द्वारपाल-गणेशसंवादः / The Dialogue at the Gate: Gaṇeśa and Śiva’s Gaṇas

Verse 1

ब्रह्मोवाच । गणास्ते क्रोधसंपन्नास्तत्र गत्वा शिवाज्ञया । पप्रच्छुर्गिरिजापुत्रं तं तदा द्वारपालकम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ພວກຄະນະຂອງພຣະສິວະທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ ແລ້ວຈຶ່ງຖາມພຣະບຸດຂອງພຣະນາງຄິຣິຈາ ຜູ້ຢືນເປັນຍາມປະຕູໃນເວລານັ້ນ.

Verse 2

शिवगणा ऊचुः । कोऽसि त्वं कुत आयातः किं वा त्वं च चिकीर्षसि । इतोऽद्य गच्छ दूरं वै यदि जीवितुमिच्छसि

ພວກຄະນະຂອງພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ມາຈາກໃສ? ແລະຈະເຮັດອັນໃດ? ມື້ນີ້ຈົ່ງອອກຈາກທີ່ນີ້ໃນທັນທີ ໄປໃຫ້ໄກ ຖ້າເຈົ້າປາດຖະນາຈະມີຊີວິດ.”

Verse 3

ब्रह्मोवाच । तदीयं तद्वचः श्रुत्वा गिरिजातनयस्स वै । निर्भयो दण्डपाणिश्च द्वारपानब्रवीदिदम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ, ບຸດຂອງຄິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ຜູ້ບໍ່ຫວາດຫວຽນ ແລະຖືໄມ້ທອນໃນມື, ໄດ້ກ່າວຄຳນີ້ແກ່ພວກຍາມປະຕູ.

Verse 4

गणेश उवाच । यूयं के कुत आयाता भवंतस्सुन्दरा इमे । यात दूरं किमर्थं वै स्थिता अत्र विरोधिनः

ຄະເນສະກ່າວວ່າ: “ພວກເຈົ້າແມ່ນໃຜ, ມາຈາກໃສ—ໃນພວກນີ້ກໍມີຜູ້ງາມຫຼາຍ. ຈົ່ງໄປໃຫ້ໄກ! ເພາະຫຍັງຈຶ່ງຢືນຢູ່ນີ້ເປັນຜູ້ຕໍ່ຕ້ານ?”

Verse 5

ब्रह्मोवाच । एवं श्रुत्वा वचस्तस्य हास्यं कृत्वा परस्परम् । ऊचुस्सर्वे शिवगणा महावीरा गतस्मयाः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງເຂົາແລ້ວ ຝູງກອງພຣະສິວະຜູ້ກ້າຫານກໍຫົວເຮາະກັນ ແລ້ວລະທິ້ງຄວາມຍິ່ງຍໂສແລະຄວາມອວດອ້າງ ຈຶ່ງກ່າວຂຶ້ນພ້ອມກັນທັງຫມົດ.

Verse 6

परस्परमिति प्रोच्य सर्वे ते शिवपार्षदाः । द्वारपालं गणेशं तं प्रत्यूचुः कुद्धमानसाः

ເມື່ອພວກເຂົາກ່າວກັນແລະກັນວ່າ “ຈົ່ງເວົ້າເຖີດ” ບັນດາພຣະບໍລິວານຂອງພຣະສິວະທັງຫມົດ ມີໃຈຮ້ອນດ້ວຍໂທສະ ຈຶ່ງຕອບກັບພຣະຄະເນຊະ ຜູ້ເຝົ້າປະຕູ.

Verse 7

शिवगणा ऊचुः । श्रूयतां द्वारपाला हि वयं शिवगणा वराः । त्वां निवारयितुं प्राप्ताश्शंकरस्याज्ञया विभोः

ພວກກະນະຂອງພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ຜູ້ເຝົ້າປະຕູ! ພວກເຮົາແມ່ນກະນະອັນປະເສີດຂອງພຣະສິວະ. ດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະສັງກະຣະ ອົງຈອມເຈົ້າສູງສຸດ ພວກເຮົາມາເພື່ອຫ້າມທ່ານ.”

Verse 8

त्वामपीह गणं मत्वा न हन्यामीन्यथा हतः । तिष्ठ दूरे स्वतस्त्वं च किमर्थं मृत्युमीहसे

ແມ່ນແຕ່ຢູ່ນີ້ ຂ້ອຍຖືວ່າເຈົ້າເປັນກະນະຂອງພຣະສິວະ ຂ້ອຍຈຶ່ງບໍ່ຈະຟັນເຈົ້າເຫມືອນທີ່ຂ້ອຍຟັນຄົນອື່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຢືນຢູ່ໄກໆໂດຍຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງເຈົ້າເອງ—ເປັນຫຍັງຈຶ່ງປາຖະໜາຄວາມຕາຍ?

