गोत्र-प्रवर-प्रश्नः तथा तिथ्यादि-कीर्तनं (Gotra–Pravara Inquiry and Proclamation of Auspicious Time)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र गर्गाचार्य्यप्रणोदितः । हिमवान्मेनया सार्द्धं कन्या दातुं प्रचक्रमे

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຮິມະວານ ຖືກກະຕຸ້ນໂດຍອາຈານຜູ້ເຄົາລົບ ກາຣກະ; ແລະພ້ອມກັບເມນາ ໄດ້ເລີ່ມຈັດການເພື່ອມອບບຸດສາວໃຫ້ແຕ່ງງານ.

Verse 2

हैमं कलशमादाय मेना चार्द्धांगमाश्रिता । हिमाद्रेश्च महाभागा वस्त्राभरणभूषिता

ເມນາ ຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນ ໄດ້ຖືຄະລະສະທອງຄຳ ແລະ ຢືນແນບຂ້າງພຣະຫິມາລະຍະ; ນາງປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ແລະ ເຄື່ອງປະດັບ ດ້ວຍຄວາມສົມບູນແຫ່ງສິຣິ.

Verse 3

पाद्यादिभिस्ततः शैलः प्रहृष्टः स्वपुरोहितः । तं वंरं वरयामास वस्त्रचंदनभूषणैः

ແລ້ວພຣະເຂົາ (ກະສັດແຫ່ງພູເຂົາ) ມີໃຈຍິນດີ ພ້ອມກັບປຸໂຣຫິດຂອງຕົນ ໄດ້ຖວາຍການນັບຖືແກ່ຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ດ້ວຍຂອງຖວາຍເລີ່ມດ້ວຍນ້ຳລ້າງຕີນ ແລະ ດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ຈັນທະນະ, ແລະ ເຄື່ອງປະດັບ.

Verse 4

ततो हिमाद्रिणा प्रोक्ता द्विजास्तिथ्यादिकीर्तने । प्रयोगो भण्यतां तावदस्मिन्समय आगते

ແລ້ວພູຫິມາລະຍະໄດ້ກ່າວ ສັນລະເສີນການຕ້ອນຮັບແຂກພຣາຫມັນ ແລະໜ້າທີ່ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງວ່າ: «ເມື່ອໂອກາດນີ້ມາຮອດແລ້ວ ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍວິທີປະຕິບັດທີ່ຖືກຕ້ອງໃນການນີ້»។

Verse 5

तथेति चोक्त्वा ते सर्वे कालज्ञा द्विजसत्तमाः । तिथ्यादिकीर्तनं चक्रुः प्रीत्या परमनिर्वृताः

ເຂົາເຈົ້າທັງຫມົດ—ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ຮູ້ເວລາອັນສັກສິດ—ໄດ້ກ່າວວ່າ «ເປັນດັ່ງນັ້ນ» ແລ້ວດ້ວຍຄວາມປິຕິ ໄດ້ປະກາດຕິຖີ ແລະລາຍລະອຽດປະຕິທິນອື່ນໆ ດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະຄວາມສະຫງົບສຸດຍອດ।

Verse 6

ततो हिमाचलः प्रीत्या शम्भुना प्रेरितो हृदा । सूती कृतः परेशेन विहसञ्शम्भुमब्रवीत्

ຕໍ່ມາ ພຣະຫິມາຈະລະ ຈອມເຂົາພູ ມີຄວາມປິຕິຍິນດີ ແລະ ຖືກພຣະສັມພູດົນໃຈຢູ່ພາຍໃນ. ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງໃຫ້ເປັນຜູ້ກ່າວ. ພ້ອມຮອຍຍິ້ມ ທ່ານໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະສັມພູ.

Verse 7

स्वगोत्रं कथ्यतां शम्भो प्रवरश्च कुलं तथा । नाम वेदं तथा शाखां मा कार्षीत्समयात्ययम्

«ໂອ ພຣະສັມພູ, ຂໍໃຫ້ປະກາດ ໂກດຣະຂອງພຣະອົງ, ປຣະວະຣະ ແລະ ວົງສາຕະກູນ; ພ້ອມທັງ ນາມ, ເວດ ແລະ ສາຂາເວດ. ຂໍຢ່າໃຫ້ມີການຊັກຊ້າເກີນເວລາອັນຄວນ»។

