विष्णोर्दर्शनं स्तुतिश्च (Viṣṇu’s Manifestation and Brahmā’s Hymn)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग धन्यस्त्वं शिवसक्तधीः । कथितं सुचरित्रं ते शंकरस्य परात्मनः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣາຫມັນ, ໂອ ວິເທ (ຜູ້ສ້າງ), ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ເຈົ້າແມ່ນຜູ້ມີພອນແທ້ ເພາະປັນຍາຂອງເຈົ້າອຸທິດແດ່ພຣະສິວະ. ເຈົ້າໄດ້ເລົ່າປະຫວັດອັນດີງາມ ແລະເປັນມົງຄຸນ ຂອງ ສັງກະຣະ ພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ.

Verse 2

निजाश्रमे गते कामे सगणे सरतौ ततः । किमासीत्किमकार्षीस्त्वं तश्चरित्रं वदाधुना

ເມື່ອ ກາມະ ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານ ໄດ້ກັບໄປອາສຣົມຂອງຕົນ ແລ້ວຈຶ່ງອອກທ່ອງໄປ, ຫຼັງຈາກນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນ? ເຈົ້າໄດ້ເຮັດຫຍັງ? ບັດນີ້ຂໍໃຫ້ເລົ່າລາຍລະອຽດເຖິງເລື່ອງລາວແຫ່ງການປະພຶດຂອງລາວ.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । शृणु नारद सुप्रीत्या चरित्रं शशिमौलिनः । यस्य श्रवणमात्रेण निर्विकारो भवेन्नरः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ຟັງເຖີດ ໂອ ນາຣະດະ, ດ້ວຍຄວາມຍິນດີແຫ່ງພັກຕິ, ເລື່ອງລາວອັນສັກສິດຂອງພຣະຜູ້ມີຈັນທຣະເປັນມົງກຸດ (ພຣະສິວະ). ເພີຍແຕ່ໄດ້ຍິນ ມະນຸດກໍຈະພົ້ນຈາກຄວາມຫວັ່ນໄຫວໃນໃຈ ແລະຢືນຢັນບໍ່ຫວັ່ນຄືນ.

Verse 4

निजाश्रमं गते कामे परिवारसमन्विते । यद्बभूव तदा जातं तच्चरित्रं निबोध मे

ເມື່ອກາມະ ກັບໄປຫາອາສຣົມຂອງຕົນ ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານ ສິ່ງໃດທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນເວລານັ້ນ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເຂົ້າໃຈແລະເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງເຖີດ।

Verse 5

नष्टोभून्नारद मदो विस्मयोऽभूच्च मे हृदि । निरानंदस्य च मुनेऽपूर्णो निजमनोरथे

ໂອ ນາຣະດະ, ຄວາມຍິ່ງຍະໂສຂອງຂ້ອຍຖືກທຳລາຍ ແລະຄວາມພິສົດປະຫລາດເກີດຂຶ້ນໃນໃຈ. ໂອ ມຸນີ, ຂ້ອຍກໍປາສຈາກອານັນດາ ເນື່ອງຈາກຄວາມປາຖະໜາອັນຮັກຂອງຕົນຍັງບໍ່ສຳເລັດ।

Verse 6

अशोचं बहुधा चित्ते गृह्णीयात्स कथं स्त्रियम् । निर्विकारी जितात्मा स शंकरो योगतत्परः

ຜູ້ຍິງຜູ້ຮັບເອົາຄວາມໂສກເສົ້າໃນໃຈຢູ່ເລື້ອຍໆ ຈະໃຫ້ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຮັບໄດ້ແນວໃດ? ພຣະອົງເປັນຜູ້ບໍ່ແປປ່ຽນ ຊະນະຕົນເອງ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນໂຍຄະ ສະຖິດໃນພາວະອົງເຈົ້າເຫນືອຄວາມຫວັ່ນໄຫວຂອງໃຈ।

Verse 7

इत्थं विचार्य बहुधा तदाहं विमदो मुने । हरिं तं सोऽस्मरं भक्त्या शिवात्मानं स्वदेहदम्

ເມື່ອຂ້ອຍພິຈາລະນາດັ່ງນີ້ຫຼາຍປະການ ໂອ ມຸນີ ຂ້ອຍກໍພົ້ນຈາກຄວາມຫຼົງ. ແລ້ວດ້ວຍພັກຕິ ຂ້ອຍໄດ້ລະລຶກເຖິງພຣະຫຣິ—ຜູ້ທີ່ແທ້ຈິງແມ່ນສິວະໃນສານະ—ຜູ້ປະທານແມ່ນແຕ່ອົງຕົນຂອງພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຜູ້ບູຊາ।

Verse 8

अस्तवं च शुभस्तोत्रैर्दीनवाक्यसमन्वितैः । तच्छ्रुत्वा भगवानाशु बभूवाविर्हि मे पुरा

