विष्णुचेष्टितवर्णनम् / Account of Viṣṇu’s Stratagem and Its Aftermath

Verse 1

व्यास उवाच । ब्रह्मपुत्र नमस्तेऽस्तु धन्यस्त्वं शैवसत्तम । यच्छ्राविता महादिव्या कथेयं शांकरी शुभा

ວະຍາສະກ່າວວ່າ: “ໂອ ບຸດແຫ່ງພຣະພຣົມ, ຂໍນະມັດສະການແດ່ເຈົ້າ. ເຈົ້າຊ່າງເປັນຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ, ໂອ ຜູ້ສັດທາໃນພຣະສິວະອັນປະເສີດ, ເພາະເຈົ້າໄດ້ຖືກໃຫ້ຟັງກະຖາອັນດິວະສູງສຸດ ແລະມົງຄຸນນີ້ ອັນເປັນເລື່ອງຂອງ ສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ).”

Verse 2

इदानीं ब्रूहि सुप्रीत्या चरितं वैष्णवं मुने । स वृन्दां मोहयित्वा तु किमकार्षीत्कुतो गतः

ບັດນີ້ ໂອ ນັກບວດຜູ້ຮູ້, ຈົ່ງເລົ່າດ້ວຍໃຈຍິນດີ ເລື່ອງລາວແຫ່ງໄວສະນະ. ຫຼັງຈາກເຮັດໃຫ້ ວຣິນດາ ຫຼົງໄຫຼ, ພຣະອົງໄດ້ເຮັດຫຍັງ ແລະໄປທີ່ໃດ?

Verse 3

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाप्राज्ञ शैवप्रवर सत्तम । वैष्णवं चरितं शंभुचरिताढ्यं सुनिर्मलम्

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ວຽາສະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ສັດທາໃນໄສວະ, ຜູ້ດີທີ່ສຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງໄວສະນະ ອັນບໍລິສຸດແຈ້ງໃສ ແຕ່ເຕັມໄປດ້ວຍກິດແລະສະຫງ່າລາສີຂອງ ສັມພູ (ພຣະສິວະ)»

Verse 4

मौनीभूतेषु देवेषु ब्रह्मादिषु महेश्वरः । सुप्रसन्नोऽवदच्छंभुश्शरणागत वत्सलः

ເມື່ອເທວະທັງຫຼາຍ—ພຣະພຣະຫມາ ແລະອື່ນໆ—ຢູ່ໃນຄວາມສງົບງຽບ, ມະເຫສວຣະ ສັມພູ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມາພຶ່ງພາ ເມື່ອພຣະອົງພໍພຣະໄທຢ່າງຍິ່ງ ກໍໄດ້ກ່າວວາຈາ.

Verse 5

शंभुरुवाच । ब्रह्मन्देववरास्सर्वे भवदर्थे मया हतः । जलंधरो मदंशोपि सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ສັມພູ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ເທວະຜູ້ປະເສີດທັງຫຼາຍ, ເພື່ອພວກເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສັງຫານວີຣະຊົນເທວະເຫຼົ່ານັ້ນທັງໝົດ. ແມ່ນແຕ່ ຈະລັນທະຣະ ຜູ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງພະລັງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ກໍຖືກທຳລາຍ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ—ຄວາມຈິງແທ້ ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວ.»

Verse 6

सुखमापुर्न वा तातास्सत्यं ब्रूतामराः खलु । भवत्कृते हि मे लीला निर्विकारस्य सर्वदा

«ໂອ ຜູ້ຮັກທັງຫຼາຍ ຈົ່ງບອກຄວາມຈິງແກ່ເຮົາ: ພວກເຈົ້າໄດ້ຮັບຄວາມສຸກແທ້ແລ້ວບໍ? ເພາະເນື່ອງຈາກພວກເຈົ້າ ນີ້ແມ່ນລີລາອັນທິບຂອງເຮົາຢູ່ເສມອ, ແມ່ນແຕ່ສະພາບແທ້ຂອງເຮົາກໍຄົງຢູ່ບໍ່ແປປ່ຽນຕະຫຼອດການ»។

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । अथ ब्रह्मादयो देवा हर्षादुत्फुल्ललोचनाः । प्रणम्य शिरसा रुद्रं शशंसुर्विष्णुचेष्टितम्

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ດວງຕາເບີກບານດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ໄດ້ກົ້ມສີສະນະມັດສະການພຣະຣຸດຣະ ແລະສັນລະເສີນກິດຈະກຳທີ່ພຣະວິສະນຸໄດ້ກະທຳ।

Verse 8

देवा ऊचुः । महादेव त्वया देवा रक्षिता श्शत्रुजाद्भयात् । किंचिदन्यत्समुद्भूतं तत्र किं करवामहै

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະຫາເທວະ, ໂດຍພຣະອົງ ພວກເຮົາເທວະໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວທີ່ເກີດຈາກສັດຕູ. ແຕ່ບັດນີ້ມີສິ່ງອື່ນເກີດຂຶ້ນ—ໃນກໍລະນີນັ້ນ ພວກເຮົາຄວນເຮັດແນວໃດ?»

