हिरण्यकशिपोः क्रोधः तथा देवप्रजाकदनम् — Hiraṇyakaśipu’s Wrath and the Affliction of Devas and Beings

Verse 1

अथ विज्ञापितो देवैर्व्यास तैरात्मभूर्विधिः । परीतो भृगुदक्षाद्यैर्ययौ दैत्येश्वराश्रमम्

ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ເມື່ອໄດ້ຮັບການແຈ້ງຈາກເຫຼົ່າເທວະດາ, ພຣະພົມ (ວິທິ) ຜູ້ບັງເກີດດ້ວຍຕົນເອງ ກໍបានສະເດັດອອກໄປ ໂດຍມີພຣະພຣຶຄຸ, ພຣະທັກສະ ແລະ ຜູ້ອື່ນໆ ແວດລ້ອມ, ມາຍັງອາສົມຂອງເຈົ້າແຫ່ງໄທຕະຍະ.

Verse 2

कुतूहलमिति श्रोतुं ममाऽतीह मुनीश्वर । तच्छ्रावय कृपां कृत्वा ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते

ຂ້າແຕ່ພຣະມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມປາດຖະໜາຢ່າງຍິ່ງທີ່ຈະໄດ້ຍິນເລື່ອງນີ້ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ອັນສັກສິດ. ຂໍຄວາມກະລຸນາເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງດ້ວຍເຖີດ. ຂ້າແຕ່ພຣະບຸດແຫ່ງພຣະພົມ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບໄຫວ້ທ່ານ.

Verse 3

ततो गृहीतस्स मृगाधिपेन भुजैरनेकैर्गिरिसारवद्भि । निधाय जानौ स भुजांतरेषु नखांकुरैर्दानवमर्मभिद्भिः

ຈາກນັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສັດປ່າໄດ້ຈັບລາວດ້ວຍແຂນຫຼາຍເບື້ອງ ທີ່ແຂງແກ່ນຄືກັບເນື້ອແທ້ຂອງພູເຂົາ. ໂດຍວາງອະສູນໄວ້ເທິງຫົວເຂົ່າ ແລະລະຫວ່າງແຂນ ພຣະອົງໄດ້ຈີກຈຸດສຳຄັນດ້ວຍປາຍເລັບ.

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । भ्रातर्येवं विनिहते हरिणा क्रोडमूर्तिना । हिरण्यकशिपुर्व्यास पर्यतप्यद्रुषा शुचा

ສະນັດກຸມານ ກ່າວວ່າ: ໂອ້ ວະຍາສະ ເອີຍ, ເມື່ອນ້ອງຊາຍຂອງລາວຖືກຂ້າໂດຍພຣະຫະລິ ໃນຮູບຂອງໝູປ່າ, ຫິຣັນຍະກະສິປຸ ກໍມີຄວາມເຈັບປວດໃນໃຈ ດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ ແລະຄວາມທຸກໂສກ.

Verse 5

ततः प्रजानां कदनं विधातुं कदनप्रियान् । निर्दिदेशाऽसुरान्वीरान्हरि वैरप्रियो हि सः

ຈາກນັ້ນ ພຣຣະຫະລິ ຜູ້ທີ່ມັກການເປັນສັດຕູ ໄດ້ສັ່ງໃຫ້ພວກອະສູນຜູ້ກ້າຫານ ທີ່ມັກການຂ້າຟັນ ເລີ່ມຕົ້ນການທຳລາຍປະຊາຊົນ.

Verse 6

अथ ते भर्तृसंदेशमादाय शिरसाऽसुराः । देवप्रजानां कदनं विदधुः कदनप्रियाः

ຈາກນັ້ນ ພວກອະສູນເຫຼົ່ານັ້ນ ໂດຍຮັບເອົາຄຳສັ່ງຂອງນາຍຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນການທຳລາຍພວກເທວະດາ ແລະປະຊາຊົນ ຍ້ອນພວກເຂົາມັກການຂ້າຟັນຢູ່ສະເໝີ.