ນາງໄດ້ສັນລະເສີນພຣະອົງດ້ວຍບົດສະໂຕດຣະອັນມົງຄຸນ ພ້ອມຄໍາເວົ້າອ່ອນນ້ອມແລະອ້ອນວອນ. ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີພຣະພອນໄດ້ຍິນ ພຣະອົງກໍປາກົດຢ່າງໄວ—ເຊັ່ນທີ່ເຄີຍເກີດມາກ່ອນ ຕາມທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າໄວ້।

Verse 9

चतुर्भुजोरविंदाक्षः शंरववार्ज गदाधरः । लसत्पीत पटश्श्यामतनुर्भक्तप्रियो हरिः

ພຣະຫຣິ—ມີສີ່ພຣະຫັດ ພຣະເນດດັ່ງດອກບົວ ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣະ ແລະຄະດາ—ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຜ້າສີເຫຼືອງອັນງາມ ແລະພຣະວະກາຍສີຄໍາ້; ພຣະອົງເປັນທີ່ຮັກຂອງຜູ້ພັກຕິເສມອ.

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसहितायां द्वितीये सतीखण्डे ब्रह्मविष्णुसंवादो नाम दशमोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີສອງ «ຣຸດຣະສັມຫິຕາ» ໃນພາກຍ່ອຍທີສອງ «ສະຕີຂັນດະ» ບົດທີສິບ ຊື່ “ການສົນທະນາລະຫວ່າງ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ພຣະວິສະນຸ” ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 11

हरिराकर्ण्य तत्स्तोत्रं सुप्रसन्न उवाच माम् । दुःखहा निजभक्तानां ब्रह्माणं शरणं गतम्

ເມື່ອພຣະຫຣິ (ພຣະວິສະນຸ) ໄດ້ຟັງບົດສັນລະເສີນນັ້ນແລ້ວ ພຣະອົງຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະກ່າວກັບຂ້ອຍວ່າ: “ເຮົາແມ່ນຜູ້ກຳຈັດຄວາມທຸກຂອງຜູ້ພັກດີຂອງເຮົາ. ໂອ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ—ຈົ່ງກ່າວຄວາມປາດຖະໜາຂອງເຈົ້າ.”

Verse 12

हरिरुवाच । विधे ब्रह्मन् महाप्राज्ञ धन्यस्त्वं लोककारक । किमर्थं स्मरणं मेऽद्य कृतं च क्रियते नुतिः

ພຣະຫຣິກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ຈັດລະບຽບ (ວິເທ) ໂອ ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ແລະຜູ້ມີພອນ ຜູ້ສ້າງແລະເກື້ອກູນໂລກ—ເປັນຫຍັງມື້ນີ້ເຈົ້າຈຶ່ງລະລຶກເຖິງເຮົາ ແລະຍົກຍ້ອງສັນລະເສີນນີ້ເພື່ອຈຸດປະສົງໃດ?”

Verse 13

किं जातं ते महद्दुःखं मदग्रे तद्वदाधुना । शमयिष्यामि तत्सर्वं नात्र कार्य्या विचारणा

ຄວາມທຸກໃຫຍ່ອັນໃດໄດ້ເກີດແກ່ເຈົ້າ? ຈົ່ງກ່າວມາດຽວນີ້ ຕໍ່ໜ້າເຮົາ. ເຮົາຈະປະໂລມແລະກຳຈັດມັນທັງໝົດ—ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສົງໄສ ຫຼືຄິດພິຈາລະນາອີກເລີຍ.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । इति विष्णोर्वचश्श्रुत्वा किंचिदुच्छवसिताननः । अवोच वचनं विष्णुं प्रणम्य सुकृतांजलिः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງພຣະວິສນຸແລ້ວ ໃບໜ້າຂອງທ່ານກໍສະຫວ່າງຂຶ້ນນ້ອຍໆ ແລະຄາຍກັງວົນ; ທ່ານໄດ້ປະນົມມືຢ່າງງາມ ກົ້ມຄໍານົບພຣະວິສນຸ ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າຂຶ້ນ.

Verse 15

ब्रह्मोवाच । देवदेव रमानाथ मद्वार्तां शृणु मानद । श्रुत्वा च करुणां कृत्वा हर दुःखं कमावह

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເທວະເທວະ, ໂອ ພຣະອົງເຈົ້າແຫ່ງ ຣາມາ (ລັກສະມີ), ໂອ ຜູ້ປະທານເກຍດ, ຂໍຈົ່ງຟັງຂ່າວສານຂອງຂ້າ. ເມື່ອຟັງແລ້ວ ຂໍຈົ່ງເມດຕາ, ໂອ ຮະຣະ; ຂໍຈົ່ງກຳຈັດຄວາມໂສກ ແລະນຳພາໃຫ້ສົມປາດຖະໜາ»

Verse 16

रुद्रसंमोहनार्थं हि कामं प्रेषितवानहम् । परिवारयुतं विष्णो समारमधुबांधवम्

«ແທ້ຈິງແລ້ວ ເພື່ອໃຫ້ຣຸດຣະຖືກຫຼອກລວງ ຂ້າໄດ້ສົ່ງ ກາມະເທວະ ໄປ. ໂອ ວິສນຸ—ມິດຂອງ ມະດຸ, ພຣະອົງນັ້ນໄດ້ອອກເດີນທາງພ້ອມບໍລິວານ ແລະພ້ອມຄູ່ຄອງຂອງຕົນ»

Verse 17

चक्रुस्ते विविधोपायान् निष्फला अभवंश्च ते । अभवत्तस्य संमोहो योगिनस्समदर्शिनः

ພວກເຂົາໄດ້ລອງຫຼາຍວິທີ ແຕ່ຄວາມພະຍາຍາມເຫຼົ່ານັ້ນລ້ວນໄຮ້ຜົນ. ແລ້ວຄວາມຫຼົງກໍເກີດຂຶ້ນໃນຍອກຄີຜູ້ມີໃຈເທົ່າທຽມ ຜູ້ເຫັນຄວາມເສມພາກທຸກຢ່າງ.

