वृन्दायाः दुष्स्वप्न-दर्शनं तथा पातिव्रत्य-भङ्गोपक्रमः / Vṛndā’s Ominous Dreams and the Prelude to the Breach of Chastity

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ वद त्वं वदतां वर । किमकार्षीद्धरिस्तत्र धर्मं तत्याज सा कथम्

ວຍາສາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ສນັດກຸມາຣາ ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ ແລະເປັນຜູ້ເວົ້າດີທີ່ສຸດ, ຂໍຈົ່ງບອກຂ້ອຍ: ຮາຣິໄດ້ເຮັດຫຍັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະທ່ານໄດ້ລະທິ້ງທຳຢ່າງໃດໃນກໍລະນີນັ້ນ?»

Verse 2

सनत्कुमार उपाच । विष्णुर्जालंधरं गत्वा दैत्यस्य पुटभेदनम् । पातिव्रत्यस्य भंगाय वृन्दायाश्चा करोन्मतिम्

ສນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ວິດສະນຸໄດ້ໄປຫາຈາລັນທະຣະ ແລະວາງແຜນເພື່ອທຳລາຍພະລັງຄຸ້ມຄອງຂອງໄດຕະນັ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ຄວາມພາຕິວຣະຕະອັນບໍລິສຸດຂອງ ວຣິນດາ ຖືກທຳໃຫ້ແຕກຫັກ.

Verse 3

वृन्दां स दर्शयामास स्वप्नं मायाविनां वरः । स्वयं तन्नगरोद्यानमास्थितोऽद्भुतविग्रहः

ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງມາຍາ ໄດ້ໃຫ້ນາງວຣິນດາເຫັນຄວາມຝັນ; ແລະພຣະອົງເອງ ຮັບຮູບກາຍອັນອັດສະຈັນ ໄປປະທັບຢູ່ໃນສວນຂອງເມືອງນັ້ນ।

Verse 4

अथ वृन्दा तदा देवी तत्पत्नी निशि सुव्रता । हरेर्मायाप्रभावात्तु दुस्स्वप्नं सा ददर्श ह

ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ພຣະນາງວຣິນດາເທວີ—ເປັນພັນລະຍາຂອງລາວ ແລະມັ່ນຄົງໃນວຣະຕະ—ໃນຍາມຄ່ຳໄດ້ເຫັນຄວາມຝັນອັນອັບມົງຄົນ ເນື່ອງຈາກອຳນາດມາຍາຂອງຮຣິ (ຫາຣິ).

Verse 5

स्वप्नमध्ये हि सा विष्णुमायया प्रददर्श ह । भर्त्तारं महिषारूढं तैलाभ्यक्तं दिगंबरम्

ໃນຄວາມຝັນນັ້ນ ນາງໄດ້ເຫັນ—ໂດຍອຳນາດມາຍາຂອງວິສນຸ—ສາມີຂອງນາງ: ຂີ່ຄວາຍ, ກາຍຖືກທານ້ຳມັນ, ແລະເປືອຍກາຍ ໃຫ້ທິດທັງຫຼາຍເປັນເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ.

Verse 6

कृष्णप्रसूनभूषाढ्यं क्रव्यादगणसेवितम् । दक्षिणाशां गतं मुंडं तमसा च वृतं तदा

ຫົວທີ່ຖືກຕັດນັ້ນ ປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ສີດຳ ແລະມີຝູງວິນຍານກິນເນື້ອຄອຍຮັບໃຊ້. ມັນເຄື່ອນໄປສູ່ທິດໃຕ້ ແລະໃນເວລານັ້ນຖືກຄວາມມືດປົກຄຸມ.

Verse 7

स्वपुरं सागरे मग्नं सहसैवात्मना सह । इत्यादि बहुदुस्स्वप्नान्निशांते सा ददर्श ह

ໃນທ້າຍຄືນ ນາງໄດ້ເຫັນຄວາມຝັນອັນນ່າຢ້ານຫຼາຍປະການ—ເຊັ່ນ ເມືອງຂອງນາງຈົ່ມລົງໃນທະເລຢ່າງກະທັນຫັນ ພ້ອມກັບຕົນນາງເອງ.

