स्वप्नवर्णनपूर्वकं संक्षेपशिवचरितवर्णनम् / Dream-Portents and a Concise Account of Śiva’s Career

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात त्वया शैववर प्राज्ञाद्भुता कथा । वर्णिता करुणां कृत्वा प्रीतिर्मे वर्द्धिताधिकम्

ນາຣະດາ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ວິທາຕາ (ພຣະພຣະຫມາ) ພໍ່ຜູ້ນ່າເຄົາລົບ—ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ທ່ານໄດ້ເລົ່າໃຫ້ຂ້ອຍຟັງ ກ່ຽວກັບເລື່ອງອັນອັດສະຈັນ ແລະຍອດຢ່າງ ອຸດົມດ້ວຍປັນຍາແຫ່ງພຣະສິວະ. ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ຄວາມພັກດີ ແລະຄວາມນົບນ້ອມຮັກເຄົາລົບຂອງຂ້ອຍ ເພີ່ມພູນຂຶ້ນຍິ່ງ»។

Verse 2

विधे गते स्वकं धाम मयि वै दिव्यदर्शगे । ततः किमभवत्तात कृपया तद्वदाधुना

«ເມື່ອພຣະຜູ້ສ້າງ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ໄປສູ່ທີ່ພັກຂອງພຣະອົງ ແລະຂ້ອຍໄດ້ບັນລຸທັດສະນະທິບພະ, ຫຼັງຈາກນັ້ນເກີດຫຍັງຂຶ້ນອີກ, ພໍ່ຜູ້ເມດຕາ? ຂໍໃຫ້ທ່ານເລົ່າໃຫ້ຟັງໃນບັດນີ້»।

Verse 3

ब्रह्मोवाच । गते त्वयि मुने स्वर्गे कियत्काले गते सति । मेना प्राप्येकदा शैलनिकटं प्रणनाम सा

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: «ຫຼັງຈາກເຈົ້າ ໂອ ມຸນີ ໄດ້ໄປສູ່ສະຫວັນ ແລະເວລາຜ່ານໄປພັກໜຶ່ງ, ເມນາ ໄດ້ມາໃກ້ພູເຂົາຄັ້ງໜຶ່ງ ແລະນາງໄດ້ກ້ມກາບນົບນ້ອມ»។

Verse 4

स्थित्वा सविनयम्प्राह स्वनाथं गिरिकामिनी । तत्र शैलाधिनाथं सा प्राणप्रियसुता सती

ນາງຜູ້ເກີດຈາກພູ ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ ແລະໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງນາງ. ທີ່ນັ້ນ ສະຕີ—ບຸດສາວຜູ້ເປັນທີ່ຮັກດັ່ງຊີວິດ—ໄດ້ກ່າວຕໍ່ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາທັງປວງ।

Verse 5

मेनोवाच । मुनिवाक्यं न बुद्धं मे सम्यङ् नारीस्वभावतः । विवाहं कुरु कन्यायास्सुन्दरेण वरेण ह

ເມນາກ່າວວ່າ: «ເນື່ອງຈາກທ່າທີ່ເປັນຍິງ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຂົ້າໃຈຄໍາຂອງມຸນີໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ຂໍໃຫ້ທ່ານຈັດພິທີແຕ່ງງານໃຫ້ລູກສາວຂ້າພະເຈົ້າ ກັບເຈົ້າບ່າວຜູ້ງາມແລະຄວນຄ່າ».

Verse 6

सर्वथा हि भवेत्तत्रोद्वाहोऽपूर्वसुखावहः । वरश्च गिरिजायास्तु सुलक्षणकुलोद्भवः

«ໂດຍທຸກປະການ ການແຕ່ງງານນັ້ນຈະເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງຄວາມສຸກອັນບໍ່ເຄີຍມີ; ແລະເຈົ້າບ່າວຂອງກິຣິຈາຈະເກີດຈາກຕະກູນສູງ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນ».

Verse 7

प्राणप्रिया सुता मे हि सुखिता स्याद्यथा प्रिय । सद्वरं प्राप्य सुप्रीता तथा कुरु नमोऽस्तु ते

«ໂອ້ ຜູ້ຮັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ທ່ານກະທໍາໃຫ້ລູກສາວຜູ້ເປັນທີ່ຮັກດັ່ງຊີວິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມີຄວາມສຸກ. ເມື່ອໄດ້ຮັບເຈົ້າບ່າວຜູ້ດີ ຂໍໃຫ້ນາງພໍໃຈຢ່າງເຕັມທີ. ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມທ່ານ».