Verse 7

ततो विप्रकृते लोकेऽसुरैस्तेर्दुष्टमानसैः । दिवं देवाः परित्यज्य भुवि चेरुरलक्षिताः

ຈາກນັ້ນ ເມື່ອໂລກຖືກເຮັດໃຫ້ວຸ້ນວາຍໂດຍພວກອະສູນທີ່ມີຈິດໃຈຊົ່ວຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ, ພວກເທວະດາໄດ້ຖິ້ມສະຫວັນ ແລະຍ້າຍໄປມາໃນໂລກ, ໂດຍບໍ່ມີໃຜຮູ້ຈັກ ແລະປິດບັງຕົວ.

Verse 8

हिरण्यकशिपुर्भ्रातुस्संपरेतस्य दुःखितः । कृत्वा करोदकादीनि तत्कलत्राद्यसांत्वयत्

ຮິຣັນຍະກະຊິປຸ ໂສກເສົ້າຕໍ່ອ້າຍຊາຍຜູ້ລ່ວງລັບ ໄດ້ປະກອບພິທີສົບຕາມຈະຣີດ ເລີ່ມດ້ວຍການຖວາຍນ້ຳ (ກະໂຣດະກ) ແລ້ວຈຶ່ງປອບໂຍນພັນລະຍາຂອງອ້າຍ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງຜູ້ໂສກເສົ້າອື່ນໆ।

Verse 9

ततस्स दैत्यराजेन्द्रो ह्यजेयमजरामरम् । आत्मानमप्र तिद्वंद्वमेकराज्यं व्यधित्सत

ຕໍ່ມາ ຈອມກະສັດແຫ່ງພວກໄດຕະ ໄດ້ຕັ້ງໃຈຈະສະຖາປະນາຕົນໃຫ້ເປັນຜູ້ບໍ່ມີໃຜຊະນະໄດ້ ບໍ່ແກ່ ບໍ່ຕາຍ ແລະບໍ່ມີຄູ່ຕໍ່ສູ້ ເປັນກະສັດສູງສຸດພຽງຜູ້ດຽວ।

Verse 10

स तेपे मंदरद्रोण्यां तपः परमदारुणम् । ऊर्द्ध्वबाहुर्नभोदृष्टिः षादांगुष्ठाश्रितावनिः

ທີ່ນັ້ນ ໃນຫຸບເຂົາມັນດະຣາ ລາວໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນຮຸນແຮງຢ່າງຍິ່ງ—ຢືນຊູມືຂຶ້ນ ຈ້ອງມອງຟ້າ ແລະຢືນຢູ່ເທິງດິນໂດຍອາໄສພຽງນິ້ວຕີນຫົກ—ໝັ້ນຄົງໃນຕະປະເພື່ອຂໍພຣະກະລຸນາຈາກພຣະສິວະ।

Verse 11

तस्मिंस्तपस्तप्यमाने देवास्सर्वे बलान्विताः । दैत्यान्सर्वान्विनिर्जित्य स्वानि स्थानानि भेजिरे

ໃນຂະນະທີ່ການບຳເນັດຕະປະນັ້ນກຳລັງດຳເນີນຢູ່ ພຣະເທວະທັງປວງໄດ້ມີພະລັງເພີ່ມພູນ ຊະນະພວກໄດຕະທັງໝົດ ແລ້ວກັບຄືນສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ—ໂດຍອຳນາດທີ່ຟື້ນຟູຂຶ້ນເມື່ອລະບຽບເທວະຖືກຄ້ຳຈຸນດ້ວຍຕະປະ।

Verse 12

तस्य मूर्द्ध्नस्समुद्भूतः सधूमोग्निस्तपोमयः । तिर्यगूर्द्ध्वमधोलोकानतपद्विष्वगीरितः

ຈາກສະຫຼອງຫົວຂອງພຣະອົງ ໄຟທີ່ມີຄວັນຫໍ້ຫຸ້ມ ເກີດຂຶ້ນ ເປັນໄຟແຫ່ງຕະປະສະຍາ; ມັນແຜ່ໄປທຸກທິດ ເຜົາໂລກທັງສາມ—ຂ້າງ, ເທິງ, ແລະ ລຸ່ມ।