Verse 9

ब्रह्मोवाच इत्युक्तोऽपि गणेशश्च गिरिजातनयोऽभयः । निर्भर्त्स्य शंकरगणान्न द्वारं मुक्तवांस्तदा

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ແມ່ນແຕ່ຖືກກ່າວແບບນັ້ນ ພຣະຄເນສ—ບຸດແຫ່ງຄິຣິຊາ ຜູ້ບໍ່ຢ້ານ—ໄດ້ຕຳນິກອງຄະນະຂອງພຣະສັງກະຣາ ແລະໃນເວລານັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ເປີດປະຕູ.

Verse 10

ते सर्वेपि गणाश्शैवास्तत्रत्या वचनं तदा । श्रुत्वा तत्र शिवं गत्वा तद्वृत्तांतमथाब्रुवन्

ແລ້ວບັນດາກະນະຜູ້ເປັນສາຍໄສວະທັງໝົດ ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນແລ້ວ ຈຶ່ງໄປຫາພຣະສິວະ ແລະກ່າວລາຍງານເລື່ອງລາວທັງໝົດຕາມຄວາມເປັນຈິງ.

Verse 11

ततश्च तद्वचः श्रुत्वाद्भुतलीलो महेश्वरः । विनिर्भर्त्स्य गणानूचे निजांल्लोकगतिर्मुने

ຕໍ່ມາ ມະເຫສະວະຣະ—ຜູ້ມີລີລາອັນອັດສະຈັນ ຊີ້ນຳໂລກທັງປວງ—ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ກໍຕຳນິກອງຄະນະຂອງພຣະອົງ ແລະກ່າວກັບພວກເຂົາ, ໂອ ມຸນີ, ຊີ້ແນະທາງປະພຶດອັນຄວນໃນອານາເຂດຂອງພຣະອົງ.

Verse 12

महेश्वर उवाच । कश्चायं वर्तते किं च ब्रवीत्यरिवदुच्छ्रितः । किं करिष्यत्यसद्बुद्धिः स्वमृत्युं वांछति ध्रुवम्

ມະເຫສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ຜູ້ນີ້ແມ່ນໃຜ ແລະກຳລັງເຮັດຫຍັງ—ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເວົ້າດ້ວຍຄວາມອວດອ້າງ ດັ່ງສັດຕູ? ຜູ້ມີປັນຍາບິດເບືອນຈະເຮັດຫຍັງໄດ້? ແນ່ນອນເຂົາກຳລັງປາຖະໜາຄວາມຕາຍຂອງຕົນ»

Verse 13

दूरतः क्रियतां ह्येष द्रारपालो नवीनकः । क्लीबा इव स्थितास्तस्य वृत्तं वदथ मे कथम्

“ໃຫ້ສົ່ງຜູ້ເຝົ້າປະຕູຄົນໃໝ່ນີ້ໄປໃຫ້ໄກ. ເປັນຫຍັງພວກເຈົ້າຈຶ່ງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຂົາດັ່ງຄົນຂີ້ຂວັນ? ບອກຂ້ອຍມາ—ເລື່ອງຂອງເຂົາແມ່ນຢ່າງໃດ?”

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे गणविवादवर्णनं नाम चतुर्दशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນພຣະສີສິວະມະຫາປຸຣານະອັນຄວນບູຊາ ໃນ ຣຸທຣະສັມຫິຕາ ພາກທີສອງ ຕອນກຸມາຣະຂັນດະ (ພາກທີສີ່) ບົດທີສິບສີ່ ຊື່ “ການພັນລະນາການໂຕ້ຖຽງຂອງຄະນະ” ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.

Verse 15

शिवगणा ऊचुः । रे रे द्वारप कस्त्वं हि स्थितश्च स्थापितः कुतः । नैवास्मान्गाणयस्येवं कथं जीवितुमिच्छसि

ຄະນະຂອງພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ເຮີ ເຮີ ຜູ້ເຝົ້າປະຕູ! ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ເຈົ້າຢືນຢູ່ນີ້ເພາະຫຍັງ—ແລະໃຜເປັນຜູ້ແຕ່ງຕັ້ງເຈົ້າ? ເຈົ້າບໍ່ນັບຖືພວກເຮົາເລີຍ; ຖ້າເຈົ້າເຮັດແບບນີ້ ເຈົ້າຈະຫວັງຢູ່ລອດໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 16