Verse 9

वृन्दां विमोहिता नाथ विष्णुना हि प्रयत्नतः । भस्मीभूता द्रुतं वह्नौ परमां गतिमागता

ໂອ ພຣະນາຖ, ວຣິນດາ ໄດ້ຖືກພຣະວິສະນຸຫຼອກລວງດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມຢ່າງຈົ່ງໃຈ; ນາງໄດ້ເຂົ້າໄປໃນໄຟຢ່າງວ່ອງໄວ ກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ ແລະບັນລຸສະພາບສູງສຸດ।

Verse 10

वृन्दालावण्यसंभ्रांतो विष्णुस्तिष्ठति मोहितः । तच्चिताभस्म संधारी तव मायाविमोहितः

ຖືກຄວາມງາມອັນດຶງດູດຂອງ ວຣິນດາ ທຳໃຫ້ ວິສນຸ ຢືນຢູ່ໃນຄວາມຫຼົງ. ຜູ້ຖືຂີ້ເຖົ່າຈາກຈິຕານັ້ນ ຖືກມາຍາຂອງພຣະສິວະຫຼອກລວງຢ່າງໝົດສິ້ນ.

Verse 11

स सिद्धमुनिसंघैश्च बोधितोऽस्माभिरादरात् । न बुध्यते हरिस्सोथ तव मायाविमोहितः

«ແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາ ພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ມຸນີຜູ້ສຳເລັດ (ສິດທະ) ໄດ້ຕັກເຕືອນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລ້ວ, ແຕ່ຮະຣິກໍຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈ—ແທ້ຈິງ ທ່ານໄດ້ຖືກມາຍາຂອງພຣະອົງ ທຳໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ»។

Verse 12

कृपां कुरु महेशान विष्णुं बोधय बोधय । त्वदधीनमिदं सर्वं प्राकृतं सचराचरम्

ຂໍພຣະກະລຸນາ ໂອ ມະເຫສານ; ຂໍໃຫ້ປຸກວິສນຸ—ປຸກເຂົາເຖີດ. ເພາະໂລກທີ່ປະກົດຈາກປຣະກຣິຕິ ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະຢຸດນິ່ງ ລ້ວນຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງພຣະອົງ.

Verse 13

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य महेशो हि वचनं त्रिदिवौकसाम् । प्रत्युवाच महालीलस्स्वच्छन्दस्तान्कृतांजलीन्

ສະນັດກຸມານ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງຜູ້ຢູ່ສະຫວັນແລ້ວ, ພຣະມະເຫສະ—ຜູ້ມີລີລາອັນຍິ່ງໃຫຍ່—ໄດ້ຕອບກັບດ້ວຍຄວາມເສຣີແລະອຳນາດຕົນ ແກ່ພວກເຂົາຜູ້ປະນົມມືຢູ່.

Verse 14

महेश उवाच । हे ब्रह्मन्हे सुरास्सर्वे मद्वाक्यं शृणुतादरात् । मोहिनी सर्वलोकानां मम माया दुरत्यया

ພຣະມະເຫສະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະທັງປວງ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຮົາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ໂມຫິນີ ຜູ້ຫຼອກລວງທຸກໂລກ ແມ່ນມາຍາຂອງເຮົາ ຍາກຈະຂ້າມພົ້ນຢ່າງຍິ່ງ».

Verse 15

तदधीनं जगत्सर्वं यद्देवासुरमानुषम् । तयैव मोहितो विष्णुः कामाधीनोऽभवद्धरिः

ໂລກທັງປວງ—ທັງເທວະ, ອະສຸຣະ, ແລະມະນຸດ—ຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງນາງ. ໂດຍນາງຜູ້ດຽວນັ້ນເຮັດໃຫ້ວິສນຸ (ຮະຣິ) ຖືກຫຼອກລວງ ແລະກາຍເປັນຜູ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດແຫ່ງກາມະ.

Verse 16

उमाख्या सा महादेवी त्रिदेवजननी परा । मूलप्रकृतिराख्याता सुरामा गिरिजात्मिका

ນາງເປັນທີ່ຮູ້ຈັກນາມວ່າ ອຸມາ—ມະຫາເທວີ ຜູ້ສູງສຸດ ແລະເປັນແມ່ຂອງທຣິເທວ. ນາງຖືກປະກາດວ່າເປັນ ມູນປຣະກຣິຕິ ແທ້, ແມ່ເທວະທັງປວງ, ແລະແກ່ນສານຂອງ ຄິຣິຈາ ທິດາແຫ່ງພູ.