Verse 13

तेन तप्ता दिवं त्यक्त्वा ब्रह्मलोकं ययुस्सुराः । धात्रे विज्ञापयामासुस्तत्तपोविकृताननाः

ດ້ວຍຄວາມຮ້ອນອັນເຜົາໄໝ້ຈາກຕະປະນັ້ນ ເທວະທັງປວງໄດ້ລະທິ້ງສະຫວັນ ແລະໄປສູ່ໂລກພຣະພຣະຫມາ. ໃບໜ້າຂອງເຂົາເຈົ້າຜິດແປກໄປດ້ວຍຄວາມທຸກທ້ອນຈາກຕະປະ ແລະໄດ້ທູນວິນຍາບາຍຕໍ່ຜູ້ສ້າງ (ທາຕຣິ).

Verse 15

प्रताप्य लोकानखिलांस्ततोऽसौ समागतं पद्मभवं ददर्श । वरं हि दातुं तमुवाच धाता वरं वृणीष्वेति पितामहोपि । निशम्य वाचं मधुरां विधातुर्वचोऽब्रवीदेव ममूढबुद्धिः

ເມື່ອເຂົາໄດ້ປະກາດອຳນາດຂອງຕົນ ກົດຂີ່ໂລກທັງປວງແລ້ວ ເຂົາກໍເຫັນພຣະປັດມະພະວະ (ພຣະພຣະຫມາ) ມາຮອດ. ຜູ້ສ້າງ—ພຣະປິຕາມະຫາ—ປາດຖະນາຈະປະທານພອນ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ຈົ່ງເລືອກພອນເຖີດ.” ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອັນຫວານຂອງຜູ້ຈັດວາງ (ພຣະພຣະຫມາ) ຜູ້ມີປັນຍາຫຼົງຜິດນັ້ນກໍຕອບກັບ.

Verse 16

हिरण्यकशिपुरुवाच । मृत्योर्भयं मे भगवन्प्रजेश पितामहाभून्न कदापि देव । शास्त्रास्त्रपाशाशनिशुष्कवृक्षगिरीन्द्रतोयाग्निरिपुप्रहारैः

ຫິຣັນຍະກະຊິປຸ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຜູ້ຈະເລີນ, ໂອ ພຣະປຣະຊາປະຕິ, ໂອ ພຣະປິຕາມະຫາເທວະ—ຄວາມຢ້ານຕາຍບໍ່ເຄີຍເກີດໃນຂ້າເລີຍ; ບໍ່ວ່າຈາກຄຳສັ່ງສັກສິດ ຫຼື ອາວຸດ, ຈາກບ່ວງຄໍ, ຟ້າຜ່າ, ໄມ້ແຫ້ງ, ພູ, ນ້ຳ, ໄຟ, ຫຼື ການຕີຂອງສັດຕູ.»

Verse 17

देवैश्च दैत्यैर्मुनिभिश्च सिद्धैस्त्वत्सृष्टजीवैर्बहुवाक्यतः किम् । स्वर्गे धरण्यां दिवसे निशायां नैवोर्द्ध्वतो नाप्यधतः प्रजेश

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ, ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປເພື່ອຫຍັງ? ບໍ່ວ່າໃນໝູ່ເທວະ, ໃນໝູ່ໄດຕະຍະ, ໃນໝູ່ມຸນີ ຫຼື ສິດທະ—ໃນບັນດາສັດທັງຫມົດທີ່ພຣະອົງສ້າງ—ບໍ່ວ່າໃນສະຫວັນ ຫຼື ໃນແຜ່ນດິນ, ກາງວັນ ຫຼື ກາງຄືນ, ທັງເທິງກໍບໍ່ມີ ທັງລຸ່ມກໍບໍ່ມີ ຜູ້ໃດເທົ່າທຽມພຣະອົງ.