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ताश्रुमुखी मेना पत्यंघ्र्योः पतिता तदा । तामुत्थाप्य गिरिः प्राह यथावत्प्रज्ञसत्तमः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມນາຜູ້ມີໃບໜ້າຊຸ່ມນ້ໍາຕາ ໄດ້ລົງກົດຢູ່ທີ່ຕີນຂອງສາມີ. ພະຣາຊາແຫ່ງພູ (ຮິມາລະຍະ) ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງປັນຍາ ໄດ້ຍົກນາງຂຶ້ນ ແລະກ່າວຕໍ່ນາງຢ່າງຖືກຕ້ອງຕາມຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຄວນຄ່າ.

Verse 9

हिमालय उवाच । शृणु त्वं मेनके देवि यथार्थं वच्मि तत्त्वतः । भ्रमं त्यज मुनेर्वाक्यं वितथं न कदाचन

ຮິມາລະຍະກ່າວວ່າ: «ໂອ ເທວີ ເມນະກາ ຈົ່ງຟັງຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເວົ້າຄວາມຈິງຕາມຄວາມເປັນຈິງ ແລະຕາມຕັດຕະວະອັນສູງສຸດ. ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມສົງໄສ—ຄໍາຂອງມຸນີບໍ່ເຄີຍເປັນເທັດ».

Verse 10

यदि स्नेहः सुतायास्ते सुतां शिक्षय सादरम् । तपः कुर्याच्छंकरस्य सा भक्त्या स्थिरचेतसा

ຖ້າທ່ານມີຄວາມຮັກຕໍ່ລູກສາວຢ່າງແທ້ຈິງ ຈົ່ງສອນລູກສາວດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບແລະໃສ່ໃຈ: ໃຫ້ນາງປະພຶດຕະປະສະຍາ ແລະບູຊາພຣະສັງກະຣະ ດ້ວຍພັກຕິ ແລະຈິດໃຈມັ່ນຄົງ.

Verse 11

चेत्प्रसन्नः शिवः काल्याः पाणिं गृह्णाति मेनके । सर्वं भूयाच्छुभं नश्येन्नारदोक्तममंगलम्

ໂອ ເມນະກາ, ຖ້າພຣະສິວະເຈົ້າຊົງພໍພຣະໄທ ແລະຮັບມືຂອງກາລີເປັນຄູ່ຄອງ, ທຸກສິ່ງຈະກາຍເປັນມົງຄຸນ ແລະອະມົງຄຸນທີ່ນາຣະດະໄດ້ກ່າວໄວ້ຈະຖືກທຳລາຍສິ້ນ.

Verse 12

अमंगलानि सर्वाणि मंगलानि सदाशिवे । तस्मात्सुतां शिवप्राप्त्यै तपसे शिक्षय द्रुतम्

ອະມັງຄະລະທັງປວງຖືກຂັບໄລ່ ແລະ ມັງຄະລະທັງປວງສະຖິດຢູ່ໃນ ສະດາຊິວະ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຝຶກສອນລູກສາວໃຫ້ປະພຶດຕະປະສະຍາ ໂດຍໄວ ເພື່ອໃຫ້ນາງບັນລຸພຣະຊິວະ.

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य गिरेर्वाक्यं मेना प्रीततराऽभवत् । सुतोपकंठमगमदुपदेष्टुं तदोरुचिम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອເມນາໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງພູເຂົາຫິມາລະຍະ ນາງຍິ່ງປິຕິຍິນດີ. ແລ້ວນາງເຂົ້າໄປໃກ້ລູກສາວ ເພື່ອຊີ້ນໍາກ່ຽວກັບປະສົງອັນປະເສີດນັ້ນ.

Verse 14

सुताङ्गं सुकुमारं हि दृष्ट्वातीवाथ मेनका । विव्यथे नेत्रयुग्मे चाश्रुपूर्णेऽभवतां द्रुतम्

ເມື່ອເມນະກາເຫັນຮ່າງກາຍອ່ອນນຸ່ມ ບອບບາງຂອງລູກສາວ ນາງກໍສັ່ນສະເທືອນຢ່າງແຮງ; ດວງຕາທັງສອງເຈັບປວດ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຕາໃນທັນທີ.

Verse 15

अथ सा कालिका देवी सर्वज्ञा परमेश्वरी । उवाच जननीं सद्यः समाश्वास्य पुनः पुनः

ແລ້ວນາງເທວີກາລິກາ—ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ ແລະເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ—ໄດ້ປອບໃຈແມ່ໃນທັນທີ ຊ້ຳໆ ແລະກ່າວວາຈາອອກມາ.

Verse 17

पार्वत्युवाच । मातश्शृणु महाप्राज्ञेऽद्यतने ऽजमुहूर्तके । रात्रौ दृष्टो मया स्वप्नस्तं वदामि कृपां कुरु

ປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: “ແມ່ເອີຍ ຂໍໃຫ້ຟັງ. ໂອ ແມ່ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ—ໃນວັນນີ້ ໃນຂະນະອະຈະມຸຫູຣຕະອັນສັກສິດ, ໃນຍາມຄ່ຳຄືນ ຂ້າໄດ້ເຫັນຄວາມຝັນ. ຂ້າຈະເລົ່າມັນ; ຂໍໃຫ້ແມ່ເມດຕາຂ້າເຖີດ.”

Verse 18

विप्रश्चैव तपस्वी मां सदयः प्रीतिपूर्वकम् । उपादिदेश सुतपः कर्तुं मातश्शिवस्य वै

ພຣາຫມັນລະສີຜູ້ຖືຕະປະສະ ຜູ້ເມດຕານັ້ນ ໄດ້ຊີ້ນຳຂ້າດ້ວຍຄວາມຮັກແລະຄວາມປິຕິ ໃຫ້ປະພຶດຕະປະສະອັນເຂັ້ມງວດ, ໂອ ແມ່, ເພື່ອໄດ້ບັນລຸພຣະສິວະແທ້.

Verse 19

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा मेनका शीघ्रं पतिमाहूय तत्र च । तत्स्वप्नं कथयामास सुता दृष्टमशेषतः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ເມນະກາໄດ້ເອີ້ນສາມີມາໂດຍໄວ ແລ້ວເລົ່າສຸບຝັນທັງໝົດທີ່ລູກສາວໄດ້ເຫັນໃຫ້ຟັງຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

Verse 20

सुतास्वप्नमथाकर्ण्य मेनकातो गिरीश्वरः । उवाच परमप्रीतः प्रियां सम्बोधयन्गिरा

ເມື່ອໄດ້ຟັງເລື່ອງສຸບຝັນຂອງລູກສາວຈາກເມນະກາ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ (ຫິມາລະຍະ) ກໍເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ແລ້ວເວົ້າກັບພັນລະຍາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນ.

Verse 21

गिरीश्वर उवाच । हे प्रियेऽपररात्रान्ते स्वप्नो दृष्टो मयापि हि । तं शृणु त्वं महाप्रीत्या वच्म्यहं तं समादरात्

ກິຣີອິສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ໃນຍາມທ້າຍຂອງຄືນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເຫັນສຸບຝັນເຊັ່ນກັນ. ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໃຫ້ຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.”

Verse 22

एकस्तपस्वी परमो नारदोक्तवरां गधृक् । पुरोपकंठं सुप्रीत्या तपः कर्तुं समागतः

ມີຕະປະສະວີຜູ້ສູງສຸດຄົນໜຶ່ງ—ຜູ້ໄດ້ຮັບພອນຕາມທີ່ນາຣະດະໄດ້ກ່າວ—ໄດ້ມາຮອດຊານເມືອງດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ເພື່ອຈະເຮັດຕະປະ (ພິທີບຳເນັດ).

Verse 23

गृहीत्वा स्वसुतां तत्रागमं प्रीततरोप्यहम् । मया ज्ञातस्स वै शम्भुर्नारदो क्तवरः प्रभुः

ຂ້ອຍໄດ້ນໍາລູກສາວຂອງຕົນອອກຈາກທີ່ນັ້ນ ແລ້ວກັບຄືນມາດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຍິ່ງຂຶ້ນ. ຕໍ່ມາຂ້ອຍຮູ້ວ່າ ພຣະສຳພູ (Śambhu) ແມ່ນອົງຈອມເຈົ້າສູງສຸດແທ້ ເພາະນາຣະດະ (Nārada) ໄດ້ກ່າວຄວາມຈິງໄວ້ແລ້ວ.