द्वारपाला वयं सर्वे स्थितः किं परिभाषसे । सिंहासनगृहीतश्च शृगालः शिवमीहते

«ພວກເຮົາທັງໝົດເປັນຜູ້ເຝົ້າປະຕູ ຢືນຢູ່ນີ້—ເຈົ້າເວົ້າກັບພວກເຮົາຢ່າງຫຍາບຄາຍເພາະຫຍັງ? ໝາປ່າທີ່ຍຶດບັນລັງໄວ້ ຍັງປາຖະໜາພຣະສິວະ; ແຕ່ຄວາມອວດອ້າງຂອງມັນ ບໍ່ເຮັດໃຫ້ມັນຄວນແກ່ອາສນະນັ້ນ»។

Verse 17

तावद्गर्जसि मूर्ख त्वं यावद्गण पराक्रमः । नानुभूतस्त्वयात्रैव ह्यनुभूतः पतिष्यसि

ເຈົ້າຄົນໂງ່ ເຈົ້າຮ້ອງຄຳຮາມໄດ້ກໍແຕ່ຕາມທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮູ້ລິດເດດຂອງຄະນະຂອງພຣະສິວະ. ທີ່ນີ້ ໃນບັດນີ້ ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ປະສົບມັນແທ້ໆ ເຈົ້າຈະລົ້ມລົງ—ເພາະສິ່ງທີ່ເຈົ້າຍັງບໍ່ເຄີຍຮູ້.

Verse 18

इत्युक्तस्तैस्सुसंकुद्धो हस्ताभ्यां यष्टिकां तदा । गृहीत्वा ताडयामास गणांस्तान्परिभाषिणः

ເມື່ອຖືກພວກເຂົາກ່າວຢ່າງນັ້ນ ລາວກໍໂກດແຄ້ນຢ່າງຫນັກ. ແລ້ວຈຶ່ງຈັບໄມ້ທ່ອນດ້ວຍມືທັງສອງ ແລະເລີ່ມຕີພວກຄະນະນັ້ນ ຜູ້ທີ່ເວົ້າຈາຫຍາບຄາຍ.

Verse 19

उवाचाथ शिवापुत्रः परिभर्त्स्य गणेश्वरान् । शंकरस्य महावीरान्निर्भयस्तान्गणेश्वरः

ແລ້ວພຣະບຸດຂອງພຣະສິວະ ໄດ້ກ່າວຕຳນິຕໍ່ບັນດາເຈົ້າແຫ່ງຄະນະ. ໃນຖານະຜູ້ນຳ ລາວໄດ້ເວົ້າກັບວີຣະບຸລຸດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຫ່ງພຣະສັງກະຣະ ດ້ວຍໃຈບໍ່ຫວາດຫວັນ.

Verse 20

शिवापुत्र उवाच । यात यात ततो दूरे नो चेद्वो दर्शयामि ह । स्वपराक्रममत्युग्रं यास्यथात्युपहास्यताम्

ພຣະບຸດຂອງພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ໄປ—ໄປໃຫ້ໄກຈາກບ່ອນນີ້; ຖ້າບໍ່ໄປ ຂ້າຈະສະແດງພະລັງອັນດຸຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງຂອງຂ້າ. ພວກເຈົ້າຈະອັບອາຍຢ່າງຫນັກ ແລະເປັນຂຳຂັນຂອງຄົນທັງຫມົດ»។

Verse 21

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य गिरिजातनयस्य हि । परस्परमथोचुस्ते शंकरस्य गणास्तदा

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງບຸດແຫ່ງຄິຣິຈາແລ້ວ ພວກຄະນະ (Gaṇa) ຂອງພຣະສັງກະຣະ ກໍໄດ້ເວົ້າກັນເອງໃນເວລານັ້ນ।

Verse 22

शिवगणा ऊचुः । किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं माक्रियते स न किं पुनः । मर्यादा रक्ष्यतेऽस्माभिरन्यथा किं ब्रवीति च

ພວກຄະນະຂອງພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ພວກເຮົາຄວນເຮັດຫຍັງ ແລະ ຄວນໄປໃສ? ພຣະອົງບໍ່ເຮັດຫຍັງເລີຍ—ແລ້ວຈະເຮັດຫຍັງອື່ນໄດ້? ພວກເຮົາຮັກສາມະຣະຍາດາ ແລະ ຂອບເຂດແຫ່ງຄວາມປະພຶດ; ບໍ່ຊັ້ນ ພຣະອົງຈະກ່າວຫຍັງກັບພວກເຮົາ?»

Verse 23

ब्रह्मोवाच । ततश्शंभुगणास्सर्वे शिवं दूरे व्यवस्थितम् । क्रोशमात्रं तु कैलासाद्गत्वा ते च तथाब्रुवन्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ແລ້ວພວກຄະນະທັງປວງຂອງສຳພູ ໄດ້ໄປຈາກໄກລາສະປະມານໜຶ່ງກໂຣຊະ ແລະ ເຫັນພຣະສິວະປະທັບຢູ່ໄກ; ເຂົາເຈົ້າເຂົ້າໄປໃກ້ ແລະ ກ່າວຕໍ່ພຣະອົງຕາມນັ້ນ.