Verse 18

सनत्कुमार उवाच । तस्यैतदीदृग्वचनं निशम्य दैत्येन्द्र तुष्टोऽस्मि लभस्व सर्वम् । प्रणम्य विष्णुं मनसा तमाह दयान्वितोऽसाविति पद्मयोनिः

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນທີ່ກ່າວຢ່າງນັ້ນ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະກໍພໍໃຈ: «ເຮົາພໍໃຈແລ້ວ—ຈົ່ງຮັບເອົາທຸກສິ່ງ.» ແລ້ວ ປັດມະໂຍນິ (ພຣະພຣະຫມາ) ນ້ອມຈິດກາບໄຫວ້ພຣະວິສະນຸ ແລະເວົ້າກັບພຣະອົງ ເຫັນວ່າພຣະອົງເປັນຜູ້ເມດຕາກະລຸນາ.

Verse 19

अलं तपस्ते परिपूर्ण कामस्समाः सहस्राणि च षण्णवत्य । उत्तिष्ठ राज्यं कुरु दानवानां श्रुत्वा गिरं तत्सुमुखो बभूव

«ພໍແລ້ວກັບຕະປະຂອງເຈົ້າ—ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຈົ້າສໍາເລັດຄົບຖ້ວນ ແມ່ນແມ່ນຫຼັງຈາກ 1096 ປີ. ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນບັດນີ້ ແລະຮັບຮາຊະອໍານາດເຫນືອດານະວະ»। ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ໃບໜ້າຂອງເຂົາກໍສະຫວ່າງໄສ ແລະຍິນດີປິຕິ।

Verse 20

राज्याभिषिक्तः प्रपितामहेन त्रैलोक्यनाशाय मतिं चकार । उत्साद्य धर्मान् सकलान्प्रमत्तो जित्वाहवे सोपि सुरान्समस्तान्

ເມື່ອຖືກພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ປະພອມອະພິເສກເປັນກະສັດ ເຂົາກໍຕັ້ງໃຈຈະທໍາລາຍສາມໂລກ. ດ້ວຍຄວາມເມົາມົນໃນອໍານາດ ເຂົາໄດ້ທໍາລາຍທຳມະທັງປວງ ແລະໃນສົງຄາມ ເຂົາກໍຊະນະເທວະທັງຫມົດດ້ວຍ।

Verse 21

ततो भयादिंद्रमुखाश्च देवाः पितामहाज्ञां समवाप्य सर्वे । उपद्रुता दैत्यवरेण जाताः क्षीरोदधिं यत्र हरिस्तु शेते

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ເທວະທັງປວງນໍາໂດຍອິນທຣະ ໄດ້ຮັບພຣະບັນຊາຂອງພິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ແລະຖືກລົບກວນໂດຍອະສຸຣະຜູ້ເລີດນັ້ນ ຈຶ່ງພາກັນໄປຫາທະເລນ້ໍານົມ ບ່ອນທີ່ຮາຣິ (ວິສນຸ) ບັນທົມພັກຢູ່।

Verse 22

आराधयामासुरतीव विष्णुं स्तुत्वा वचोभित्सुखदं हि मत्वा । निवेदयामासुरथो प्रसन्नं दुःखं स्वकीयं सकलं हि तेते

ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ບູຊາພຣະວິສນຸດ້ວຍຄວາມສັດທາຢ່າງແຮງກ້າ. ໄດ້ສັນລະເສີນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາ ເຫັນວ່າເປັນຄໍາປອບໃຈແທ້ ແລ້ວເຂົ້າໄປຫາພຣະອົງດ້ວຍໃຈປິຕິ ແລະຖວາຍທຸກຂ໌ຂອງຕົນທັງໝົດໃຫ້ພຣະອົງຮູ້.

Verse 23

श्रुत्वा तदीयं सकलं हि दुःखं तुष्टो रमेशः प्रददौ वरांस्तु । उत्थाय तस्माच्छयनादुपेन्द्रो निजानुरूपैर्विविधैर्वचोभिः

ເມື່ອພຣະຣາເມຊະ (ພຣະວິສນຸ) ໄດ້ຟັງທຸກຂ໌ຂອງເຂົາຢ່າງຄົບຖ້ວນ ພຣະອົງກໍພໍໃຈ ແລະປະທານພອນ. ຈາກນັ້ນ ອຸເປນດຣະ (ພຣະວິສນຸ) ລຸກຈາກຕຽງນັ້ນ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄໍາຫຼາຍປະການ ທີ່ເໝາະກັບການນັ້ນ ແລະກັບຜູ້ທີ່ມາຂໍ.