Verse 17

गच्छध्वं शरणा देवा विष्णुमोहापनुत्तये । शरण्यां मोहिनीमायां शिवाख्यां सर्वकामदाम्

“ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ຈົ່ງໄປຮັບພຶ່ງເພື່ອຂັບໄລ່ຄວາມຫຼົງທີ່ເກີດຈາກ ວິສນຸ. ຈົ່ງພຶ່ງພາໃນ ມາຍາອັນລໍ້ລວງ ຜູ້ໃຫ້ທີ່ພຶ່ງ, ນາມວ່າ ‘ຊິວາ’, ຜູ້ປະທານທຸກປາຖະໜາ.”

Verse 18

स्तुतिं कुरुत तस्याश्च मच्छक्तेस्तोषकारिणीम् । सुप्रसन्ना यदि च सा सर्वकार्यं करिष्यति

ຈົ່ງກ່າວສັນລະເສີນນາງດ້ວຍ—ຄໍາສັນລະເສີນທີ່ເຮັດໃຫ້ ຊັກຕິ ຂອງເຮົາພໍໃຈ. ຖ້ານາງປຣະສານດີຢ່າງຍິ່ງ, ນາງຈະສໍາເລັດທຸກກິດການ.

Verse 19

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तान्सुराञ्शंभुः पञ्चास्यो भगवान्हरः । अंतर्दधे द्रुतं व्यास सर्वैश्च स्वगणैस्सह

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ເທວະທັງຫຼາຍແລ້ວ, ພຣະສັມພູ—ພຣະຫຣະ ຜູ້ມີພຣະພັກຫ້າ—ໄດ້ອັນຕະຣະທານໄປຢ່າງວ່ອງໄວ, ໂອ ວະຍາສະ, ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານຄະນະຂອງພຣະອົງທັງປວງ.”

Verse 20

देवाश्च शासनाच्छंभोर्ब्रह्माद्या हि सवासवा । मनसा तुष्टुवुर्मूलप्रकृतिं भक्तवत्सलाम्

ຕໍ່ມາ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງ ຊັມພູ, ເທວະທັງປວງ—ພຣະພຣະຫມາ ແລະອື່ນໆ ພ້ອມດ້ວຍ ອິນທຣະ—ໄດ້ສັນລະເສີນດ້ວຍໃຈ ມູນປຣະກຣິຕິ, ພຣະແມ່ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ.

Verse 21

देवा ऊचुः । यदुद्भवास्सत्त्वरजस्तमोगुणाः सर्गस्थितिध्वंसविधान कारका । यदिच्छया विश्वमिदं भवाभवौ तनोति मूलप्रकृतिं नताः स्म ताम्

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: ພວກເຮົາຂໍນົບນ້ອມແດ່ ມູນປຣະກຣິຕິອັນດັ້ງເດີມ ຜູ້ໃຫ້ເກີດກຸນະສາມ—ສັດຕະວະ, ຣາຊະສະ, ຕະມະສະ—ອັນເປັນຜູ້ຈັດວາງການສ້າງ, ການດໍາລົງ, ແລະການດັບສູນ. ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງນາງ ຈັກກະວານນີ້ຈຶ່ງແຜ່ຂະຫຍາຍ ທັງການປາກົດແລະການຫຼົບກັບ.

Verse 22

पाहि त्रयोविंशगुणान्सुशब्दिताञ्जगत्यशेषे समधिष्ठिता परा । यद्रूपकर्माणिजगत्त्रयोऽपि ते विदुर्न मूलप्रकृतिं नताः स्म ताम्

ຂໍພຣະອົງປົກປ້ອງພວກເຮົາ ໂອ ຜູ້ສູງສຸດ ຜູ້ປົກຄອງຈັກກະວານທັງປວງ ຜູ້ຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍຕັດຕະວະ (ກຸນະ) ຊາວສາມ. ແມ່ນແຕ່ໂລກທັງສາມຮູ້ຮູບແລະກິດຂອງພຣະອົງ ແຕ່ບໍ່ຮູ້ຮາກມູນປຣະກຣິຕິ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຂໍນົບນ້ອມແດ່ ພຣະສັດຈະອັນເກີນກວ່ານັ້ນ.

Verse 23

यद्भक्तियुक्ताः पुरुषास्तु नित्यं दारिद्र्यमोहात्ययसंभवादीन् । न प्राप्नुवंत्येव हि भक्तवत्सलां सदैव मूलप्रकृतिं नताः स्म ताम्

ຜູ້ຄົນທີ່ປະກອບດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະອົງຢ່າງສະເໝີ ບໍ່ຕົກຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກ ຄວາມຫຼົງ ຫຼືທຸກຂ໌ອື່ນໆທີ່ເກີດຈາກການພົວພັນໂລກີ. ເພາະພວກເຂົານົບນ້ອມຕໍ່ມູນປຣະກຣິຕິອັນດັ້ງເດີມ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິຢູ່ເສມອ ແລະຈຶ່ງຖືກປົກປ້ອງຈາກທຸກຂ໌ເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 24

कुरु कार्यं महादेवि देवानां नः परेश्वरि । विष्णुमोहं ह शिवे दुर्गे देवि नमोऽस्तु ते

ໂອ ມະຫາເທວີ ພຣະນາງຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ ຂໍໃຫ້ສໍາເລັດກິດນີ້ເພື່ອເທວະຂອງພວກເຮົາ. ໂອ ຊິວາ, ໂອ ດຸຣຄາ, ຂໍໃຫ້ເກີດມົວຫະແກ່ ວິສນຸ. ໂອ ເທວີ ນະໂມສະຕຸເຕ.