Verse 24

शिवो विहस्य तान्सर्वांस्त्रिशूलकर उग्रधीः । उवाच परमेशो हि स्वगणान् वीरसंमतान्

ແລ້ວພຣະສິວະຊົງຫົວເຮາະ ແລະ ເປັນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ມີປັນຍາອັນດຸດັນ ຖືຕຣິສູນໃນພຣະຫັດ ໄດ້ກ່າວກັບພວກຄະນະຜູ້ກ້າຫານຂອງພຣະອົງ ຜູ້ຖືກຍອມຮັບວ່າເປັນວິລະຊົນ.

Verse 25

शिव उवाच । रेरे गणाः क्लीबमता न वीरा वीरमानिनः । मदग्रे नोदितुं योग्या भर्त्सितः किं पुनर्वदेत्

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ເຮີ ພວກຄະນະ! ເຈົ້າມີໃຈຂີ້ຢ້ານ ບໍ່ເປັນວິລະຊົນແທ້ ແຕ່ກັບຄິດວ່າຕົນກ້າຫານ. ຕໍ່ໜ້າເຮົາ ເຈົ້າບໍ່ຄວນເວົ້າ; ຖືກຕຳນິແລ້ວ ຈະເວົ້າອີກໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 26

गम्यतां ताड्यतां चैष यः कश्चित्प्रभवेदिह । बहुनोक्तेन किं चात्र दूरीकर्तव्य एव सः

«ໃຫ້ໄລ່ມັນອອກ ແລະໃຫ້ຕີມັນ—ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ກ້າລຸກຂຶ້ນຢູ່ນີ້. ຈະເວົ້າຫຼາຍໄປເຮັດຫຍັງ? ມັນຄວນຖືກໃຫ້ຢູ່ໄກອອກໄປແທ້ໆ»

Verse 27

ब्रह्मोवाच । इति सर्वे महेशेन जग्मुस्तत्र मुनीश्वर । भर्त्सितास्तेन देवेन प्रोचुश्च गणसत्तमाः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ນັກບວດຜູ້ປະເສີດ, ທຸກຄົນໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບພຣະມະເຫສະ. ຖືກພຣະເທວະນັ້ນຕໍານິແລ້ວ, ບັນດາຄະນະຂອງພຣະສິວະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກໍໄດ້ກ່າວຂຶ້ນ.

Verse 28

शिवगणा ऊचुः । रेरे त्वं शृणु वै बाल बलात्किं परिभाषसे । इतस्त्वं दूरतो याहि नो चेन्मृत्युर्भविष्यति

ຄະນະຂອງພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ເຮີຍ! ຟັງເດີ ເດັກນ້ອຍ. ເຈົ້າເວົ້າຈາຫຍາບຄາຍ ແລະອາໄສກໍາລັງເປັນຫຍັງ? ຈົ່ງໄປໃຫ້ໄກຈາກນີ້ດຽວນີ້—ບໍ່ຊັ້ນ ຄວາມຕາຍຈະເປັນຊະຕາຂອງເຈົ້າ.”

Verse 29

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तेषां शिवाज्ञाकारिणां ध्रुवम् । शिवासुतस्तदाभूत्स किं करोमीति दुःखितः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ປະຕິບັດພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະຢ່າງແນ່ນອນແລ້ວ, ພຣະບຸດຂອງພຣະສິວະກໍເສົ້າໃຈ ຄິດວ່າ “ຂ້ອຍຄວນເຮັດຫຍັງ?”

Verse 30

एतस्मिन्नंतरे देवी तेषां तस्य च वै पुनः । श्रुत्वा तु कलहं द्वारि सखीं पश्येति साब्रवीत्

ໃນຂະນະນັ້ນ ພຣະເທວີໄດ້ຍິນສຽງການຖຽງກັນຢູ່ປະຕູ ລະຫວ່າງພວກເຂົາແລະເຂົາອີກຄັ້ງ; ນາງຈຶ່ງກ່າວກັບເພື່ອນສາວວ່າ “ໄປເບິ່ງແນ່.”

Verse 31

समागत्य सखी तत्र वृत्तांतं समबुध्यत । क्षणमात्रं तदा दृष्ट्वा गता हृष्टा शिवांतिकम्

ເພື່ອນສາວໄດ້ມາຮອດທີ່ນັ້ນ ແລະເຂົ້າໃຈເລື່ອງລາວທັງໝົດ. ເມື່ອເບິ່ງໄດ້ພຽງຊົ່ວຂະນະ ນາງກໍໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ ເຂົ້າສູ່ພຣະສະນິດຂອງພຣະສິວະ.

