहीतम् । विमोचयिष्यंत इवानुजग्मुः सुरारयस्सिंहरवांस्त्यजंतः

ເສື້ອຜ້າຂອງລາວຫຼຸດລົງ ເຄື່ອງປະດັບກໍຫຼຸດຫາຍ ແລະຜົມກໍຫຼຸດລົງກະຈາຍ—ດັ່ງນັ້ນຖືກຜູ້ມີພະລັງຈັບໄວ້. ບັນດາສັດຕູແຫ່ງເທວະດາຕາມຫຼັງໄປ ປານດັ່ງຈະປົດປ່ອຍລາວ ພ້ອມກັບປ່ອຍສຽງຮ້ອງດັ່ງສິງໂຕ।

Verse 50

दंभोलि शूलासिपरश्वधानामुद्दंडचक्रोपलकंपनानाम् । नंदीश्वरस्योपरि दानवेन्द्रा वर्षं ववर्षुर्जलदा इवोग्रम्

ດັ່ງເມກພາຍຸອັນດຸຮ້າຍທີ່ຫຼົ່ນຝົນແຮງ ບັນດາຈອມດານະວະໄດ້ສາດອາວຸດອັນນ່າຢ້ານໃສ່ ນັນດີອີສະວະຣະ—ວັດຊຣະ, ຕຣິສູນ, ດາບ, ຂວານ, ຄອນໜັກ, ຈັກຣະ ແລະ ຫີນປາ ຈົນສະໜາມຮົບສັ່ນໄຫວ.

Verse 51

तं भार्गवं प्राप्य गणाधिराजो मुखाग्निना शस्त्रशतानि दग्ध्वा । आयात्प्रवृद्धेऽसुरदेवयुद्धे भवस्य पार्श्वे व्यथितारिपक्षः

ເມື່ອເຂົາເຂົ້າເຖິງ ພາຣຄະວະ (ສຸກຣະ) ຈອມແຫ່ງຄະນະຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ເຜົາອາວຸດນັບຮ້ອຍດ້ວຍໄຟທີ່ພຸ່ງອອກຈາກປາກ. ແລ້ວເມື່ອສົງຄາມລະຫວ່າງອະສຸຣະແລະເທວະຮຸນແຮງຂຶ້ນ ເຂົາໄດ້ໄປຢືນຂ້າງພຣະພະວະ ຫຼັງຈາກທຳໃຫ້ຝ່າຍສັດຕູທຸກທົນ.

Verse 52

अयं स शुक्रो भगवन्नितीदं निवेदयामास भवाय शीघ्रम् । जग्राह शुक्रं स च देवदेवो यथोपहारं शुचिना प्रदत्तम्

ດັ່ງນັ້ນ ຊຸກຣະ (ອາຈານຂອງອະສຸຣະ) ໄດ້ຮີບຮ້ອນທູນເລື່ອງນີ້ແດ່ ພຣະພະວະ (ພຣະສິວະ) ໂດຍໄວ. ແລະພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ກໍໄດ້ຮັບເອົາຊຸກຣະ ເຫມືອນກັບຮັບເອົາເຄື່ອງບູຊາອັນບໍລິສຸດ ທີ່ຖວາຍດ້ວຍໃຈສະອາດແລະເຄົາລົບ.

Verse 53

न किंचिदुक्त्वा स हि भूतगोप्ता चिक्षेप वक्त्रे फलवत्कवीन्द्रम् । हाहारवस्तैरसुरैस्समस्तैरुच्चैर्विमुक्तो हहहेति भूरि

ໂດຍບໍ່ເວົ້າຫຍັງເລີຍ, ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຫມູ່ພູດະ ໄດ້ໂຍນກະວີເອກ—ດັ່ງຜົນໄມ້ສຸກ—ເຂົ້າໄປໃນປາກຂອງພຣະອົງ. ແລ້ວອະສຸຣະທັງຫມົດຮ້ອງ “ຮາ! ຮາ!” ດ້ວຍຄວາມຕົກໃຈ, ແລະສຽງຫົວເຮາະດັງໆ “ຮະ ຮະ ເຮ” ກໍປະທຸຂຶ້ນຢ່າງຫຼາຍ.