Verse 24

सेवार्थं तस्य तनयामुपदिश्य तपस्विनः तं । वै प्रार्थितवांस्तस्यां न तदांगीचकार सः

ເພື່ອເປັນການຮັບໃຊ້ພຣະອົງ ນັກຕະປະໄດ້ແນະນໍາລູກສາວຂອງລະສີນັ້ນໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ. ພຣະອົງໄດ້ຂໍນາງແທ້ ແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ນາງບໍ່ຍອມຮັບ.

Verse 25

अभूद्विवादस्तुमहान्सांख्यवेदान्तसंमतः । ततस्तदाज्ञया तत्र संस्थितासीत्सुता मम

ຕໍ່ມາໄດ້ເກີດການໂຕ້ຖຽງອັນໃຫຍ່ ທີ່ມີເຫດຜົນຖືກຕ້ອງ ເປັນທີ່ຍອມຮັບທັງສາງຂະ (Sāṅkhya) ແລະ ເວດານຕະ (Vedānta). ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ລູກສາວຂອງຂ້ອຍໄດ້ຢູ່ປັກຫຼັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 26

निधाय हृदि तं कामं सिषेवे भक्तितश्च सा । इति दृष्टं मया स्वप्नं प्रोक्तवांस्ते वरानने

ນາງໄດ້ຝາກຄວາມປາຖະໜານັ້ນໄວ້ໃນໃຈ ແລ້ວຮັບໃຊ້ແລະນະມັດສະການດ້ວຍພັກຕິ (bhakti). “ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ໂອ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ, ຂ້ອຍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງເຖິງຄວາມຝັນທີ່ຂ້ອຍເຫັນດ້ວຍຕົນເອງ.”

Verse 27

ततो मेने कियत्कालं परीक्ष्यं तत्फलं प्रिये । योग्यमस्तीदमेवेह बुध्यस्व त्वं मम ध्रुवम्

ຕໍ່ມາ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຫຼັງຈາກຄິດພິຈາລະນາຢູ່ພັກໜຶ່ງ ແລະກວດເບິ່ງຜົນຂອງມັນ ຂ້ອຍຈຶ່ງສະຫຼຸບວ່າ: “ມີແຕ່ສິ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນທີ່ເໝາະສົມໃນທີ່ນີ້. ຈົ່ງເຂົ້າໃຈວ່ານີ້ແມ່ນຄໍາຕັດສິນອັນໝັ້ນຄົງຂອງຂ້ອຍ.”

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा गिरिराजश्च मेनका वै मुनीश्वर । सन्तस्थतुः परीक्षन्तीं तत्फलं शुद्धचेतसौ

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຮິມະວານ ກະສັດແຫ່ງພູເຂົາ ແລະ ເມນະກາ ດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດ ຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ເຝົ້າມອງຜົນຂອງການທົດສອບຕະປະຂອງ ພາຣະວະຕີ»។

Verse 29

इत्थम्व्यतीतेऽल्पदिने परमेशः सतां गतिः । सतीविरहसुव्यग्रो भ्रमन्सर्वत्र सूतिकृत्

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປໄມ່ດົນ, ພຣະບຣະເມສວະຣະ—ພຣະສິວະ ຜູ້ເປັນທີ່ພຶ່ງສຸດທ້າຍຂອງຜູ້ດີ—ຖືກຄວາມໂສກເສົ້າຈາກການພັດພາກຈາກ ສະຕີ ກະທົບຢ່າງແຮງ, ແລະພະຍົນໄປທົ່ວທຸກທີ່ ໃຫ້ສັດທັງປວງເສົ້າຫມອງແລະທຸກທໍລະມານ।

Verse 30

तत्राजगाम सुप्रीत्या कियद्गुणयुतः प्रभुः । तपः कर्तुं सतीप्रेमविरहाकुलमानसः

ແລ້ວພຣະອົງ—ຜູ້ປະກອບດ້ວຍຄຸນທິບອັນສົມຄວນ—ໄດ້ເດີນທາງມາຮອດທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມເມດຕາຍິນດີ, ໃຈຖືກກະທົບດ້ວຍຄວາມພັດພາກຈາກຄວາມຮັກຕໍ່ ສະຕີ, ເພື່ອກະທຳຕະປະ (ຕະປັດ)។

Verse 31

तपश्चकार स्वं तत्र पार्वती सेवने रता । सखीभ्यां सहिता नित्यं प्रसन्नार्थमभूत्तदा

ທີ່ນັ້ນ ພາຣະວະຕີ ໄດ້ກະທຳຕະປະຂອງນາງເອງ, ຈົ່ງໃຈໃນການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມພັກດີ. ນາງມີໝູ່ສາວຄູ່ຄຽງເປັນນິດ, ແລະໃນເວລານັ້ນ ກະທຳທຸກຢ່າງເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບພຣະກະລຸນາປະສາດຂອງ ພຣະສິວະ.

Verse 32

विद्धोऽऽपि मार्गणैश्शम्भुर्विकृतिं नाप स प्रभुः । प्रेषितेन सुरैस्स्वात्ममोहनार्थं स्मरेण वै

ແມ່ນແຕ່ຖືກລູກສອນຍິງຖືກ, ພຣະສັມພູ—ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ—ກໍບໍ່ເກີດຄວາມປ່ຽນແປງໃດໆ. ເພາະກາມະເທວະຖືກເທວະທັງຫຼາຍສົ່ງມາເພື່ອຫຼອກລວງພຣະອັດຕາຂອງພຣະອົງ; ແຕ່ພຣະສິວະຍັງຄົງນິ່ງສະຫງົບຢ່າງສິ້ນເຊີງ.

Verse 33

दग्ध्वा स्मरं च तत्रैव स्ववह्निनयनेन सः । स्मृत्वा मम वचः क्रुद्धो मह्यमन्तर्दधे ततः

ໃນທີ່ນັ້ນເອງ ພຣະອົງໄດ້ເຜົາກາມະ (ສະມະຣະ) ດ້ວຍໄຟຈາກນັຍນາຂອງພຣະອົງເອງ. ແລ້ວພຣະອົງລະລຶກຄໍາຂອງຂ້າ ແລະໂກດກຽວ ຈຶ່ງຫາຍໄປຈາກຂ້າ.

Verse 34

ततः कालेन कियता विनाश्य गिरिजामदम् । प्रसादितस्सुतपसा प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

ຕໍ່ມາເມື່ອເວລາຜ່ານໄປພອດຄວນ ພຣະມະຫາເທວະໄດ້ທໍາລາຍຄວາມທະນົງຕົນຂອງກິຣິຈາ (ພາຣະວະຕີ). ດ້ວຍຕະປະສະຍາອັນສູງສົ່ງຂອງນາງ ພຣະມະເຫສະວະຣະຈຶ່ງຖືກປະໂລມ ແລະມີພຣະໃຈເມດຕາກະລຸນາຕໍ່ນາງ.

Verse 35

लौकिकाचारमाश्रित्य रुद्रो विष्णुप्रसादितः । कालीं विवाहयामास ततोऽभूद्बहुमंगलम्

ອາໄສພິທີກໍາຕາມຈະຣິດປະເພນີຂອງໂລກ ຣຸດຣະ—ຜູ້ໄດ້ຮັບຄວາມປິຕິຈາກພຣະວິສະນຸ—ໄດ້ອະພິເສກກັບກາລີ; ແລ້ວຈາກນັ້ນມົງຄຸນອັນຫຼາຍຫຼວງກໍເກີດຂຶ້ນ.

Verse 36

इत्येतत्कथितं तात समासाच्चरितं विभोः । शंकरस्य परं दिव्यं किं भूयः श्रोतुमि च्छसि

ດັ່ງນັ້ນ, ລູກຮັກ, ເຮົາໄດ້ເລົ່າເລື່ອງອັນສູງສົ່ງ ແລະ ສັກສິດຂອງພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ມີລິດທານຸພາບສູງສຸດໂດຍຫຍໍ້. ເຈົ້າຢາກຟັງຫຍັງຕື່ມອີກ?