Verse 25

जलंधरस्य शंभोश्च रणे कैलासवासिनः । प्रवृत्ते तद्वधार्थाय गौरीशासनतश्शिवे

ເມື່ອສົງຄາມລະຫວ່າງ ຈະລັນທະຣະ ແລະ ຊັມພູ ເລີ່ມຂຶ້ນ, ພຣະຊິວະ ຜູ້ປະທັບຢູ່ເຂົາໄກລາສ ໄດ້ອອກໄປເພື່ອກໍາຈັດຈະລັນທະຣະ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງ ໂກຣີ.

Verse 26

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधानंतरदेवीस्तुतिविष्णुमोहविध्वंसवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ ຊື່ວ່າ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນພາກທີຫ້າ «ຢຸດທະຂັນດະ» ບົດທີ 26 ຈົບລົງ ມີຊື່ວ່າ «ການພັນນາສັນລະເສີນຂອງເທວີຫຼັງການປະຫານຊະລັນທະຣະ, ການເຮັດໃຫ້ວິສນຸຫຼົງ ແລະການທຳລາຍຄວາມຫຼົງນັ້ນ».

Verse 27

जलंधरो हतो युद्धे तद्भयान्मो चिता वयम् । गिरिशेन कृपां कृत्वा भक्तानुग्रहकारिणा

ຈະລັນທະຣະ ຖືກສັງຫານໃນສົງຄາມ; ຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ລາວ ພວກເຮົາໄດ້ພົ້ນ. ພຣະຄິຣີຊະ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ໃຫ້ພຣະກະລຸນາແກ່ຜູ້ພັກຕິ ໄດ້ເມດຕາແລະຊ່ວຍກູ້ພວກເຮົາ.

Verse 28

तदाज्ञया वयं सर्वे शरणं ते समागताः । त्वं हि शंभुर्युवां देवि भक्तोद्धारपरायणौ

ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ພວກເຮົາທັງໝົດໄດ້ມາຫາທ່ານເພື່ອຂໍພຶ່ງພາ. ເພາະທ່ານແມ່ນ ຊັມບູ ແລະທ່ານດ້ວຍ ໂອ ເທວີ—ທັງສອງພຣະອົງມຸ່ງໝັ້ນໃນການຍົກຊູແລະກູ້ພົ້ນຜູ້ພັກຕິ.

Verse 29

वृन्दालावण्यसंभ्रातो विष्णुस्तिष्ठति तत्र वै । तच्चिताभस्मसंधारी ज्ञानभ्रष्टो विमोहितः

ທີ່ນັ້ນແທ້ໆ ພຣະວິສນຸ ຢືນຢູ່ ດ້ວຍຄວາມຫຼົງໄຫຼໃນຄວາມງາມອັນລໍ້ລວງຂອງ ວຣິນດາ. ພຣະອົງສວມຖືຂີ້ເຖົ່າຈາກຈິຕາ ແລະຫຼຸດພົ້ນຈາກປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງ ຖືກມົວເມົາຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

Verse 30

संसिद्धसुरसंघैश्च बोधितोऽपि महेश्वरि । न बुध्यते हरिस्सोथ तव मायाविमोहितः

ໂອ ມະເຫສະວະຣີ, ແມ່ນແມ່ນວ່າຝູງເທວະຜູ້ສຳເລັດສິດທິທັງຫຼາຍໄດ້ຕື່ນເຕືອນ ແລະ ສອນແນະນຳແລ້ວ, ແຕ່ ຫະຣິ (ວິສນຸ) ກໍຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈ—ເພາະຖືກມາຍາຂອງພຣະນາງຫຼອກລວງໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ.

Verse 31

कृपां कुरु महादेवि हरिं बोधय बोधय । यथा स्वलोकं पायात्स सुचित्तस्सुरकार्यकृत्

ໂອ ມະຫາເທວີ ຂໍຈົ່ງເມດຕາກະລຸນາ—ປຸກຮະຣິ ປຸກພຣະອົງ—ເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງມີໃຈບໍລິສຸດ ແລະສຳເລັດພາລະກິດຂອງເທວະ ແລ້ວກັບໄປສູ່ໂລກທິບຂອງພຣະອົງຢ່າງປອດໄພ।

Verse 32

इति स्तुवंतस्ते देवास्तेजोमंडलमास्थितम् । ददृशुर्गगने तत्र ज्वालाव्याप्ता दिगंतरम्

ດັ່ງນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນກຳລັງສັນລະເສີນ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນໃນຟ້າ ມະນົດວົງແຫວນແຫ່ງລັດສະໝີທິບ; ແປວໄຟຈາກນັ້ນແຜ່ກວ້າງ ຄອບຄຸມຂອບຟ້າທຸກທິດ.

