भूतत्रिपुरधर्मवर्णनम् (Description of the Dharma/Conduct of the Bhūta-Tripura) — Chapter 3

Verse 1

शिव उवाच । अयं वै त्रिपुराध्यक्ष पुण्यवान्वर्ततेऽधुना । यत्र पुण्यं प्रवर्तेत न हंतव्यो बुधैः क्वचित्

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າແຫ່ງຕຣິປຸຣານີ້ ໃນບັດນີ້ມີບຸນກຸສົນ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນທຳ. ບ່ອນໃດທີ່ບຸນກຳລັງປະກົດຢ່າງແຈ້ງ ນັກປັນຍາບໍ່ຄວນຂ້າເລີຍ ບໍ່ວ່າກໍລະນີໃດ.”

Verse 2

जानामि देवकष्टं च विबुधास्सकलं महत् । दैत्यास्ते प्रबला हंतुमशक्यास्तु सुरासुरैः

«ຂ້ອຍຮູ້ແລ້ວ ໂອ ພຣະເທວະທັງຫຼາຍ ຄວາມທຸກຍາກອັນໃຫຍ່ທີ່ຕົກມາເຖິງພວກເຈົ້າທັງປວງ। ດາຍຕະເຫຼົ່ານັ້ນແຂງແກ່ງຢ່າງຫຼາຍ ແມ່ນກະທັ້ງເທວະຫຼືອະສຸຣະກໍຂ້າບໍ່ໄດ້»।

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे त्रिपुरवधोपाख्याने भूतत्रिपुरधर्मवर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາຍໃນ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ພາກທີສອງ ໃນ ຢຸດທະຂັນດະ ພາກທີຫ້າ ໃນຕອນກ່ຽວກັບການປະຫານຕຣິປຸຣະ ບົດທີສາມ ຊື່ «ການພັນນາທຳມະຂອງ ພູຕະ-ຕຣິປຸຣະ» ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।

Verse 4

मित्रद्रोहं कथं जानन्करोमि रणकर्कशः । सुहृद्द्रोहे महत्पापं पूर्वमुक्तं स्वयंभुवा

ຂ້ອຍ—ແມ່ນແຕ່ຈະແຂງກະດ້າງດ້ວຍສົງຄາມ—ຈະຮູ້ທັນແລ້ວຍັງກະທຳການທໍລະຍົດຕໍ່ມິດໄດ້ແນວໃດ? ເພາະພຣະສະວັຍພູ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ກ່າວໄວ້ແລ້ວວ່າ ການທໍລະຍົດຕໍ່ຜູ້ປາດຖະນາດີແມ່ນບາບໃຫຍ່।

Verse 5

ब्रह्मघ्नं च सुरापे च स्तेये भग्नव्रते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः

ສໍາລັບຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ, ຜູ້ດື່ມຂອງມຶນເມົາ, ຜູ້ລັກ, ແລະຜູ້ລະເມີດວຣະຕະອັນສັກສິດ ບັນດາສັດບຸລຸດໄດ້ກໍານົດວິທີໄຖ່ບາບໄວ້. ແຕ່ສໍາລັບຄົນອະກະຕັນຍູທີ່ຫັກຫຼັງຜູ້ມີພຣະຄຸນ ບໍ່ມີການໄຖ່ບາບເລີຍ.

Verse 6

मम भक्तास्तु ते दैत्या मया वध्या कथं सुराः । विचार्यतां भवद्भिश्च धर्मज्ञैरेव धर्मतः

«ດາຍຕະເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນພະພັກຕະຂອງຂ້ອຍ; ຜູ້ທີ່ຄວນປະຫານເຂົາແມ່ນຂ້ອຍເອງ—ແລ້ວເທວະຈະປະຫານໄດ້ແນວໃດ? ຂໍໃຫ້ພວກເຈົ້າ ຜູ້ຮູ້ທຳ ພິຈາລະນາໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ຕາມທຳເທົ່ານັ້ນ»।

Verse 7

तावत्ते नैव हंतव्या यावद्भक्तिकृतश्च मे । तथापि विष्णवे देवा निवेद्यं कारणं त्विदम्