Verse 24

आश्वास्य देवानखिलान्मुनीन्वा उवाच वैश्वानरतुल्यतेजाः । दैत्यं हनिष्ये प्रसभं सुरेशाः प्रयात धामानि निजानि तुष्टाः

ເມື່ອປອບໃຈເທວະທັງປວງ ແລະ ມຸນີທັງຫຼາຍແລ້ວ ຜູ້ມີຣັດສະຫມີດັ່ງໄຟລຸກໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມເທວະ, ຂ້າຈະຂ້າໄດຕະຢ່າງບັງຄັບ. ຈົ່ງກັບໄປສູ່ວິມານຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍໃຈພໍໃຈ»។

Verse 25

श्रुत्वा रमेशस्य वचस्सुरेशाः शक्रादिकास्ते निखिलाः सुतुष्टाः । ययुः स्वधामानि हिरण्यनेत्रानुजं च मत्वा निहतं मुनीश

ໂອ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງ ຣາເມສະ (ພຣະສິວະ) ແລ້ວ ຈອມເທວະທັງປວງ—ອິນທຣະ ແລະ ອື່ນໆ—ກໍພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ. ເຂົາເຈົ້າເຊື່ອວ່ານ້ອງຊາຍຂອງ ຮິຣັນຍະເນດຣະ ຖືກຂ້າແລ້ວ ແລະ ຈຶ່ງກັບໄປສູ່ວິມານຂອງຕົນ।

Verse 26

आश्रित्य रूपं जटिलं करालं दंष्ट्रायुधं तीक्ष्णनखं सुनासम् । सैंहं च नारं सुविदारितास्यं मार्तंडकोटिप्रतिमं सुघोरम्

ພຣະອົງຊົງຮັບຮູບອັນນ່າຢ້ານ ຜົມຈະຕາພັນກັນ ໜ້າຕາດຸຮ້າຍ ມີເຂົ້ວເປັນອາວຸດ ເລັບແຫຼມຄົມ ແລະ ດັ່ງຈົມູກງາມ; ມີທັງຄວາມເປັນສິງ ແລະ ຄວາມເປັນມະນຸດ, ປາກອ້າກວ້າງນ່າສະພຶງ, ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງພຣະອາທິດສິບລ້ານ, ນ່າກົວຢ່າງຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້।

Verse 27

युगांतकालाग्निसमप्रभावं जगन्मयं किं बहुभिर्वचोभिः । अस्तं रवौसोऽपि हि गच्छतीशो गतोऽसुराणां नगरीं महात्मा

ຣັດສະຫມີຂອງພຣະອົງເຫມືອນໄຟໃນການສິ້ນສຸດແຫ່ງຍຸກ ແລະ ພຣະອົງແຜ່ຊຶມທົ່ວຈັກກະວານ—ຈະຕ້ອງເວົ້າຫຼາຍໄປເພື່ອຫຍັງ? ເມື່ອຕາເວັນຕົກ ຈອມອິດທິລິດນັ້ນກໍອອກເດີນທາງ ແລະ ມະຫາອາດມາໄດ້ໄປສູ່ນະຄອນຂອງອະສຸຣາ।

Verse 28

कृत्वा च युद्धं प्रबलैस्स दैत्यैर्हत्वाथ तान्दैत्यगणान्गृहीत्वा । बभ्राम तत्राद्रुतविक्रमश्च बभंज तांस्तानसुरान्नृसिंहः

ຫຼັງຈາກຮົບພົບກັບໄດຕະຜູ້ແຂງກ້າ ນຣະສິງຫະໄດ້ຂ້າຝູງອະສຸຣາເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ຈັບກຸມໄວ້. ແລ້ວດ້ວຍວິກຣະມະອັນວ່ອງໄວ ແລະ ຕ້ານທານບໍ່ໄດ້ ພຣະອົງກໍທ່ອງໄປທົ່ວນັ້ນ ແລະ ທຸບທຳລາຍອະສຸຣາເຫຼົ່ານັ້ນທີລະຄົນ।