Verse 18

इत्याकर्ण्य वचो मे स हरिर्मां प्राह विस्मितः । विज्ञाताखिलदज्ञानी शिवतत्त्वविशारदः

ເມື່ອພຣະອົງໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍຄວາມພິສົດ—ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງທີ່ຄວນຮູ້ ປາດສະຈາກອະວິຊາ ແລະຊໍານານໃນສັດຈະທັດຕະຂອງພຣະສິວະຢ່າງເລິກຊຶ້ງ।

Verse 19

विष्णुरुवाच । कस्माद्धेतोरिति मतिस्तव जाता पितामह । सर्वं विचार्य सुधिया ब्रह्मन् सत्यं हि तद्वद

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະປິຕາມະຫາ (ພຣະພຣະຫມາ) ເພາະເຫດໃດ ຄວາມຕັ້ງໃຈນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນໃນທ່ານ? ໂອ ພຣະພຣະຫມັນ ຈົ່ງພິຈາລະນາທຸກສິ່ງດ້ວຍປັນຍາອັນແຈ້ງ ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວຄວາມຈິງໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ»।

Verse 20

ब्रह्मोवाच । शृणु तात चरित्रं तत् तव माया विमोहिनी । तदधीनं जगत्सर्वं सुखदुःखादितत्परम्

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: «ຟັງເຖີດ ລູກທີ່ຮັກ, ເລື່ອງນັ້ນ; ມາຍາ (māyā) ຂອງເຈົ້າ ເປັນອຳນາດຫຼອກລວງໃຫ້ຫຼົງ. ໂລກທັງປວງພຶ່ງພາມັນ ແລະມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ປະສົບການ ເຊັ່ນ ສຸກ ແລະ ທຸກ»។

Verse 21

ययैव प्रेषितश्चाहं पापं कर्तुं समुद्यतः । आसं तच्छृणु देवेश वदामि तव शासनात्

ໂດຍນາງຜູ້ດຽວເປັນຜູ້ຊັກຊວນ ຂ້ອຍເຄີຍມຸ່ງໝັ້ນຈະກະທຳບາບ. ໂອ ຈອມເທວະ, ຈົ່ງຟັງເລື່ອງນັ້ນ; ຂ້ອຍກ່າວຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ.

Verse 22

सृष्टिप्रारंभसमये दश पुत्रा हि जज्ञिरे । दक्षाद्यास्तनया चैका वाग्भवाप्यतिसुन्दरी

ໃນເວລາເລີ່ມຕົ້ນແຫ່ງການສ້າງ ບຸດສິບຄົນໄດ້ເກີດຂຶ້ນແທ້. ແລະໃນບັນດາທິດາ ກໍມີຜູ້ໜຶ່ງ—ວາກພະວາ (Vāgbhavā)—ງາມຍິ່ງ, ພ້ອມກັບ ດັກສະ (Dakṣa) ແລະອື່ນໆ.

Verse 23

धर्मो वक्षःस्थलात्कामो मनसोन्योपि देहतः । जातास्तत्र सुतां दृष्ट्वा मम मोहो भवद्धरे

«ທັມມະ (Dharma) ເກີດຈາກອົກ (ຂອງຂ້ອຍ), ກາມະ (Kāma) ເກີດຈາກໃຈ (ຂອງຂ້ອຍ), ແລະອີກຜູ້ໜຶ່ງເກີດຈາກກາຍ (ຂອງຂ້ອຍ). ແຕ່ເມື່ອເຫັນທິດານັ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຄວາມຫຼົງກໍເກີດຂຶ້ນໃນຂ້ອຍ—ໂອ ຜູ້ທີ່ຊູກຊູ້ແຜ່ນດິນ»។

Verse 24

कुदृष्ट्या तां समद्राक्ष तव मायाविमोहितः । तत्क्षणाद्धर आगत्य मामनिन्दत्सुतानपि

ເພາະຖືກພຣະມາຍາຂອງພຣະອົງຫຼອກລວງ ລາວຈຶ່ງເບິ່ງນາງດ້ວຍສາຍຕາຊົ່ວ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະຫຣະ (ພຣະສິວະ) ມາຮອດ ແລະຕໍ່ວ່າຂ້ອຍ ພ້ອມທັງລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍດ້ວຍ.