«ຕາບໃດທີ່ເຂົາຍັງກະທຳດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ຂ້ອຍ ເຂົາບໍ່ຄວນຖືກປະຫານ. ແຕ່ຢ່າງໃດກໍຕາມ ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ເຫດປັດໃຈຂອງເລື່ອງນີ້ ຄວນນຳໄປທູນແກ່ ວິສນຸ (Viṣṇu)»।

Verse 8

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं तद्वचः श्रुत्वा देवाश्शक्रपुरोगमाः । न्यवेदयन् द्रुतं सर्वे ब्रह्मणे प्रथमं मुने

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນແລ້ວ ເທວະທັງຫຼາຍ ມີສັກຣະ (ອິນທຣະ) ເປັນຜູ້ນຳ ກໍພາກັນໄປທູນຕໍ່ ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ມຸນີດັ້ງເດີມ ຢ່າງຮວດເລັວກ່ອນເປັນອັນດັບທຳອິດ।

Verse 9

ततो विधिं पुरस्कृत्य सर्वे देवास्सवासवाः । वैकुंठं प्रययुश्शीघ्रं सर्वे शोभासमन्वितम्

ແລ້ວນັ້ນ ບັນດາເທວະທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍອິນທຣາ ຍົກພຣະພຣະຫມາ (ຜູ້ວາງລະບຽບ) ເປັນຜູ້ນໍາ ແລະໄປສູ່ ໄວກຸນຖະ ຢ່າງວ່ອງໄວ ທຸກອົງສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຣັດສະມີທິບພະ।

Verse 10

तत्र गत्वा हरिं दृष्ट्वा प्रणेमुर्जातसंभ्रमाः । तुष्टुवुश्च महाभक्त्या कृतांजलिपुटास्सुराः

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ແລະເຫັນພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ບັນດາເທວະຜູ້ເກີດຄວາມຄາລະວະຢ່າງກະທັນຫັນ ໄດ້ກົ້ມກາບນົບນ້ອມ; ພວກເຂົາປະນົມຝາມືເປັນອັນຈະລິ ແລະສັນລະເສີນດ້ວຍພັກຕິອັນຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 11

स्वदुःखकारणं सर्वं पूर्ववत्तदनंतरम् । न्यवेदयन्द्रुतं तस्मै विष्णवे प्रभविष्णवे

ລາວໄດ້ຮີບຮ້ອນກາບທູນແດ່ພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີອານຸພາບຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະແຜ່ຊຶມທົ່ວສັບພະສິ່ງ ທຸກຢ່າງຕາມທີ່ເກີດຂຶ້ນກ່ອນ ພ້ອມອະທິບາຍເຫດແຫ່ງທຸກຂອງຕົນໃຫ້ຄົບຖ້ວນ।

Verse 12

देवदुःखं ततः श्रुत्वा दत्तं च त्रिपुरालये । ज्ञात्वा व्रतं च तेषां तद्विष्णुर्वचनमब्रवीत्

ຕໍ່ມາ ພຣະວິສນຸໄດ້ຟັງເຖິງຄວາມທຸກຂອງເທວະດາ ແລະຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ຖືກປະທານແກ່ຜູ້ຢູ່ໃນຕຣິປຸຣາ ພ້ອມທັງເຂົ້າໃຈວຣະຕະ (ຄຳປະຕິຍານ) ທີ່ພວກເຂົາຖືປະພຶດ ແລ້ວພຣະວິສນຸຈຶ່ງກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້।

Verse 13

विष्णुरुवाच । इदं सत्यं वचश्चैव यत्र धर्मस्सनातनः । तत्र दुःखं न जायेत सूर्ये दृष्टे यथा तमः

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: “ຖ້ອຍຄຳນີ້ແທ້ຈິງ; ບ່ອນໃດທີ່ທຳມະອັນນິລັນດອນ (ສນາຕນະທຳມະ) ສະຖິດຢູ່ ຄວາມທຸກບໍ່ເກີດຂຶ້ນ—ເຫມືອນຄວາມມືດຫາຍໄປເມື່ອເຫັນດວງອາທິດ.”