Verse 8

ततः प्रबुध्य सा बाला तं स्वप्नं स्वं विचिन्वती । ददर्शोदितमादित्यं सच्छिद्रं निःप्रभं मुहुः

ແລ້ວນາງສາວນ້ອຍນັ້ນຕື່ນຂຶ້ນ ແລະຄິດພິຈາລະນາຄວາມຝັນຂອງຕົນ. ນາງເຫັນດວງອາທິດຂຶ້ນຊ້ຳໆ ດັ່ງມີຮອຍຮົ່ວ ແລະປາດສະຈາກລັດສະໝີ.

Verse 9

तदनिष्टमिदं ज्ञात्वा रुदंती भयविह्वला । कुत्रचिन्नाप सा शर्म गोपुराट्टालभूमिषु

ເມື່ອນາງຮູ້ວ່ານີ້ເປັນລາງຮ້າຍ ນາງຮ້ອງໄຫ້ ແລະສັ່ນສະທ້ານດ້ວຍຄວາມຢ້ານ. ນາງບໍ່ພົບຄວາມສະຫງົບໃນທີ່ໃດເລີຍ ແມ່ນແຕ່ບ່ອນປະຕູເມືອງ ແລະຫໍຍາມສູງໆ.

Verse 10

ततस्सखीद्वययुता नगरोद्यानमागमत् । तत्रापि सा गता बाला न प्राप कुत्रचित्सुखम्

ຕໍ່ມາ ເດັກຍິງນ້ອຍນັ້ນ ມີໝູ່ສາວສອງຄົນຕິດຕາມ ໄປຫາສວນເມືອງ. ແຕ່ເຖິງຈະໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ນາງກໍບໍ່ພົບຄວາມສຸກໃນທີ່ໃດເລີຍ.

Verse 11

ततो जलंधरस्त्री सा निर्विण्णोद्विग्नमानसा । वनाद्वनांतरं याता नैव वेदात्मना तदा

ຕໍ່ມາ ພັນລະຍາຂອງຈະລັນທະຣະ ມີໃຈເສົ້າໝອງ ແລະກະວົນກະວາຍ ໄປຈາກປ່າໜຶ່ງສູ່ອີກປ່າໜຶ່ງ. ໃນເວລານັ້ນ ນາງບໍ່ຮູ້ສຶກຕື່ນຮູ້ພາຍໃນຕໍ່ອາດຕະຕົນຂອງຕົນເອງ.

Verse 12

भ्रमती सा ततो बाला ददर्शातीव भीषणौ । राक्षसौ सिंहवदनौ दृष्ट्वा दशनभासुरौ

ຕໍ່ມາ ເດັກຍິງນ້ອຍນັ້ນ ໃນຂະນະທີ່ພະເນຈອນ ໄດ້ເຫັນຣາກະສະສອງຕົວທີ່ນ່າຢ້ານຢ່າງຫຼາຍ ໜ້າຄ້າຍສິງ ແລະຟັນສ່ອງແສງດຸດັນ. ເມື່ອເຫັນພວກມັນ ນາງກໍຕົກໃຈຢ້ານຕໍ່ຮູບຮ່າງອັນດຸຮ້າຍນັ້ນ.

Verse 13

तौ दृष्ट्वा विह्वलातीव पलायनपरा तदा । ददर्श तापसं शांतं सशिष्यं मौनमास्थितम्

ເມື່ອນາງເຫັນທັງສອງນັ້ນ ນາງຕົກໃຈຫນັກ ແລະທັນທີກໍຄິດຈະຫນີ. ແລ້ວນາງເຫັນຕາປະສະຜູ້ສະງົບ ມີສິດສາວກຄຽງຂ້າງ ຕັ້ງຢູ່ໃນຄວາມມິດງຽບ (ມໂນນະ).

Verse 14

ततस्तत्कंठमासाद्य निजां बाहुलतां भयात् । मुने मां रक्ष शरणमागतास्मीत्यभाषत

ແລ້ວນາງດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ໄດ້ເຂົ້າໄປຈັບຄໍຂອງມຸນີ ແລະກອດແນ່ນດ້ວຍແຂນຂອງນາງ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານມຸນີ, ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ—ຂ້າພະເຈົ້າມາຂໍພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິ້ນ.”

Verse 15

मुनिस्तां विह्वलां दृष्ट्वा राक्षसानुगतां तदा । हुंकारेणैव तौ घोरौ चकार विमुखौ द्रुतम्

ມຸນີເຫັນນາງຕົກໃຈ ແລະຖືກຣາກສະສາໄລ່ຕາມ ໃນຂະນະນັ້ນ ທ່ານໄດ້ປ່ອຍສຽງ “ຮຸ່ມກາຣະ” ອັນດຸດັນພຽງຄັ້ງດຽວ ໃຫ້ສອງອະສູຣະອັນນ່າຢ້ານນັ້ນ ຫັນຫນີໄປຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 16

तद्धुंकारभयत्रस्तौ दृष्ट्वा तौ विमुखौ गतौ । विस्मितातीव दैत्येन्द्रपत्नी साभून्मुने हृदि

ເມື່ອເຫັນທັງສອງນັ້ນ ຖືກຄວາມຢ້ານຈາກສຽງ “ຮຸ່ມ” ທຳໃຫ້ສັ່ນສະທ້ານ ແລະຫັນຫນີຖອຍກັບໄປ, ພຣະຍາຂອງຈອມແຫ່ງໄດຕະຍະ ກໍອັດສະຈັນຢ່າງຫຼາຍໃນໃຈ ໂອ ທ່ານມຸນີ.

Verse 17

ततस्सा मुनिनाथं तं भयान्मुक्ता कृतांजलिः । प्रणम्य दंडवद्भूमौ वृन्दा वचनमब्रवीत्

ແລ້ວພຣະນາງວຣິນດາ ພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານ ກໍປະນົມມື (ກຣິຕານຊະລິ) ນ້ອມກາບທ່ານມຸນີຜູ້ເປັນນາຖ ແລະກ້ມກາບແບບດັນດະວັດ ນອນຮາບລົງກັບພື້ນ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄຳນີ້.

Verse 18

वृन्दोवाच । मुनिनाथ दयासिन्धो परपीडानिवारक । रक्षिताहं त्वया घोराद्भयादस्मात्ख लोद्भवात्

ວຣິນດາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ, ມະຫາສະມຸດແຫ່ງເມດຕາກະຣຸນາ, ຜູ້ຂັບໄລ່ທຸກຂ໌ທີ່ເກີດຈາກຜູ້ອື່ນ—ໂດຍພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປົກປ້ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວອັນນ່າສະພຶງນີ້ ທີ່ເກີດຈາກແຫຼ່ງຊົ່ວນີ້»។

Verse 19

समर्थस्सर्वथा त्वं हि सर्वज्ञोऽपि कृपानिधे । किंचिद्विज्ञप्तुमिच्छामि कृपया तन्निशामय

ໂອ້ ຄັງແຫ່ງຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ພຣະອົງຊົງມີຄວາມສາມາດໃນທຸກດ້ານ ແລະເຖິງວ່າພຣະອົງຊົງຮູ້ທຸກສິ່ງ ແຕ່ຂ້ານ້ອຍຍັງປາດຖະໜາທີ່ຈະທູນຂໍບາງສິ່ງ.

Verse 20

जलंधरो हि मद्भर्ता रुद्रं योद्धुं गतः प्रभो । स तत्रास्ते कथं युद्धे तन्मे कथय सुव्रत

ໂອ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຊະລັນທະຣະ—ຜູ້ເປັນສາມີຂອງຂ້ານ້ອຍ—ໄດ້ໄປຕໍ່ສູ້ກັບພຣະຣຸດທະຣະ. ເຂົາເປັນແນວໃດໃນການຕໍ່ສູ້ນັ້ນ?

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । मुनिस्तद्वाक्यमाकर्ण्य मौनकपटमास्थितः । कर्त्तुं स्वार्थं विधानज्ञः कृपयोर्द्ध्वमवैक्षत

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເຫຼົ່ານັ້ນ, ພຣະມຸນີໄດ້ທຳທ່າເປັນມິດງຽບ. ດ້ວຍຄວາມຊຳນານໃນກົນອຸບາຍ ແລະມຸ່ງໝັ້ນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຈຸດປະສົງຂອງຕົນສຳເລັດ, ພຣະອົງໄດ້ຫຼຽວເບິ່ງຂຶ້ນເທິງດ້ວຍທ່າທາງທີ່ໜ້າສົງສານ.