Verse 25

धिक्कारं कृतवान् सर्वान्निजं मत्वा परप्रभुम् । ज्ञानिनं योगिनं नाथाभोगिनं विजितेन्द्रियम्

ເພາະຄິດວ່າຕົນເອງເປັນທຸກສິ່ງ ລາວຈຶ່ງດ່າທໍາຜູ້ທັງປວງ ແລະຍັງເວົ້າດ້ວຍຄວາມດູຖູກຕໍ່ພຣະອົງສູງສຸດ—ຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງ, ມະຫາໂຍຄີ, ພຣະນາຖຜູ້ພົ້ນຈາກຄວາມເພີດເພີນໂລກີ, ແລະຜູ້ຊະນະອິນທຣີຍະ.

Verse 26

पुत्रो भूत्वा मम हरेऽनिन्दन्मां च समक्षतः । इति दुःखं महन्मे हि तदुक्तं तव सन्निधौ

«ໂອ ພຣະຫາຣິ, ເຈົ້າເກີດເປັນລູກຊາຍຂອງຂ້າ ແຕ່ກໍກ່າວຕໍ່ວ່າຂ້າຕໍ່ໜ້າ. ນີ້ແມ່ນຄວາມໂສກໃຫຍ່ຂອງຂ້າ—ດັ່ງນັ້ນຂ້າຈຶ່ງໄດ້ກ່າວມັນໃນພຣະພັກຂອງເຈົ້າເອງ».

Verse 27

गृह्णीयाद्यदि पत्नीं स स्यां सुखी नष्टदुःखधी । एतदर्थं समायातुश्शरणं तव केशव

«ຖ້າລາວຍອມຮັບເອົາພັນລະຍາ ຂ້າຈະເປັນສຸກ ໃຈພົ້ນຈາກຄວາມໂສກ. ເພາະເຫດນີ້ແທ້ໆ ພວກເຮົາຈຶ່ງມາຂໍພຶ່ງພາເຈົ້າ—ໂອ ເກຊະວະ!»

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचो मे हि ब्रह्मणो मधुसूदनः । विहस्य मां द्रुतं प्राह हर्षयन्भवकारकम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອມະທຸສູດນະ (ພຣະວິສນຸ) ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າພະເຈົ້າແລ້ວ ພຣະອົງຫົວເຮາະ ແລະເວົ້າຢ່າງວ່ອງໄວ ເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າປິຕິ ແລະນໍາມາຊຶ່ງສິຣິມົງຄຸນ»។

Verse 29

विष्णुरुवाच । विधे शृणु हि मद्वाक्यं सर्वं भ्रमनिवारणम् । सर्वं वेदागमादीनां संमतं परमार्थतः

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ສ້າງ (ພຣະພຣະຫມາ) ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງຂ້າ—ຖ້ອຍຄໍາທີ່ກໍາຈັດຄວາມຫຼົງທັງປວງ. ໃນສັດຈະສູງສຸດ ມັນໄດ້ຮັບການຮັບຮອງໂດຍພຣະເວດ, ອາຄະມະ ແລະຄໍາສອນອື່ນໆ»។

Verse 30

महामूढमतिश्चाद्य संजातोसि कथं विधे । वेदवक्तापि निखिललोककर्त्ता हि दुर्मतिः

ໂອ ວິທິ (ພຣະພຣະຫມາ) ໃນວັນນີ້ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີຄວາມຫຼົງຜິດຢ່າງໃຫຍ່ໄດ້ແນວໃດ? ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າເປັນຜູ້ປະກາດພຣະເວດ ແລະເປັນຜູ້ສ້າງໂລກທັງປວງ ແຕ່ບັດນີ້ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມເຂົ້າໃຈອັນບິດເບືອນ।

Verse 31

जडतां त्यज मन्दात्मन् कुरु त्वं नेदृशीं मतिम् । किं ब्रुवंत्यखिला वेदाः स्तुत्या तत्स्मर सद्धिया

ໂອ ຜູ້ມີໃຈທຶບທື່ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຊາດື້ນີ້ ຢ່າໄດ້ຖືຄວາມຄິດແບບນັ້ນ. ຈົ່ງລະລຶກດ້ວຍປັນຍາອັນບໍລິສຸດແລະໝັ້ນຄົງ ວ່າພຣະເວດທັງປວງກ່າວຢ່າງໃດ—ຈົ່ງສັນລະເສີນ ແລະລະລຶກເຖິງພຣະສິວະ ອົງສູງສຸດ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ।

Verse 32

रुद्रं जानासि दुर्बुद्धे स्वसुतं परमेश्वरम् । वेदवक्तापि विज्ञानं विस्मृतं तेखिलं विधे

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາອ່ອນ ເຈົ້າກັບເຫັນພຣະຣຸດຣະ—ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ—ເປັນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ. ໂອ ວິທິ (ພຣະພຣະຫມາ) ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າເປັນຜູ້ປະກາດພຣະເວດ ແຕ່ປັນຍາຮູ້ແທ້ທັງປວງກໍຖືກເຈົ້າລືມໝົດແລ້ວ।

Verse 33

शंकरं सुरसामान्यं मत्वा द्रोहं करोषि हि । सुबुद्धिर्विगता तेद्याविर्भूता कुमतिस्तथा

ເຈົ້າເຫັນພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ເປັນແຕ່ເທວະດາທົ່ວໄປໃນຫມູ່ເທວະດາ ຈຶ່ງເປັນການກະທຳຜິດບາບຕໍ່ພຣະອົງແທ້. ມື້ນີ້ ປັນຍາອັນຖືກຕ້ອງຂອງເຈົ້າໄດ້ຈາກໄປ ແລະຄວາມເຫັນຜິດອັນຫຼົງທາງໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈເຈົ້າ.