Verse 29

दृष्टस्स दैत्यैरतुलप्रभावस्ते रेभिरे ते हि तथैव सर्वे । सिंहं च तं सर्वमयं निरीक्ष्य प्रह्लादनामा दितिजेन्द्रपुत्रः । उवाच राजानमयं मृगेन्द्रो जगन्मयः किं समुपागतश्च

ເມື່ອພວກໄດຕະຍະເຫັນຜູ້ມີອຳນາດຫາທຽບບໍ່ໄດ້ນັ້ນ ທຸກຄົນກໍຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງກັນ. ເມື່ອເບິ່ງເຫັນສິງທີ່ເປັນດັ່ງຮ່າງອັນຮວມຂອງສັບພະສິ່ງ ພຣະຫລາດ ບຸດແຫ່ງກະສັດໄດຕະຍະ ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ສິງນີ້ແມ່ນອັນໃດ ທີ່ປະກອບດ້ວຍຫຼັກແຫ່ງອະທິປະໄຕ ແລະແຜ່ຊຶມທົ່ວຈັກກະວານ ທີ່ບັດນີ້ໄດ້ມາຮອດ?”

Verse 30

प्रह्लाद उवाच । एष प्रविष्टो भगवाननंतो नृसिंहमात्रो नगरं त्वदंतः । निवृत्य युद्धाच्छ रणं प्रयाहि पश्यामि सिंहस्य करालमूर्त्तिम्

ພຣະຫລາດກ່າວວ່າ: “ເບິ່ງເຖີດ—ພຣະພະຄະວານ ອະນັນຕະ ໄດ້ເຂົ້າມາໃນນະຄອນຂອງເຈົ້າ ໃນຮູບນະຣະສິງຫະ. ຈົ່ງຫັນກັບຈາກສົງຄາມນີ້ ແລະຖອນອອກຈາກສະໜາມຮົບ. ຂ້າເຫັນຮູບອັນນ່າຢ້ານ ແລະນ່າຄາລົບຂອງສິງ.”

Verse 31

यस्मान्न योद्धा भुवनत्रयेऽपि कुरुष्व राज्यं विनमन्मृगेन्द्रम् । श्रुत्वा स्वपुत्रस्य वचो दुरात्मा तमाह भीतोऽसि किमत्र पुत्र

“ເນື່ອງຈາກໃນສາມໂລກ ບໍ່ມີນັກຮົບໃດສາມາດສູ້ກັບລາວໄດ້, ຈົ່ງສ້າງອຳນາດຂອງເຈົ້າໂດຍການກົດຂົ່ມສິງຜູ້ເປັນມະນຸດນັ້ນ.” ເມື່ອຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນໄດ້ຍິນຄຳຂອງລູກຕົນ ກໍກ່າວວ່າ: “ລູກເອີຍ, ເຈົ້າຢ້ານບໍ? ທີ່ນີ້ມີຫຍັງໃຫ້ຢ້ານ?”

Verse 32

उक्त्वेति पुत्रं दितिजाधिनाथो दैत्यर्षभान्वीरवरान्स राजा । गृह्णंतु वै सिंहममुं भवंतो वीरा विरूपभ्रुकुटीक्षणं तु

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ລູກແລ້ວ ຈອມກະສັດ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ ໄດ້ເອີ້ນຫົວໜ້າໄດຕະຍະຜູ້ແຂງແກ່ງດັ່ງງົວຜູ້ ແລະວີຣະຊົນຊັ້ນເລີດວ່າ: “ໂອ້ວີຣະທັງຫຼາຍ, ຈົ່ງຈັບສິງຜູ້ນີ້—ນ່າສະພຶງກົວໃນການເບິ່ງເຫັນ, ຄິ້ວຂົມວຽວບິດເບືອນ ແລະສາຍຕາດຸຮ້າຍ.”