Verse 14

सनत्कुमार उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा देवा दुःखमुपागताः । पुनरूचुस्तथा विष्णुं परिम्लानमुखाम्बुजाः

ສນັດກຸມາຣາກ່າວວ່າ: ເມື່ອເທວະດາໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ພວກເຂົາຖືກຄວາມໂສກເຂົ້າຄອບງຳ. ແລ້ວໃບໜ້າດັ່ງດອກບົວຂອງພວກເຂົາກໍເຫຼົ່າລົງ ແລະຈືດຈາງ ຈຶ່ງກາບທູນພຣະວິສນຸອີກຄັ້ງ।

Verse 15

देवा ऊचुः । कथं चैव प्रकर्त्तव्यं कथं दुःखं निरस्यते । कथं भवेम सुखिनः कथं स्थास्यामहे वयम्

ເທວະດາກ່າວວ່າ: “ພວກເຮົາຄວນກະທຳແນວໃດ? ຈະຂັບໄລ່ຄວາມທຸກໄດ້ແນວໃດ? ຈະເປັນຜູ້ມີຄວາມສຸກໄດ້ແນວໃດ ແລະຈະຢືນຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງປອດໄພໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 16

कथं धर्मा भविष्यंति त्रिपुरे जीविते सति । देवदुःखप्रदा नूनं सर्वे त्रिपुरवासिनः

ດຣະມະຈະຮຸ່ງເຮືອງໄດ້ແນວໃດ ໃນເມື່ອຕຣິປຸຣະຍັງມີຊີວິດ? ແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ອາໄສໃນຕຣິປຸຣະທັງປວງ ແມ່ນຜູ້ນໍາທຸກຂ໌ໃຫ້ແກ່ເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 17

किं वा ते त्रिपुरस्येह वधश्चैव विधीयताम् । नोचेदकालिकी देवसंहतिः क्रियतां ध्रुवम्

ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ໃຫ້ການປະຫານຕຣິປຸຣະນີ້ ຖືກດໍາເນີນຢູ່ນີ້ເພື່ອພວກເຈົ້າ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນ ກໍໃຫ້ຈັດຕັ້ງການຮວບຮວມກອງທັບເທວະໃນທັນທີ ຢ່າງແນ່ນອນ.

Verse 18

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा ते तदा देवा दुःखं कृत्वा पुनः पुनः । स्थितिं नैव गतिं ते वै चक्रुर्देववरादिह

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ເທວະທັງຫຼາຍກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກເສົ້າຊໍ້າໆ. ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາເທວະ, ພວກເຂົາບໍ່ພົບທັງຄວາມມັ່ນຄົງ ຫຼືແນວທາງໃດໆ ຢູ່ນີ້ເລີຍ.

Verse 19

तान्वै तथाविधान्दृष्ट्वा हीनान्विनयसंयुतान् । सोपि नारायणः श्रीमांश्चिंतयेच्चेतसा तथा

ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ—ແມ່ນຈະອ່ອນແອ ແຕ່ມີຄວາມຖ່ອມຕົນປະດັບຢູ່—ນາຣາຍະນະຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງກໍໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງເລິກຊຶ້ງໃນດວງໃຈ. ຕາມທັດສະນະໄສວະ, ການຫັນເຂົ້າພາຍໃນຂອງພຣະວິສນຸນີ້ ຊີ້ວ່າ ທາງອອກແທ້ໃນຍາມສົງຄາມ ຢູ່ທີ່ການສອດຄ່ອງກັບພຣະປະສົງອັນສູງສຸດ ແລະດຣະມະຂອງພຣະສິວະ ບໍ່ແມ່ນພຽງອໍານາດພາຍນອກ.

Verse 20

किं कार्यं देवकार्येषु मया देवसहा यिना । शिवभक्तास्तु ते दैत्यास्तारकस्य सुता इति

«ຂ້ອຍເປັນພັນມິດຂອງເທວະແລ້ວ ຈະຕ້ອງເຂົ້າໄປພົວພັນກັບກິດການຂອງເທວະອີກເພື່ອຫຍັງ? ດາຍຕະເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະ ແລະເປັນລູກຊາຍຂອງຕາຣະກະ»។

Verse 21

इति संचिन्त्य तत्काले विष्णुना प्रभविष्णुना । ततो यज्ञास्स्मृतास्तेन देवकार्यार्थमक्षयाः