Verse 34

तत्त्वसिद्धांतमाख्यातं शृणु सद्बुद्धिमावह । यथार्थं निगमाख्यातं निर्णीय भवकारकम्

ຈົ່ງຟັງຂໍ້ສະຫຼຸບແຫ່ງຫຼັກທັດ (tattva-siddhānta) ທີ່ປະກາດໄວ້ນີ້ ອັນນຳໃຫ້ເກີດປັນຍາອັນດີ. ນີ້ແມ່ນຄວາມໝາຍທີ່ແທ້ຈິງຕາມທີ່ນິຄົມ (ເວດ) ປະກາດ; ເມື່ອວິນິດໄສໃຫ້ຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຈຶ່ງຮູ້ເຫດແຫ່ງພະວະ (bhava) ແລະທາງພົ້ນຈາກມັນ.

Verse 35

शिवस्सर्वस्वकर्ता हि भर्ता हर्ता परात्परः । परब्रह्म परेशश्च निर्गुणो नित्य एव च

ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະສິວະແມ່ນຜູ້ກະທຳທຸກສິ່ງ ເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນ ແລະເປັນຜູ້ຖອນຄືນ; ສູງສຸດເຫນືອກວ່າຄວາມສູງສຸດ. ພຣະອົງແມ່ນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ເປັນເຈົ້າແຫ່ງເຈົ້າທັງປວງ—ໄຮ້ຄຸນລັກສະນະ ແລະດຳລົງນິລັນດອນ.

Verse 36

अनिर्देश्यो निर्विकारी परमात्माऽद्वयोऽच्युतः । अनंतोंतकरः स्वामी व्यापकः परमेश्वरः

ພຣະອົງເປັນຜູ້ບໍ່ອາດບັນຍາຍໄດ້ ບໍ່ແປປ່ຽນ ເປັນອາດມັນສູງສຸດ—ບໍ່ສອງ ແລະບໍ່ຄວນຫວັ່ນໄຫວ. ພຣະອົງໄຮ້ຂອບເຂດ ເປັນຜູ້ນຳມາຊຶ່ງຈຸດຈົບ (ແຫ່ງທຸກສິ່ງ) ເປັນເຈົ້ານາຍ ແລະຜູ້ປົກຄອງ ຊຶ່ງແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກຫນ່ວຍ ເປັນພຣະເທວະສູງສຸດ—ພຣະສິວະໃນພາບພະປະຕິ ເຫນືອຂໍ້ຈຳກັດ ແຕ່ສະຖິດຢູ່ໃນທຸກສິ່ງ.

Verse 37

सृष्टिस्थितिविनाशानां कर्त्ता त्रिगुणभाग्विभुः । ब्रह्मविष्णुमहेशाख्यो रजस्सत्त्व तमःपरः

ພຣະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວສັບພະສິ່ງ ຜູ້ຄອງຄຸນທັງສາມ ເປັນຜູ້ກະທຳການສ້າງ, ຄຸ້ມຄອງ, ແລະທຳລາຍ. ພຣະອົງຖືກເອີ້ນວ່າ ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສະນຸ, ແລະພຣະມະເຫສະ—ໂດຍຣະຈັສ, ສັດຕະວະ, ຕະມັສ ເດັ່ນຕາມລຳດັບ.

Verse 38

मायाभिन्नो निरीहश्च मायो मायाविशारदः । सगुणोपि स्वतंत्रश्च निजानंदो विकल्पकः

ພຣະອົງບໍ່ຖືກແບ່ງແຍກໂດຍມາຍາ ແຕ່ກໍຢູ່ຢ່າງນິ່ງສະຫງົບບໍ່ກະທຳ. ພຣະອົງເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງມາຍາ ແລະຊຳນານໃນການເຮັດວຽກຂອງນາງ. ແມ່ນແມ່ນປາກົດເປັນສະກຸນະ ແຕ່ກໍເປັນເອກະລາດຕະຫຼອດ; ສະຖິດໃນອານັນດະຂອງພຣະອົງ ພຣະອົງກໍໃຫ້ເກີດລີລາແຫ່ງຄວາມແຕກຕ່າງຫຼາກຫຼາຍ.