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य हिमाद्रेश्शङ्करस्तदा । सुमुखाविमुखः सद्योऽप्यशोच्यः शोच्यतां गतः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ພຣະສັງກະຣະເທິງພູຫິມາລະຍະ ກໍຫັນໜ້າຫຼີກຈາກ ສຸມຸຂາ ໃນທັນທີ; ແມ່ນແທ້ວ່າໂດຍສະພາບພຣະອົງເກີນກວ່າຄວາມໂສກ ແຕ່ກໍຮັບສະພາບທີ່ນ່າເຫັນໃຈ ດັ່ງຜູ້ໂສກເສົ້າ»។

Verse 9

एवंविधस्सुरवरैर्मुनिभिस्तदानीं गन्धर्वयक्षगणसिद्धगणैस्तथैव । दृष्टो निरुत्तरमुखो भगवान्महेशोऽकार्षीस्तु हास्यमथ तत्र स नारदत्वम्

ໃນເວລານັ້ນ ເມື່ອເທວະຜູ້ປະເສີດ, ບັນດາມຸນີ, ແລະຫມູ່ຄະນະຄັນທະວະ, ຢັກສະ, ສິດທະ ໄດ້ເຫັນພຣະພະຄະວານ ມະເຫສະວະ ຢືນດ້ວຍໃບໜ້າງຽບສະຫງົບ ບໍ່ມີຄໍາຕອບ, ພຣະອົງກໍຍິ້ມ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ນາຣະດະ ກໍໄດ້ບັນລຸສະພາບແຫ່ງ “ນາຣະດະພາວະ” ຢ່າງສົມບູນ।

Verse 10

वीणामवादयस्त्वं हि ब्रह्मविज्ञोऽथ नारद । शिवेन प्रेरितस्तत्र मनसा शम्भुमानसः

ໂອ ນາຣະດະ, ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງພຣະພຣະຫມັນ, ເຈົ້າໄດ້ເລີ່ມບັນເລງວີນາຢູ່ທີ່ນັ້ນແທ້—ໂດຍພຣະສິວະເປັນຜູ້ດົນໃຈ, ແລະໃຈຂອງເຈົ້າຈົ່ງຈອມຢູ່ໃນພຣະສັມພູ.

Verse 11

तदा निवारितो धीमान्पर्वतेन्द्रेण वै हठात् । विष्णुना च मया देवैर्मुनिभिश्चाखिलैस्तथा

ແລ້ວໃນຂະນະນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍານັ້ນ ຖືກພຣະປະວະເຕນທຣະ ຂັດຂວາງຢ່າງແຂງກ້າ. ແລະຍັງຖືກຂັດຂວາງໂດຍ ພຣະວິສນຸ, ໂດຍຂ້າພະເຈົ້າ, ໂດຍເທວະທັງຫມົດ ແລະໂດຍບັນດາມຸນີທັງປວງດ້ວຍ.

Verse 12

न निवृत्तोऽभवस्त्वं हि स यदा शङ्करेच्छया । इति प्रोक्तोऽद्रिणा तर्हि वीणां मा वादयाधुना

ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຖອນຕົວຈາກການກະທຳນັ້ນໃນເວລານັ້ນ ເພາະເປັນພຣະປະສົງຂອງ ພຣະສັງກະຣະ. ເມື່ອພູເຂົາຫິມາລະຍະເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ລາວຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ຢ່າບັນເລງວີນາໃນຕອນນີ້.”

Verse 13

सुनिषिद्धो हठात्तेन देवर्षे त्वं यदा बुध । प्रत्यवोचो गिरीशं तं सुसंस्मृत्य महेश्वरम्

ໂອ ດວງ຤ິສີເທວະ ໂອ ຜູ້ຮູ້ປັນຍາ—ເມື່ອເຈົ້າຖືກລາວຫ້າມຢ່າງເຂັ້ມງວດແລະຮຸນແຮງ ເຈົ້າຈຶ່ງຕອບກັບ ໂດຍລະລຶກໃນໃຈເຖິງພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ ຄື ມະຫາເທວະ ມະເຫສະວະຣະ.

Verse 14

नारद उवाच । त्वं हि मूढत्वमापन्नो न जानासि च किञ्चन । वाच्ये महेशविषयेऽतीवासि त्वं बहिर्मुखः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ແທ້ຈິງ ເຈົ້າຕົກຢູ່ໃນຄວາມຫຼົງ ແລະບໍ່ຮູ້ຫຍັງເລີຍ. ໃນເລື່ອງທີ່ຄວນກ່າວເຖິງມະເຫສະ (ພຣະສີວະ) ເຈົ້າຫັນໜ້າອອກນອກຢ່າງຍິ່ງ ຫ່າງໄກຈາກຄວາມຈິງພາຍໃນ.”