Verse 22

तावत्कपीशावायातौ तं प्रणम्याग्रतः स्थितौ । ततस्तद्भ्रूलतासंज्ञानियुक्तौ गगनं गतौ

ໃນເວລານັ້ນ, ເຈົ້າແຫ່ງລິງທັງສອງໄດ້ມາຮອດ. ເຂົາເຈົ້າໄດ້ກົ້ມຂາບລົງຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ. ຈາກນັ້ນ, ດ້ວຍສັນຍານຈາກຄິ້ວຂອງພຣະອົງ, ທັງສອງກໍໄດ້ເຫາະຂຶ້ນສູ່ທ້ອງຟ້າ ແລະຈາກໄປ.

Verse 23

नीत्वा क्षणार्द्धमागत्य पुनस्तस्याग्रतः स्थितौ । तस्यैव कं कबंधं च हस्तावास्तां मुनीश्वर

ເຂົາໄດ້ຫິ້ວມັນໄປ ແລ້ວກັບຄືນມາໃນເວລາພຽງຄື່ງຂະນະ ກໍຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າລາວອີກຄັ້ງ. ໃນມືຂອງເຂົາ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ມີທັງຫົວນັ້ນແລະລໍາຕົວ.

Verse 24

शिरः कबंधं हस्तौ तौ दृष्ट्वाब्धितनयस्य सा । पपात मूर्छिता भूमौ भर्तृव्यसनदुःखिता

ເມື່ອເຫັນຫົວທີ່ຂາດ, ລຳຕົວ ແລະ ມືທັງສອງຂອງບຸດແຫ່ງມະຫາສະໝຸດ, ນາງຜູ້ທີ່ທຸກທໍລະມານຈາກໄພພິບັດຂອງສາມີ ກໍໄດ້ສະຫຼົບລົງກັບພື້ນດິນ.

Verse 25

वृन्दोवाच । यः पुरा सुखसंवादैर्विनोदयसि मां प्रभो । स कथं न वदस्यद्य वल्लभां मामनागसम्

ວະລິນດາກ່າວວ່າ: "ຂ້າແດ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ທ່ານຜູ້ທີ່ເຄີຍເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເພີດເພີນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳທີ່ຫວານຊື່ນ—ເປັນຫຍັງມື້ນີ້ທ່ານຈຶ່ງບໍ່ເວົ້າກັບຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງທ່ານ, ທັງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມຜິດ?"

Verse 27

नांगीकृतं हि मे वाक्यं रुद्रतत्त्वमजानता । परं ब्रह्म शिवश्चेति वदंत्या दैत्यसत्तम

ຂ້າແດ່ຜູ້ປະເສີດໃນໝູ່ໄທຕະຍະ, ເພາະທ່ານບໍ່ເຂົ້າໃຈຫຼັກການທີ່ແທ້ຈິງຂອງພຣະຣຸດທະຣະ, ທ່ານຈຶ່ງບໍ່ຍອມຮັບຄຳເວົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າປະກາດວ່າ, "ພຣະສິວະຄືພຣະພົມສູງສຸດ."

Verse 28

ततस्त्वं हि मया ज्ञातस्तव सेवाप्रभावतः । गर्वितेन त्वया नैव कुसंगवशगेन हि

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈຶ່ງຮູ້ຈັກເຈົ້າ ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງການຮັບໃຊ້ແລະພັກຕິຂອງເຈົ້າ; ແຕ່ເຈົ້າກັບຫຍິ່ງຍໂສ ແລະຕົກຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງຄົນຄົບຊົ່ວ ຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ປະພຶດຖືກຕ້ອງເລີຍ।

Verse 29

इत्थंप्रभाष्य बहुधा स्वधर्मस्था च तत्प्रिया । विललाप विचित्रं सा हृदयेन विदूयता

ເມື່ອນາງເວົ້າຢ່າງນັ້ນຊ້ຳໆຫຼາຍຄັ້ງ ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນທຳຂອງຕົນ ກໍຄຳຄວນຮ້ອງໄຫ້ຫຼາຍຢ່າງອັນແປກປະຫຼາດ ເນື່ອງຈາກໃຈຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມໂສກ।

Verse 30

ततस्सा धैर्यमालंब्य दुःखोच्छ्रवा सान्विमुंचती । उवाच मुनिवर्यं तं सुप्रणम्य कृतांजलिः