Verse 32

तत्र गत्वा तु तत्सर्वं वृत्तं तद्यदभून्मुने । अशेषेण तया सख्या कथितं गिरिजाग्रतः

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນແລ້ວ, ໂອ ມຸນີ, ນາງມິດສະນິດນັ້ນໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງທີ່ເກີດຂຶ້ນ ໂດຍບໍ່ເຫຼືອໄວ້ແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ຕໍ່ໜ້າ ຄິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ).

Verse 33

सख्युवाच । अस्मदीयो गणो यो हि स्थितो द्वारि महेश्वरि । निर्भर्त्सयति तं वीराश्शंकरस्य गणा ध्रुवम्

ມິດນາງເວົ້າວ່າ: «ໂອ ມະເຫສະວະຣີ, ຄົນຮັບໃຊ້ (ຄະນະ) ຂອງພວກເຮົາຜູ້ຢືນຢູ່ທີ່ປະຕູ ກຳລັງຖືກຄະນະວີຣະຂອງ ສັງກະຣະ ຕຳໜິຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແນ່ນອນ»។

Verse 34

शिवश्चैव गणास्सर्वे विना तेऽवसरं कथम् । प्रविशंति हठाद्गेहे नैतच्छुभतरं तव

«ພຣະສິວະເອງ ພ້ອມດ້ວຍຄະນະທັງປວງ ຈະເຂົ້າເຮືອນຂອງເຈົ້າຢ່າງກະທັນຫັນ ໂດຍບໍ່ມີໂອກາດຈາກເຈົ້າ ໄດ້ແນວໃດ? ສຳລັບເຈົ້າ ບໍ່ມີສິ່ງໃດຈະມົງຄຸນຍິ່ງກວ່ານີ້»។

Verse 35

सम्यक् कृतं ह्यनेनैव न हि कोपि प्रवेशितः । दुःखं चैवानुभूयात्र तिरस्कारादिकं तथा

ສິ່ງທີ່ເຂົາໄດ້ເຮັດນັ້ນ ຖືກຕ້ອງແທ້; ເພາະບໍ່ມີໃຜໄດ້ຮັບອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າ. ຢູ່ນີ້ຈະພົບແຕ່ຄວາມທຸກ ພ້ອມການຖືກຫຍັບຫຍາມ ແລະອື່ນໆ.

Verse 36

अतः परन्तु वाग्वादः क्रियते च परस्परम् । वाग्वादे च कृते नैव तर्ह्यायान्तु सुखेन वै

ດັ່ງນັ້ນ ຢ່າໃຫ້ມີການຖຽງກັນດ້ວຍຄໍາເວົ້າອີກລະຫວ່າງພວກເຈົ້າ. ຖ້າການຖຽງຄໍານີ້ຍັງດໍາເນີນຕໍ່ ພວກເຈົ້າຈະບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສະຫງົບ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງມາພ້ອມກັນດ້ວຍຄວາມສາມັກຄີ ແລະໄປດ້ວຍຄວາມສະຫງົບ.

Verse 37

कृतश्चैवात्र वाग्वादस्तं जित्वा विजयेन च । प्रविशंतु तथा सर्वे नान्यथा कर्हिचित्प्रिये

«ທີ່ນີ້ ການໂຕ້ວາທີດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ; ເມື່ອຊະນະເຂົາ ແລະໄດ້ໄຊຊະນະແລ້ວ ຂໍໃຫ້ທຸກຄົນເຂົ້າໄປຕາມນັ້ນ—ຢ່າເປັນຢ່າງອື່ນເລີຍ ໂອ ຜູ້ຮັກ»।

Verse 38

अस्मिन्नेवास्मदीये वै सर्वे संभर्त्सिता वयम् । तस्माद्देवि त्वया भद्रे न त्याज्यो मान उत्तमः

ໃນເລື່ອງນີ້ທີ່ກ່ຽວກັບພວກເຮົາໂດຍກົງ ພວກເຮົາທັງໝົດຖືກຕຳນິ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ເທວີ ຜູ້ເປັນມງຄົດ ຢ່າລະທິ້ງກຽດສັກສີອັນສູງສຸດຂອງເຈົ້າ.

Verse 39

शिवो मर्कटवत्तेऽद्य वर्तते सर्वदा सति । किं करिष्यत्यहंकारमानुकूल्यं भविष्यति

“ມື້ນີ້ ພຣະຊິວະປະພຶດດັ່ງລີງ, ໂອ ສະຕີ—ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະອົງເຮັດແບບນີ້ເສມອ. ຄວາມທະນົງຕົນ (ອະຫັງກາຣ) ຈະເຮັດຫຍັງໄດ້? ມີແຕ່ການຍອມຮັບ ແລະ ຄວາມກົງກັນຈຶ່ງຈະເກີດ”

Verse 40

ब्रह्मोवाच । अहो क्षणं स्थिता तत्र शिवेच्छावशतस्सती

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ໂອ! ສະຕີຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນພຽງຊົ່ວຂະນະ ໂດຍຕົກຢູ່ໃນອຳນາດແຫ່ງພຣະປະສົງຂອງພຣະຊິວະຢ່າງສິ້ນເຊີງ.”

Verse 41

मनस्युवाच सा भूत्वा मानिनी पार्वती तदा

ແລ້ວຕໍ່ມາ ພາຣະວະຕີ ເມື່ອເກີດຄວາມທະນົງຕົນ ແລະ ຄວາມນ້ອຍໃຈ ນາງໄດ້ກ່າວຂຶ້ນໃນໃຈຂອງນາງ.

Verse 42

शिवोवाच । अहो क्षणं स्थितो नैव हठात्कारः कथं कृतः । कथं चैवात्र कर्त्तव्यं विनयेनाथ वा पुनः

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ໂອ້! ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຢືນຢູ່ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະດຽວ. ການບັງຄັບດ້ວຍຄວາມຮຸນແຮງນີ້ ເຮັດໄດ້ແນວໃດ? ແລ້ວບັດນີ້ ຄວນເຮັດຢ່າງໃດທີ່ນີ້—ຄວນເຮັດດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລະການນອບນ້ອມ ຫຼືຈະເປັນຢ່າງອື່ນອີກ?»

Verse 43

भविष्यति भवत्येव कृतं नैवान्यथा पुनः । इत्युक्त्वा तु सखी तत्र प्रेषिता प्रियया तदा

«ມັນຈະເກີດຂຶ້ນ—ແທ້ຈິງມັນຈະສຳເລັດ; ສິ່ງທີ່ຕັ້ງໃຈໄວ້ແລ້ວ ຈະບໍ່ເປັນຢ່າງອື່ນອີກ» ເວົ້າແລ້ວ ນາງຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຈຶ່ງສົ່ງໝູ່ສາວຂອງນາງໄປທີ່ນັ້ນໃນເວລານັ້ນ.

Verse 44

समागत्याऽब्रवीत्सा च प्रियया कथितं हि यत् । तमाचष्ट गणेशं तं गिरिजातनयं तदा

ແລ້ວນາງກໍມາຮອດ ແລະເວົ້າຖ່າຍທອດຕາມທີ່ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກໄດ້ບອກໄວ້ຢ່າງແທ້ຈິງ; ໃນເວລານັ້ນ ນາງໄດ້ແຈ້ງໃຫ້ພຣະຄະເນຊະ ພຣະບຸດຂອງຄິຣິຈາ (ປາຣະວະຕີ) ຮູ້.

Verse 45

सख्युवाच । सम्यक्कृतं त्वया भद्र बलात्ते प्रविशंतु न । भवदग्रे गणा ह्येते किं जयंतु भवादृशम्

ເພື່ອນໄດ້ກ່າວວ່າ: «ດີຫຼາຍ ຜູ້ປະເສີດ. ຢ່າໃຫ້ເຂົາເຂົ້າມາທີ່ນີ້ດ້ວຍກຳລັງ. ກະນະ (gaṇa) ເຫຼົ່ານີ້ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າເຈົ້າ—ເຂົາຈະຊະນະຜູ້ເຊັ່ນເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 46

कृतं चेद्वाकृतं चैव कर्त्तव्यं क्रियतां त्वया । जितो यस्तु पुनर्वापि न वैरमथ वा ध्रुवम्

ຈະເຮັດແລ້ວຫຼືຍັງບໍ່ໄດ້ເຮັດ ກໍຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດໂດຍເຈົ້າ. ເພາະຜູ້ທີ່ຖືກຊະນະອີກຄັ້ງ ຄວາມອາຄາດຍາວນານບໍ່ແນ່ນອນເລີຍ.

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्या मातुश्चैव गणेश्वरः । आनन्दं परमं प्राप बलं भूरि महोन्नतिम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງນາງ ແລະຂອງແມ່ຂອງຕົນດ້ວຍ ພຣະຄະເນຊະວະຣະ ໄດ້ບັນລຸຄວາມປິຕິອັນສູງສຸດ ພະລັງຫຼາຍຫຼວງ ແລະຄວາມສູງສົ່ງອັນໃຫຍ່.

Verse 48

बद्धकक्षस्तथोष्णीषं बद्ध्वा जंघोरु संस्पृशन् । उवाच तान्गणान् सर्वान्निर्भयं वचनं मुदा

ພຣະອົງຮັດຜ້າຄາດແອວໃຫ້ແນ່ນ ແລະຜູກອຸສນີສະໄວ້ ພ້ອມທັງແຕະນ່ອງແລະຂາເພື່ອກຽມພ້ອມ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄຳອັນບໍ່ຫວາດຫວັນ ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແກ່ຄະນະທັງປວງ.

Verse 49

गणेश उवाच । अहं च गिरिजासूनुर्यूयं शिवगणास्तथा । उभये समतां प्राप्ताः कर्तव्यं क्रियतां पुनः

ພຣະຄະເນຊາກ່າວວ່າ: “ເຮົາກໍເປັນບຸດຂອງຄິຣິຊາ, ແລະພວກເຈົ້າກໍເປັນຄະນະຂອງພຣະຊິວະແທ້. ທັງສອງຝ່າຍໄດ້ຮອດຄວາມເທົ່າທຽມແລ້ວ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງກະທຳກິດທີ່ຄວນກະທຳອີກຄັ້ງ ດ້ວຍຄວາມຖືກຕ້ອງ.”

Verse 50

भवंतो द्वारपालाश्च द्वारपोहं कथं न हि । भवंतश्च स्थितास्तत्राऽहं स्थितोत्रेति निश्चितम्

“ພວກເຈົ້າແມ່ນຜູ້ເຝົ້າປະຕູ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍເປັນຜູ້ເຝົ້າປະຕູເຊັ່ນກັນ—ຈະບໍ່ເປັນແນວນັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ? ພວກເຈົ້າປະຈຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະຂ້າພະເຈົ້າປະຈຳຢູ່ທີ່ນີ້; ນີ້ແມ່ນແນ່ນອນແທ້.”

Verse 51

भवद्भिश्च स्थितं ह्यत्र यदा भवति निश्चितम् । तदा भवद्भिः कर्त्तव्यं शिवाज्ञापरिपालनम्

“ເມື່ອຄວາມຕັ້ງໃຈຂອງພວກເຈົ້າທີ່ຈະປະຈຳຢູ່ທີ່ນີ້ ແນ່ນອນແລະໝັ້ນຄົງແລ້ວ, ໃນເວລານັ້ນພວກເຈົ້າພຶງກະທຳການຮັກສາ ແລະປະຕິບັດຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ.”

Verse 52

इदानीं तु मया चात्र शिवाज्ञापरिपालनम् । सत्यं च क्रियते वीरा निर्णीतं मे यथोचितम्

ບັດນີ້ ຢູ່ທີ່ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮັກສາພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະໃຫ້ຄົບຖ້ວນແນ່ນອນ. ແລະຄວາມຈິງຈະຖືກປະຕິບັດ ໂອ ວີຣະຊົນທັງຫຼາຍ—ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕັດສິນແລ້ວຕາມຄວາມເໝາະສົມ.

Verse 53

तस्माच्छिवगणास्सर्वे वचनं शृणुतादरात् । हठाद्वा विनयाद्वा न गंतव्यं मन्दिरे पुनः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ບັນດາຄະນະຂອງພຣະສິວະທັງປວງ ຈົ່ງຟັງຄໍາສັ່ງຂອງຂ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ: ຈະໂດຍບັງຄັບ ຫຼືໂດຍອ້ອນວອນຢ່າງສຸພາບ ກໍຢ່າໄປເຂົ້າວິຫານນັ້ນອີກເລີຍ.

Verse 54

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तास्ते गणेनैव सर्वे ते लज्जिता गणाः । ययुश्शिवांतिकं तं वै नमस्कृत्य पुरः स्थिताः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກກ່າວໂດຍຄະນະນັ້ນແລ້ວ ຄະນະທັງຫມົດກໍອາຍ. ພວກເຂົາໄດ້ໄປຫາພຣະສິວະ ກ້ມກາບນະມັດສະການ ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.

Verse 55

स्थित्वा न्यवेदयन्सर्वे वृत्तांतं च तदद्भुतम् । करौ बद्ध्वा नतस्कंधाश्शिवं स्तुत्वा पुरः स्थिताः

ພວກເຂົາຢືນຢູ່ນັ້ນ ແລ້ວທູນລາຍງານເລື່ອງລາວອັນນ່າອັດສະຈັນນັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ພ້ອມປະນົມມື ກ້ມບ່າດ້ວຍຄວາມນົບນ້ອມ ພວກເຂົາສັນລະເສີນພຣະສິວະ ແລະຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.

Verse 56

तत्सर्वं तु तदा श्रुत्वा वृत्तं तत्स्वगणोदितम् । लौकिकीं वृत्तिमाश्रित्य शंकरो वाक्यमब्रवीत्

ເມື່ອນັ້ນ ພຣະສັງກະຣະໄດ້ຟັງເລື່ອງທັງໝົດຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຕາມທີ່ຄະນະຜູ້ຕິດຕາມຂອງພຣະອົງໄດ້ທູນ. ແລ້ວພຣະສັງກະຣະຈຶ່ງສະແດງທ່າທີແບບຄົນໂລກ ແລະກ່າວຄໍາເຫຼົ່ານີ້.

Verse 57

शंकर उवाच श्रूयतां च गणास्सर्वे युद्धं योग्यं भवेन्नहि । यूयं चात्रास्मदीया वै स च गौरीगणस्तथा

ພຣະຊັງກະຣະກ່າວວ່າ: “ຂໍໃຫ້ພວກຄະນະ (gaṇa) ທັງໝົດຟັງໃຫ້ດີ. ບໍ່ແມ່ນເວລາອັນຄວນສໍາລັບການຮົບ. ພວກເຈົ້າທັງຫຼາຍໃນນີ້ແມ່ນຜູ້ຕິດຕາມຂອງເຮົາ ແລະຝ່າຍນັ້ນກໍແມ່ນຄະນະຂອງເທວີ ໂກຣີ ເຊັ່ນກັນ.”

Verse 58

विनयः क्रियते चेद्वै वश्यश्शंभुः स्त्रिया सदा । इति ख्यातिर्भवेल्लोके गर्हिता मे गणा धुवम्

ຖ້າຂ້ອຍເຮັດຄວາມນອບນ້ອມ ກໍຈະເປັນຂ່າວໃນໂລກວ່າ ພຣະສັມພູ (Śambhu) ຢູ່ໃຕ້ອໍານາດຂອງຍິງເສມອ. ແນ່ນອນ ພວກກະນະຂອງຂ້ອຍຈະຖືກຕໍານິ.

Verse 59

कृते चैवात्र कर्तव्यमिति नीतिर्गरीयसी । एकाकी स गणो बालः किं करिष्यति विक्रमम्

ໃນທີ່ນີ້ ນະໂຍບາຍອັນດີທີ່ສຸດແມ່ນ: «ສິ່ງທີ່ຄວນເຮັດ ກໍຕ້ອງເຮັດໃຫ້ແທ້». ກະນະນັ້ນຢູ່ຄົນດຽວ ເປັນເດັກນ້ອຍ—ຈະສ້າງວິລະກຳອັນໃດໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງ?

Verse 60

भवंतश्च गणा लोके युद्धे चाति विशारदाः । मदीयाश्च कथं युद्धं हित्वा यास्यथ लाघवम्

ພວກເຈົ້າກະນະທັງຫຼາຍ ໂດງດັງໃນໂລກວ່າ ຊໍານານຢ່າງຍິ່ງໃນສົງຄາມ. ແລະພວກເຈົ້າກໍເປັນບໍລິວານຂອງຂ້ອຍ—ເຫດໃດຈຶ່ງລະທິ້ງການຮົບ ແລ້ວໄປຢ່າງເບົາບາງ ດ້ວຍຄວາມຫວັ່ນໄຫວດັ່ງນີ້?

Verse 61

स्त्रिया ग्रहः कथं कार्यो पत्युरग्रे विशेषतः । कृत्वा सा गिरिजा तस्य नूनं फलमवाप्स्यति

ຍິງຄົນໜຶ່ງຈະກ້າຈັບຢຶດ ຫຼືອ້າງສິດໄດ້ແນວໃດ, ໂດຍສະເພາະຕໍ່ໜ້າຜົວຂອງນາງ? ຖ້າກິຣິຈາ (Girijā) ເຮັດຢ່າງນັ້ນຕໍ່ພຣະອົງ, ນາງຈະໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງກຳນັ້ນແນ່ນອນ.

Verse 62

तस्मात्सर्वे च मद्वीराः शृणुतादरतो वचः । कर्त्तव्यं सर्वथा युद्धं भावि यत्तद्भवत्विति

ດັ່ງນັ້ນ ວິລະຊົນຜູ້ກ້າຫານຂອງເຮົາທັງຫມົດ ຈົ່ງຟັງຄໍາຂອງເຮົາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ຈົ່ງເຮັດສົງຄາມໃຫ້ສໍາເລັດທຸກທາງ; ສິ່ງໃດທີ່ຖືກກໍານົດໄວ້ ຂໍໃຫ້ເກີດຂຶ້ນເທີດ.

Verse 63

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा शंकरो ब्रह्मन् नानालीलाविशारदः । विरराम मुनिश्रेष्ठ दर्शयंल्लौकिकीं गतिम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະສັງກະຣະ—ໂອ ພຣາຫມັນ—ຜູ້ຊໍານານໃນລີລາທິພະຫຼາຍປະການ ກໍຢຸດນິ່ງ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ພ້ອມທັງສະແດງການປະພຶດພາຍນອກແບບໂລກີຍະ.