Verse 15

त्वया पृष्ठो हरस्साक्षात्स्वगोत्रकथनं प्रति । समयेऽस्मिंस्तदत्यन्तमुपहासकरं वचः

ເຈົ້າໄດ້ຖາມພຣະຫະຣະ (ພຣະສີວະ) ໂດຍກົງ ເຖິງການເລົ່າວົງສາຂອງພຣະອົງເອງ. ໃນຍາມນີ້ ຄຳເວົ້າແບບນັ້ນຊ່າງນ່າຂຳຢ່າງຍິ່ງ ເໝາະແຕ່ເພື່ອຄວາມບັນເທີງເທົ່ານັ້ນ.

Verse 16

अस्य गोत्रं कुलं नाम नैव जानन्ति पर्वत । विष्णुब्रह्मादयोऽपीह परेषां का कथा स्मृता

ໂອ ພູເຂົາ (ຫິມາລະຍະ), ບໍ່ມີໃຜຮູ້ແທ້ໆເຖິງໂຄດ, ຕະກູນ, ຫຼື ແມ່ນແຕ່ນາມຂອງພຣະອົງ. ແມ່ນແຕ່ພຣະວິສນຸ, ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະອື່ນໆ ກໍບໍ່ຮູ້ໃນນີ້; ແລ້ວຈະກ່າວເຖິງຜູ້ອື່ນໄດ້ຢ່າງໃດ?

Verse 17

यस्यैकदिवसे शैल ब्रह्मकोटिर्लयं गता । स एव शङ्करस्तेद्य दृष्टः कालीतपोबलात

ໂອ ພູເຂົາເອີຍ, ໃນມື້ດຽວ ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ພຣະພຣະຫມານັບໂກດິລະລາຍເຂົ້າສູ່ລະຍະ—ພຣະອົງນັ້ນແຫຼະແມ່ນ ສັງກະຣະ, ທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນໃນມື້ນີ້ ໂດຍພະລັງຕະປະຂອງ ກາລີ.

Verse 18

अरूपोऽयं परब्रह्म निर्गुणः प्रकृतेः परः । निराकारो निर्विकारो मायाधीशः परात्परः

ພຣະອົງນີ້ແມ່ນ ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ອະຮູບ ແລະ ນິຣຄຸນ, ເກີນກວ່າຄຸນທັງສາມ ແລະ ເກີນກວ່າປະກຣິຕິ. ບໍ່ມີຮູບຮ່າງ ບໍ່ມີການແປປ່ຽນ, ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງມາຍາ, ຜູ້ຢູ່ເຫນືອສຸດເຫນືອສູງສຸດ.

Verse 19

अगोत्रकुलनामा हि स्वतन्त्रो भक्तवत्सलः । तदिच्छया हि सगुणस्सुतनुर्बहुनामभृत्

ພຣະອົງບໍ່ມີໂຄດຣະ ບໍ່ມີຕະກູນ ແລະບໍ່ມີນາມທີ່ຈຳກັດ; ພຣະອົງເປັນອິດສະຫຼະໂດຍສິ້ນເຊີງ ແລະເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິ. ແຕ່ດ້ວຍພຣະປະສົງຂອງພຣະອົງເອງ ພຣະອົງກາຍເປັນສະກຸນ (saguṇa), ຮັບຮູບງາມ ແລະຖືນາມຫຼາຍປະການ.

Verse 20

सुगोत्री गोत्रहीनश्च कुलहीनः कुलीनकः । पार्वतीतपसा सोऽद्य जामाता ते न संशयः

ພຣະອົງເປັນຜູ້ມີໂຄດຣະອັນດີງາມ—ແຕ່ກໍເກີນກວ່າໂຄດຣະທັງປວງ; ບໍ່ມີຕະກູນ—ແຕ່ເປັນຄວາມສົມບູນຂອງຕະກູນ. ໂດຍພະລັງຕະປະຂອງປາຣະວະຕີ ພຣະອົງໄດ້ເປັນລູກເຂີຍຂອງເຈົ້າໃນມື້ນີ້—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 21

लीलाविहारिणा तेन मोहितं च चराचरम् । नो जानाति शिवं कोऽपि प्राज्ञोऽपि गिरिसत्तम

ໂອ ພູເຂົາອັນປະເສີດ, ໂດຍພຣະອົງຜູ້ເລີ່ນລີລາອັນເທວະ, ທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ລ້ວນຖືກມົວໝອງ; ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ມີໃຜ—even ຜູ້ຖືກນັບວ່າສະຫຼາດ—ຮູ້ຈັກພຣະຊິວະໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງໃນຄວາມເປັນຈິງອັນເຕັມບໍລິບູນ.

Verse 22

लिंगाकृतेर्महेशस्य केन दृष्टं न मस्तकम् । विष्णुर्गत्वा हि पातालं तदेनं नापविस्मितः

ໃຜໜໍຈະເຄີຍເຫັນຍອດສຸດ ຫຼື ຂອບເຂດເທິງສຸດ ຂອງພຣະມະຫາເທວະ ເມື່ອພຣະອົງປາກົດເປັນຮູບລິງຄະ? ແມ່ນແຕ່ພຣະວິສນຸ ລົງໄປພາຕາລາເພື່ອຊອກຫາ ກໍບໍ່ອາດຮູ້ຖຶງຄວາມຈິງນັ້ນ ຫຼື ພົບຈຸດສິ້ນສຸດໄດ້ເລີຍ।

Verse 23

किंबहूक्त्या नगश्रेष्ठ शिवमाया दुरत्यया । तदधीनास्त्रयो लोका हरिब्रह्मादयोपि च

ຈະກ່າວຫຍັງອີກເລົ່າ ໂອ ພູເຂົາຜູ້ປະເສີດ! ມາຍາຂອງພຣະສິວະນັ້ນ ຂ້າມພົ້ນໄດ້ຍາກແທ້. ສາມໂລກທັງປວງຢູ່ໃຕ້ອຳນາດນັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ພຣະວິສນຸ, ພຣະພຣະຫມາ ແລະອື່ນໆກໍດ້ວຍ।

Verse 24

तस्मात्त्वया शिवा तात सुविचार्य प्रयत्नतः । न कर्तव्यो विमर्शोऽत्र त्वेवंविधवरे मनाक्

ດັ່ງນັ້ນ ລູກທີ່ຮັກເອີຍ ເຈົ້າຈົ່ງພິຈາລະນາພຣະສິວາ (ພາຣະວະຕີ) ຢ່າງລະອຽດ ແລະພາກພຽນໃຫ້ເຕັມທີ. ໃນເລື່ອງນີ້ ຢ່າໃຫ້ມີຄວາມສົງໄສ ຫຼື ລັງເລໃຈແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ ເພາະເຈົ້າເປັນຜູ້ຄວນຄ່າ ແລະເໝາະສົມຕໍ່ການຮ່ວມສະຫມັກນີ້।

Verse 25

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा त्वं मुने ज्ञानी शिवेच्छाकार्यकारकः । प्रत्यवोचः पुनस्तं वै शैलेद्रं हर्षयन्गिरा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ ມຸນີ—ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ແລະເປັນຜູ້ກະທຳໃຫ້ສຳເລັດຕາມພຣະປະສົງຂອງພຣະສິວະ—ເຈົ້າໄດ້ຕອບກັບອີກຄັ້ງແກ່ເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົານັ້ນ ໃຫ້ທ່ານຊື່ນບານດ້ວຍຖ້ອຍຄຳ»।

Verse 26

नारद उवाच । शृणु तात महाशैल शिवाजनक मद्वचः । तच्छ्रुत्वा तनयां देवीं देहि त्वं शंकराय हि

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ຟັງເຖີດ ລູກເອີຍ ມະຫາໄສລາ—ໂອ ພໍ່ຂອງເທວີຊິວາ—ຈົ່ງຟັງຄໍາຂ້າ. ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ຈົ່ງມອບທິດາເທວີຂອງເຈົ້າໃຫ້ແກ່ ສັງກະຣາ (Śaṅkara) ເປັນຄູ່ສົມຣົດແທ້.”

Verse 27

सगुणस्य महेशस्य लीलया रूप धारिणः । गोत्रं कुलं विजानीहि नादमेव हि केवलम्

ຈົ່ງຮູ້ໃຫ້ແນ່ວ່າ ມະເຫສະ—ແມ່ນແຕ່ມີຄຸນລັກສະນະ (saguṇa)—ກໍຮັບຮູບດ້ວຍລີລາ (ການຫຼິ້ນທິບ) ເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ‘ໂກດ’ ແລະ ‘ຕະກູນ’ ຂອງພຣະອົງບໍ່ມີ; ໂດຍແທ້ແລ້ວ ພຣະອົງແມ່ນນາດ (Nāda) ແຕ່ຜູ້ດຽວ.

Verse 28

शिवो नादमयः सत्त्यं नादश्शिवमयस्तथा । उभयोरन्तरं नास्ति नादस्य च शिवस्य च

ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະຊິວາແມ່ນມີສະພາບເປັນນາດ (Nāda) ສຽງບັນພະການອັນສັກສິດ; ແລະນາດກໍເປັນສະພາບເປັນພຣະຊິວາເຊັ່ນກັນ. ລະຫວ່າງນາດແລະພຣະຊິວາບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງໃດໆ; ບໍ່ມີການແຍກຈາກກັນເລີຍ.

Verse 29

सृष्टौ प्रथमजत्वाद्धि लीलासगुणरूपिणः । शिवान्नादस्य शैलेन्द्र सर्वोत्कृष्टस्ततस्स हि

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູ, ເນື່ອງຈາກມັນເກີດຂຶ້ນເປັນອັນດັບທໍາອິດໃນການສ້າງ, ນາດອັນສັກສິດນີ້—ນາດຂອງພຣະຊິວາ ອັນເປັນການປະກົດດ້ວຍລີລາຂອງຮູບ saguṇa—ຈຶ່ງຖືກປະກາດວ່າເລີດທີ່ສຸດໃນທຸກສິ່ງ.

Verse 30

अतो हि वादिता वीणा प्रेरितेन मयाद्य वै । सर्वेश्वरेण मनसा शङ्करेण हिमालय

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຮິມາລະຍະ! ມື້ນີ້ ວີນານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ບັນເລງແທ້ ໂດຍຖືກດົນໃຈຈາກພາຍໃນ ໂດຍ ພຣະສັງກະຣະ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ—ຕາມພຣະປະສົງອັນທິບພະຍະຂອງພຣະອົງ।

Verse 31

ब्रह्मोवाच । एतच्छ्रुत्वा तव मुने वचस्तत्तु गिरिश्वरः । हिमाद्रिस्तोषमापन्नो गतविस्मयमानसः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີ, ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງເຈົ້າແລ້ວ, ກິຣີສະວະຣະ (ພຣະສິວະ ອົງຈອມພູ) ແລະຮິມາດຣີກໍພໍໃຈ; ໃຈຂອງພວກເຂົາພົ້ນຈາກຄວາມພິສົດປະຫລາດ»។

Verse 32

अथ विष्णुप्रभृतयस्सुराश्च मुनयस्तथा । साधुसाध्विति ते सर्वे प्रोचुर्विगतविस्मयाः

ແລ້ວພຣະວິສນຸ ແລະເທວະອື່ນໆ ພ້ອມດ້ວຍພຣະ຤ິສີທັງຫຼາຍ ທຸກອົງຫມົດຄວາມຕື່ນຕະລຶງ ຮ້ອງພ້ອມກັນວ່າ «ດີແທ້! ດີແທ້!»

Verse 33

महेश्वरस्य गांभीर्यं ज्ञात्वा सर्वे विचक्षणाः । सविस्मया महामोदान्विताः प्रोचुः परस्परम्

ເມື່ອຮູ້ຊັດເຖິງຄວາມເລິກຊຶ້ງ ແລະຄວາມສົມບູນສົມພອນອັນຂຶ້ນສູງຂອງພຣະມະຫາເທວະ ຜູ້ຮູ້ແຈ້ງທັງຫຼາຍ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດພິສັນ ແລະຄວາມປິຕິຍິນດີອັນໃຫຍ່ ແລ້ວຈຶ່ງສົນທະນາກັນໄປມາ।

Verse 34

यस्याज्ञया जगदिदं च विशालमेव जातं परात्परतरो निजबोधरूपः । शर्वः स्वतन्त्रगतिकृत्परभावगम्यस्सोऽसौ त्रिलोकपतिरद्य च नस्सुदृष्टः

ໂດຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ຈັກກະວານອັນກວ້າງໃຫຍ່ນີ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ—ພຣະອົງຜູ້ຢູ່ເຫນືອກວ່າສິ່ງສູງສຸດທັງປວງ ຜູ້ມີສະພາບເປັນຈິດຮູ້ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍຕົນເອງອັນບໍລິສຸດ. ພຣະສັຣວະ (Śarva) ຜູ້ເຄື່ອນໄຫວດ້ວຍເສຣີພາບສົມບູນ ຮູ້ໄດ້ແຕ່ດ້ວຍການຮູ້ແຈ້ງພາຍໃນອັນສູງສຸດ; ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາມໂລກນັ້ນ ວັນນີ້ເຮົາໄດ້ເຫັນດ້ວຍພຣະກະລຸນາ.

Verse 35

अथ ते पर्वतश्रेष्ठा मेर्वाद्या जातसंभ्रमाः । ऊचुस्ते चैकपद्येन हिमवन्तं नगेश्वरम्

ແລ້ວພູເຂົາອັນປະເສີດທັງຫຼາຍ—ເລີ່ມຈາກເມຣຸ—ກໍເກີດຄວາມສະທ້ານສະເທືອນ ແລະຄວາມຮີບຮ້ອນ. ພວກເຂົາເວົ້າດ້ວຍສຽງດຽວ ເຖິງຮິມະວານ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາ.

Verse 36

पर्वता ऊचुः । कन्यादाने स्थीयतां चाद्य शैलनाथोक्त्या किं कार्यनाशस्तवेव । सत्यं ब्रूमो नात्र कार्यो विमर्शस्तस्मात्कन्या दीयतामीश्वराय

ພູເຂົາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໃຫ້ພິທີຖວາຍທິດາ (ກັນຍາດານ) ດຳເນີນໃນມື້ນີ້ເຖີດ. ເພາະພຣະເຈົ້າແຫ່ງພູເຂົາເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ຈະມີ ‘ການເສຍເປົ້າໝາຍ’ ອັນໃດແກ່ເຈົ້າຫຼື? ພວກເຮົາເວົ້າຄວາມຈິງ—ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາອີກ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຖວາຍທິດາໃຫ້ແກ່ ອີສະວະຣະ (ພຣະສີວະ).”

Verse 37

ब्रह्मो वाच । तच्छुत्वा वचनं तेषां सुहृदां स हिमालयः । स्वकन्यादानमकरोच्छिवाय विधिनोदितः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຫິມາລະຍະໄດ້ຍິນຄໍາຂອງມິດຜູ້ປາດຖະນາດີ ທ່ານຖືກຊັກຊວນຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລະໄດ້ມອບບຸດສາວຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ພຣະສິວະເປັນຄູ່ຄອງ.

Verse 38

इमां कन्यां तुभ्यमहं ददामि परमेश्वर । भार्यार्थे परिगृह्णीष्व प्रसीद सकलेश्वर

«ໂອ ພຣະປະເມສະວະຣະ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍມອບນາງກະນີ້ໃຫ້ແກ່ພຣະອົງ. ຂໍພຣະອົງຮັບນາງເປັນພຣະມະເຫສີ, ແລະຂໍພຣະອົງໂປດເມດຕາ ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ»។

Verse 39

तस्मै रुद्राय महते मंत्रेणानेन दत्तवान् । हिमाचलो निजां कन्यां पार्वतीं त्रिजगत्प्रसूम्

ຕໍ່ມາ ຫິມາຈະລະ ໄດ້ໃຊ້ມັນຕຣາອັນສັກສິດນີ້ ມອບບຸດສາວຂອງຕົນ ຄື ພາຣະວະຕີ—ແມ່ເທວີແຫ່ງສາມໂລກ—ໃຫ້ແກ່ພຣະຣຸດຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 40

इत्थं शिवाकरं शैलं शिवहस्तेनिधाय च । मुमोदातीव मनसि तीर्णकाममहार्णवः

ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານໄດ້ວາງພູເຂົານັ້ນ—ທີ່ເປັນມົງຄຸນໂດຍການສຳຜັດຂອງພຣະສິວະ—ໄວ້ໃນພຣະຫັດຂອງພຣະສິວະ ແລະຊື່ນບານຢ່າງເລິກໃນໃຈ ດຸດດັ່ງຜູ້ຂ້າມພົ້ນມະຫາສະມຸດແຫ່ງຕັນຫາ.

Verse 41

वेदमंत्रेण गिरिशो गिरिजाकरपङ्कजम् । जग्राह स्वकरेणाशु प्रसन्नः परमेश्वरः

ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ—ຄິຣິຊະ (Giriśa)—ມີພຣະທັຍຍິນດີ ໄດ້ຈັບມືດັ່ງດອກບົວຂອງຄິຣິຈາ (Girijā) ໄວ້ໃນມືຂອງພຣະອົງໃນທັນທີ ໂດຍປະພອນດ້ວຍມົນຕຣາແຫ່ງເວດາ।

Verse 42

क्षितिं संस्पृश्य कामस्य कोदादिति मनुं मुने । पपाठ शङ्करः प्रीत्या दर्शयंल्लौकिकीं गतिम्

ໂອ ມຸນີ, ພຣະສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ແຕະພື້ນດິນ ແລ້ວດ້ວຍຄວາມປິຕິກະລຸນາ ສະດຸດສະດອນມັນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «kodā…» ອັນເກືອບກັບກາມະເທວ ເພື່ອສະແດງວິຖີການປະພຶດໂລກິຍ (laukikī gati) ດ້ວຍ.