Verse 33

तन्मध्याद्भारतीं सर्वे ब्रह्माद्याश्च सवासवाः । अमराश्शुश्रुवुर्व्यास कामदां व्योमचारिणीम्

ຈາກກາງຂອງມັນ ເທວະທັງປວງ—ພຣະພຣະຫມາ ແລະອື່ນໆ ພ້ອມດ້ວຍພຣະອິນທຣາ—ໄດ້ຍິນ “ພາຣະຕີ” ສຽງທິບແຫ່ງວາຈາ, ໂອ ວະຍາສະ; ເປັນພະລັງບັນດານພອນ ທີ່ເຄື່ອນໄປໃນຟ້າ.

Verse 34

आकाशवाण्युवाच । अहमेव त्रिधा भिन्ना तिष्ठामि त्रिविधैर्गुणैः । गौरी लक्ष्मीः सुरा ज्योती रजस्सत्त्वतमोगुणैः

ສຽງຈາກຟ້າກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ ແຕ່ປາກົດເປັນສາມ ດ້ວຍຄຸນະສາມ. ດ້ວຍຣະຈັສ ຂ້າແມ່ນ ເກົາຣີ; ດ້ວຍສັດຕະວະ ຂ້າແມ່ນ ລັກສະມີ ແສງມົງຄຸນ; ແລະດ້ວຍຕະມັສ ຂ້າແມ່ນ ສຸຣາ ພະລັງມືດທີ່ຫຼອກລວງ—ດັ່ງນີ້ຂ້າດຳລົງເປັນຄຸນະສາມ.”

Verse 35

तत्र गच्छत यूयं वै तासामंतिक आदरात् । मदाज्ञया प्रसन्नास्ता विधास्यंते तदीप्सितम्

ພວກເຈົ້າທັງຫມົດຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນ ເຂົ້າໄປໃກ້ພວກນາງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ດ້ວຍຄໍາສັ່ງຂອງຂ້ອຍ ພວກນາງຈະເກີດຄວາມເມດຕາ ແລະຈະກະທໍາໃຫ້ສໍາເລັດຕາມທີ່ປາດຖະໜາ.

Verse 36

सनत्कुमार उवाच । शृण्वतामिति तां वाचमंतर्द्धानमगान्महः । देवानां विस्मयोत्फुल्लनेत्राणां तत्तदा मुने

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ເວົ້າຄໍານັ້ນວ່າ “ຈົ່ງຟັງກັນທັງຫມົດ!” ພຣະພະລັງອັນໃຫຍ່ນັ້ນກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ໃນເວລານັ້ນ ໂອ ມຸນີ, ພວກເທວະດາຢືນຢູ່ດ້ວຍດວງຕາເປີດກວ້າງ ດ້ວຍຄວາມພິສົດພິສັນ.

Verse 37

ततस्सवेंऽपि ते देवाः श्रुत्वा तद्वाक्यमादरात् । गौरीं लक्ष्मीं सुरां चैव नेमुस्तद्वाक्यचोदिताः

ຕໍ່ມາ ເທວະດາເຫຼົ່ານັ້ນທັງຫມົດ ໄດ້ຟັງຄໍານັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຖືກກະຕຸ້ນໂດຍຄໍາສັ່ງນັ້ນເອງ ຈຶ່ງກົ້ມກາບຕໍ່ ພຣະເທວີ ໂກຣີ, ພຣະເທວີ ລັກສະມີ, ແລະ ພຣະເທວີ ສຸຣາ ດ້ວຍ.

Verse 38

तुष्टुवुश्च महाभक्त्या देवीस्तास्सकलास्सुराः । नानाविधाभिर्वाग्भिस्ते ब्रह्माद्या नतमस्तकाः

ແລ້ວບັນດາເທວະທັງປວງ ມີພຣະພຣະຫມາເປັນຫົວໜ້າ ກໍ່ກົ້ມສີສະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະສັນລະເສີນເທວີເຫຼົ່ານັ້ນດ້ວຍພະຄະຕິອັນຍິ່ງ ດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອັນສູງສົ່ງຫຼາຍປະເພດ।

Verse 39

ततोऽरं व्यास देव्यस्ता आविर्भूताश्च तत्पुरः । महाद्भुतैस्स्वतेजोभिर्भासयंत्यो दिगंतरम्

