जालन्धरस्य दूतप्रेषणम् — Jalandhara Sends an Envoy to Kailāsa (The Provocation of Śiva)

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ नारदे हि गते दिवि । दैत्यराट् किमकार्षीत्स तन्मे वद सुविस्तरात्

ພະວະຍາສາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ສະນັດກຸມາຣ ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ! ເມື່ອນາຣະດະໄປສູ່ສະຫວັນແລ້ວ ກະສັດແຫ່ງດານະວະໄດ້ເຮັດຫຍັງ? ຂໍຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງໂດຍລະອຽດ»។

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । तमामंत्र्य गते दैत्यं नारदे दिवि दैत्यराट् । तद्रूपश्रवणादासीदनंगज्वरपीडितः

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ນາຣະດະ, ເມື່ອໄດ້ອະນຸຍາດໃຫ້ອະສູຣນັ້ນກັບໄປແລ້ວ, ອົງຈອມແຫ່ງດານະວະໃນສະຫວັນ ເພີຍແຕ່ໄດ້ຍິນເຖິງຄວາມງາມຂອງນາງ ກໍຖືກໄຂ້ແຫ່ງກາມະທຳລາຍ»។

Verse 3

अथो जलंधरो दैत्यः कालाधीनः प्रनष्टधीः । दूतमाह्वाय यामास सैंहिकेयं विमोहितः

ຕໍ່ມາ ອະສູຣຈະລັນທະຣະ ຖືກການເວລາບັງຄັບ ປັນຍາສູນເສຍ ແລະຕົກໃນມົວໝອງ; ລາວເອີ້ນທູດມາ ແລ້ວໃຫ້ໄປເຊີນ ສັຍຫິເກຍ (Saiṃhikeya).

Verse 4

आगतं तं समालोक्य कामाक्रांतमनास्स हि । सुसंबोध्य समाचष्ट सिंधुपुत्रो जलंधरः

ເມື່ອເຫັນລາວມາຮອດ ໃຈຂອງລາວຖືກກາມະຄອບງຳ; ຈະລັນທະຣະ ບຸດແຫ່ງສິນທຸ ໄດ້ທັກທາຍແລະປຸກໃຈຢ່າງສົມຄວນກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າເຖິງຄວາມປະສົງຂອງຕົນ.

Verse 5

तत्रास्ति योगी शंभ्वाख्य स्तपस्वी च जटाधरः । भस्मभूषितसर्वाङ्गो विरक्तो विजितेन्द्रियः

ທີ່ນັ້ນມີໂຍຄີຜູ້ໜຶ່ງ ຊື່ວ່າ ສຳພູ—ເປັນຕະປັສວີ ຜູ້ຖືຜົມຈະຕາ. ທົ່ວຮ່າງກາຍປະດັບດ້ວຍຂີ້ເທົ່າສັກສິດ; ທ່ານຫຼຸດພົ້ນຈາກໂລກະພັນ ແລະຊະນະອິນທຣີຍະທັງຫມົດ.

Verse 7

तत्र गत्वेति वक्तव्यं योगिनं दूत शंकरम् । जटाधरं विरक्तं तं निर्भयेन हृदा त्वया

“ໂອ ທູດເອີຍ ໄປທີ່ນັ້ນແລ້ວ ຈົ່ງກ່າວຂໍ້ຄວາມແກ່ ສັງກະຣະ—ໂຍຄີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່. ຈົ່ງເວົ້າກັບພຣະອົງຜູ້ຖືຜົມຈະຕາ ຜູ້ຫຼຸດພົ້ນທັງປວງ ດ້ວຍໃຈທີ່ບໍ່ຫວາດກົວ.”

Verse 8

हे योगिंस्ते दयासिन्धो जायारत्नेन किं भवेत् । भूतप्रेतपिशाचादिसेवितेन वनौकसा

ໂອ ໂຍຄີເອີຍ ທະເລແຫ່ງເມດຕາກະຣຸນາ, ທ່ານຢູ່ໃນປ່າ ບ່ອນທີ່ມີພູຕະ, ເປຣຕະ, ປິຊາຈະ ແລະອື່ນໆ ມາຄົບຄືນ; ແກ້ວອັນປະເສີດແຫ່ງພັນລະຍາ ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດແກ່ທ່ານ?

Verse 9

मन्नाथे भुवने योगिन्नोचिता गतिरीदृशी । जायारत्नमतस्त्वं मे देहि रत्नभुजे निजम्

“ໃນໂລກນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີນາຍ, ໂອ ໂຍຄີເອີຍ, ທາງເດີນແບບນີ້ບໍ່ສົມຄວນແກ່ໂຍຄີ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ຖືແກ້ວອັນປະເສີດ, ຈົ່ງມອບແກ້ວຂອງທ່ານເອງ—ພັນລະຍາອັນລ້ຳຄ່າ—ໃຫ້ເປັນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 10

यानियानि सुरत्नानि त्रैलोक्ये तानि संति मे । मदधीनं जगत्सर्वं विद्धि त्वं सचराचरम्

ອັນໃດໆເປັນຮັດຕະນະທິບພະໃນໂລກທັງສາມ—ທັງໝົດນັ້ນເປັນຂອງເຮົາ. ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ຈັກກະວານທັງປວງ ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດຂອງເຮົາ.

Verse 11

इन्द्रस्य गजरत्नं चोच्चैःश्रवोरत्नमुत्तमम् । बलाद्गृहीतं सहसा पारिजा ततरुस्तथा

ຊ້າງຣັດນະຂອງອິນທຣະ (ໄອຣາວະຕະ) ແລະ ມ້າຣັດນະອັນຍອດ (ອຸຈໄຊຫະສຣະວະ) ຖືກຍຶດໄປດ້ວຍກຳລັງໃນທັນທີ; ແລະຕົ້ນປາຣິຊາຕະ ຜູ້ບັນດານພອນ ກໍຖືກນຳໄປເຊັ່ນກັນ।

Verse 12

विमानं हंससंयुक्तमंगणे मम तिष्ठति । रत्नभूतं महादिव्यमुत्तमं वेधसोद्भुतम्

“ໃນລານເຮືອນຂອງຂ້າ ມີວິມານຟ້າ ຜູກດ້ວຍຫົງສາ ຕັ້ງຢູ່; ດຸດດັ່ງເຮັດດ້ວຍແກ້ວຣັດນະ ດິວະຍິ່ງ ແລະສູງສຸດ, ເປັນອັດສະຈັນທີ່ພຣະຜູ້ສ້າງ (ພຣະພຣະຫມາ) ບັນດານຂຶ້ນ.”

Verse 13

महापद्मादिकं दिव्यं निधिरत्नं स्वदस्य च । छत्रं मे वारुणं गेहे कांचनस्रावि तिष्ठति

ໃນເຮືອນຂອງຂ້າ ມີນິທິແກ້ວຣັດນະອັນດິວະ ເລີ່ມຈາກ «ມະຫາປັດມະ» ແລະຊັບສິນຂອງຂ້າເອງດ້ວຍ; ທີ່ນັ້ນຍັງມີຮົ່ມຫຼວງດຸດດັ່ງຂອງວະຣຸນະ ຕັ້ງຢູ່ ຮາວກັບມີຄຳໄຫຼອອກມາ।

Verse 14

किञ्जल्किनी महामाला सर्वदाऽम्लानपंकजा । मत्पितुस्सा ममैवास्ति पाशश्च कंपतेस्तथा

«ມາລາໃຫຍ່ ‘ກິນຈັນລະກິນີ’ ນີ້ ສົດຊື່ນຕະຫຼອດ ເຫມືອນດອກບົວບໍ່ເຫື່ອຍ; ເປັນຂອງພໍ່ຂ້ອຍ ແລະເປັນຂອງຂ້ອຍດ້ວຍ; ແລະເຊືອກຜູກ (ປາສະ) ກໍເປັນຂອງ ກຳປະຕິ (ພຣະສິວະ) ເຊັ່ນກັນ»។

Verse 15

मृत्योरुत्क्रांतिदा शक्तिर्मया नीता बलाद्वरा । ददौ मह्यं शुचिर्दिव्ये शुचिशौचे च वाससी

ຂ້ອຍໄດ້ພາເອົາດ້ວຍກຳລັງ ພະລັງສັກຕິອັນປະເສີດ ຜູ້ໃຫ້ການພົ້ນຈາກຄວາມຕາຍ; ແລະຜູ້ບໍລິສຸດນັ້ນ ໄດ້ມອບເສື້ອຜ້າທິບສອງຜືນໃຫ້ຂ້ອຍ—ສະອາດ ແລະຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດ.

Verse 16

एवं योगीन्द्र रत्नानि सर्वाणि विलसंति मे । अतस्त्वमपि मे देहि स्वस्त्रीरत्नं जटाधर

«ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໂຍຄີ, ບັນດາຮັດຕະນະອັນລ້ຳຄ່າທັງປວງ ກໍສ່ອງສະຫວ່າງແກ່ຂ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຈະຕາທາຣາ (ຜູ້ມີຜົມມັດ), ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທານ “ຮັດຕະນະ” ຄື ຄູ່ຄອງຂອງພຣະອົງແກ່ຂ້າດ້ວຍ»។

Verse 17

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य नन्दिना स प्रवेशितः । जगामोग्रसभां राहुर्विस्मयोद्भुतलोचनः

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຣາຫູໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງນັນດິນແລ້ວ, ນັນດິນກໍນຳເຂົາເຂົ້າໄປ. ດ້ວຍດວງຕາທີ່ເປີດກວ້າງດ້ວຍຄວາມພິສົດ, ຣາຫູໄດ້ເດີນເຂົ້າສູ່ສະພາອັນນ່າຄວາມຢ້ານນັ້ນ»។

Verse 18

तत्र गत्वा शिवं साक्षाद्देवदेवं महाप्रभुम् । स्वतेजोध्वस्ततमसं भस्मलेपविराजितम्

ໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະສິວະໂດຍກົງ—ເທວະເທວະ ຈອມເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່—ຜູ້ທີ່ຮັດສະມີຂອງພຣະອົງໄດ້ຂັບໄລ່ຄວາມມືດທັງປວງ ແລະພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍການທາບັສມະ (ຂີ້ເທົ່າສັກສິດ) ອັນງາມສະຫງ່າ.

Verse 19

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने दूतसंवादो नाम एकोनविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ»—ໃນພາກທີສອງ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ, ໃນພາກທີຫ້າ ຢຸດທະຂັນດະ, ໃນອຸປາຂຽນວ່າດ້ວຍການປະຫານຈະລັນທະຣະ—ບົດທີ 19 ຊື່ «ການສົນທະນາຂອງທູດ» ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 20

प्रणनाम च तं गर्वात्तत्तेजः क्रांतविग्रहः । निकटं गतवाञ्छंभोस्स दूतो राहुसंज्ञकः

ແລ້ວໃນຂະນະທີ່ຍັງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຍະໂສ ທູດນັ້ນ—ກາຍຖືກອຳນາດແຫ່ງຕະເຈົາອັນເຜົາຜານກົດຂີ່—ກໍກົ້ມກາບ ແລະເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະສັມພູ (Śambhu). ທູດນັ້ນມີນາມວ່າ ຣາຫຸ (Rāhu).

Verse 21

अथो तदग्र आसीनो वक्तुकामो हि सैंहिकः । त्र्यंबकं स तदा संज्ञाप्रेरितो वाक्यमब्रवीत्

ຕໍ່ມາ ສາຍຫິກະ (Saiṁhika) ນັ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ປາຖະໜາຈະເວົ້າ; ໃນເວລານັ້ນ ໂດຍຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍສັນຍາ ລາວໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳຕໍ່ ພຣະຕຣຽມບະກະ (Tryambaka) ພຣະສິວະ.

Verse 22

दैत्यपन्नगसेव्यस्य त्रैलोक्याधिपतेस्सदा । दूतोऽहं प्रेषितस्तेन त्वत्सकाशमिहागतः

“ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນທູດທີ່ຖືກສົ່ງມາໂດຍພຣະອົງນັ້ນ—ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກຕະຫຼອດການ, ຜູ້ທີ່ພວກໄດຕະ ແລະນາກາພາກັນຮັບໃຊ້. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາຮອດທີ່ນີ້ ໃນພຣະສະໜັກຂອງພຣະອົງ.”

Verse 23

राहुरुवाच । जलंधरोब्धितनयस्सर्वदैत्यजनेश्वरः । त्रैलोक्यस्येश्वरस्सोथाभवत्सर्वाधिनायकः

ຣາຫູກ່າວວ່າ: «ຈະລັນທະຣະ ບຸດແຫ່ງມະຫາສະໝຸດ ໄດ້ເປັນຈອມກະສັດແຫ່ງຫມູ່ໄດຕະຍະທັງປວງ. ແທ້ຈິງ ຕໍ່ມາລາວເປັນເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ ແລະເປັນອະທິຣາດສູງສຸດເຫນືອທຸກສິ່ງ»។

Verse 24

स दैत्यराजो बलवान्देवानामंतकोपमः । योगिनं त्वां समुद्दिश्य स यदाह शृणुष्व तत्

ກະສັດແຫ່ງດານະວະນັ້ນມີພະລັງຫນັກແນ່ນ ເປັນດັ່ງຄວາມຕາຍສໍາລັບເທວະ. ລາວໄດ້ເອີ້ນເຈົ້າ ຜູ້ເປັນໂຍຄິນ ແລະກ່າວດັ່ງນີ້; ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາທີ່ລາວເວົ້າເຖີດ.

Verse 25

महादिव्यप्रभावस्य तस्य दैत्यपतेः प्रभोः । सर्वरत्नेश्वरस्य त्वमाज्ञां शृणु वृषध्वज

ໂອ ວຣິສະທະວະຈະ (Vṛṣadhvaja) ພຣະສິວະຜູ້ຊູທຸງຮູບງົວ, ຈົ່ງຟັງຄຳສັ່ງຂອງຈອມເຈົ້າແຫ່ງພວກໄດຕະຍະ—ຜູ້ມີອຳນາດທິບອັນຍິ່ງໃຫຍ່—ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງຮັດຕະນະທັງປວງ.

Verse 26

श्मशानवासिनो नित्यमस्थिमालाधरस्य च । दिगंबरस्य ते भार्या कथं हैमवती शुभम्

ລາວຢູ່ປ່າຊ້າ (śmaśāna) ຢ່າງສະເໝີ, ສວມພວງມາລາກະດູກ, ແລະນຸ່ງແຕ່ທິດທັງປວງເປັນເຄື່ອງນຸ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ຮາຍມະວະຕີ (Haimavatī) ທິດາແຫ່ງຫິມະວານ (Pārvatī) ຈະເປັນເມຍຂອງລາວໄດ້ແນວໃດ?

Verse 27

अहं रत्नाधिनाथोस्मि सा च स्त्रीरत्नसंज्ञिता । तस्मान्ममैव सा योग्या नैव भिक्षाशिनस्तव

“ຂ້ອຍເປັນເຈົ້າແຫ່ງຄັງຮັດຕະນະ, ແລະນາງກໍໄດ້ຊື່ວ່າ ‘ຮັດຕະນະໃນຫມູ່ຍິງ’. ດັ່ງນັ້ນ ນາງຄວນເໝາະກັບຂ້ອຍແຕ່ຜູ້ດຽວ—ບໍ່ແມ່ນກັບເຈົ້າຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການຂໍທານ.”

Verse 28

मम वश्यास्त्रयो लोका भुंजेऽहं मखभागकान् । यानि संति त्रिलोकेस्मिन्रत्नानि मम सद्मनि

«ໂລກທັງສາມຢູ່ໃນອໍານາດຂອງຂ້າ. ຂ້າຮັບສ່ວນທີ່ກໍານົດໃນພິທີຍັດ. ບັນດາຮັດຕະນະອັນລໍ້າຄ່າໃນຕຣິໂລກ ລ້ວນຢູ່ໃນສະຖານພໍ່ພັກຂອງຂ້າ».

Verse 29

वयं रत्नभुजस्त्वं तु योगी खलु दिगम्बरः । स्वस्त्रीरत्नं देहि मह्यं राज्ञस्सुखकराः प्रजाः

«ພວກເຮົາເປັນຜູ້ເສບສຸກດ້ວຍຮັດຕະນະແລະຄວາມສຸກແຫ່ງລາຊະສົມບັດ; ແຕ່ເຈົ້າແທ້ໆແມ່ນໂຍຄີ ຜູ້ນຸ່ງຫົ່ມດ້ວຍທິດທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງມອບເມຍອັນດຸດດັ່ງຮັດຕະນະຂອງເຈົ້າໃຫ້ຂ້າ, ເພາະປະຊາຂອງກະສັດຄວນເປັນທີ່ໃຫ້ຄວາມສຸກແກ່ພຣະອົງ».

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । वदत्येवं तथा राहौ भ्रूमध्याच्छूलपाणिनः । अभवत्पुरुषो रौद्रस्तीव्राशनिसमस्वनः

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອຣາຮູ ເວົ້າດັ່ງນັ້ນ, ຈາກກາງຄິ້ວຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ຖືຕຣິສູນ ໄດ້ປາກົດບຸກຄົນດຸດັນດັ່ງຣຸດຣະ, ສຽງດັ່ງຟ້າຜ່າອັນນ່າຢ້ານກົວ।

Verse 31

सिंहास्यप्रचलजिह्वस्सज्ज्वालनयनो महान् । ऊर्द्ध्वकेशश्शुष्कतनुर्नृसिंह इव चापरः

ອີກຜູ້ໜຶ່ງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ປາກົດ—ໜ້າດັ່ງສິງ, ລີ້ນຫ້ອຍອອກ, ດວງຕາໄໝ້ໄຟ, ຜົມຊູສູງ, ກາຍຜອມແຫ້ງ—ດຸດັນດັ່ງນຣະສິງຫະ।

Verse 32

महातनुर्महाबाहुस्तालजंघो भयंकरः । अभिदुद्राव वेगेन राहुं स पुरुषो द्रुतम्

ບຸກຄົນອັນນ່າຢ້ານກົວນັ້ນ—ກາຍໃຫຍ່ມະຫາ, ແຂນແຂງກ້າ, ຂາດັ່ງລໍາຕົ້ນຕານ—ໄດ້ພຸ່ງເຂົ້າໃສ່ຣາຮູດ້ວຍຄວາມໄວອັນຫຼາຍ।

Verse 33

स तं खादितु मायान्तं दृष्ट्वा राहुर्भयातुरः । अधावदात वेगेन बहिस्तस्य च दधार तम्

ເມື່ອຣາຮູເຫັນວ່າເຂົາພຸ່ງມາເພື່ອກິນຕົນ, ກໍຕົກໃຈຢ້ານກົວ ແລະວິ່ງໜີດ້ວຍຄວາມໄວ, ພາເຂົາອອກໄປນອກຈາກບ່ອນນັ້ນ।

Verse 34

राहुरुवाच । देवदेव महेशान पाहि मां शरणा गतम् । सुराऽसुरैस्सदा वन्द्यः परमैश्वर्यवान् प्रभुः

ຣາຮູ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເທວະທັງປວງ, ໂອ ມະເຫສານາ, ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າ—ຂ້າໄດ້ມາຂໍພຶ່ງພາ. ພຣະອົງເປັນຜູ້ທີ່ເທວະແລະອະສຸຣະບູຊາສັກກາລະເສມອ, ເປັນພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ມີອຳນາດສູງສຸດ»។

Verse 35

ब्राह्मणं मां महादेव खादितुं समुपागतः । पुरुषोयं तवेशान सेवकोतिभयंकरः

ໂອ ມະຫາເທວາ! ພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ມານີ້ ໂດຍປາດຖະນາຈະກິນຂ້າພະເຈົ້າ. ໂອ ອີສານາ! ຊາຍນີ້ແມ່ນຜູ້ຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ນ່າຢ້ານຢ່າງຫາທີ່ສຸດ ທັງຮູບກາຍແລະການກະທຳ.

Verse 36

एतस्माद्रक्ष देवेश शरणागतवत्सलः । न खादेत यथायं मां नमस्तेऽस्तु मुहुर्मुहुः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະເທວະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ, ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ ໃຫ້ຜູ້ນີ້ຢ່າໄດ້ກິນຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຕໍ່ພຣະອົງ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । महादेवो वचः श्रुत्वा ब्राह्मणस्य तदा मुने । अब्रवीत्स्वगणं तं वै दीनानाथप्रियः प्रभुः

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອມະຫາເທວາໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣາຫມັນນັ້ນແລ້ວ—ພຣະຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ອ່ອນແອ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ທຸກຍາກ—ພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບພວກຄະນະຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງ.

Verse 38

महादेव उवाच । प्रभुं च ब्राह्मणं दूतं राह्वाख्यं शरणागतम् । शरण्या रक्षणीया हि न दण्ड्या गणसत्तम

ມະຫາເທວາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ຄະນະກະນະ, ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນທູດ ນາມວ່າ ຣາຫູ ຜູ້ມີກຽດສັກ ໄດ້ມາຂໍພຶ່ງພາ. ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ ພວກຜູ້ໃຫ້ທີ່ພຶ່ງພາພຶງປົກປ້ອງ; ບໍ່ຄວນລົງໂທດເຂົາ.”

Verse 39

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तौ गिरिजेशेन सगणः करुणात्मना । राहुं तत्याज सहसा ब्राह्मणेति श्रुताक्षरः

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ເມື່ອກິຣິເຈສາ (ພຣະສິວະ) ຜູ້ມີໃຈເມດຕາ ໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນ, ເຂົາພ້ອມດ້ວຍພວກຜູ້ຕິດຕາມ ໄດ້ປ່ອຍຣາຫູໃນທັນທີ ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳວ່າ “ພຣາຫມັນ”.

Verse 40

राहुं त्यक्त्वाम्बरे सोथ पुरुषो दीनया गिरा । शिवोपकंठमागत्य महादेवं व्यजिज्ञपत्

ແລ້ວຊາຍນັ້ນ ປະລະຣາຫູໄວ້ໃນຟ້າ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃກ້ພຣະສິວະ; ດ້ວຍສຽງຖ່ອມຕົນ ແລະເສົ້າທຸກ ເຂົາໄດ້ກ່າວທູນຕໍ່ພຣະມະຫາເທວະ ຂໍພຣະກະລຸນາ.

Verse 41

पुरुष उवाच । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । त्याजितं मम भक्ष्यं ते शरणागतवत्सलः

ຊາຍນັ້ນກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວະເຫນືອເທວະ, ໂອ ພຣະມະຫາເທວະ, ໂອ ຊັງກະຣະ ຜູ້ເປັນຫ້ວຍທະເລແຫ່ງເມດຕາ! ພຣະອົງຜູ້ຮັກໃຜ່ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ ໄດ້ປະລະອາຫານທີ່ຄວນເປັນຂອງຂ້າພະອົງແລ້ວ».

Verse 42

क्षुधा मां बाधते स्वामिन्क्षुत्क्षामश्चास्मि सर्वथा । किं भक्ष्यं मम देवेश तदाज्ञापय मां प्रभो

«ໂອ ພຣະນາຍ, ຄວາມຫິວໂຫຍກຳລັງບີບຄັ້ນຂ້າພະອົງ ແລະຂ້າພະອົງອ່ອນແຮງຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ, ຂ້າພະອົງຄວນກິນຫຍັງ? ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່, ຂໍພຣະອົງຊົງມີພຣະບັນຊາແກ່ຂ້າພະອົງ».

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य पुरुषस्य महाप्रभुः । प्रत्युवाचाद्भुतोतिः स कौतुकी स्वहितंकरः

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຊາຍນັ້ນແລ້ວ—ພຣະວາຈາຂອງພຣະອົງຊ່າງອັດສະຈັນ—ພຣະອົງກໍໄດ້ຕອບກັບ. ດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ ແລະມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ພຣະອົງ, ພຣະອົງຈຶ່ງກ່າວຕອບຄືນ.

Verse 44

महेश्वर उवाच । बुभुक्षा यदि तेऽतीव क्षुधा त्वां बाधते यदि । संभक्षयात्मनश्शीघ्रं मांसं त्वं हस्तपादयोः

ມະເຫສວຣະ ກ່າວວ່າ: "ຖ້າຄວາມຫິວໂຫຍຢ່າງຮຸນແຮງເກີດຂຶ້ນກັບເຈົ້າ—ຖ້າຄວາມຫິວໂຫຍກໍາລັງທໍລະມານເຈົ້າແທ້ໆ—ຈົ່ງຮີບກິນຊີ້ນມື ແລະ ຕີນຂອງເຈົ້າເອງ."

Verse 45

सनत्कुमार उवाच । शिवेनैवमाज्ञप्तश्चखाद पुरुषस्स्वकम् । हस्तपादोद्भवं मांसं शिरश्शेषोऽ भवद्यथा

ສະນັດກຸມານ ກ່າວວ່າ: ຕາມຄຳສັ່ງຂອງພຣະສິວະ, ຊາຍຜູ້ນັ້ນໄດ້ກິນຊີ້ນຂອງຕົນເອງທີ່ເກີດຈາກມື ແລະ ຕີນຂອງລາວ, ຈົນກວ່າຈະເຫຼືອພຽງແຕ່ຫົວຂອງລາວເທົ່ານັ້ນ.

Verse 46

दृष्ट्वा शिरोवशेषं तु सुप्रसन्नस्सदाशिवः । पुरुषं भीमकर्माणं तमुवाच सविस्मयः

ເມື່ອເຫັນວ່າເຫຼືອພຽງແຕ່ສ່ວນຫົວທີ່ເຫຼືອຢູ່, ພຣະສະດາສິວະຜູ້ເປັນມຸງຄຸນຕະຫຼອດການ—ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈຢ່າງຍິ່ງ—ໄດ້ກ່າວຕໍ່ບຸກຄົນຜູ້ມີລິດເດດແຫ່ງການກະທຳທີ່ໜ້າຢ້ານກົວນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມປະຫຼາດໃຈ.

Verse 47

शिव उवाच । हे महागण धन्यस्त्वं मदाज्ञाप्रतिपालकः । संतुष्टश्चास्मि तेऽतीव कर्मणानेन सत्तम

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: ໂອ້ ມະຫາກະນະ ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີບຸນ, ເພາະເຈົ້າໄດ້ຮັກສາຄຳສັ່ງຂອງເຮົາຢ່າງຊື່ສັດ. ເຮົາພໍໃຈໃນຕົວເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງຍ້ອນການກະທຳນີ້, ໂອ້ ຜູ້ທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາຜູ້ມີສິນທຳ.

Verse 48

त्वं कीर्तिमुखसंज्ञो हि भव मद्द्वारकस्सदा । महागणो महावीरस्सर्वदुष्टभयंकरः

ເຈົ້າຈະຖືກຂະໜານນາມວ່າ ກີຣຕິມຸກຂະ (Kīrtimukha). ຈົ່ງເປັນຜູ້ເຝົ້າປະຕູຂອງເຮົາຕະຫຼອດໄປ— ເປັນມະຫາກະນະ, ເປັນວີລະບຸລຸດຜູ້ມີລິດເດດ, ແລະ ເປັນທີ່ຢ້ານກົວແກ່ຄົນຊົ່ວທັງປວງ.

Verse 49

मत्प्रियस्त्वं मदर्चायां सदा पूज्योऽहि मज्जनैः । त्वदर्चां ये न कुर्वंति नैव ते मत्प्रियंकराः

ເຈົ້າເປັນຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຮັກຍິ່ງ; ດັ່ງນັ້ນ ໃນການບູຊາຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ບັນດາສາວົກຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈົ່ງເຄົາລົບບູຊາເຈົ້າເປັນນິດ. ຜູ້ໃດບໍ່ບູຊາເຈົ້າ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຜູ້ເຮັດສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າພໍພຣະໄທ.

Verse 50

सनत्कुमार उवाच । इति शंभोर्वरं प्राप्य पुरुषः प्रजहर्ष सः । तदाप्रभृति देवेश द्वारे कीर्तिमुखः स्थितः

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບພອນຈາກພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ຊາຍນັ້ນກໍຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ. ນັບແຕ່ນັ້ນໄປ ໂອ້ ຈອມເທວະ, ‘ກີຣຕິມຸຂະ’ ຢືນປະຈຳຢູ່ທີ່ປະຕູ.”

Verse 51

पूजनीयो विशेषेण स गणश्शिवपूजने । नार्चयंतीह ये पूर्वं तेषामर्चा वृथा भवेत्

ໃນການບູຊາພຣະສິວະ ກະນະນັ້ນຄວນໄດ້ຮັບການນະມັດສະການເປັນພິເສດ. ຜູ້ໃດບໍ່ບູຊາທ່ານກ່ອນໃນທີ່ນີ້ ກ່ອນເລີ່ມພູຊາພຣະສິວະ ການບູຊາຂອງຜູ້ນັ້ນຈະເປັນໄຮ້ຜົນ।