ຕໍ່ມາ ນາງອາໄສຄວາມກ້າຫານເພື່ອປະຄອງໃຈ ແລະປ່ອຍລົມຫາຍໃຈຍາວທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂສກ. ນາງກໍກາບນົບມຸນີຜູ້ປະເສີດນັ້ນຢ່າງເຄົາລົບ ແລະປະນົມມືເປັນອັນຈະລິ ແລ້ວກ່າວວ່າ।

Verse 31

वृन्दोवाच । कृपानिधे मुनिश्रेष्ठ परोपकरणादर । मयि कृत्वा कृपां साधो जीवयैनं मम प्रभुम्

ນາງວຣິນດາກ່າວວ່າ: «ໂອ ຄັງແຫ່ງຄວາມເມດຕາ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ຍິນດີໃນການເກື້ອກູນຜູ້ອື່ນ—ໂອ ທ່ານສາທຸ, ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເມດຕາຕໍ່ຂ້ອຍ ແລະຊຸກຊີວິດພຣະຜົວຂອງຂ້ອຍໃຫ້ຟື້ນຄືນ»។

Verse 32

यत्त्वमस्य पुनश्शक्तो जीवनाय मतो मम । अतस्संजीवयैनं मे प्राणनाथं मुनीश्वर

ເນື່ອງຈາກທ່ານມີຄວາມສາມາດໃນການເຮັດໃຫ້ຟື້ນຄືນຊີວິດ, ໂອ້ ພຣະມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ກະລຸນາຊ່ວຍຊີວິດເຈົ້າຊີວິດຂອງຂ້ាន້ອຍດ້ວຍ.

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा दैत्यपत्नी सा पतिव्रत्यपरायणाः । पादयोः पतिता तस्य दुःखश्वासान् विमुञ्चती

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງພັນລະຍາຂອງຈອມອະສຸຣະ—ຜູ້ຍຶດຫມັ້ນໃນພັນທະສັດຕະພັດຕິວຣະຕະ—ເວົ້າຈົບແລ້ວ ກໍລົງກົດທີ່ພຣະບາດຂອງເຂົາ ພ້ອມປ່ອຍລົມຫາຍໃຈຫນັກໆດ້ວຍຄວາມໂສກາ।

Verse 34

मुनिरुवाच । नायं जीवयितुं शक्तो रुद्रेण निहतो युधि । रुद्रेण निहता युद्धे न जीवन्ति कदाचन

ມຸນີກ່າວວ່າ: “ຜູ້ນີ້ບໍ່ອາດຖືກຊຸກຊີວິດຄືນໄດ້ ເພາະຖືກ ຣຸດຣະ ປະຫານໃນສົງຄາມ. ຜູ້ທີ່ຖືກ ຣຸດຣະ ສັງຫານໃນຍຸດທະ ບໍ່ເຄີຍມີຊີວິດຄືນອີກເລີຍ.”

Verse 35

तथापि कृपयाविष्ट एनं संजीवयाम्यहम् । रक्ष्याश्शरणगाश्चेति जानन्धर्मं सनातनम्

“ແຕ່ກໍຕາມ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາທີ່ຫລອມໃຈ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຊຸກຊີວິດເຂົາຄືນ; ເພາະຮູ້ທຳມະອັນນິລັນດອນວ່າ ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາຕ້ອງໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງ.”

Verse 36

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा स मुनिस्तस्या जीवयित्वा पतिं मुने । अंतर्दधे ततो विष्णुस्सर्वमायाविनां वरः

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມຸນີນັ້ນໄດ້ຊຸກຊີວິດຜົວຂອງນາງໃຫ້ຟື້ນຄືນ, ໂອ ມຸນີ; ແລ້ວພຣະວິສະນຸ—ຜູ້ເລີດລ້ຳໃນບັນດາຜູ້ຄອງມາຍາ—ກໍຫາຍລັບໄປຈາກສາຍຕາ.”

Verse 37

द्रुतं स जीवितस्तेनोत्थितः सागरनन्दनः । वृन्दामालिंग्य तद्वक्त्रं चुचुंब प्रीतमानसः

ທັນໃດນັ້ນ ໂດຍພຣະອານຸພາບນັ້ນ ສາກະຣະນັນດະນະ ໄດ້ຄືນຊີວິດ ແລະລຸກຂຶ້ນ. ລາວກອດ ວຣິນດາ ແລະຈູບໃບໜ້ານາງ ດ້ວຍໃຈເຕັມໄປດ້ວຍປີຕິ.

Verse 38

अथ वृन्दापि भर्तारं दृष्ट्वा हर्षितमानसा । जहौ शोकं च निखिलं स्वप्नवद्धृद्यमन्यत

ແລ້ວວຣິນດາກໍເຊັ່ນກັນ ເມື່ອເຫັນສາມີ ນາງກໍຍິນດີໃນໃຈ. ນາງປ່ອຍວາງຄວາມໂສກທັງໝົດ ແລະໃນໃຈຖືວ່າມັນເປັນເພີຍຄວາມຝັນ.

Verse 39

अथ प्रसन्नहृदया सा हि संजातहृच्छया । रेमे तद्वनमध्यस्था तद्युक्ता बहुवासरान्

ແລ້ວນາງມີໃຈຜ່ອງໃສ ແລະຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈກໍເກີດຂຶ້ນ. ນາງຢູ່ກາງປ່ານັ້ນ ຊື່ນບານຍິນດີ ແລະຢູ່ຮ່ວມກັບເຂົາຫຼາຍວັນ.

Verse 40

कदाचित्सुरतस्यांते दृष्ट्वा विष्णुं तमेव हि । निर्भर्त्स्य क्रोधसंयुक्ता वृन्दा वचनमब्रवीत्

ຄັ້ງໜຶ່ງ ໃນທ້າຍຂອງການຮ່ວມຮັກ ວຣິນດາເຫັນຊັດວ່າ ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນພຣະວິດສະນຸ. ນາງເຕັມໄປດ້ວຍໂກດ ຈຶ່ງຕຳໜິເຂົາ ແລະເວົ້າຄຳນີ້.

Verse 41

वृन्दोवाच । धिक् तदेवं हरे शीलं परदाराभिगामिनः । ज्ञातोऽसि त्वं मया सम्यङ्मायी प्रत्यक्षतापसः

ວຣິນດາກ່າວວ່າ: «ອັບອາຍແທ້! ໂອ ຮະຣິ, ນີ້ແມ່ນຄວາມປະພຶດຂອງຜູ້ໄປຫາເມຍຂອງຄົນອື່ນ! ບັດນີ້ຂ້ອຍຮູ້ເຈົ້າຊັດແຈ້ງແລ້ວ: ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ຫຼອກລວງດ້ວຍມາຍາ, ປາກົດຕົວເປັນຕາປະສະພາຍນອກຕໍ່ໜ້າຂ້ອຍ»។

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा क्रोधमापन्ना दर्शयंती स्वतेजसम् । शशाप केशवं व्यास पातिव्रत्यरता च सा

ສນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກໍເກີດໂກດ ແລະເປີດເຜີຍລັດສະໝີແຫ່ງຕະປະພະລັງຂອງນາງ. ໂອ ວຍາສາ, ນາງຜູ້ຮັກສາພາຕິວຣະຕະ ໄດ້ສາບແຊ່ງເກສະວະ (ວິດສະນຸ).

Verse 43

रे महाधम दैत्यारे परधर्मविदूषक । गृह्णीष्व शठ मद्दत्तं शापं सर्वविषोल्बणम्

ເຮີ ຄົນຊົ່ວຊ້າທີ່ສຸດ, ສັດຕູແຫ່ງໄດຕະຍະ, ຜູ້ບິດເບືອນທຳອັນສັກສິດຂອງຜູ້ອື່ນ! ໂອ ຄົນຫຼອກລວງ, ຈົ່ງຮັບຄຳສາບທີ່ຂ້າພະເຈົ້າມອບໃຫ້—ຄຳສາບອັນດຸຮ້າຍ ແຮງກວ່າພິດທັງປວງ.

Verse 44

यौ त्वया मायया ख्यातौ स्वकीयौ दर्शितौ मम । तावेव राक्षसौ भूत्वा भार्यां तव हरिष्यतः

ສອງຄົນທີ່ເຈົ້າໃຊ້ມາຍາໃຫ້ຂ້ອຍຮູ້ ແລະສະແດງວ່າ “ເປັນຂອງຂ້ອຍ” — ຄົນທັງສອງນັ້ນເອງຈະກາຍເປັນຣາກສະ ແລະຈະພາເອົາເມຍຂອງເຈົ້າໄປ।

Verse 45

त्वं चापि भार्यादुःखार्तो वने कपिसहायवान् । भ्रम सर्पेश्वरेणायं यस्ते शिष्यत्वमागतः

ເຈົ້າເອງກໍເຄີຍຖືກຄວາມໂສກເພາະເມຍ ແລະເດີນຫຼົງໃນປ່າ ມີລີງເປັນຜູ້ຊ່ວຍ. ແລະຜູ້ນີ້—ອົງຈອມເຈົ້າແຫ່ງນາກ—ໄດ້ມາຮັບເປັນສິດຂອງເຈົ້າ; ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງເດີນພ້ອມກັບລາວໃນທີ່ນີ້.

Verse 46

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा सा तदा वृन्दा प्रविशद्धव्यवाहनम् । विष्णुना वार्यमाणापि तस्मितासक्तचेतसा

ສນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາງ ວຣິນດາ ເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນາງກໍເຂົ້າໄປໃນໄຟບູຊາ. ແມ່ນແຕ່ພຣະວິສນຸຈະຫ້າມ ໃຈນາງກໍຍັງຍຶດໝັ້ນຢູ່ໃນປະຕິຍານນັ້ນ.

Verse 47

तस्मिन्नवसरे देवा ब्रह्माद्या निखिला मुने । आगता खे समं दारैः सद्गतिं वै दिदृक्षवः

ໂອ ມຸນີ, ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ເທວະທັງປວງ ເລີ່ມແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ໄດ້ມາທາງຟ້າ ພ້ອມດ້ວຍຄູ່ຄອງຂອງຕົນ ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະເຫັນການສິ້ນສຸດອັນມົງຄຸນ (ສຸຄະຕິ) ທີ່ກຳລັງຈະປາກົດ.

Verse 48

अथ दैत्येन्द्रपत्न्यास्तु तज्ज्योतिः परमं महत् । पश्यतां सर्वदेवानामलोकमगमद्द्रुतम्

ຈາກນັ້ນ, ຈາກພັນລະຍາຂອງເຈົ້າແຫ່ງໄທຕະຍະ, ລັດສະໝີອັນຮຸ່ງເຮືອງນັ້ນກໍໄດ້ບັງເກີດຂຶ້ນ ແລະ—ໃນຂະນະທີ່ທວຍເທບທັງຫຼາຍກຳລັງເບິ່ງຢູ່—ກໍបានຈາກໄປສູ່ດິນແດນອື່ນຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 49

शिवातनौ विलीनं तद्वृन्दातेजो बभूव ह । आसीज्जयजयारावः खस्थितामर पंक्तिषु

ສະຫວ່າງສະຫວັນຂອງກອງນັ້ນ ລະລາຍເຂົ້າໄປໃນພຣະກາຍຂອງພຣະສິວະ. ແລ້ວໃນໝູ່ແຖວເທວະທີ່ຢືນຢູ່ເທິງຟ້າ ມີສຽງຮ້ອງດັງວ່າ «ໄຊຊະນະ! ໄຊຊະນະ!» ເກີດຂຶ້ນ.

Verse 50

एवं वृन्दा महाराज्ञी कालनेमिसुतोत्तमा । पातिव्रत्यप्रभावाच्च मुक्तिं प्राप परां मुने

ດັ່ງນັ້ນ ວຣິນດາ ມະຫາຣາຊະນີ—ຜູ້ເລີດທີ່ສຸດໃນບັນດາທິດາຂອງກາລະເນມິ—ໂດຍອຳນາດແຫ່ງຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ສາມີ (ປາຕິວຣັດຍະ) ໄດ້ບັນລຸມຸກຕິອັນສູງສຸດ, ໂອ ມຸນີ.

Verse 51

ततो हरिस्तामनुसंस्मन्मुहुर्वृन्दाचिताभस्मरजोवगुंठितः । तत्रैव तस्थौ सुरसिद्धसंघकैः प्रबोध्यमानोपि ययौ न शांतिम्

ຕໍ່ມາ ຮະຣິ ລະນຶກເຖິງວຣິນດາຊ້ຳໆ ແລະຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຝຸ່ນແລະຂີ້ເຖົ່າຈາກຈິຕາເຜົາສົບຂອງນາງ. ທ່ານຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ແມ່ນແຕ່ຖືກກຸ່ມເທວະແລະສິດທະປຸກໃຫ້ຕື່ນ ແລະປອບໃຈ ກໍຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສະງົບ.