देवशरणागति-नारदप्रेषणम् | The Devas Take Refuge in Śiva; Nārada Is Sent

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एवं शासति धर्मेण महीं तस्मिन्महासुरे । बभूवुर्दुःखिनो देवा भ्रातृभावान्मुनीश्वर

ສນັດກຸມານ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອອະສຸຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ປົກຄອງແຜ່ນດິນຕາມທຳມະຂອງຕົນ ພວກເທວະທັງຫມົດກໍໂສກເສົ້າ ໂອ ຈອມມຸນີ; ເພາະລາວປະພຶດຕໍ່ພວກເຂົາດ້ວຍທັດສະນະ “ພີ່ນ້ອງ” ຈົນຫຼຸດອຳນາດເທວະອັນຄວນໄດ້ໃຫ້ເຫຼືອແຕ່ຄວາມເທົ່າທຽມ।

Verse 2

दुःखितास्ते सुरास्सर्वे शिवं शरणमाययुः । मनसा शंकरं देवदेवं सर्वप्रभुंप्रभुम्

ເທວະທັງຫມົດນັ້ນ ໂສກເສົ້າຢ່າງໜັກ ແລ້ວໄປຂໍພຶ່ງພາພຣະສິວະ. ໃນໃຈຂອງພວກເຂົາ ໄດ້ຫັນໄປຫາພຣະສັງກະຣະ—ເທວະເທວະ, ຈອມອົງພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ເປັນນາຍເຫນືອທຸກສິ່ງ।

Verse 3

तुष्टुवुर्वाग्भिरिष्टाभिर्भगवंतं महेश्वरम् । निवृत्तये स्वदुःखस्य सर्वदं भक्तवत्सलम्

ພວກເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນພຣະພະຄະວານ ມະເຫສະວະຣະ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອັນພໍໃຈ ແລະ ເໝາະສົມ. ເພື່ອໃຫ້ຄວາມທຸກຂອງຕົນສິ້ນສຸດ ພວກເຂົາໄດ້ບູຊາພຣະອົງ—ຜູ້ຮັກແພງຜູ້ມີພັກຕິ ແລະ ຜູ້ປະທານທຸກສິ່ງ.

Verse 4

आहूय स महादेवो भक्तानां सर्वकामदः । नारदं प्रेरयामास देवकार्यचिकीर्षया

ພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ປະທານຄວາມປາດຖະນາອັນຄວນແກ່ຜູ້ສັດທາ ໄດ້ເອີ້ນນາຣະດະມາ ແລ້ວມອບໝາຍໃຫ້ໄປ ເພື່ອສຳເລັດກິດຂອງເທວະທັງຫຼາຍ។

Verse 5

अथ देवमुनिर्ज्ञानी शंभुभक्तस्सतां गतिः । शिवाज्ञया ययौ दैत्यपुरे देवान्स नारदः

ຕໍ່ມາ ນາຣະດະ—ມຸນີເທວະຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສຳພູ ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງຜູ້ດີ—ໄດ້ອອກເດີນທາງຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ໄປຍັງນະຄອນຂອງໄດຕະຍະ ພ້ອມນຳເທວະທັງຫຼາຍໄປດ້ວຍ।

Verse 6

व्याकुलास्ते सुरास्सर्वे वासवाद्या द्रुतं मुनिम् । आगच्छंतं समालोक्य समुत्तस्थुर्हि नारदम्

ເທວະທັງປວງ—ອິນທະຣາແລະອື່ນໆ—ມີໃຈວຸ້ນວາຍກະວົນກະວາຍ; ເມື່ອເຫັນມຸນີນາຣະດະກຳລັງມາຢ່າງວ່ອງໄວ ກໍລຸກຂຶ້ນທັນທີເພື່ອຕ້ອນຮັບ।