Verse 43

महोत्सवो महानासीत्सर्वत्र प्रमुदावहः । बभूव जयसंरावो दिवि भूम्यन्तरिक्षके

ມີມະໂຫດສົບອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເກີດຂຶ້ນ ນຳຄວາມປິຕິຍິນດີໄປທົ່ວທຸກແຫ່ງ. ສຽງຮ້ອງ «ໄຊຊະນະ!» ດັງຂຶ້ນທົ່ວສະຫວັນ ແຜ່ນດິນ ແລະອາກາດກາງ ອຸດົມໂລກທັງປວງດ້ວຍມົງຄຸນປິຕິ.

Verse 44

साधुशब्दं नमः शब्दं चक्रुस्सर्वेऽति हर्षिताः । गंधर्वास्सुजगुः प्रीत्या ननृतुश्चाप्सरोगणाः

ທຸກຄົນປິຕິຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ແລ້ວຮ້ອງວ່າ «ສາທຸ!» ແລະ «ນະມະຫ໌!» ພວກຄັນທະວະຮ້ອງເພງຫວານໄພເພາະດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະຝູງອັບສະຣາກໍຟ້ອນລຳ.

Verse 45

हिमाचलस्य पौरा हि मुमुदु श्चाति चेतसि । मंगलं महदासीद्वै महोत्सवपुरस्सरम्

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຊາວເມືອງແຫ່ງຫິມາຈະລະ ປິຕິຍິນດີຢ່າງເລິກຊຶ້ງໃນໃຈ. ມົງຄຸນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເກີດຂຶ້ນທີ່ນັ້ນ ໂດຍມີມະໂຫດສົບອັນໃຫຍ່ເປັນຜູ້ນຳ.

Verse 46

अहं विष्णुश्च शक्रश्च निर्जरा मुनयोऽखिलाः । हर्षिता ह्यभवंश्चाति प्रफुल्लवदनाम्बुजाः

«ຂ້າພະເຈົ້າ, ພຣະວິສນຸ ແລະສັກຣະ (ອິນທຣາ) ພ້ອມດ້ວຍເທວະອະມະຕະ ແລະພຣະ຤ິສີທັງປວງ ລ້ວນເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ໃບໜ້າດັ່ງດອກບົວຂອງພວກເຮົາ ບານສະພັ່ງດ້ວຍຄວາມຍິນດີ»។

Verse 47

अथ शैलवरस्सोदात्सुप्रसन्नो हिमाचलः । शिवाय कन्यादानस्य साङ्गतां सुयथोचिताम्

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພູຫິມາຈະລະ ຜູ້ເປັນຈອມແຫ່ງພູທັງປວງ ມີໃຈປິຕິຍິ່ງ ແລະໄດ້ຈັດຕຽມທຸກຢ່າງຢ່າງຖືກຕ້ອງຄົບຖ້ວນ ເພື່ອພິທີມອບທິດາໃຫ້ແກ່ພຣະສິວະເປັນຄູ່ຄອງ।

Verse 48

ततो वन्धुजनास्तस्य शिवां सम्पूज्य भक्तितः । ददुश्शिवाय सद्द्रव्यं नानाविधिविधानतः

ຕໍ່ມາ ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງນາງ ໄດ້ນະມັດສະການບູຊາ ພຣະສິວາ (ພາຣະວະຕີ) ດ້ວຍສັດທາ ແລະໄດ້ຖວາຍທານຂອງດີມີຄ່າ ພ້ອມວັດຖຸມົງຄຸນຫຼາຍປະເພດ ແດ່ພຣະສິວະ ຕາມພິທີກຳອັນຖືກຕ້ອງຫຼາຍຢ່າງ।

Verse 49

हिमालयस्तुष्टमनाः पार्वतीशि वप्रीतये । नानाविधानि द्रव्याणि ददौ तत्र मुनीश्वर

ໂອ ຈອມແຫ່ງມຸນີ, ພູຫິມາລະຍະ ມີໃຈປິຕິເຕັມປ່ຽມ ແລະໃນທີ່ນັ້ນໄດ້ມອບຖວາຍຂອງມີຄ່າຫຼາຍປະເພດ ເພື່ອໃຫ້ພຣະພາຣະວະຕີ ແລະພຣະສິວະ ພໍໃຈ।

Verse 50

कौतुकानि ददौ तस्मै रत्नानि विविधानि च । चारुरत्नविकाराणि पात्राणि विविधानि च

ພຣະອົງໄດ້ມອບຂອງຂວັນອັນເປັນມງຄົດ ແລະ ເພັດນິນຈິນດາຫຼາຍຊະນິດໃຫ້ແກ່ລາວ; ພ້ອມທັງພາຊະນະຫຼາຍຮູບແບບ ທີ່ປັ້ນແຕ່ງງາມ ຈາກອັນມະນີອັນລໍ້າຄ່າ.

Verse 51

गवां लक्षं हयानां च सज्जितानां शतं तथा । दासीनामनुरक्तानां लक्षं सद्द्रव्यभूषितम्

ມີງົວໜຶ່ງແສນ ແລະມ້າຮ້ອຍຕົວທີ່ຈັດຕຽມພ້ອມສົມບູນ; ທັງຍັງມີນາງຮັບໃຊ້ຜູ້ຈົ່ງຮັກພັກດີໜຶ່ງແສນ ປະດັບດ້ວຍຊັບສິນອັນຄວນຄ່າ—ເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖວາຍເປັນທານ।

Verse 52

नागानां शतलक्षं हि रथानां च तथा मुने । सुवर्णजटितानां च रत्नसारविनिर्मितम्

ໂອ ມຸນີ, ມີຊ້າງໜຶ່ງແສນແທ້ໆ ແລະລົດຮົບກໍມີເຊັ່ນດຽວກັນ; ທັງໝົດປະດັບດ້ວຍຄຳ ແລະສ້າງຈາກແກ້ວມະນີອັນປະເສີດທີ່ສຸດ।

Verse 53

इत्थं हिमालयो दत्त्वा स्वसुतां गिरिजां शिवाम् । शिवाय परमेशाय विधिनाऽऽप कृतार्थताम्

ດັ່ງນັ້ນ ພູຫິມາລະຍະ ໄດ້ຖວາຍບຸດສາວຂອງຕົນ ຄື ຄິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ແດ່ພຣະສິວະ ພຣະປະເມສະວະຣະ ຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ; ແລ້ວກໍໄດ້ຮອດຄວາມສຳເລັດສົມປາດ, ເພາະໜ້າທີ່ຖືກປະກອບສົມບູນຕາມທຳມະພິທີ।

Verse 54

अथ शैलवरो माध्यंदिनोक्तस्तोत्रतो मुदा । तुष्टाव परमेशानं सद्गिरा सुकृताञ्जलिः

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງເຈົ້າແຫ່ງພູຜາຜູ້ສູງສົ່ງ ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະປະເມສານ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍບົດສະໂຕຕຣະທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບເວລາທ່ຽງ; ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳສັດຈິງອັນດີງາມ ແລະມືປະນົມເປັນອັນຈະລີຢ່າງຖືກຕ້ອງ ທ່ານໄດ້ຖວາຍຄວາມນົບນ້ອມ।

Verse 55

ततो वेदविदा तेनाज्ञप्ता मुनिगणास्तदा । शिरोऽभिषेकं चक्रुस्ते शिवायाः परमोत्सवाः

ຕໍ່ມາ ໃນເວລານັ້ນ ຝູງມຸນີທັງຫຼາຍ ຕາມຄຳສັ່ງຂອງຜູ້ຮູ້ເວດ ໄດ້ປະກອບພິທີ ສິໂຣອະພິເສກ (ອະພິເສກເສົາຫົວ) ແດ່ ພຣະສິວາ (ປາຣະວະຕີ) ແລະສະເຫຼີມສະຫຼອງເປັນມະໂຫສົບອັນມົງຄຸນສູງສຸດ।

Verse 56

देवाभिधानमुच्चार्य्य पर्य्यक्षणविधिं व्यधुः । महोत्सवस्तदा चासीन्महानन्दकरो मुने

ເມື່ອໄດ້ເອີ້ນຂານນາມທິບພະອັນສັກສິດແລ້ວ ພວກເຂົາໄດ້ປະກອບພິທີປະທັກສິນ (ວຽນຮອບ) ຕາມວິທີກຳນົດ. ແລ້ວຈຶ່ງເກີດມະໂຫສົບໃຫຍ່ ໂອ ມຸນີ ອັນນຳມາຊຶ່ງຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ।