अध्याय १७ — देवपलायनं, विष्णोः प्रतियुद्धं, जलंधरक्रोधः (Devas’ Rout, Viṣṇu’s Counterattack, and Jalandhara’s Wrath)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ दैत्या महावीर्याश्शूलैः परशुपट्टिशैः । निजघ्नुस्सर्वदेवांश्च भयव्याकुलमानसान्

ສະນັດກຸມາຣະກ່າວວ່າ: ແລ້ວບັນດາໄດຕະຍະຜູ້ມີລິດແຮງຍິ່ງ ຖືຕຣິສູນ, ຂວານ, ແລະຫອກ ໄດ້ຟັນຟາດໃສ່ຫມູ່ເທວະທັງປວງ ຜູ້ມີໃຈຫວາດຫວັນສັ່ນສະທ້ານດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ।

Verse 2

दैत्यायुधैः समाविद्धदेहा देवास्सवासवाः । रणाद्विदुद्रुवुस्सर्वे भयव्याकुलमानसाः

ກາຍຂອງເທວະທັງຫຼາຍຖືກອາວຸດຂອງພວກໄດຕະຍະທະລຸກທະລວງ; ພ້ອມດ້ວຍພຣະອິນທຣາ ທຸກອົງຕົກໃນຄວາມສັບສົນ ໃຈຫວາດກົວ ແລະຫນີອອກຈາກສະໜາມຮົບ।

Verse 3

पलायनपरान्दृष्ट्वा हृषीकेशस्सुरानथ । विष्णुर्वै गरुडारूढो योद्धुमभ्याययौ द्रुतम्

ເມື່ອເຫັນວ່າເທວະທັງຫຼາຍມຸ່ງຈະຫນີ, ພຣະຫຣິສີເກສະ—ພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແລະຜູ້ຄຸ້ມຄອງເທວະ—ຂຶ້ນຂີ່ກະຣຸດາ ແລະຮີບຮ້ອນເຂົ້າໄປສູ້ຮົບ।

Verse 5

शंखखड्गगदाशार्ङ्गधारी क्रोधसमन्वितः । कठोरास्त्रो महावीरस्सर्वयुद्धविशारदः

ພຣະອົງຖືສັງຂ໌, ດາບ, ຄະທາ ແລະຄັນທະນູຊາຣັງກະ; ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ. ມີອາວຸດອັນແຂງກ້າ, ເປັນວີຣະບຸລຸດໃຫຍ່, ຊໍານານໃນສົງຄາມທຸກປະເພດ।

Verse 6

धनुषं शार्ङ्गनामानं विस्फूर्य्य विननाद ह । तस्य नादेन त्रैलोक्यं पूरितं महता मुने

ພຣະອົງດຶງຄັນທະນູທີ່ຊື່ວ່າ ຊາຣັງກະ ໃຫ້ດັງກັງວານ ແລະຮ້ອງຄໍາຮາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ໂອ ມຸນີ, ດ້ວຍສຽງອັນຄືຟ້າຮ້ອງນັ້ນ ສາມໂລກຖືກເຕັມໄປທົ່ວ.

Verse 7

शार्ङ्गनिस्सृतबाणैश्च दितिजानां शिरांसि वै । चकर्त्त भगवान् विष्णुः कोटिशो रुट् समाकुलः

ແລ້ວພຣະວິສນຸ—ຈິດຖືກກະທົບດ້ວຍຄວາມໂກດ—ໄດ້ປ່ອຍລູກສອນຈາກຄັນທະນູ ຊາຣັງກະ ແລະຕັດຫົວພວກອະສູນຜູ້ເກີດຈາກດິຕິ ເປັນລ້ານໆ.

Verse 8

अथारुणानुजजवपक्षवातप्रपीडिताः । वात्याधिवर्त्तिता दैत्या बभ्रमुः खे यथा घनाः

ແລ້ວພວກໄດຕະຍະ ຖືກລົມທີ່ເກີດຈາກຄວາມໄວໃນການບິນ ແລະການຕີປີກຂອງນ້ອງຊາຍຂອງອາຣຸນ ກະແທກກະທົບຢ່າງໜັກ; ຖືກພາຍຸຫມຸນວຽນ ເຫມືອນເມກຖືກພັດໃນຟ້າ.

Verse 9

ततो जलंधरो दृष्ट्वा दैत्यान्वात्याप्रपीडितान् । चुक्रोधाति महादैत्यो देववृन्दभयंकरः

ຕໍ່ມາ ຈະລັນທະຣະ ເຫັນພວກໄດຕະຍະຖືກພາຍຸລົມທຳລາຍ ກໍເກີດຄວາມໂກດຮ້າຍຢ່າງຫນັກ—ເຂົາແມ່ນອະສູນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຜູ້ເປັນຄວາມຫວາດຫວັນແກ່ຫມູ່ເທວະ.

Verse 10

मर्द्दयंतं च तं दृष्ट्वा दैत्यान् प्रस्फुरिताधरः । योद्धुमभ्याययौ वीरो वेगेन हरिणा सह

ເມື່ອເຫັນເຂົາກຳລັງບີບຂະຍີ້ພວກໄດຕະຍະ ຮິມຝີປາກສັ່ນດ້ວຍຄວາມໂກດ, ວີຣະບຸລຸດນັ້ນກໍພຸ່ງໄປດ້ວຍຄວາມໄວ ເພື່ອຮົບພ້ອມກັບ ຮະຣິ (ພຣະວິສນຸ).

Verse 11

स चकार महानादं देवासुरभयंकरम् । दैत्यानामधिपः कर्णा विदीर्णाः श्रवणात्ततः

ແລ້ວລາວໄດ້ຮ້ອງຄຳຮືກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ນ່າຢ້ານກົວທັງເທວະແລະອະສຸຣະ. ເພີ່ງແຕ່ໄດ້ຍິນ ຫູຂອງຈອມດາຍຕະທັງຫຼາຍກໍຖືກຉີກຂາດແຕກອອກ.

Verse 12

भयंङ्करेण दैत्यस्य नादेन पूरितं तदा । जलंधरस्य महता चकम्पे सकलं जगत्

ໃນເວລານັ້ນ ໂລກທັງປວງຖືກເຕັມໄປດ້ວຍສຽງຮືກອັນນ່າຢ້ານຂອງດາຍຕະ. ດ້ວຍສຽງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຈະລັນທະຣາ ໂລກທັງຫມົດກໍສັ່ນສະເທືອນ.

Verse 13

ततस्समभवद्युद्धं विष्णुदैत्येन्द्रयोर्महत् । आकाशं कुर्वतोर्बाणैस्तदा निरवकाशवत्

ຕໍ່ມາ ສົງຄາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງ ພຣະວິສນຸ ແລະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພວກໄດຕະຍະ. ດ້ວຍຝົນລູກສອນຂອງທັງສອງ ຟ້າຖືກເຕັມຈົນຄືບໍ່ເຫຼືອຊ່ອງວ່າງເລີຍ.

Verse 14

तयोश्च तेन युद्धेन परस्परमभून्मुने । देवासुरर्षिसिद्धानां भीकरेणातिविस्मयः

ໂອ ມຸນີ, ໃນສົງຄາມນັ້ນ ເມື່ອທັງສອງປະລະກັນໄປມາ ດ້ວຍຄວາມນ່າຢ້ານກົວອັນຮຸນແຮງ, ພວກເທວະ, ອະສຸຣະ, ຣິສີ ແລະ ສິດທະ ຕ່າງຕົກຕະລຶງຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

Verse 15

विष्णुर्दैत्यस्य बाणौघैर्ध्वजं छत्रं धनुश्शरान् । चिच्छेद तं च हृदये बाणेनैकेन ताडयन्

ພຣະວິສນຸ ໃຊ້ຝົນລູກສອນ ຕັດທຸງ ແລະ ຮົ່ມພິທີຂອງອະສຸຣະ, ທັງທຳລາຍຄັນທະນູ ແລະ ລູກສອນຂອງມັນ; ແລ້ວຈຶ່ງຍິງດ້ວຍລູກສອນດຽວ ທະລຸຫົວໃຈຂອງອະສຸຣະນັ້ນ.

Verse 16

ततो दैत्यस्समुत्पत्य गदापाणिस्त्वरान्वितः । आहत्य गरुडं मूर्ध्नि पातयामास भूतले

ແລ້ວມານຮ້າຍນັ້ນກໍກະໂດດຂຶ້ນທັນທີ ຖືຄ້ອນກະບອກໃນມື ດ້ວຍຄວາມຮີບຮ້ອນ; ມັນຟາດຖືກຫົວຂອງກະຣຸດ ແລະເຮັດໃຫ້ລົງຕົກສູ່ພື້ນດິນ.

Verse 17

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरोपाख्याने विष्णुजलंधरयुद्धवर्णनं नाम सप्तदशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສີຣີ ສິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນພາກທີຫ້າ «ຍຸດທະຂັນດະ» ໃນຕອນເລື່ອງຂອງຈະລັນທະຣະ ບົດທີສິບເຈັດ ຊື່ «ການພັນລະນາສົງຄາມລະຫວ່າງວິສະນຸ ແລະ ຈະລັນທະຣະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 18

विष्णुर्गदां च खड्गेन चिच्छेद प्रहसन्निव । तं विव्याध शरैस्तीक्ष्णैश्शार्ङ्गं विस्फूर्य दैत्यहा

ດັ່ງກັບຫຼິ້ນກິລາ ພຣະວິສນຸຍິ້ມ ແລ້ວໃຊ້ດາບຕັດຄອນກະບອງ. ຕໍ່ມາ ຜູ້ປາບອະສູຣ ວຽນຄັນທະນູ Śārṅga ແລ້ວຍິງລູກສອນຄົມໆທະລຸຂອງເຂົາ.

Verse 19

विष्णुर्जलंधरं दैत्यं भयदेन शरेण ह । क्रोधाविष्टोऽतितीक्ष्णेन जघानाशु सुरारिहा

ແລ້ວພຣະວິສນຸ ຜູ້ຖືກໂທສະຄອບງຳ ໄດ້ຟັນຟາດຢ່າງວ່ອງໄວ ຕໍ່ອະສູຣ ຈະລັນທະຣະ ສັດຕູແຫ່ງເທວະ ດ້ວຍລູກສອນຄົມຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຢ້ານກົວ.

Verse 20

आगतं तस्य तं बाणं दृष्ट्वा दैत्यो महाबलः । छित्त्वा बाणेन विष्णुं च जघान हृदये द्रुतम्

ເມື່ອເຫັນລູກສອນນັ້ນພຸ່ງມາຫາຕົນ ໄດຕະຍະຜູ້ມີກຳລັງຫຼາຍ ກໍຕັດມັນລົງທັນທີດ້ວຍລູກສອນຂອງຕົນ ແລ້ວຟັນຕີພຣະວິສນຸຢ່າງວ່ອງໄວທີ່ຫົວໃຈ. ຕາມທັດສະນະໄສວະສິດທານຕະ ເຫດການນີ້ຊີ້ວ່າ ອຳນາດທັງປວງໃນສົງຄາມລ້ວນຢູ່ໃຕ້ພຣະປະສົງອັນສູງສຸດຂອງພຣະສິວະ—ແມ່ນແຕ່ຄວາມກ້າຫານຂອງພຣະວິສນຸກໍຍັງຂຶ້ນກັບພຣະອົງ ແລະລະຄອນແຫ່ງການປະທະນີ້ເປັນການເປີດເຜີຍການປົກຄອງສູງສຸດ (ປະຕິ) ຂອງພຣະສິວະເຫນືອສັດທັງປວງ.

Verse 21

केशवोऽपि महाबाहुं विक्षिप्तमसुरेण तम् । शरं तिलप्रमाणेन च्छित्त्वा वीरो ननाद ह

ເຄສະວະກໍເຊັ່ນກັນ ເມື່ອເຫັນອາວຸດແຂນອັນແຂງກ້າທີ່ອະສຸຣະຂວ້າງມາ ກໍຕັດລູກສອນນັ້ນໃຫ້ແຕກເປັນຊິ້ນນ້ອຍເທົ່າເມັດງາ; ແລ້ວວີຣະບຸລຸດນັ້ນກໍຮ້ອງຄຳຮາວຢ່າງຊະນະ.

Verse 22

पुनर्बाण समाधत्त धनुषि क्रोधवेपितः । महाबलोऽथ बाणेन चिच्छेद स शिलीमुखम्

ຜູ້ກ້າຫານຜູ້ມີກຳລັງຫຼາຍ ສັ່ນໄຫວດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ວາງລູກສອນອີກດອກໜຶ່ງໃສ່ຄັນທະນູ; ແລ້ວດ້ວຍລູກສອນຂອງຕົນ ກໍຟັນຕັດລູກສອນປາຍແຫຼມນັ້ນໃຫ້ຂາດ.

Verse 23

वासुदेवः पुनर्बाणं नाशाय विबुधद्विषः । क्रोधेनाधत्त धनुषि सिंहवद्विननाद ह

ແລ້ວ ວາສຸເທວະ ມຸ່ງທຳລາຍສັດຕູຂອງເທວະທັງຫຼາຍ ດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ວາງລູກສອນອີກດອກໃສ່ຄັນທະນູ ແລະຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງໂຕ.

Verse 24

जलंधरोऽथ दैत्येन्द्रः कोपच्छिन्नाधरो बली । शरेण श्वेन शार्ङ्गाख्यं धनुश्चिच्छेद वैष्णवम्

ແລ້ວ ຈະລັນທະຣະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງໄດຕະຍະ ຜູ້ມີພະລັງ ຮິມຝີປາກລຸ່ມແຕກດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ຍິງລູກສອນຕັດຂາດຄັນທະນູໄວສະນະວະອັນລືຊື່ ຊື່ວ່າ ຊາຣັງກະ.

Verse 25

पुनर्बाणैस्सुतीक्ष्णैश्च जघान मधुसूदनम् । उग्रवीर्यो महावीरो देवानां भयकारकः

ອີກຄັ້ງ ດ້ວຍລູກສອນທີ່ຄົມກ້າຢ່າງຍິ່ງ ວີລະບຸລຸດຜູ້ມີ຤ິດດຸຮ້າຍແລະກ້າແກ່ ໄດ້ຕີຖືກມະທຸສູດະນະ (ພຣະວິສນຸ) ເຮັດໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍຫວາດຫວັນ।

Verse 26

स च्छिन्नधन्वा भगवान्केशवो लोकरक्ष कः । जलंधरस्य नाशाय चिक्षेप स्वगदां पराम्

ແລ້ວນັ້ນ ພຣະເກສະວະ ພຣະຜູ້ຄຸ້ມຄອງໂລກ ແມ່ນແຕ່ຄັນທະນູຖືກຕັດຂາດ ກໍຍັງຂວ້າງຄະທາອັນສູງສຸດຂອງພຣະອົງ ເພື່ອທຳລາຍຈະລັນທະຣະ।

Verse 27

सा गदा हरिणा क्षिप्ता ज्वलज्ज्वलनसन्निभा । अमोघगतिका शीघ्रं तस्य देहे ललाग ह

ຄອນກະບອກນັ້ນ ທີ່ຮະຣິ (ວິສນຸ) ຂວ້າງອອກ ລຸກໄຟດັ່ງເພິງໄຟ ບໍ່ຜິດທາງ ແລະໄວພິເສດ ກະທົບແລ້ວຕິດຢູ່ກັບກາຍຂອງເຂົາ।

Verse 28

तया हतो महादैत्यो न चचालापि किंचन । जलंधरो मदोन्मत्तः पुष्पमालाहतो यथा

ຖືກຕີດ້ວຍມັນ ມະຫາອະສຸຣະນັ້ນກໍບໍ່ເຄື່ອນໄຫວແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ. ຈະລັນທະຣະ ຜູ້ເມົາມານະ ດັ່ງຖືກພວງດອກໄມ້ຟາດ—ບໍ່ສະທ້ານ ເຫັນວ່າບໍ່ແມ່ນການຕີແທ້।

Verse 29

ततो जलंधरः क्रोधी देवत्रासकरोऽक्षिपत् । त्रिशूलमनलाकारं हरये रणदुर्म्मदः

ແລ້ວຈະລັນທະຣະ ຜູ້ໂກດກ້າ ເປັນຄວາມຫວາດກົວແກ່ເທວະ ແລະເມົາຄວາມຫຍິ່ງໃນສົງຄາມ ໄດ້ຂວ້າງຕຣິຊູນຮູບດັ່ງໄຟລຸກ ໃສ່ຮະຣິ।

Verse 30

अथ विष्णुस्तत्त्रिशूलं चिच्छेद तरसा द्रुतम् । नंदकाख्येन खड्गेन स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम्

ແລ້ວ ພຣະວິສນຸ ໃຊ້ຄວາມໄວແລະກໍາລັງອັນແຮງ ຕັດຂາດຕຣິຊູລນັ້ນໃນທັນທີ ດ້ວຍດາບນາມ “ນັນດະກະ” ໂດຍໃນໃຈລຶກຖຶງດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະສິວະ.

Verse 31

छिन्ने त्रिशूले दैत्येन्द्र उत्प्लुत्य सहसा द्रुतम् । आगत्य हृदये विष्णुं जघान दृढमुष्टिना

ເມື່ອຕຣິຊູລຂອງຈອມອະສຸຣະຖືກຕັດຂາດ ລາວກໍກະໂດດຂຶ້ນທັນທີ ແລະພຸ້ນເຂົ້າມາຢ່າງຮວດເຮວ; ເມື່ອເຂົ້າໃກ້ ລາວກໍຊົກພຣະວິສນຸທີ່ອົກ ດ້ວຍກໍາປັ້ນອັນແຂງກ້າ.

Verse 32

सोपि विष्णुर्महावीरोऽविगणय्य च तद्व्यथाम । जलंधरं च हृदये जघान दृढमुष्टिना

ພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນວີຣະບຸຣຸດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ກໍບໍ່ໃສ່ໃຈຄວາມເຈັບປວດນັ້ນ ແລະຊົກ ຈະລັນທະຣະ ທີ່ບ່ອນຫົວໃຈ ດ້ວຍກໍາປັ້ນອັນແນ່ນຫນາ.

Verse 33

ततस्तौ बाहुयुद्धेन युयुधाते महाबलौ । बाहुभिर्मुष्टिभिश्चैव जानुभिर्नादयन्महीम्

ຕໍ່ມາ ຜູ້ກ້າທັງສອງ ຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັນແບບປະຊິດປະຊັນ. ດ້ວຍແຂນ ກຳປັ້ນ ແລະ ຫົວເຂົ່າ ພວກເຂົາຟາດຟັນຈົນແຜ່ນດິນກ້ອງກັງວານ.

Verse 34

एवं हि सुचिरं युद्धं कृत्वा तेनासुरेण वै । विस्मितोऽभून्मुनिश्रेष्ठ हृदि ग्लानिमवाप ह

ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກຕໍ່ສູ້ກັບອະສຸຣນັ້ນເປັນເວລາດົນ ທ່ານກໍເກີດຄວາມພິສົດໃຈ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ແລະຄວາມເຫນື່ອຍລ້າກໍເກີດຂຶ້ນໃນໃຈ.

Verse 35

अथ प्रसन्नो भगवान्मायी मायाविदां वरः । उवाच दैत्यराजानं मेघगंभीरया गिरा

ຕໍ່ມາ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ເປັນນາຍແຫ່ງມາຍາ ແລະເປັນຍອດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ມາຍາ ເມື່ອພຣະອົງພໍພຣະໄທ ກໍ່ກ່າວກັບກະສັດແຫ່ງໄດຕະຍະ ດ້ວຍສຽງລຶກດັ່ງເມກຟ້າຮ້ອງ।

Verse 36

विष्णुरुवाच । भोभो दैत्यवरश्रेष्ठ धन्यस्त्वं रणदुर्मदः । महायुधवरैर्यत्त्वं न भीतो हि महाप्रभुः

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: “ໂຮ! ໂຮ! ໂອ ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາໄດຕະຍະ ເຈົ້າແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ມີບຸນ. ໂອ ຜູ້ເມົາໃນສົງຄາມ, ແມ່ນແຕ່ຖືກປະເຊີນດ້ວຍອາວຸດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະດີເລີດ, ໂອ ມະຫາຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເຈົ້າກໍບໍ່ຫວາດກົວເລີຍ.”

Verse 37

एभिरेवायुधैरुग्रैर्दैत्या हि बहवो हताः । महाजौ दुर्मदा वीराश्छिन्नदेहा मृतिं गताः

ດ້ວຍອາວຸດອັນດຸຮ້າຍເຫຼົ່ານັ້ນ ໄດຕະຍະຫຼາຍຄົນຖືກສັງຫານ. ໃນສົງຄາມອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ວີຣະຜູ້ຫຍິ່ງຍະໂສ—ຮ່າງກາຍຖືກຕັດຂາດ—ກໍ່ຕົກສູ່ຄວາມຕາຍ।

Verse 38

युद्धेन ते महादैत्य प्रसन्नोऽस्मि महान्भवान् । न दृष्टस्त्वत्समो वीरस्त्रैलोक्ये सचराचरे

ໂອ ມະຫາໄດຕະ, ດ້ວຍການຮົບນີ້ ຂ້າ (ຣຸດຣະ/ພຣະສິວະ) ພໍໃຈໃນເຈົ້າຢ່າງຍິ່ງ. ເຈົ້າແທ້ໆແມ່ນຜູ້ກ້າຫານຍິ່ງໃຫຍ່; ໃນໄຕໂລກ—ທັງສັດທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນ—ຂ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນວີລະບຸລຸດເທົ່າເຈົ້າ.

Verse 39

वरं वरय दैत्येन्द्र प्रीतोऽस्मि तव विक्रमात् । अदेयमपि ते दद्मि यत्ते मनसि वर्तते

“ເຈົ້າຜູ້ເປັນຈອມໄດຕະ, ຈົ່ງເລືອກພອນໜຶ່ງ. ຂ້າ (ຣຸດຣະ/ພຣະສິວະ) ພໍໃຈໃນຄວາມກ້າຫານຂອງເຈົ້າ. ແມ່ນແຕ່ສິ່ງທີ່ປົກກະຕິບໍ່ຄວນໃຫ້ ຂ້າກໍຈະປະທານໃຫ້—ຕາມສິ່ງທີ່ຢູ່ໃນໃຈເຈົ້າ”។

Verse 40

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य विष्णोर्मायाविनो हरेः । प्रत्युवाच महाबुद्धिर्दैत्यराजो जलंधरः

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງພຣະວິດສະນຸ—ຮະຣິ ຜູ້ຊຳນານໃນມາຍາ—ແລ້ວ ຈະລັນທະຣະ ກະສັດແຫ່ງອະສຸຣະຜູ້ມີປັນຍາໃຫຍ່ ກໍ່ຕອບກັບ.

Verse 41

जलंधर उवाच । यदि भावुक तुष्टोऽसि वरमे तन्ददस्व मे । मद्भगिन्या मया सार्धं मद्गेहे सगणो वस

ຈະລັນທະຣະ ກ່າວວ່າ: “ຖ້າທ່ານ ໂອ ຜູ້ສູງສົ່ງ ພໍໃຈແລ້ວ ຈົ່ງປະທານພອນນີ້ແກ່ຂ້າ: ຈົ່ງພັກອາໄສໃນເຮືອນຂ້າ ຮ່ວມກັບຂ້າ ແລະນ້ອງສາວຂ້າ ພ້ອມທັງບໍລິວານຂອງທ່ານ.”

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । तदाकर्ण्य वचस्तस्य महादैत्यस्य खिन्नधीः । तथास्त्विति च देवेशो जगाद भगवान् हरिः

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະອົງຮາຣິ ຜູ້ເປັນຈອມເທວະ ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງອະສຸຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ຈິດກໍໜັກດ້ວຍຄວາມຫ່ວງ ແລະຕອບວ່າ «ຈົ່ງເປັນໄປຕາມນັ້ນ»។

Verse 43

उवास स ततो विष्णुस्सर्वदेवगणैस्सह । जलंधरं नाम पुरमागत्य रमया सह

ຕໍ່ມາ ພຣະວິສນຸ ພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ເທວະທັງປວງ ໄດ້ໄປຮອດນະຄອນຊື່ ຈະລັນທະຣະ ແລະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກັບນາງຣາມາ (ລັກສະມີ)។

Verse 44

अथो जलंधरो दैत्यस्स्वभगिन्या च विष्णुना । उवास स्वालयं प्राप्तो हर्षाकुलितमानसः

ຕໍ່ມາ ຈະລັນທະຣະ ອະສຸຣະ (ໄດຕະຍະ) ພ້ອມດ້ວຍນ້ອງສາວຂອງຕົນ ແລະພຣະວິສນຸ ໄດ້ເຖິງວັງຂອງຕົນ ແລະພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍໃຈທີ່ລົ້ນໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ।

Verse 45

जलंधरोऽथ देवानामधिकारेषु दानवान् । स्थापयित्वा सहर्षस्सन्पुनरागान्महीतलम्

ຕໍ່ມາ ຈະລັນທະຣະ ໄດ້ຕັ້ງພວກດານະວະໃຫ້ຄອງຕຳແໜ່ງ ແລະອຳນາດໜ້າທີ່ຂອງເທວະທັງຫຼາຍ; ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ລາວຈຶ່ງກັບຄືນສູ່ແຜ່ນດິນອີກຄັ້ງ.

Verse 46

देवगंधर्वसिद्धेषु यत्किंचिद्रत्नसंचि तम् । तदात्मवशगं कृत्वाऽतिष्ठत्सागरनंदनः

ບັນດາແກ້ວມະນີ ແລະສົມບັດອັນມີຄ່າໃດໆ ທີ່ພົບໃນຫມູ່ເທວະ, ຄັນທະວະ ແລະສິດທະ—ລາວໄດ້ນຳທັງໝົດໃຫ້ຢູ່ໃນອຳນາດຂອງຕົນ; ບຸດແຫ່ງມະຫາສະໝຸດຈຶ່ງຢືນຢັນໝັ້ນຄົງໃນອຳນາດຂອງລາວ.

Verse 47

पातालभवने दैत्यं निशुंभं सुमहाबलम् । स्थापयित्वा स शेषादीनानय द्भूतलं बली

ຜູ້ມີພະລັງນັ້ນ ໄດ້ຕັ້ງໄວ້ໃນວັງແຫ່ງປາຕາລາ ດາຍຕະນາມນິຊຸມພະ ຜູ້ມີກຳລັງຍິ່ງ; ແລ້ວຈຶ່ງນຳເຊສະ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ຂຶ້ນມາສູ່ຜິວໜ້າແຜ່ນດິນ.

Verse 48

देवगंधर्वसिद्धौघान् सर्पराक्षसमानुषान् । स्वपुरे नागरान्कृत्वा शशास भुवनत्रयम्

ພຣະອົງໄດ້ນຳຝູງເທວະ ຄັນທັບພະ ແລະສິດທະ ພ້ອມທັງນາກ ຣາກສະສະ ແລະມະນຸດ ໃຫ້ເປັນຊາວເມືອງໃນນະຄອນຂອງຕົນ ແລ້ວປົກຄອງສາມໂລກ.

Verse 49

एवं जलंधरः कृत्वा देवान्स्ववशवर्तिनः । धर्मेण पालयामास प्रजाः पुत्रानिवौरसान्

ດັ່ງນັ້ນ ຈະລັນທະຣະ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍຢູ່ໃນອຳນາດຂອງຕົນ ແລ້ວປົກຄອງປະຊາຊົນຕາມທຳມະ ປົກປ້ອງເຂົາເຈົ້າດຸດລູກຊາຍແທ້ຂອງຕົນ.

Verse 50

न कश्चिद्व्याधितो नैव दुःखितो न कृशस्तथा । न दीनो दृश्यते तस्मिन्धर्माद्राज्यं प्रशासति

ໃນອານາຈັກນັ້ນ ບໍ່ມີໃຜປ່ວຍໄຂ້ ບໍ່ມີໃຜໂສກເສົ້າ ບໍ່ມີໃຜຜອມແຫ້ງ; ບໍ່ມີຄົນທຸກຍາກ ຫຼື ນ່າສົງສານ ເພາະກະສັດປົກຄອງຕາມທຳມະ।