Verse 7

ददुस्त आसनं नत्त्वा मुनये प्रीतिपूर्वकम् । नारदाय सुराश्शक्रमुखा उत्कंठिताननाः

ເທວະທັງຫຼາຍ—ມີສັກກະ (ອິນທະຣາ) ເປັນຜູ້ນຳ—ໄດ້ນົບນ້ອມມຸນີນາຣະດະດ້ວຍໃຈປິຕິ ແລະຖວາຍອາສນະຢ່າງເຄົາລົບ; ໃບໜ້າຂອງເຂົາເຈົ້າເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຄາດຫວັງ।

Verse 8

सुखासीनं मुनिवरमासने सुप्रणम्य तम् । पुनः प्रोचुस्सुरा दीना वासवाद्या मुनीश्वरम्

ເມື່ອໄດ້ກົ້ມກາບຢ່າງນອບນ້ອມຕໍ່ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ນັ່ງຢ່າງສະບາຍເທິງອາສນະຂອງທ່ານແລ້ວ, ບັນດາເທວະທັງຫຼາຍຜູ້ເສົ້າໝອງ—ມີພຣະອິນທຣະເປັນຫົວໜ້າ—ກໍໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳຕໍ່ມຸນີເຈົ້າອີກຄັ້ງ.

Verse 9

देवा ऊचुः । भोभो मुनिवरश्रेष्ठ दुःखं शृणु कृपाकर । श्रुत्वा तन्नाशय क्षिप्रं प्रभुस्त्वं शंकरप्रियः

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ! ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ຜູ້ເມດຕາກະລຸນາ ຂໍຈົ່ງຟັງຄວາມໂສກທຸກຂອງພວກເຮົາ. ເມື່ອຟັງແລ້ວ ຂໍຈົ່ງກຳຈັດໃຫ້ໄວ. ທ່ານມີອຳນາດ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງ ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ)»

Verse 10

जलंधरेण दैत्येन सुरा विद्राविता भृशम् । स्वस्थानाद्भर्तृभावाच्च दुःखिता वयमाकुलाः

«ໂດຍອະສຸຣະ ຈະລັນທະຣະ (Jalandhara) ພວກເທວະຖືກຂັບໄລ່ຢ່າງຮຸນແຮງ. ຖືກຂັບອອກຈາກຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ ແລະຖືກພາກອອກຈາກສິດອຳນາດອັນຊອບທຳ ພວກເຮົາຈຶ່ງເສົ້າທຸກ ແລະຫວັ່ນໄຫວຢ່າງຫນັກ»

Verse 11

स्वस्थानादुष्णरश्मिश्च चन्द्रो निस्सारितस्तथा । वह्निश्च धर्मराजश्च लोकपालास्तथेतरे

ຈາກຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນ ພຣະອາທິດ, ພຣະຈັນ, ພຣະອັກນິ (ໄຟ), ແລະ ພຣະຍະມະ ຈອມແຫ່ງທຳມະ; ພ້ອມທັງໂລກະປາລະ (ຜູ້ພິທັກທິດ) ແລະເທວະອື່ນໆ ກໍຖືກຂັບໄລ່ອອກເຊັ່ນກັນ.

Verse 12

सुबलिष्ठेन वै तेन सर्वे देवाः प्रपीडिताः । दुःखं प्राप्ता वयं चातिशरणं त्वां समागताः

ແທ້ຈິງ ໂດຍຜູ້ມີພະລັງອັນແຂງກ້ານັ້ນ ເທວະທັງປວງຖືກບີບຄັ້ນຢ່າງໜັກ. ເມື່ອປະສົບທຸກຂ໌ ພວກເຮົາຈຶ່ງມາຫາທ່ານແຕ່ຜູ້ດຽວ ເປັນທີ່ພຶ່ງສູງສຸດ.

Verse 13

संग्रामे स हृषीकेशं स्ववशं कृतवान् बली । जलंधरो महादैत्यः सर्वामरविमर्दकः

ໃນສົງຄາມນັ້ນ ຈະລັນທະຣະ ມະຫາໄດຕະຜູ້ມີພະລັງ—ຜູ້ຂົ່ມເຫັງເທວະທັງປວງ—ໄດ້ເຮັດໃຫ້ ຮຣິສີເກຊະ (ວິສນຸ) ຕົກຢູ່ໃນອຳນາດຂອງຕົນ।

Verse 14

तस्य वश्यो वराधीनोऽवात्सीत्तत्सदने हरिः । सलक्ष्म्या सहितो विष्णुर्यो नस्सर्वार्थसाधकः

ຮຣິ—ວິສນຸ—ພ້ອມດ້ວຍ ລັກສະມີ ໄດ້ມາພຳນັກຢູ່ໃນວັງຂອງເຂົາ ເພາະໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ຢູ່ໃຕ້ອຳນາດ ແລະພຶ່ງພາພອນຂອງເຂົາ; ວິສນຸອົງນັ້ນແຫຼະ ເປັນຜູ້ບັນດານໃຫ້ສຳເລັດທຸກປະສົງແກ່ພວກເຮົາ. (ແຕ່ໃນນິທານນີ້ ແມ່ນຍັງສະແດງວ່າ ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງກໍເຄື່ອນໄຫວຕາມພຣະບັນຊາອັນສູງສຸດ ທີ່ໄຫຼອອກຈາກອຳນາດເຫນືອສຸດຂອງພຣະສິວະ)។

Verse 15

जलंधरविनाशाय यत्नं कुरु महामते । त्वं नो दैववशात्प्राप्तस्सदा सर्वार्थसाधकः

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາໃຈກວ້າງ, ຈົ່ງພາກພຽນຢ່າງເຕັມທີ່ ເພື່ອທຳລາຍ ຈະລັນທະຣະ. ໂດຍພຣະບັນຊາແຫ່ງຊະຕາ, ທ່ານໄດ້ມາຫາພວກເຮົາ—ຜູ້ສາມາດບັນດານໃຫ້ສຳເລັດທຸກສິ່ງທີ່ຈຳເປັນ ເພື່ອຈຸດປະສົງອັນຊອບທຳຂອງພວກເຮົາ.

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषाममराणां स नारदः । आश्वास्य मुनिशार्दूलस्तानुवाच कृपाकरः

ສນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອນາຣະດະໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເທວະອະມະຣະເຫຼົ່ານັ້ນ ທ່ານ—ດຸດເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍເມດຕາ—ໄດ້ປອບໃຈພວກເຂົາ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ໄປ។

Verse 17

नारद उवाच । जानेऽहं वै सुरा यूयं दैत्यराजपराजिताः । दुःख प्राप्ताः पीडिताश्च स्थानान्निस्सारिताः खलुः

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ແທ້ຈິງແລ້ວ ໂອ ເທວະທັງຫຼາຍ, ຂ້ອຍຮູ້ວ່າພວກເຈົ້າຖືກກະສັດແຫ່ງໄດຕະຍະປະລາຊິດ. ພວກເຈົ້າຕົກໃນຄວາມໂສກ ຖືກບີບຄັ້ນຢ່າງໜັກ ແລະຖືກຂັບໄລ່ອອກຈາກຖິ່ນພຳນັກຂອງຕົນແທ້ໆ»

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने देवर्षिजलंधरसंवादो नामाष्टदशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສີຣີ ຊິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ ຄື ຣຸດຣະສັມຫິຕາ, ໃນພາກທີຫ້າ ຄື ຢຸດທະຂັນດະ, ໃນຕອນກ່ຽວກັບການປະຫານຈະລັນທະຣະ, ບົດທີສິບແປດ ຊື່ «ສົນທະນາລະຫວ່າງເທວະຣິສິ ແລະ ຈະລັນທະຣະ» ຈົບລົງແລ້ວ.

Verse 19

सनत्कुमार उवाच । एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठ द्रष्टुं दानववल्लभम् । आश्वास्य सकलान्देवाञ्जलंधरसभां ययौ

ສະນັດກຸມານ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ປາຖະນາຈະໄປພົບຈະລັນທະຣະ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງດານະວະ, ທ່ານໄດ້ປອບໃຈເທວະທັງປວງ ແລ້ວໄປສູ່ສະພາຫຼວງຂອງຈະລັນທະຣະ»។

Verse 20

अथागतं मुनिश्रेष्ठं दृष्ट्वा देवो जलंधरः । उत्थाय परया भक्त्या ददौ श्रेष्ठासनं वरम्

ຄັ້ງນັ້ນ ເມື່ອຈະລັນທະຣະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າ ເຫັນມຸນີຜູ້ປະເສີດມາຮອດ ກໍລຸກຂຶ້ນ ແລະດ້ວຍພັກດີອັນສູງສຸດ ໄດ້ຖວາຍອາສນະອັນປະເສີດ ແລະມີເກຍດສັກສີໃຫ້ທ່ານ.

Verse 21

स तं संपूज्य विधिवद्दानवेन्द्रोऽति विस्मितः । सुप्रहस्य तदा वाक्यं जगाद मुनिसत्तमम्

ດານະເວນທຣະ ໄດ້ບູຊາທ່ານຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລ້ວດ້ວຍຄວາມພິສົດປະຫລາດຢ່າງຍິ່ງ ກໍຍິ້ມຢ່າງສະຫວ່າງໃສ ແລະກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້ແກ່ມຸນີຜູ້ປະເສີດ.

Verse 22

जलंधर उवाच । कुत आगम्यते ब्रह्मन्किं च दृष्टं त्वया क्वचित् । यदर्थमिह आयातस्तदाज्ञापय मां मुने

ຈະລັນທະຣາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະພຣາຫມັນ-ມຸນີຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ທ່ານມາຈາກໃສ? ແລະໄດ້ເຫັນຫຍັງຢູ່ທີ່ໃດບໍ? ທ່ານມາທີ່ນີ້ເພື່ອຫຍັງ? ຂໍໃຫ້ບອກຂ້ອຍ ໂອ ມຸນີ»។

Verse 23

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य दैत्येन्द्रस्य महामुनिः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा नारदो हि जलंधरम्

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະນັ້ນແລ້ວ, ມະຫາມຸນີ ນາຣະດະ ຜູ້ມີໃຈສະຫງົບ ຈຶ່ງຕອບກັບຈະລັນທະຣາ।

Verse 24

नारद उवाच । सर्वदानवदैत्येन्द्र जलंधर महामते । धन्यस्त्वं सर्वलोकेश रत्नभोक्ता त्वमेव हि

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈະລັນທະຣາ, ຜູ້ເປັນຈອມໃນບັນດາດານະວະແລະໄທຕະຍະທັງປວງ, ໂອ ຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່! ທ່ານແມ່ນຜູ້ມີພອນແທ້; ໂອ ຈອມແຫ່ງໂລກທັງປວງ—ແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ເສບສຸກໃນຮັດຕະນະຄືທ່ານແຕ່ຜູ້ດຽວ»។

Verse 25

मदागमनहेतुं वै शृणु दैत्येन्द्रसत्तम । यदर्थमिह चायातस्त्वहं वक्ष्येखिलं हि तत्

«ໂອ ຈອມເຈົ້າໄທຕະຍະຜູ້ສູງສຸດ, ຈົ່ງຟັງເຫດຜົນແທ້ໆຂອງການມາຂອງຂ້ອຍ. ສໍາລັບຈຸດປະສົງທີ່ທ່ານມາທີ່ນີ້, ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍທັງໝົດໃຫ້ຄົບຖ້ວນ»។

Verse 26

गतः कैलासशिखरं दैत्येन्द्राहं यदृच्छया । योजनायुतविस्तीर्णं कल्पद्रुममहावनम्

«ໂອ ຈອມເຈົ້າໄທຕະຍະ, ຂ້ອຍໄດ້ໄປຮອດຍອດເຂົາໄກລາສ ໂດຍບັງເອີນ; ເຖິງປ່າໃຫຍ່ອັນມີຕົ້ນກັລປະດຣຸມ (ຕົ້ນສົມປາດຖະນາ) ກວ້າງໃຫຍ່ກິນເນື້ອທີ່ເຖິງສິບພັນໂຢຊະນະ»។

Verse 27

कामधेनुशताकीर्णं चिंतामणिसुदीपितम् । सर्वरुक्ममयं दिव्यं सर्वत्राद्भुतशोभितम्

ທີ່ນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍ ກາມເທນູ ນົວປະສົງສຳເລັດ ນັບຮ້ອຍ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍ ຈິນຕາມະນີ ແກ້ວປະທານພອນ. ທັງໝົດເຮັດດ້ວຍຄຳອັນສະຫວ່າງ ເປັນທິບ ແລະງາມອັດສະຈັນທົ່ວທຸກແຫ່ງ।

Verse 28

तत्रोमया सहासीनं दृष्टवानस्मि शंकरम् । सर्वाङ्गसुन्दरं गौरं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम्

ທີ່ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນ ພຣະສັງກະຣະ ປະທັບນັ່ງຄຽງກັບ ພຣະອຸມາ—ພຣະວັນນະຜ່ອງຜຸດ ງາມສົມບູນທຸກອະວະຍະວະ, ພຣະເນດສາມ ແລະຜູ້ທີ່ສວມຈັນທຣາເປັນມົກກຸດ. ໃນນິມິດມົງຄຸນນັ້ນ ພຣະປະຕິຜູ້ເມດຕາ ປາກົດໃນຮູບສະກຸນ ເພື່ອຍົກຈິດຜູ້ພັກຕິ।

Verse 29

तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं वितर्को मेऽभवत्तदा । क्वापीदृशी भवेद्वृद्धिस्त्रैलोक्ये वा न वेति च

ເມື່ອເຫັນອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ຄວາມສົງໄສໄດ້ເກີດໃນໃຈຂ້າພະເຈົ້າໃນເວລານັ້ນວ່າ: “ການເຕີບໃຫຍ່ອັນພິເສດເຊັ່ນນີ້ ຈະພົບໄດ້ບ່ອນໃດໃນໄຕຣໂລກ ຫຼືບໍ່ມີເລີຍ?”

Verse 30

तावत्तवापि दैत्येन्द्र समृद्धिस्संस्मृता मया । तद्विलोकनकामोऽहं त्वत्सांनिध्यमिहा गतः

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພວກໄດຕະ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ລະລຶກເຖິງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແລະອໍານາດຂອງທ່ານ. ປາຖະໜາຈະເຫັນດ້ວຍຕາຕົນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງມາຮອດສານນິທິຂອງທ່ານໃນທີ່ນີ້.

Verse 31

सनत्कुमार उवाच । इति नारदतः श्रुत्वा स दैत्येन्द्रो जलंधरः । स्वसमृद्धिं समग्रां वै दर्शयामास सादरम्

ສະນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຄໍານັ້ນຈາກນາຣະດະແລ້ວ, ຈະລັນທະຣະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພວກດານະວະ ໄດ້ສະແດງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແລະອໍານາດຂອງຕົນທັງປວງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 32

दृष्ट्वा स नारदो ज्ञानी देवकार्यसुसाधकः । प्रभुप्रेरणया प्राह दैत्येन्द्रं तं जलंधरम्

ເມື່ອເຫັນເຂົາ ນາຣະດະມຸນີຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ຜູ້ສາມາດສຳເລັດກິດຂອງເທວະດາ ໄດ້ກ່າວກັບ ຈະລັນທະຣະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ ດ້ວຍການດົນໃຈຈາກພຣະຜູ້ເປັນໃຫຍ່ (ພຣະສິວະ).

Verse 33

नारद् उवाच । तवास्ति सुसमृद्धिर्हि वरवीर खिलाधुना । त्रैलोक्यस्य पतिस्त्वं हि चित्रं किं चात्र संभवम्

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ໂອ ວິຣະບຸລຸດຜູ້ປະເສີດ, ບັດນີ້ເຈົ້າພ້ອມພູນດ້ວຍຄວາມຮັ່ງມີ ແລະ ອຳນາດ. ເຈົ້າເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກ; ໃນເລື່ອງນີ້ ຈະມີສິ່ງໃດແປກ ຫຼື ບໍ່ອາດເປັນໄປໄດ້?”

Verse 34

मणयो रत्नपुंजाश्च गजाद्याश्च समृद्धयः । ते गृहेऽद्य विभांतीह यानि रत्नानि तान्यपि

“ເພັດນິລະມະນີ ແລະ ກອງຮວມອັນມີຄ່າ, ພ້ອມທັງຄວາມຮັ່ງມີເຊັ່ນ ຊ້າງ ແລະ ອື່ນໆ—ແທ້ຈິງ ບັນດາຂຸມຊັບທັງປວງທີ່ມີ—ມື້ນີ້ລ້ວນສ່ອງປະກາຍຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ, ຮວມທັງອັນເປັນຮັດນະນັ້ນດ້ວຍ.”

Verse 35

गजरत्नं त्वयानीतं शक्रस्यैरावतस्तथा । अश्वरत्नं महावीर सूर्यस्योच्चैःश्रवा हयः

ທ່ານໄດ້ນຳເອົາແກ້ວມະນີແຫ່ງຊ້າງ ຄືຊ້າງເອຣາວັນຂອງພຣະອິນ. ແລະ ທ່ານໄດ້ນຳເອົາແກ້ວມະນີແຫ່ງມ້າ, ໂອ້ ມະຫາວິຣະບຸຣຸດ, ຄືມ້າອຸດໄຊສະຣະວະ ທີ່ຮຸ່ງເຮືອງດັ່ງພຣະອາທິດ.

Verse 36

कल्पवृक्षस्त्वयानीतो निधयो धनदस्य च । हंसयुक्तविमानं च त्वयानीतं हि वेधसः

ທ່ານໄດ້ນຳເອົາຕົ້ນໄມ້ກັລປະພຶກທີ່ໃຫ້ພອນຕາມປາດຖະໜາ, ແລະ ຊັບສົມບັດຂອງພຣະກຸເວຣະ, ເຈົ້າແຫ່ງຊັບ. ທ່ານຍັງໄດ້ນຳເອົາວິມານທີ່ທຽມດ້ວຍຫົງຂອງພຣະພົມມາອີກດ້ວຍ.

Verse 37

इत्येवं वररत्नानि दिवि पृथ्व्यां रसातले । यानि दैत्येन्द्र ते भांति गृहे तानि समस्ततः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພວກໄດຕະ, ບັນດາແກ້ວມະນີອັນປະເສີດທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງໃນສະຫວັນ, ໃນໂລກ, ແລະໃນຣະສາຕະລະ (ໂລກໃຕ້) ທັງໝົດນັ້ນ ກໍລ້ວນຮຸ່ງເຮືອງຢູ່ໃນວັງຂອງທ່ານ.

Verse 38

त्वत्समृद्धिमिमां पश्यन्सम्पूर्णां विविधामहम् । प्रसन्नोऽस्मि महावीर गजाश्वादिसुशोभिताम्

ເມື່ອເຫັນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງຂອງທ່ານນີ້—ຄົບຖ້ວນ, ຫຼາກຫຼາຍ, ແລະງາມສະຫງ່າ—ປະດັບດ້ວຍຊ້າງ, ມ້າ ແລະອື່ນໆ, ຂ້າພະເຈົ້າກໍປິຕິຍິນດີ, ໂອ ວີຣະບຸລຸດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 39

जायारत्नं महाश्रेष्ठं जलंधर न ते गृहे । तदानेतुं विशेषेण स्त्रीरत्नं वै त्वमर्हसि

ໂອ ຈະລັນທະຣະ, ໃນເຮືອນຂອງທ່ານຍັງບໍ່ມີ “ແກ້ວມະນີແຫ່ງພັນລະຍາ” ອັນປະເສີດຍິ່ງ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຈຶ່ງສົມຄວນ—ໂດຍພິເສດ—ທີ່ຈະນຳເອົາແກ້ວມະນີແຫ່ງສະຕຣີນັ້ນມາເປັນຄູ່ຄອງ.

Verse 40

यस्य गेहे सुरत्नानि सर्वाणि हि जलंधर । जायारत्नं न चेत्तानि न शोभंते वृथा ध्रुवम्

ໂອ ຈະລັນທະຣະ, ແມ່ນແຕ່ໃນເຮືອນຂອງຊາຍຜູ້ໜຶ່ງຈະມີແກ້ວມະນີດີທັງປວງກໍຕາມ, ຖ້າບໍ່ມີ “ແກ້ວມະນີແຫ່ງພັນລະຍາ” ຜູ້ຄວນຄ່າ, ຊັບນັ້ນກໍບໍ່ສ່ອງສະຫວ່າງແທ້—ແນ່ນອນວ່າເປັນຂອງເປົ່າ.

Verse 41

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा नारदस्य महात्मनः । उवाच दैत्यराजो हि मदनाकुलमानसः

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງນາຣະດະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ແລ້ວ, ກະສັດແຫ່ງພວກດານະວະກໍໄດ້ເວົ້າຂຶ້ນ, ໃຈຖືກກວນປັ່ນໂດຍກາມະແລະຄວາມຫຼົງ.

Verse 42

जलंधर उवाच । भो भो नारद देवर्षे नमस्तेस्तु महाप्रभो । जायारत्नवरं कुत्र वर्तते तद्वदाधुना

ຈະລັນທະຣາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ໂອ ນາຣະດະ ເທວະຣິຊິຜູ້ນ່າເຄົາລົບ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນະມັດສະການທ່ານ ມະຫາພຣະອົງ. ຮັດຕະນະອັນສູງສຸດໃນບັນດາພຣະຍາ ບັດນີ້ຢູ່ໃສ? ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າໃນທັນທີ»។

Verse 43

ब्रह्मांडे यत्र कुत्रापि तद्रत्नं यदि वर्त्तते । तदानेष्ये ततो ब्रह्मन्सत्यं सत्यं न संशयः

«ໂອ ພຣາຫມັນ, ຖ້າຮັດຕະນະນັ້ນມີຢູ່ທີ່ໃດກໍຕາມໃນພຣະພົມມະອັນດານນີ້, ຂ້າພະເຈົ້າຈະນຳມາແນ່ນອນ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ—ຄວາມຈິງແທ້—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ»។

Verse 44

नारद उवाच । कैलासे ह्यतिरम्ये च सर्वद्धिसुसमाकुले । योगिरूपधरश्शंभुरस्ति तत्र दिगम्बरः

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ຢູ່ເຂົາໄກລາສະ ອັນງາມຍິ່ງ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍສິດທິທາງວິນຍານທຸກປະການ, ພຣະສັມພູ ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃນຮູບໂຢຄີ, ພຣະອົງດິກັມບະຣະ—ຜູ້ນຸ່ງຟ້າ»។

Verse 45

तस्य भार्या सुरम्या हि सर्वलक्षणलक्षिता । सर्वांगसुन्दरी नाम्ना पार्वतीति मनोहरा

ພຣະຍາຂອງພຣະອົງ ງາມຫຼາຍ ແລະປະດັບດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ. ນາງມີນາມວ່າ “ສະຣະວາງກະສຸນທະຣີ” ແລະຍັງເອີ້ນວ່າ “ປາຣະວະຕີ” ຜູ້ນ່າຊົມຊື່ນໃຈ.

Verse 46

तदीदृशं रूपमनन्यसंगतं दृष्टं न कुत्रापि कुतूहलाढ्यम् । अत्यद्भुतं मोहनकृत्सुयोगिनां सुदर्शनीयं परमर्द्धिकारि

ຮູບງາມນັ້ນ ບໍ່ມີຜູ້ໃດເທົ່າທຽມ ແລະບໍ່ເຄີຍເຫັນຢູ່ໃສຫຼາຍ່ອນ. ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດ ອັນນ່າອັດສະຈັນຢ່າງຍິ່ງ, ມີພະລັງດຶງດູດເຖິງຂັ້ນໂຢຄີຜູ້ສຳເລັດສິດທິ. ເປັນຮູບຄວນແກ່ການເບິ່ງຊົມ ອັນເປັນມົງຄຸນ ແລະເປັນຜູ້ປະທານຄວາມຮັ່ງມີ ແລະສິດທິສູງສຸດ.

Verse 47

स्वचित्ते कल्पयाम्यद्य शिवादन्यस्समृद्धिवान् । जायारत्नान्विताद्वीर त्रिलोक्या न जलंधर

ມື້ນີ້ ໃນໃຈຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍສະຫຼຸບວ່າ: ນອກຈາກພຣະສິວະ ບໍ່ມີໃຜໃນສາມໂລກທີ່ຮັ່ງມີແທ້—ໂອ ວີຣະບຸລຸດ ຈະລັນທະຣະ—ທັງໃນການມີພັນລະຍາຜູ້ຈົ່ງຮັກ ແລະໃນການຄອບຄອງຮັດຕະນະອັນລໍ້າຄ່າ।

Verse 48

यस्या लावण्यजलधौ निमग्नश्चतुराननः । स्वधैर्य्यं मुमुचे पूर्वं तया कान्योपमीयते

ນາງຖືກປຽບດັ່ງນາງສາວຜູ້ໜຶ່ງ ທີ່ໃນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງຄວາມງາມຂອງນາງ ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາສີ່ໜ້າ ເມື່ອຈົມລົງແລ້ວ ກໍເຄີຍປ່ອຍວາງຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງຕົນໃນອະດີດ।

Verse 49

गतरागोऽपि हि यया मदनारिस्स्वलीलया । निजतंत्रोऽपि यतस्स स्वात्म वशगः कृतः

ໂດຍນາງ—ດ້ວຍລີລາອັນງ່າຍດາຍຂອງພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນສັດຕູແຫ່ງກາມ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຫຼຸດພົ້ນຈາກຕັນຫາແລ້ວ ກໍຖືກນໍາກັບມາໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ອໍານາດແຫ່ງຕົນເອງ; ແລະແມ່ນແຕ່ຜູ້ອິດສະລະ ຄອບຄອງຕົນເອງ ກໍຖືກອໍານາດນັ້ນເຮັດໃຫ້ຕົກຢູ່ໃນການບັງຄັບພາຍໃນ।

Verse 50

यथा स्त्रीरत्नसंभोक्तुस्समृद्धिस्तस्य साभवत् । तथा न तव दैत्येन्द्र सर्वरत्नाधिपस्य च

ດັ່ງທີ່ຄວາມຮັ່ງມີໄດ້ມາຫາຊາຍນັ້ນ ຜູ້ໄດ້ຊື່ນຊົມ «ແກ້ວມະນີໃນບັນດາຍິງ» ສັນໃດ ຄວາມຮັ່ງມີນັ້ນຈະບໍ່ມາຫາເຈົ້າ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າອ້າງວ່າເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງແກ້ວມະນີທັງປວງກໍຕາມ।

Verse 51

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा स तु देवर्षिर्नारदो लोकविश्रुतः । ययौ विहायसा देवोपकारकरणोद्यतः

ສນັດກຸມານກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ດວງ຤ິສີນາຣະດະ ຜູ້ໂດງດັງທົ່ວທຸກໂລກ ກໍໄດ້ຈາກໄປທາງນະພາ ດ້ວຍໃຈມຸ່ງໝັ້ນຈະກະທຳສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ເທວະທັງຫຼາຍ।