Verse 33

तस्याज्ञया दैत्यवरास्ततस्ते ग्रहीतुकामा विविशुर्मृगेन्द्रम् । क्षणेन दग्धाश्शलभा इवाग्निं रूपाभिलाषात्प्रविविक्षवो वै

ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ບັນດາໄດຕະຍະຜູ້ເລີດ ປາຖະໜາຈັບ “ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສິງ” ກໍພາກັນພຸ້ນເຂົ້າໄປ. ໃນພິບຕາດຽວ ພວກເຂົາຖືກເຜົາໄໝ້ ເຫມືອນແມງມອດເຂົ້າໄຟ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢາກໄດ້ໃນຮູບນັ້ນ ແລະປາຖະໜາຈະຊອກເຂົ້າໄປໃນມັນ.

Verse 34

दैत्येषु दग्धेष्वपि दैत्यराजश्चकार युद्धं स मृगाधिपेन । शस्त्रैस्समग्रैरखिलैस्तथास्त्रैश्श क्त्यर्ष्टिपाशांकुशपावकाद्यैः

ແມ່ນແຕ່ເມື່ອພວກໄດຕະຍະຖືກເຜົາໄໝ້ແລ້ວ ກະສັດແຫ່ງໄດຕະຍະກໍຍັງກໍ່ສົງຄາມກັບ ພຣະມຶກາທິປະຕິ (ພຣະສິວະ). ລາວໂຈມຕີດ້ວຍອາວຸດ ແລະອາສະຕຣະທຸກປະເພດ—ຫອກ, ຫລາວ, ບ່ວງບາດ, ຂໍ, ໄຟ ແລະອື່ນໆ.

Verse 35

संयुध्यतोरेव तयोर्जगाम ब्राह्मं दिनं व्यास हि शस्त्रपाण्योः । प्रवीरयोर्वीररवेण गर्जतोः परस्परं क्रोधसुयुक्तचेतसोः

ໂອ້ ວີຢາສະ, ໃນຂະນະທີ່ນັກຮົບຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທັງສອງນັ້ນ—ທັງສອງຖືອາວຸດ—ໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັນ, 'ວັນຂອງພຣະພົມ' ໄດ້ຜ່ານໄປ; ແລະດ້ວຍສຽງຮ້ອງທີ່ກ້າຫານ ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮ້ອງໃສ່ກັນ, ຈິດໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດແຄ້ນ.

Verse 36

ततः स दैत्यस्सहसा बहूंश्च कृत्वा भुजाञ्छस्त्रयुतान्निरीक्ष्य । नृसिंहरूपं प्रययौ मृगेन्द्र संयुध्यमानं सहसा समंतात्

ຈາກນັ້ນ ຜີສາດຕົນນັ້ນກໍໄດ້ແບ່ງຮ່າງອອກເປັນຫຼາຍຮູບແບບທັນທີ ແລະ ເມື່ອເຫັນແຂນຂອງຕົນເຕັມไปด้วยອາວຸດ ກໍໄດ້ຟ້າວອອກໄປໃນຮູບແບບຂອງມະນຸດ-ສິງ, ຄືກັບສິງໃນໝູ່ສັດທັງຫຼາຍ, ຕໍ່ສູ້ຢ່າງດຸເດືອດໃນທຸກທິດທາງ.

Verse 37

ततस्सुयुद्धं त्वतिदुस्सहं तु शस्त्रैस्समस्तैश्च तथाखिलास्त्रैः । कृत्वा महादैत्यवरो नृसिंहं क्षयं गतैश्शूल धरोऽभ्युपायात्

ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ເຮັດສົງຄາມທີ່ບໍ່ສາມາດທົນທານໄດ້ ແລະ ຮຸນແຮງທີ່ສຸດ—ໂດຍການໃຊ້ທຸກປະເພດຂອງອາວຸດ ແລະ ລູກສອນໄຟທຸກຊະນິດ—ຜີສາດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໄດ້ນໍາເອົາ ນາຣາສິງ ໄປສູ່ຄວາມພິນາດ. ຈາກນັ້ນ ພຣະສິວະ, ຜູ້ຖືຕີສູນ, ໄດ້ສະເດັດມາຮອດບ່ອນເກີດເຫດ ເມື່ອສັດຕູຖືກທໍາລາຍ.