ເມື່ອຄິດພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີອໍານາດຍິ່ງໃຫຍ່ ຈຶ່ງລະລຶກເຖິງພິທີຍັດຍາ (ຍັດຍະ) ອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ ເພື່ອໃຫ້ສໍາເລັດພາລະກິດຂອງເທວະທັງຫຼາຍ।

Verse 22

तद्विष्णुस्मृतिमात्रेण यज्ञास्ते तत्क्षणं द्रुतम् । आगतास्तत्र यत्रास्ते श्रीपतिः पुरुषोत्तमः

ດ້ວຍການລະລຶກເຖິງພຣະວິສນຸພຽງແຕ່ນັ້ນ ຍັດຍາເຫຼົ່ານັ້ນ (ຜູ້ເປັນຮູບກາຍ) ກໍມາຮອດຢ່າງວ່ອງໄວໃນທັນທີ ໄປຍັງບ່ອນທີ່ພຣະສຣີປະຕິ—ປຸຣຸສໂອຕຕະມະ—ປະທັບຢູ່।

Verse 23

ततो विष्णुं यज्ञपतिं पुराणं पुरुषं हरिम् । प्रणम्य तुष्टुवुस्ते वै कृतांजलिपुटास्तदा

ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ກົ້ມກາບພຣະວິສນຸ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຍັດຍາ, ບຸຣຸດບູຮານ, ຮະຣິ—ແລະດ້ວຍຝາມືປະນົມ ພວກເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍຄວາມເລື່ອມໃສ.

Verse 24

भगवानपि तान्दृष्ट्वा यज्ञान्प्राह सनातनम् । सनातनस्तदा सेंद्रान्देवानालोक्य चाच्युतः

ເມື່ອພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ ເຫັນພິທີຍັດຍາເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍໄດ້ຕັດກັບພຣະຜູ້ນິລັນດອນ (ສະນາຕະນ)។ ແລ້ວພຣະສະນາຕະນຜູ້ບໍ່ຜິດພາດ ໄດ້ເບິ່ງເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມພຣະອິນທຣາ ແລະຕັດຕາມຄວນ.

Verse 25

विष्णुरुवाच । अनेनैव सदा देवा यजध्वं परमेश्वरम् । पुरत्रयविनाशाय जगत्त्रयविभूतये

ພຣະວິສນຸຕັດວ່າ: «ດ້ວຍວິທີບູຊານີ້ແຕ່ຢ່າງດຽວ, ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ຈົ່ງບູຊາພຣະປະຣະເມສະວະຣະ (ພຣະສິວະ) ຢູ່ເສມອ. ເພື່ອໃຫ້ຕຣິປຸຣະຖືກທຳລາຍ ແລະໃຫ້ໂລກທັງສາມໄດ້ຮັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ແລະອຳນາດອັນທິບ»।

Verse 26

सनत्कुमार उवाच । अच्युतस्य वचः श्रुत्वा देवदेवस्य धीमतः । प्रेम्णा ते प्रणतिं कृत्वा यज्ञेशं तेऽस्तुवन्सुराः

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເທວະທັງຫລາຍໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງ ອະຈະຍຸຕະ (ພຣະວິສະນຸ) ຜູ້ເປັນເທວະເທວະອັນປັນຍາ, ພວກເຂົາໄດ້ກ້ມກາບດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະສັນລະເສີນພຣະຍັຊເຍສະ (ຈອມແຫ່ງຍັຊະ) ນັ້ນ.

Verse 27

एवं स्तुत्वा ततो देवा अजयन्यज्ञपूरुषम् । यज्ञोक्तेन विधानेन संपूर्णविधयो मुने

ເມື່ອສັນລະເສີນແລ້ວ ເທວະທັງຫລາຍກໍໄດ້ມີໄຊເໜືອ ຍັຊະ-ປຸຣຸສະ. ໂອ ມຸນີ, ພວກເຂົາໄດ້ກະທຳຕາມວິທີການທີ່ຍັຊະກຳກຳນົດ ແລະສຳເລັດຂໍ້ບັນຍັດທຸກປະການຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

Verse 28

ततस्तस्माद्यज्ञकुंडात्समुत्पेतुस्सहस्रशः । भूतसंघा महाकायाः शूलशक्तिगदायुधाः

ຕໍ່ມາ ຈາກຫລຸມໄຟຍັຊະນັ້ນ ຝູງພູຕະໄດ້ພຸ່ງອອກມາເປັນພັນໆ—ຜູ້ຕິດຕາມຮ່າງໃຫຍ່ມະຫາກາຍ ຖືຕຣິສູນ, ຫອກ ແລະ ຄອນເປັນອາວຸດ.

Verse 29

ददृशुस्ते सुरास्तान् वै भूतसंघान्सहस्रशः । शूल शक्तिगदाहस्तान्दण्डचापशिलायुधान्

ເທວະທັງຫລາຍໄດ້ເຫັນຝູງພູຕະເຫຼົ່ານັ້ນເປັນພັນໆ—ຖືຕຣິສູນ, ຫອກ, ແລະຄອນໃນມື ແລະມີກະບອກ, ຄັນທະນູ, ແລະຫີນເປັນອາວຸດ.

Verse 30

नानाप्रहरणोपेतान् नानावेषधरांस्तथा । कालाग्निरुद्रसदृशान्कालसूर्योपमांस्तदा

ພວກເຂົາຖືອາວຸດຫຼາຍຊະນິດ ແລະນຸ່ງແຕ່ງປອມຮູບຫຼາຍຢ່າງ; ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາປານດັ່ງ ກາລາກນິຣຸດຣະ (ໄຟແຫ່ງກາລ) ແລະດັ່ງຕາເວັນແຫ່ງກາລ—ກົດຂີ່ ແລະນ່າຢ້ານກົວ।

Verse 31

दृष्ट्वा तानब्रवीद्विष्णुः प्रणिपत्य पुरःस्थितान् । भूतान्यज्ञपतिः श्रीमानुद्राज्ञाप्रतिपालकः

ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ພຣະວິສນຸ (Viṣṇu) ຜູ້ຮຸ່ງເຮືອງ ເຈົ້າແຫ່ງຍັດຍະ (ພິທີບູຊາ) ໄດ້ກົ້ມກາບ ແລ້ວກ່າວກັບບັນດາພູດເຫຼົ່ານັ້ນ ເພາະພຣະອົງເປັນຜູ້ຮັກສາຄຳສັ່ງຂອງຣຸດຣະ (Rudra) ຢ່າງສັດຊື່।

Verse 32

विष्णुरुवाच । भूताः शृणुत मद्वाक्यं देवकार्यार्थमुद्यताः । गच्छन्तु त्रिपुरं सद्यस्सर्वे हि बलवत्तराः

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ບັນດາພູດເອີຍ ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາ. ເມື່ອພວກເຈົ້າລຸກຂຶ້ນເພື່ອກິດຂອງເທວະ ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນ—ຜູ້ມີພະລັງອັນແກ່ກ້າ—ໄປຫາຕຣິປຸຣະ (Tripura) ໃນທັນທີ.”

Verse 33

गत्वा दग्ध्वा च भित्त्वा च भङ्क्त्वा दैत्यपुरत्रयम् । पुनर्यथागता भूतागंतुमर्हथ भूतये

“ຈົ່ງໄປ ເຜົາ ທະລຸ ແລະທຳລາຍ ເມືອງອະສຸຣະທັງສາມ. ແລ້ວຈົ່ງກັບຄືນຕາມເສັ້ນທາງເດີມທີ່ພວກເຈົ້າມາ, ໂອ ບັນດາພູດເອີຍ, ເພື່ອຄວາມຜາສຸກ ແລະການຟື້ນຟູຂອງສັດທັງປວງ.”

Verse 34

सनत्कुमार उवाच । तच्छ्रुत्वा भगवद्वाक्यं ततो भूतगणाश्च ते । प्रणम्य देवदेवं तं ययुर्दैत्यपुरत्रयम्

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງແລ້ວ ຝູງບູຕະຄະນະ ຜູ້ຮັບໃຊ້ພຣະສິວະ ກໍໄດ້ກາບນົບພຣະເທວະເທວາ ແລ້ວອອກເດີນທາງໄປຫາເມືອງອະສູຣະສາມເມືອງ (ຕຣິປຸຣາ)។

Verse 35

गत्वा तत्प्रविशंतश्च त्रिपुराधिपतेजसि । भस्मसादभवन्सद्यश्शलभा इव पावके

ເມື່ອໄປຮອດແລ້ວເຂົ້າໄປໃນລັດສະໝີອັນເຜົາໄໝ້ຂອງພຣະອົງຜູ້ປົກຄອງຕຣິປຸຣາ ພວກເຂົາກໍກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າໃນທັນທີ—ເຫມືອນແມງມອດພຸ່ງເຂົ້າໄຟ।

Verse 36

अवशिष्टाश्च ये केचित्पलायनपरायणाः । निस्सृत्यारं समायाता हरेर्निकटमाकुलाः

ແລະຜູ້ທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ບາງຄົນ—ມີໃຈແຕ່ຈະຫນີ—ໄດ້ພາກັນພຸ້ນອອກທາງປະຕູ ແລະດ້ວຍຄວາມຕື່ນຕົກວຸ່ນວາຍ ໄດ້ເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະຫະຣິ (ວິສນຸ) ເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ.

Verse 37

तान्दृष्ट्वा स हरिः श्रुत्वा तच्च वृत्तमशेषतः । चिंतयामास भगवान्मनसा पुरुषोत्तमः

ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາ ແລະໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວນັ້ນທັງໝົດຢ່າງຄົບຖ້ວນ ພຣະຫະຣິ—ພຣະຜູ້ເປັນບຸກຄົນສູງສຸດ (ປຸຣຸສະອຸດຕະມະ)—ໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງເລິກຊຶ້ງໃນໃຈ ວ່າຄວນເຮັດຢ່າງໃດໃນການປະທະນັ້ນ.

Verse 38

किं कृत्यमधुना कार्यमिति संतप्तमानसः । संतप्तानमरान्सर्वानाज्ञाय च सवासवान्

ຈິດໃຈຂອງທ່ານຮ້ອນໄໝ້ດ້ວຍຄວາມທຸກ ຈຶ່ງຄິດວ່າ: “ບັດນີ້ຄວນເຮັດຫຍັງ—ທາງໃດຍັງເຫຼືອ?” ແລະເມື່ອຮູ້ວ່າອະມະຣະທັງປວງ—ພ້ອມອິນດຣະ—ກໍກຳລັງທຸກໃຈ ທ່ານຈຶ່ງພິຈາລະນາຄວາມລຳບາກຂອງເຂົາເຈົ້າ។

Verse 39

कथं तेषां च दैत्यानां बलाद्धत्वा पुरत्रयम् । देवकार्यं करिष्यामीत्यासीच्चिंतासमाकुलः

ທ່ານຖືກຄວາມຄິດກັງວົນຫຸ້ມຫໍ້ ຄິດວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າຈະທຳລາຍນະຄອນສາມຂອງໄດຕະຍະຜູ້ມີພະລັງນັ້ນ ດ້ວຍກຳລັງໄດ້ແນວໃດ ເພື່ອໃຫ້ວຽກຂອງເທວະສຳເລັດ?”

Verse 40

नाशोऽभिचारतो नास्ति धर्मिष्ठानां न संशयः । इति प्राह स्वयं चेशः श्रुत्याचारप्रमाणकृत्

“ສຳລັບຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນທຳອັນປະເສີດ ບໍ່ມີຄວາມພິນາດຈາກຄາຖາອາຖັນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ” ພຣະເຈົ້າໄດ້ກ່າວດ້ວຍພຣະອົງເອງ ໂດຍສະຖາປະນາອຳນາດແຫ່ງສຣຸຕິ ແລະຈາຣິຕະອັນຖືກຕ້ອງເປັນຫຼັກພິສູດ.

Verse 41

दैत्याश्च ते हि धर्मिष्ठास्सर्वे त्रिपुरवासिनः । तस्मादवध्यतां प्राप्ता नान्यथा सुरपुंगवाः

ດາຍຕະເຫຼົ່ານັ້ນ—ຊາວຕຣິປຸຣາທັງໝົດ—ໝັ້ນຄົງໃນທຳມະ. ດັ່ງນັ້ນເຂົາໄດ້ຮັບຄວາມບໍ່ອາດຖືກຂ້າ; ບໍ່ອາດເປັນຢ່າງອື່ນໄດ້, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນດາວະເທວະ.

Verse 42

कृत्वा तु सुमहत्पापं रुद्रमभ्यर्चयंति ते । मुच्यंते पातकैः सर्वैः पद्मपत्रमिवांभसा

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ເຄີຍກໍ່ບາບໃຫຍ່ຫຼວງ—ຖ້າເຂົານະມັດສະການບູຊາພຣະຣຸດຣະ—ກໍຈະພົ້ນຈາກມົນທິນທັງປວງ, ເຫມືອນໃບບົວບໍ່ຕິດນ້ຳ.

Verse 43

रुद्राभ्यर्चनतो देवाः सर्वे कामा भवंति हि । नानोपभोगसंपत्तिर्वश्यतां याति वै भुवि

ແທ້ຈິງ ດ້ວຍການບູຊາພຣະຣຸດຣະ ຄວາມປາຖະໜາທັງປວງຍ່ອມສຳເລັດ. ໃນໂລກນີ້ ຄວາມຮັ່ງມີທີ່ໃຫ້ການເສບສຸກຫຼາຍປະການ—ແມ່ນກະທັ້ງອຳນາດໃຫ້ສິ່ງຕ່າງໆຢູ່ໃນອຳນາດ—ຍ່ອມມາສູ່ຜູ້ພັກດີແນ່ນອນ.

Verse 44

तस्मात्तद्भोगिनो दैत्या लिंगार्चनपरायणाः । अनेकविधसंपत्तेर्मोक्षस्यापि परत्र च

ດັ່ງນັ້ນ ດາຍຕະເຫຼົ່ານັ້ນ—ຜູ້ເສບສຸກຕາມພອນນັ້ນ—ອຸທິດຕົນທັງໝົດໃນການບູຊາລິງຄະ, ຈຶ່ງໄດ້ຮັບຄວາມຮັ່ງມີຫຼາຍປະການ ແລະໃນປະໂລກກໍໄດ້ມົກສະດ້ວຍ.

Verse 45

ततः कृत्वा धर्मविघ्नं तेषामेवात्ममायया । दैत्यानां देवकार्यार्थं हरिष्ये त्रिपुरं क्षणात्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍອຳນາດມາຍາທີ່ເກີດຈາກຕົນເອງຂອງເຂົາ, ຂ້າຈະກໍ່ໃຫ້ເກີດອຸປະສັກຕໍ່ທຳມະຂອງເຂົາ; ແລະເພື່ອສຳເລັດພະລະກິດຂອງເທວະທັງຫຼາຍຕໍ່ດາຍຕະ, ຂ້າຈະທຳລາຍຕຣິປຸຣາໃນພິບຕາດຽວ.

Verse 46

विचार्येत्थं ततस्तेषां भगवान्पुरुषोत्तमः । कर्तुं व्यवस्थितः पश्चाद्धर्मविघ्नं सुरारिणाम्

ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນບຸລຸດສູງສຸດໄດ້ພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງຈຶ່ງຕັ້ງໃຈກໍ່ໃຫ້ເກີດອຸປະສັກແກ່ທຳມະຂອງສັດຕູເທວະ ເພື່ອຫຸ້ມຫ້າມພະລັງອະທຳຂອງເຂົາເຈົ້າ।

Verse 47

यावच्च वेद धर्मास्तु यावद्वै शंकरार्चनम् । यावच्च शुचिकृत्यादि तावन्नाशो भवेन्न हि

ຕາບໃດທີ່ໜ້າທີ່ຕາມເວດາຍັງຖືກຮັກສາ, ຕາບໃດທີ່ການບູຊາພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ຍັງຖືກປະຕິບັດ, ແລະຕາບໃດທີ່ພິທີຄວາມບໍລິສຸດແລະອື່ນໆຍັງຖືກຮັກສາ—ຈົນກວ່ານັ້ນ ການພິນາດທາງວິນຍານຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ।

Verse 48

तस्मादेवं प्रकर्तव्यं वेदधर्मस्ततो व्रजेत् । त्यक्तलिंगार्चना दैत्या भविष्यंति न संशयः

«ດັ່ງນັ້ນ ຄວນເຮັດໃຫ້ເປັນໄປຕາມນີ້ຢ່າງແນ່ນອນ ແລ້ວຈຶ່ງດຳເນີນຕາມທຳມະເວດາ. ພວກໄດຕະຍະຈະລະທິ້ງການບູຊາລິງຄະພຣະສິວະ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ»।

Verse 49

इति निश्चित्य वै विष्णुर्विघ्नार्थमकरोत्तदा । तेषां धर्मस्य दैत्यानामुपायं श्रुति खण्डनम्

ເມື່ອວິສນຸໄດ້ຕັດສິນໃຈດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງກໍ່ລົງມືເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດອຸປະສັກ. ເພື່ອບ່ອນທຳມະຂອງພວກໄດຕະຍະ ພຣະອົງໃຊ້ອຸບາຍການ “ທຳລາຍ” ອຳນາດຂອງສຣຸຕິ (ພຣະເວດາອັນເປັນພຣະວາຈາ).

Verse 50

तदैवोवाच देवान्स विष्णुर्देवसहायकृत् । शिवाज्ञया शिवेनैवाज्ञप्तस्त्रैलोक्यरक्षणे

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ວິສນຸ—ຜູ້ເປັນຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອເທວະ—ໄດ້ກ່າວຕໍ່ບັນດາເທວະ, ເພາະພຣະອົງໄດ້ຮັບການມອບໝາຍໂດຍພຣະສິວະເອງ ຕາມພຣະອາຊະຍາຂອງພຣະສິວະ ເພື່ອປົກປ້ອງສາມໂລກ।

Verse 51

विष्णुरुवाच । हे देवास्सकला यूयं गच्छत स्वगृहान्ध्रुवम् । देवकार्यं करिष्यामि यथामति न संशयः

ພຣະວິສນຸ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ທ່ານເທວະທັງຫມົດ, ພວກເຈົ້າຈົ່ງໄປຍັງວິມານຂອງຕົນໂດຍແນ່ນອນ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດກິດຂອງເທວະຕາມປັນຍາທີ່ດີທີ່ສຸດ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ».

Verse 52

तान्रुद्राद्विमुखान्नूनं करिष्यामि सुयत्नतः । स्वभक्तिरहिताञ्ज्ञात्वा तान्करिष्यति भस्मसात्

«ແນ່ນອນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະພະຍາຍາມຢ່າງລະມັດລະວັງ ເພື່ອຫັນໃຈຜູ້ທີ່ເບື່ອນໜ້າຈາກຣຸດຣະໃຫ້ຖອນຈາກເຈດຈຳນົງອັນຮ້າຍ. ເມື່ອພຣະອົງຮູ້ວ່າພວກເຂົາຂາດພັກຕິແທ້ ພຣະອົງຈະເຮັດໃຫ້ເປັນຂີ້ເຖົ່າ.»

Verse 53

सनत्कुमार उवाच । तदाज्ञां शिरसाधायश्वासितास्तेऽमरा मुने । स्वस्वधामानि विश्वस्ता ययुर्ब्रह्मापि मोदिताः

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີ, ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ນໍາຄໍາສັ່ງນັ້ນວາງໄວ້ເທິງສີສະ (ຮັບໄວ້ດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ) ແລະໄດ້ຮັບຄວາມອຸ່ນໃຈ. ດ້ວຍຄວາມໄວ້ວາງໃຈ ພວກເຂົາໄດ້ໄປຍັງວິມານຂອງຕົນ; ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາກໍຍິນດີ.»

Verse 54

ततश्चैवाकरोद्विष्णुर्देवार्थं हितमुत्तमम् । तदेव श्रूयतां सम्यक्सर्वपापप्रणाशनम्

ຕໍ່ມາ ພຣະວິສນຸໄດ້ກະທໍາກິດອັນປະເສີດຍິ່ງ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ເທວະທັງຫມົດ. ຂໍໃຫ້ຟັງກິດນັ້ນດ້ວຍໃຈຈົ່ງດີ, ເພາະມັນເປັນຜູ້ທໍາລາຍບາບທັງປວງໂດຍສິ້ນເຊີງ.