ຕໍ່ມາ ໂອ ວະຍາສະ, ເທວີເຫຼົ່ານັ້ນກໍ່ປາກົດຂຶ້ນທັນທີຢູ່ຕໍ່ໜ້າລາວ ແລະດ້ວຍລັດສະຫມີອັນອັດສະຈັນຂອງຕົນ ກໍ່ສ່ອງສະຫວ່າງໄປທົ່ວທິດທາງຈົນສຸດຂອບເຂດ।

Verse 40

अथ ता अमरा दृष्ट्वा सुप्रसन्नेन चेतसा । प्रणम्य तुष्टुवुर्भक्त्या स्वकार्यं च न्यवेदयन्

ແລ້ວເມື່ອເຫັນນາງ ເທວະທັງປວງມີໃຈປິຕິສະຫງົບຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ກົ້ມກາບ ແລະ ສັນລະເສີນນາງດ້ວຍພັກດີ ພ້ອມທັງທູນບອກຈຸດປະສົງແຫ່ງພາລະກິດຂອງຕົນ.

Verse 41

ततश्चैतास्सुरान्दृष्ट्वा प्रणतान्भक्तवत्सलः । बीजानि प्रददुस्तेभ्यो वाक्यमूचुश्च सादरम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະເຈົ້າຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກດີ ເຫັນເທວະທັງປວງກົ້ມກາບຍອມຈໍານົນ ພຣະອົງໄດ້ປະທານພະລັງເມັດພັນ (ບີຈະ) ແກ່ເຂົາເຈົ້າ ແລະ ກ່າວຖ້ອຍຄໍາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະເມດຕາ.

Verse 42

देव्य ऊचुः । इमानि तत्र बीजानि विष्णुर्यत्रावतिष्ठति । निर्वपध्वं ततः कार्यं भवतां सिद्धिमेष्यति

ເທວີທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຫວ່ານເມັດເຫຼົ່ານີ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຄືບ່ອນທີ່ພຣະວິສນຸປະທັບຢູ່. ແລ້ວຈົ່ງປະຕິບັດກິດທີ່ຄວນເຮັດ; ດ້ວຍນັ້ນ ພາລະກິດຂອງພວກເຈົ້າຈະສໍາເລັດ.”

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तास्ततो देव्योंतर्हिता अभवन्मुने । रुद्रविष्णुविधीनां हि शक्तयस्त्रिगुणात्मिकाः

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: “ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ ມຸນີ, ເທວີເຫຼົ່ານັ້ນກໍອັນຕະຫາຍໄປ. ເພາະວ່າ ພະລັງສັກຕິຂອງ ຣຸດຣະ (ພຣະສິວະ), ພຣະວິສນຸ ແລະ ວິທີ (ພຣະບຣະຫມາ) ແທ້ຈິງແມ່ນມີສະພາບເປັນສາມຄຸນ.”

Verse 44

ततस्तुष्टाः सुरास्सर्वे ब्रह्माद्याश्च सवासवाः । तानि बीजानि संगृह्य ययुर्यत्र हरिः स्थितः

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ເທວະດາທັງຫຼາຍ ລວມທັງພຣະພົມ ແລະ ພຣະອິນ ກໍມີຄວາມປິຕິຍິນດີ. ເຂົາເຈົ້າໄດ້ເກັບເມັດພັນເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະ ໄປຫາບ່ອນທີ່ພຣະຫະລິ (ວິສນຸ) ປະທັບຢູ່.

Verse 45

वृन्दाचिताभूमितले चिक्षिपुस्तानि ते सुराः । स्मृत्वा तास्संस्थितास्तत्र शिवशक्त्यंशका मुने

ໂອ ມຸນີ, ເທວະເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ໂຍນສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນລົງໃສ່ພື້ນດິນທີ່ວຣິນດາໄດ້ກອງໄວ້. ແລ້ວເມື່ອລະລຶກເຖິງພຣະບັນຊາ ພວກເຂົາກໍຢືນປະຈຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ເພາະເປັນສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງພຣະສັກຕິຂອງພຣະສິວະ.

Verse 46

निक्षिप्तेभ्यश्च बीजेभ्यो वनस्पत्यस्त्रयोऽभवन् । धात्री च मालती चैव तुलसी च मुनीश्वर

ຈາກເມັດພັນທີ່ໂຍນລົງ ໄດ້ເກີດພືດສັກສິດສາມຢ່າງ—ທາຕຣີ (ອາມະລະກີ), ມາລະຕີ ແລະ ຕຸລະສີ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ।

Verse 47

धात्र्युद्भवा स्मृता धात्री माभवा मालती स्मृता । गौरीभवा च तुलसी तमस्सत्त्वरजोगुणाः

ທາຕຣີ ຖືກກ່າວວ່າເກີດຈາກຕົ້ນທາຕຣີ (ອາມະລະກີ); ມາລະຕີ ຖືກຈື່ຈຳວ່າເກີດຈາກຕົ້ນມາ; ແລະ ຕຸລະສີ ຖືກກ່າວວ່າເກີດຈາກ ພຣະນາງເກົາຣີ. ພວກນີ້ຍັງສຳພັນກັບຄຸນສາມ—ຕະມັດ, ສັດຕະວະ, ຣະຈະສະ.