Verse 39

नखास्त्रहृत्पद्ममसृग्विमिश्रमुत्पाद्य जीवाद्विगतः क्षणेन । त्यक्तस्तदानीं स तु काष्ठभूतः पुनः पुनश्चूर्णितसर्वगात्रः

ເມື່ອອາວຸດເລັບໄດ້ຈີກດອກບົວຫົວໃຈຂອງລາວອອກ ແລະ ເລືອດທີ່ປະສົມກັບໄຂກະດູກໄດ້ໄຫຼອອກມາ, ຊີວິດຂອງລາວກໍດັບສູນໄປໃນທັນທີ. ເມື່ອຖືກຖິ້ມໄວ້ໃນເວລານັ້ນ, ລາວກໍກາຍເປັນຄືກັບທ່ອນໄມ້—ຮ່າງກາຍທັງໝົດຂອງລາວຖືກບົດເປັນຕ່ອນໆຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 40

तस्मिन्हते देवरिपौ प्रसन्नः प्रह्लादमामंत्र्य कृतप्रणामम् । राज्येऽभिषिच्याद्भुतवीर्यविष्णुस्ततः प्रयातो गतिमप्रतर्क्याम्

ເມື່ອສັດຕູຂອງເຫຼົ່າເທວະດາຖືກຂ້າຕາຍ, ພຣະວິສະນຸຜູ້ມີລິດເດດອັນໜ້າອັດສະຈັນ, ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີໃນພຣະໄທ, ໄດ້ອຳລາ ປຣາລາດາ —ຜູ້ທີ່ໄດ້ກົ້ມຂາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ— ໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງລາວຂຶ້ນຄອງລາດ, ແລະ ຈາກນັ້ນກໍສະເດັດໄປສູ່ສະພາວະທີ່ບໍ່ສາມາດຢັ່ງຮູ້ໄດ້ຂອງພຣະອົງ.

Verse 41

ततोऽतिहृष्टास्सकलास्सुरेशाः प्रणम्य विष्णुं दिशि विप्र तस्याम् । ययुः स्वधामानि पितामहाद्याः कृतस्वकार्यं भगवंतमीड्यम्

ແລ້ວບັນດາເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ມີຄວາມຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ໄດ້ກົດກົງນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະວິສນຸ ໃນທິດນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນ. ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ເມື່ອພາລະກິດສຳເລັດແລ້ວ ກໍໄດ້ກັບໄປສູ່ວິມານຂອງຕົນ ພ້ອມກັບສັນລະເສີນພຣະອົງຜູ້ນ່າບູຊາ (ພຣະວິສນຸ) ຜູ້ສຳເລັດກິດຈຳເປັນນັ້ນ.

Verse 42

प्रवर्णितं त्वंधकजन्म रुद्राद्धिरण्यनेत्रस्य मृतिर्वराहात् । नृसिंहतस्तत्सहजस्य नाशः प्रह्लादराज्याप्तिरिति प्रसंगात्

ໃນການພາກພົວນີ້ ໄດ້ພັນລະນາໄວ້ວ່າ: ອັນທະກະ ເກີດຈາກພຣະຣຸດຣະ; ຮິຣັນຍາກະສະ ພົບຄວາມຕາຍດ້ວຍພຣະວະຣາຫ; ໂດຍພຣະນຣະສິງຫະ ຮິຣັນຍະກະສິປຸ—ຜູ້ເປັນພີ່ນ້ອງຂອງລາວ—ຖືກທຳລາຍ; ແລະດັ່ງນັ້ນ ພຣະຫລາດ ໄດ້ຮັບອານາຈັກ.

Verse 43

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे गणाधिपत्यप्राप्त्यंधकजन्म हिरण्यनेत्रहिरण्यकशिपुवधवर्णनं नाम त्रिचत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນ «ສຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ໃນພາກທີຫ້າ ຢຸດທະຂັນດະ ບົດທີ 43 ຈົບລົງ ມີຊື່ວ່າ “ການໄດ້ຮັບຕຳແໜ່ງກະນາທິປັດຕະຍະ, ການເກີດຂອງອັນທະກະ, ແລະການພັນລະນາການສັງຫານຮິຣັນຍະເນດຣະ ແລະ ຮິຣັນຍະກະສິປຸ” ເທົ່ານີ້.