Verse 39

आत्मा रामो हि निर्द्वन्द्वो भक्ताधीनस्सुविग्रहः । योगी योगरतो नित्यं योगमार्गप्रदर्शकः

ພຣະອົງແມ່ນອາດຕະມາພາຍໃນ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະອົງແມ່ນຣາມະ ຜູ້ພົ້ນຈາກຄູ່ຕົກຕໍ່ທັງປວງ. ແມ່ນແມ່ນເກີນຂອບເຂດທັງໝົດ ແຕ່ພຣະອົງຮັບຮູບອັນມີມົງຄຸນແລະເມດຕາ ໃຫ້ຜູ້ສັດທາເຂົ້າເຖິງໄດ້. ພຣະອົງເປັນຍອດຍອກີຕະຫຼອດ ຈົມຢູ່ໃນໂຍຄະບໍ່ຂາດ ແລະຊີ້ນຳສອນທາງໂຍຄະ ນຳວິນຍານໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນໃນພຣະສິວະ.

Verse 40

गर्वापहारी लोकेशस्सर्वदा दीनवत्सलः । एतादृशो हि यः स्वामी स्वपुत्रं मन्यसे हि तम्

ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ ເປັນຜູ້ກຳຈັດຄວາມຍິ່ງຍະໂສ ແລະເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຖ່ອມຕົນແລະຜູ້ທຸກຍາກເສມອ. ພຣະນາຍຜູ້ເປັນເຈົ້ານັ້ນແມ່ນເຊັ່ນນີ້ແທ້—ແຕ່ເຈົ້າກັບນັບຖືພຣະອົງເປັນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ.

Verse 41

ईदृशं त्यज कुज्ञानं शरणं व्रज तस्य वै । भज सर्वात्मना शम्भुं सन्तुष्टश्शं विधास्यति

ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດແບບນັ້ນ ແລະເຂົ້າໄປພຶ່ງພາພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ. ຈົ່ງບູຊາພຣະສຳພູ (Śambhu) ດ້ວຍທັງກາຍໃຈ; ເມື່ອພຣະອົງພໍໃຈ ຈະປະທານສິວະ—ຄວາມມົງຄຸນ—ໃຫ້ເຈົ້າ.

Verse 42

गृह्णीयाच्छंकरः पत्नीं विचारो हृदि चेत्तव । शिवामुद्दिश्य सुतपः कुरु ब्रह्मन् शिवं स्मरन्

ຖ້າຄວາມຄິດນີ້ເກີດຂຶ້ນຢ່າງແທ້ໃນໃຈເຈົ້າວ່າ “ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຄວນຮັບພຣະມະເຫສີ” ແລ້ວ, ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ຈົ່ງປະພຶດຕະປະສະຢາອັນເຂັ້ມງວດ ໂດຍມີພຣະສິວາ (Śivā) ເປັນເປົ້າໝາຍ ແລະລະລຶກພຣະສິວະ; ດ້ວຍຕະປະສະທີ່ມຸ່ງຫາພຣະເຈົ້າ ຈຸດປະສົງອັນທິບຈະສຳເລັດ.

Verse 43

कुरु ध्यानं शिवायात्स्वं काममुद्दिश्य तं हृदि । सा चेत्प्रसन्ना देवेशी सर्वं कार्यं विधास्यति

ຈົ່ງເຮັດສະມາທິຕໍ່ພຣະສິວາ (Śivā) ໂດຍວາງຄວາມປາຖະໜາທີ່ເຈົ້າເລືອກໄວ້ໃນໃຈ. ຖ້າເທວີນັ້ນ—ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ—ເມດຕາປຣະສາດ ນາງຈະສຳເລັດກິດທຸກຢ່າງໃຫ້ແນ່ນອນ.

Verse 44

कृत्वावतारं सगुणा यदि स्यान्मानुषी शिवा । कस्यचित्तनया लोके सा तत्पत्नी भवेद्ध्रुवम्

ຖ້າພຣະສິວາ (Śivā) ຮັບອະວະຕານທີ່ມີຄຸນລັກສະນະ (saguṇa) ແລະກາຍເປັນມະນຸດ, ໃນໂລກນີ້ນາງຈະເກີດເປັນລູກສາວຂອງຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງ ແລະໂດຍແນ່ນອນຈະເປັນພັນລະຍາຂອງຜູ້ນັ້ນ.

Verse 45

दक्षमाज्ञापय ब्रह्मन् तपः कुर्य्यात्प्रयत्नतः । तामुत्पादयितुं पत्नीं शिवार्थं भक्तितत्स्वतः

ໂອ ພຣະບຣະຫມາ, ຂໍໃຫ້ທ່ານສັ່ງດັກສະໃຫ້ປະພຶດຕະປະ (ຕະປັສ) ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນຢ່າງເຕັມທີ່, ເພື່ອໃຫ້ເຂົາສາມາດໃຫ້ກໍ່ກໍາເນີດແກ່ພັນລະຍາ (ບຸດຣີ) ຜູ້ມີຄວາມພັກດີແຕ່ເດີມ—ຜູ້ຖືກກໍານົດເພື່ອພຣະສິວະ ເປັນຄູ່ຄອງອັນພອດີຂອງພຣະອົງ.

Verse 46

भक्ताधीनौ च तौ तात सुविज्ञेयौ शिवाशिवौ । स्वेच्छया सगुणौ जातौ परब्रह्मस्वरूपिणौ

ໂອ ລູກເອີຍ ຈົ່ງຮູ້ໃຫ້ແນ່ວ່າ ພຣະສິວະ ແລະ ພຣະສັກຕິ ລ້ວນພຶ່ງພາຜູ້ມີພັກຕິຢ່າງແທ້ຈິງ. ແມ່ນແທ້ວ່າສະພາບແທ້ເປັນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ແຕ່ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງປາກົດເປັນສະກຸນ ເພື່ອໃຫ້ຜູ້ພັກຕິເຂົ້າໃກ້ ແລະ ບູຊາໄດ້.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा तत्क्षणं मेशश्शिवं सस्मार स्वप्रभुम् । कृपया तस्य संप्राप्य ज्ञानमूचे च मां ततः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ເມຊະໄດ້ລະລຶກເຖິງພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນອົງພຣະນາຍຂອງຕົນ. ດ້ວຍພຣະເມດຕາກະລຸນາຂອງພຣະສິວະ ລາວໄດ້ບັນລຸປັນຍາອັນແທ້ ແລ້ວຈຶ່ງຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ນັ້ນໃຫ້ແກ່ຂ້ອຍ.

Verse 48

विष्णुरुवाच । विधे स्मर पुरोक्तं यद्वचनं शंकरेण च । प्रार्थितेन यदावाभ्यामुत्पन्नाभ्यां तदिच्छया

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ສ້າງ (ພຣະພຣະຫມາ) ຈົ່ງລະລຶກຄໍາກ່ອນທີ່ພຣະສັງກະຣະໄດ້ກ່າວໄວ້. ຄໍານັ້ນເກີດຂຶ້ນເມື່ອພຣະອົງຖືກອ້ອນວອນ ແລະດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງ ຈຶ່ງກ່າວແກ່ພວກເຮົາສອງຄົນ ຫຼັງຈາກພວກເຮົາເກີດຂຶ້ນ»

Verse 49

विस्मृतं तव तत्सर्वं धन्या या शांभवी परा । तया संमोहितं सर्वं दुर्विज्ञेया शिवं विना

ທຸກຢ່າງນັ້ນເຈົ້າໄດ້ລືມໝົດແລ້ວ. ພຣະສາມພະວີອັນສູງສຸດ (ພະລັງຂອງພຣະສິວະ) ຊ່າງເປັນຜູ້ມີພອນຍິ່ງ. ໂດຍນາງ ທຸກສິ່ງຖືກຫຼອກລວງຢ່າງໝົດສິ້ນ; ຫາກບໍ່ມີພຣະສິວະ ນາງຍາກຈະເຂົ້າໃຈຢ່າງຫຼາຍ.

Verse 50

यदा हि सगुणो जातस्स्वेच्छया निर्गुणश्शिवः । मामुत्पाद्य ततस्त्वां च स्वशक्त्या सुविहारकृत्

ເມື່ອພຣະສິວະຜູ້ນິຣຄຸນ (ບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ) ໂດຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ ໄດ້ປະກົດເປັນສະຄຸນ (ມີຄຸນລັກສະນະ), ພຣະອົງໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດຂ້າພະເຈົ້າກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງໃຫ້ກຳເນີດເຈົ້າ ໂດຍການສຳເລັດທຸກສິ່ງຢ່າງດັ່ງການລີລາ ຜ່ານພຣະສັກຕິ (Śakti) ຂອງພຣະອົງເອງ.

Verse 51

उपादिदेश त्वां शम्भुस्सृष्टिकार्यं तदा प्रभुः । तत्पालनं च मां ब्रह्मन् सोमस्सूतिकरोऽव्ययः

ໂອ ພຣາຫມັນ, ໃນເວລານັ້ນ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ສັມພູ (Śambhu) ໄດ້ຊີ້ນຳເຈົ້າໃນພາລະກິດແຫ່ງການສ້າງ; ແລະພຣະອົງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຮັກສາຄວາມດຳລົງນັ້ນ. ໂສມະ (Soma) ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ໄດ້ເປັນຜູ້ກໍ່ກຳເນີດ ແລະຜູ້ຄ້ຳຈຸນແກ່ນສານແຫ່ງຊີວິດ.

Verse 52

तदा वां वेश्म संप्राप्तौ सांजली नतमस्तकौ । भव त्वमपि सर्वेशोऽवतारी गुणरूपधृक्

ແລ້ວເມື່ອພວກເຈົ້າທັງສອງມາຮອດເຮືອນ ກໍປະນົມມື ແລະກົ້ມສີສະ; (ແລ້ວຈຶ່ງອະທິຖານວ່າ) “ຂໍພຣະອົງດ້ວຍ ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ຈົ່ງເປັນອະວະຕານ ຮັບຮູບສະຄຸນອັນມີຄຸນລັກສະນະ.”

Verse 53

इत्युक्तः प्राह स स्वामी विहस्य करुणान्वितः । दिवमुद्वीक्ष्य सुप्रीत्या नानालीलाविशारदः

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າອົງນັ້ນໄດ້ຕອບ ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍກະຣຸນາ. ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ພຣະອົງເງີຍມອງຂຶ້ນສູ່ຟ້າ ເພາະຊໍານານໃນລີລາທິບພະຫຼາຍປະການ.

Verse 54

मद्रूपं परमं विष्णो ईदृशं ह्यंगतो विधेः । प्रकटीभविता लोके नाम्ना रुद्रः प्रकीर्तितः

ໂອ ວິສນຸ ເອີຍ, ຮູບອັນສູງສຸດຂອງເຮົານີ້ ທີ່ເກີດຂຶ້ນຈາກກາຍຂອງພຣະພຣະຫມາ (ວິເທ) ຈະປາກົດໃນໂລກ ແລະຈະຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍນາມ «ຣຸດຣະ».

Verse 55

पूर्णरूपस्स मे पूज्यस्सदा वां सर्वकामकृत् । लयकर्त्ता गुणाध्यक्षो निर्विशेषः सुयोगकृत्

ພຣະອົງໃນຮູບອັນສົມບູນແມ່ນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາຂອງຂ້າພະເຈົ້າເສມອ; ແລະເປັນຜູ້ສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາທັງປວງຂອງພວກເຈົ້າ. ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ກະທຳການລະລາຍ, ເຈົ້າແຫ່ງຄຸນະ, ພຣະອົງຜູ້ໄຮ້ຄຸນລັກສະນະ, ແລະເປັນຜູ້ປະທານໂຍຄະອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 56

त्रिदेवा अपि मे रूपं हरः पूर्णो विशेषतः । उमाया अपि रूपाणि भविष्यंति त्रिधा सुताः

“ແມ່ນແຕ່ເທວະສາມອົງກໍເປັນຮູບຂອງຂ້າພະເຈົ້າ; ແຕ່ຮະຣະ (ພຣະສິວະ) ໂດຍພິເສດແມ່ນການປາກົດອັນສົມບູນ. ແລະຈາກອຸມາດ້ວຍ ຈະມີຮູບທັງຫຼາຍເກີດຂຶ້ນເປັນສາມປະການ—ເປັນບຸດ.”

Verse 57

लक्ष्मीर्नाम हरेः पत्नी ब्रह्मपत्नी सरस्वती । पूर्णरूपा सती नाम रुद्रपत्नी भविष्यति

ລັກຊະມີ ແມ່ນພຣະມະເຫສີຂອງ ຮະຣິ (ວິດສະນຸ) ແລະ ສະຣັສວະຕີ ແມ່ນພຣະມະເຫສີຂອງ ພຣະພຣົມ. ແຕ່ນາງຜູ້ເປັນຮູບອັນສົມບູນ—ນາມວ່າ ສະຕີ—ຈະເປັນພຣະມະເຫສີຂອງ ຣຸດຣະ (ພຣະສິວະ).

Verse 58

विष्णुरुवाच । इत्युक्त्वांतर्हितो जातः कृपां कृत्वा महेश्वरः । अभूतां सुखिनावावां स्वस्वकार्यपरायणौ

ພຣະວິດສະນຸ ກ່າວວ່າ: “ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະມະເຫສະວະຣະ (ມະຫາເທວະ) ໄດ້ເຮັດຄວາມເມດຕາ ແລະຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ພວກເຮົາທັງສອງ ກໍມີຄວາມສຸກສະຫງົບ ແລະມຸ່ງໝັ້ນໃນໜ້າທີ່ຂອງຕົນ.”

Verse 59

समयं प्राप्य सस्त्रीकावावां ब्रह्मन्न शंकरः । अवतीर्णस्स्वयं रुद्रनामा कैलाससंश्रयः

ໂອ ພຣະພຣົມາ, ເມື່ອເວລາອັນສົມຄວນມາຮອດ ພຣະສັງກະຣະ ໄດ້ອະວະຕານລົງມາດ້ວຍພຣະອົງເອງ ຖືນາມວ່າ “ຣຸດຣະ” ແລະປະທັບຢູ່ເຂົາໄກລາສ ພ້ອມດ້ວຍພຣະມະເຫສີອັນທິບພະຍາຂອງພຣະອົງ.

Verse 60

अवतीर्णा शिवा स्यात्सा सतीनाम प्रजेश्वर । तदुत्पादनहेतोर्हि यत्नोतः कार्य एव वै

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ (ປຣະເຈສະວະຣະ), ນາງຜູ້ເປັນພຣະສິວາ ໄດ້ເສດັດລົງມາເປັນສະຕີ ຢ່າງແທ້ຈິງ. ດັ່ງນັ້ນ ເພື່ອເຫດແຫ່ງການໃຫ້ນາງປາກົດ ຈຶ່ງຕ້ອງພາກພຽນຢ່າງແນ່ນອນ.

Verse 61

इत्युक्त्वांतर्दधे विष्णुः कृत्वा स करुणां परम् । प्राप्नुवं प्रमुदं चाथ ह्यधिकं गतमत्सरः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະວິສນຸຜູ້ເປັນອົງພຣະເຈົ້າ ກໍ່ຫາຍໄປ ດ້ວຍການສະແດງກະຣຸນາອັນສູງສຸດ. ຕໍ່ມາ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຮັບຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່ ເມື່ອຄວາມອິດສາຖືກລະງັບສິ້ນເຊີງ.