Verse 48

विष्णुर्वनस्पतीर्दृष्ट्वा तदा स्त्रीरूपिणीर्मुने । उदतिष्ठत्तदा तासु रागातिशयविभ्रमात्

ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອພຣະວິສນຸ ເຫັນຕົ້ນໄມ້ເຫຼົ່ານັ້ນທີ່ຮັບຮູບເປັນຍິງ, ພຣະອົງກໍຖືກກະຕຸ້ນໃຈໄປຫານາງເຫຼົ່ານັ້ນ—ຈິດໃຈວຸ້ນວາຍເນື່ອງຈາກຣາກະອັນເກີນປະມານ.

Verse 49

दृष्ट्वा स याचते मोहात्कामासक्तेन चेतसा । तं चापि तुलसी धात्री रागेणैवावलोकताम्

ເມື່ອເຫັນນາງ ພຣະອົງກໍວອນຂໍດ້ວຍຄວາມຫຼົງ, ຈິດໃຈຖືກຜູກມັດດ້ວຍກາມະ. ແລະ ຕຸລະສີ—ນາງທາຕຣີຜູ້ຄ້ຳຈຸນ—ກໍຈ້ອງມອງພຣະອົງດ້ວຍຣາກະເທົ່ານັ້ນ.

Verse 50

यच्च बीजं पुरा लक्ष्म्या माययैव समर्पितम् । तस्मात्तदुद्भवा नारी तस्मिन्नीर्ष्यापराभवत्

ແລະເມັດພັນນັ້ນ ທີ່ພຣະລັກສະມີເຄີຍຖວາຍໄວ້ແຕ່ກ່ອນ ໂດຍອໍານາດແຫ່ງມາຍາຂອງນາງເອງ—ຈາກເມັດພັນນັ້ນໄດ້ເກີດຂຶ້ນເປັນຍິງຜູ້ໜຶ່ງ; ແລະໃນເລື່ອງນັ້ນເອງ ນາງຖືກຄວາມອິດສາຄອບງໍາ.

Verse 51

अतस्सा बर्बरीत्याख्यामवापातीव गर्हिताम् । धात्रीतुलस्यौ तद्रागात्तस्य प्रीतिप्रदे सदा

ດັ່ງນັ້ນ ນາງຈຶ່ງໄດ້ຮັບນາມວ່າ “ບາບາຣີ” ຊື່ທີ່ເບິ່ງຄືວ່ານ່າຕຳນິ. ແຕ່ໂດຍຄວາມພັກດີຜູກພັນຂອງນາງ ນາງເປັນຜູ້ມອບຄວາມປິຕິໃຫ້ເຂົາເສມອ ເປັນທີ່ຮັກດຸດດັ່ງ ທາດຣີ (ອາມະລະກີ) ແລະ ຕຸລະສີ (ຕໍ່ເທວະ)។

Verse 53

ततो विस्मृतदुःखोऽसौ विष्णुस्ताभ्यां सहैव तु । वैकुंठमगमत्तुष्टस्सर्वदेवैर्नमस्कृतः । कार्तिके मासि विप्रेन्द्र धात्री च तुलसी सदा । सर्वदेवप्रियाज्ञेया विष्णोश्चैव विशेषतः

ຕໍ່ມາ ພຣະວິສນຸ ຜູ້ລືມຄວາມໂສກເສົ້າແລ້ວ ໄດ້ໄປພ້ອມກັບທັງສອງນັ້ນ; ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະໄດ້ຮັບການນົບນ້ອມຈາກເທວະທັງປວງ ພຣະອົງກໍກັບຄືນສູ່ໄວກຸນຖະ. ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ໃນເດືອນກາຣຕິກາ ທາດຣີ (ອາມະລະກີ) ແລະ ຕຸລະສີ ພຶງຮູ້ໄວ້ວ່າເປັນທີ່ຮັກຂອງເທວະທັງປວງ ໂດຍສະເພາະແກ່ພຣະວິສນຸ. ຕາມທັດສະນະ ໄສວະ-ສິດທານຕະ ນີ້ຍັງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ແມ່ນແຕ່ເທວະກໍພົບຄວາມສະຫງົບແລະການຟື້ນຟູ ພາຍໃຕ້ລຳດັບອັນສູງສຸດຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ (ປະຕິ), ແລະການປະພຶດພິທີອັນສັກສິດຕາມການເວລາ (ເດືອນກາຣຕິກາ) ກັບພືດສັກສິດ ເປັນທີ່ພຶ່ງພາຂອງພັກດີ ແລະບຸນກຸສົນໃນທຳມະ.

Verse 54

तत्रापि तुलसी धन्यातीव श्रेष्ठा महामुने । त्यक्त्वा गणेशं सर्वेषां प्रीतिदा सर्वकामदा

ແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາເຄື່ອງບູຊາອັນສັກສິດເຫຼົ່ານັ້ນ ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຕຸລະສີ ເປັນຜູ້ມີພອນຢ່າງຍິ່ງ ແລະສູງສຸດ. ແມ່ນແຕ່ວາງກາເນຊາໄວ້ຂ້າງຫຼັງ, ນາງກໍເປັນຜູ້ມອບຄວາມປິຕິໃຫ້ທຸກຜູ້ ແລະເປັນຜູ້ບັນດານໃຫ້ສຳເລັດທຸກຄວາມປາຖະໜາອັນຄວນຄ່າ.

Verse 55

वैकुण्ठस्थं हरिं दृष्ट्वा ब्रह्मेन्द्राद्याश्च तेऽमराः । नत्वा स्तुत्वा महाविष्णुं स्वस्वधामानि वै ययुः

ເມື່ອເຫັນພຣະຫະຣິ (ພຣະວິສນຸ) ປະທັບຢູ່ໃນໄວກຸນຖະ, ບັນດາອະມະຣະທີ່ມີພຣະພຣະຫມາ ແລະ ອິນທຣະ ເປັນຫົວໜ້າ ໄດ້ນົບນ້ອມ ແລະສັນລະເສີນພຣະມະຫາວິສນຸ; ແລ້ວພວກເຂົາກໍໄປຍັງວິມານຂອງຕົນໆ.

Verse 56

वैकुण्ठोऽपि स्वलोकस्थो भ्रष्टमोहस्सुबोधवान् । सुखी चाभून्मुनिश्रेष्ठ पूर्ववत्संस्मरञ्छिवम्

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ແມ່ນແຕ່ໄວກຸນຖະຜູ້ຢູ່ໃນໂລກຂອງຕົນ ກໍພົ້ນຈາກຄວາມຫຼົງ ໄດ້ປັນຍາແຈ້ງ ແລະກັບມາມີຄວາມສຸກເຊັ່ນເກົ່າ ໂດຍລະລຶກພຣະສິວະ.

Verse 57

इत्याख्यानमघोघघ्नं सर्वकामप्रदं नृणाम् । सर्व कामविकारघ्नं सर्वविज्ञानवर्द्धनम्

ດັ່ງນັ້ນ ນິທານອັນສັກສິດນີ້ ທຳລາຍບາບຮ້າຍໜັກ ປະທານຄວາມປາຖະໜາອັນຄວນແກ່ມະນຸດ ກຳຈັດຄວາມບິດເບືອນຈາກຕັນຫາ ແລະເພີ່ມພູນປັນຍາທາງທຳທຸກປະເພດ.

Verse 58

य इदं हि पठेन्नित्यं पाठयेद्वापि भक्तिमन् । शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि स याति परमां गतिम्

ຜູ້ໃດມີສັດທາ ອ່ານຫຼືສວດນິທານສັກສິດນີ້ເປັນປະຈຳ ຫຼືໃຫ້ຜູ້ອື່ນສວດ; ຜູ້ໃດຟັງ ຫຼືໃຫ້ຜູ້ອື່ນໄດ້ຟັງ—ຜູ້ນັ້ນຈະເຖິງຄວາມຫຼຸດພົ້ນສູງສຸດ ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ.

Verse 59

पठित्वा य इदं धीमानाख्यानं परमोत्तमम् । संग्रामं प्रविशेद्वीरो विजयी स्यान्न संशयः

ເມື່ອຜູ້ມີປັນຍາໄດ້ອ່ານນິທານສັກສິດອັນຍອດຢ່າງນີ້ແລ້ວ ຜູ້ກ້າຫານເຂົ້າສູ່ສົງຄາມ ຈະໄດ້ໄຊຊະນະແນ່ນອນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 60

विप्राणां ब्रह्मविद्यादं सत्रियाणां जयप्रदम् । वैश्यानां सर्वधनदं शूद्राणां सुखदं त्विदम्

ນີ້ແມ່ນຄຳສອນ/ພິທີຂອງພຣະສິວະ: ປະທານວິຊາພຣະພຣະຫມັນແກ່ພຣາຫມັນ, ໃຫ້ໄຊຊະນະແກ່ກະສັດຕຣິຍະ, ມອບຊັບສິນທຸກຢ່າງແກ່ໄວຊະຍະ, ແລະໃຫ້ຄວາມສຸກສະບາຍແກ່ຊູດຣະ.

Verse 61

शंभुभक्तिप्रदं व्यास सर्वेषां पापनाशनम् । इहलोके परत्रापि सदा सद्गतिदायकम्

ໂອ ວະຍາສາ, ນີ້ເປັນສິ່ງປະທານພັກຕິຕໍ່ ສັມພູ (ພຣະສິວະ) ແລະທຳລາຍບາບຂອງທຸກຜູ້. ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໂລກໜ້າ ມັນໃຫ້ທາງດີ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນຢ່າງເສມອ.