Sarga 4

Verse 1

ह्रियमाणौ तु तौ दृष्ट्वा वैदेही रामलक्ष्मणौ।उच्चैस्स्वरेण चुक्रोश प्रगृह्य सुमहाजाभुजौ।।।।

ເມື່ອເຫັນພຣະຣາມ ແລະພຣະລັກສະມະນະຖືກລາກພາໄປ ນາງໄວເທຫີໄດ້ກອດພີ່ນ້ອງທັງສອງຜູ້ມີແຂນອັນແຂງກ້າ ແລະຮ້ອງໂຮດ້ວຍສຽງດັງສຸດ।

Verse 2

एष दाशरथी रामः सत्यवान् शीलवान् शुचिः।रक्षसा रौद्ररूपेण ह्रियते सहलक्ष्मणः।।3.4.2।।

ນີ້ແມ່ນພຣະຣາມ ພຣະຣາຊະບຸດຂອງທະສະຣະຖ—ຜູ້ສັດຊື່ ມີຈິດປະພຶດດີ ແລະບໍລິສຸດ—ກຳລັງຖືກຣາກສະສາຜູ້ມີຮູບອັນນ່າຢ້ານ ພາໄປ ພ້ອມກັບພຣະລັກສະມະນະ

Verse 3

मामृका भक्षयिष्यन्ति शार्दूलाद्वीपिनस्तथा।मां हरोत्सृज काकुत्स्थौ नमस्ते राक्षसोत्तम।।।।

“ຢູ່ນີ້ ຫມີປ່າ ແລະທັງເສືອກັບເສືອດາວ ຈະກິນຂ້າເສຍ. ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ຣາກສະສະ ຈົ່ງນຳຂ້າໄປ ແຕ່ຂໍປ່ອຍລູກຫຼານກະກຸດສະຖະທັງສອງນັ້ນ; ຂ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ທ່ານ”

Verse 4

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा वैदेह्या रामलक्ष्मणौ।वेगं प्रचक्रतुर्वीरौ वधे तस्य दुरात्मनः।।।।

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງນາງໄວເທຫີ ວິຣະບຸລຸດທັງສອງ ພຣະຣາມ ແລະ ພຣະລັກສະມະນະ ກໍລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມໄວ ເພື່ອສັງຫານຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນ

Verse 5

तस्य रौद्रस्य सौमित्रिः सव्यं बाहुं बभञ्ज ह।रामस्तु दक्षिणं बाहुं तरसा तस्य रक्षसः।।।।

ພຣະລັກສະມະນະ ບຸດແຫ່ງສຸມິຕຣາ ໄດ້ຫັກແຂນຊ້າຍຂອງຣາກສະສະຜູ້ດຸຮ້າຍນັ້ນ ແລະພຣະຣາມ ກໍດ້ວຍກຳລັງອັນວ່ອງໄວ ໄດ້ຫັກແຂນຂວາຂອງມັນ

Verse 6

स भग्नबाहुस्सविग्नो निपपाताशु राक्षसः।धरण्यां मेघसङ्काशो वज्रभिन्न इवाचलः।।।।

ເມື່ອແຂນທັງສອງຖືກຫັກ ຣາກສະນັ້ນກໍຕົກໃຈສັ່ນສະທ້ານ ແລ້ວລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນໃນທັນທີ; ມືດດັ່ງເມກ ແລະໃຫຍ່ໜັກ ປານພູທີ່ຖືກຟ້າຜ່າແຕກອອກ.

Verse 7

मुष्टिभिर्जानुभिः पद्भिः सूदयन्तौ तु राक्षसम्।उद्यम्योद्यम्य चाप्येनं स्थण्डिले निष्पिपेषतुः।।।।

ເຂົາທັງສອງຕີຣາກສະນັ້ນດ້ວຍກຳປັ້ນ ຫົວເຂົ່າ ແລະຕີນ; ຍົກຂຶ້ນຊ້ຳໆ ແລ້ວທຸບກົດບົດຂະຍີ້ລົງໃສ່ພື້ນດິນໂລ່ງ.

Verse 8

स विद्धो बहुभिर्बाणैः खङ्गाभ्यां च परिक्षतः।निष्पिष्टो बहुधा भूमौ न ममार स राक्षसः।।।।

ແມ່ນວ່າຖືກລູກທະນູຈຳນວນຫຼາຍທະລຸ ຖືກດາບສອງເລ່ມຟັນກວາດ ແລະຖືກບົດຂະຍີ້ຫຼາຍປະການໃນພື້ນດິນ ແຕ່ຣາກສະນັ້ນກໍຍັງບໍ່ຕາຍ.

Verse 9

तं प्रेक्ष्य रामः सुभृशमवध्यमचलोपमम्।भयेष्वभयदश्श्रीमानिदं वचनमब्रवीत्।।।।

ເມື່ອພຣະຣາມເຫັນເຂົາ—ດຸດດັ່ງພູເຂົາ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຖືກບາດເຈັບຢ່າງໜັກກໍຍັງຄ້າຍວ່າສັງຫານບໍ່ໄດ້—ພຣະຣາມຜູ້ມີສະຫງ່າຣາສີ ຜູ້ປະທານຄວາມອະໄພແລະຄວາມບໍ່ຢ້ານໃນຍາມອັນຕະລາຍ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້

Verse 10

तपसा पुरुषव्याघ्र राक्षसोऽयं न शक्यते।शस्त्रेण युधि निर्जेतुं राक्षसं निखनावहे।।।।

ໂອ ຜູ້ກ້າຫານດັ່ງເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ, ຣາກສະນີ້ອາໄສພະລັງຕະປະ ຈຶ່ງບໍ່ອາດຊະນະໄດ້ໃນສົງຄາມດ້ວຍອາວຸດ; ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈົ່ງຝັງອະສູຣນີ້ເຖີດ.

Verse 11

कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण।वनेऽस्मिन् सुमहच्छ्वभ्रं खन्यतां रौद्रवर्चसः।।।।

ລັກສະມະນະເອີຍ, ຈົ່ງຂຸດຫຼຸມອັນເລິກຫຼາຍໃນປ່ານີ້ ເພື່ອຣາກສະນີ້—ດຸຮ້າຍດັ່ງຊ້າງ ແລະສ່ອງປະກາຍດ້ວຍຣັດສະມີອັນນ່າຢ້ານ.

Verse 12

इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति।तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान्।।।।

ເມື່ອຕຣັດກັບລັກສະມະນະວ່າ “ຈົ່ງຂຸດຮອຍແຍກ (ຫຼຸມ) ເຖີດ” ພຣະຣາມຜູ້ມີພະລັງກໍຢືນກົດວິຣາທະ ໂດຍວາງພະບາດກົດທີ່ຄໍ ເພື່ອກັກໄວ້.

Verse 13

तच्छ्रुत्वा राघवेणोक्तं राक्षसः प्रश्रितं वचः।इदं प्रोवाच काकुत्थ्सं विराधः पुरुषर्षभम्।।।।

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງຣາຄະວະແລ້ວ, ຣາກສະວິຣາທະກໍກ່າວຕໍ່ກາກຸດສະຖະ—ຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດໃນຫມູ່ມະນຸດ—ດ້ວຍວາຈາອ່ອນນ້ອມ.

Verse 14

हतोऽस्मि पुरुषव्याघ्र शक्रतुल्यबलेन वै।मया तु पूर्वं त्वं मोहान्न ज्ञातः पुरुषर्षभ।।।।

ຂ້າພະເຈົ້າຖືກສັງຫານແລ້ວ ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ—ພະລັງຂອງທ່ານແທ້ຈິງດຸດດັ່ງສັກຣະ (ອິນທຣາ)। ໂອ ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດ ເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ຮູ້ຈັກທ່ານແຕ່ກ່ອນ

Verse 15

कौसल्यासुप्रजा राम तातस्त्वं विदितो मया।वैदेही च महाभागा लक्ष्मणश्च महायशाः।।।।

ໂອ ຣາມະ ບຸດຜູ້ປະເສີດຂອງນາງເກົາສັລຍາ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ—ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຈັກທ່ານແລ້ວ। ແລະ ໄວເທຫີ (ສີຕາ) ກໍເປັນນາງຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນຍິ່ງ; ລັກສະມະນະກໍມີກຽດຍົດອັນໃຫຍ່

Verse 16

अभिशापादहं घोरां प्रविष्टो राक्षसीं तनुम्।तुम्बुरुर्नाम गन्धर्वः शप्तो वैश्रवणेन ह।।।।

ເນື່ອງຈາກຄຳສາບ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ກາຍຣາກສະອັນນ່າຢ້ານນີ້। ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນຄັນທັຣວະນາມ ຕຸມບຸຣຸ ຜູ້ຖືກໄວສຣະວະນະ (ກຸເບຣ) ສາບ

Verse 17

प्रसाद्यमानश्च मया सोऽब्रवीन्मां महायशाः।यदा दाशरथी रामस्त्वां वधिष्यति संयुगे।तदा प्रकृतिमापन्नो भवान्स्वर्गं गमिष्यति।।।।

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າພະຍາຍາມຂໍໂທດເພື່ອໃຫ້ທ່ານເມດຕາ ທ່ານຜູ້ມີກຽດຍົດນັ້ນໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າວ່າ: “ເມື່ອຣາມະ ບຸດແຫ່ງທະສະຣະຖະ ສັງຫານເຈົ້າໃນສົງຄາມ ເມື່ອນັ້ນເຈົ້າຈະກັບຄືນສູ່ສະພາບແທ້ ແລະຈະໄປສູ່ສະຫວັນ”

Verse 18

अनुपस्थीयमानो मां स क्रुद्धो व्याजहार ह।इति वैश्रवणो राजा रम्भासक्तमुवाच ह।।।।

ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ເຂົ້າໄປຮັບໃຊ້ຢູ່ໃກ້ຊິດ ທ່ານນັ້ນກໍໂກດ ແລະໄດ້ກ່າວດັ່ງນີ້—ພຣະຣາຊາ ໄວສຣະວະນະ (ກຸເບຣ) ໄດ້ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າ ເນື່ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າຫຼົງໃນນາງ ຣັມພາ

Verse 19

तव प्रसादान्मुक्तोऽहमिहशापात्सुदारुणात्।भुवनं स्वं गमिष्यामि स्वस्ति वोऽस्तु परन्तप।।।।

ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົ້ນຈາກຄຳສາບອັນນ່າຢ້ານຢິ່ງນີ້ແລ້ວ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປສູ່ທາມຂອງຕົນ; ຂໍໃຫ້ຄວາມສະຫວັດດີແລະສິຣິມົງຄຸນຈົ່ງມີແກ່ທ່ານ ໂອ ຜູ້ເຜົາຜານສັດຕູ

Verse 20

इतो वसति धर्मात्मा शरभङ्गः प्रतापवान्।।।।अध्यर्धयोजने तात महर्षिस्सूर्यसन्निभः।तं क्षिप्रमधिगच्छ त्वं स ते श्रेयोऽभिधास्यति।।।।

ບໍ່ໄກຈາກນີ້ ມີພຣະລະສີ ສະຣະພັງຄະ ຜູ້ມີທຳເປັນຈິດ ແລະມີອານຸພາບແຫ່ງຕະບະ ພຳນັກຢູ່

Verse 21

इतो वसति धर्मात्मा शरभङ्गः प्रतापवान्।।3.4.20।।अध्यर्धयोजने तात महर्षिस्सूर्यसन्निभः।तं क्षिप्रमधिगच्छ त्वं स ते श्रेयोऽभिधास्यति।।3.4.21।।

ລູກເອີຍ ມະຫາລະສີນັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງພຣະອາທິດ ພຳນັກຢູ່ຫ່າງຈາກນີ້ໜຶ່ງໂຍຊະນະກັບເຄິ່ງ. ຈົ່ງໄປຫາທ່ານໂດຍໄວ; ທ່ານຈະປະກາດໃຫ້ເຈົ້າຮູ້ສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແທ້ແກ່ເຈົ້າ

Verse 22

अवटे चापि मां राम प्रक्षिप्य कुशली व्रज।रक्षसां गतसत्त्वानामेष धर्मस्ससनातनः।अवटे ये निधीयन्ते तेषां लोकास्सनातनाः।।।।

ໂອ ພຣະຣາມ ຈົ່ງໂຍນຂ້າພະເຈົ້າລົງໃນຫຼຸມ ແລ້ວເດີນທາງຕໍ່ໄປໂດຍປອດໄພ. ສຳລັບຣາກສະສາຜູ້ສິ້ນຊີວິດ ນີ້ແມ່ນທຳອັນສະນາຕະນະ: ຜູ້ທີ່ຖືກວາງໄວ້ໃນຫຼຸມ ຈະໄດ້ບັນລຸໂລກອັນຍືນຍົງ

Verse 23

एवमुक्त्वा तु काकुत्थ्सं विराधश्शरपीडितः।बभूव स्वर्गसम्प्राप्तो न्यस्तदेहो महाबलः।।।।

ເມື່ອໄດ້ກ່າວດັ່ງນັ້ນແກ່ເຈົ້າຊາຍກາກຸດສະຖະແລ້ວ ວີຣາທະຜູ້ມີພະລັງຫຼາຍ ຖືກລູກສອນທະລຸ ກໍລະທິ້ງກາຍ ແລະໄດ້ບັນລຸສະຫວັນ

Verse 24

तच्छ्रुत्वा राघवो वाक्यं लक्ष्मणं व्यादिदेश ह।कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण।।।।वनेऽस्मिन् सुमहच्छ्वभ्रं खन्यतां रौदकर्मणः।इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति।तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान्।।।।

ເມື່ອຣາຆະວະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ກໍສັ່ງພຣະລັກສະມະນະວ່າ: “ລັກສະມະນະເອີຍ ສຳລັບຣາກສະສະຜູ້ນ່າຢ້ານນີ້—ດຸຈຊ້າງຄຸ້ມຄັ່ງ—…”

Verse 25

तच्छ्रुत्वा राघवो वाक्यं लक्ष्मणं व्यादिदेश ह।कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण।।3.4.24।।वनेऽस्मिन् सुमहच्छ्वभ्रं खन्यतां रौदकर्मणः।इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति।तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान्।।3.4.25।।

“ໃນປ່ານີ້ ຈົ່ງຂຸດຫຼຸມໃຫຍ່ຫຼາຍ ສຳລັບຜູ້ກະທຳກຳອັນນ່າຢ້ານນີ້” ເມື່ອກ່າວແກ່ພຣະລັກສະມະນະແລ້ວ ພຣະຣາມຜູ້ກ້າຫານກໍຢືນໝັ້ນ ເຫຍັບກົດວີຣາທະໄວ້ ໂດຍວາງພະບາດລົງເທິງຄໍ

Verse 26

ततः खनित्रमादाय लक्ष्मणश्श्वभ्रमुत्तमम्।अखनत्पार्श्वतस्तस्य विराधस्य महात्मनः।।।।

ຕໍ່ມາ ພຣະລັກສະມະນະໄດ້ຖືຈອບຂຶ້ນ ແລ້ວຂຸດຫຼຸມອັນດີຍິ່ງ ຢູ່ຂ້າງກາຍຂອງວີຣາທະຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່

Verse 27

तं मुक्तकण्ठंनिक्षिप्य शङ्कुकर्णं महास्वनम्।विराधं प्राक्षिपच्छ्वभ्रे नदन्तं भैरवस्वनम्।।।।

ເມື່ອປ່ອຍການກົດທີ່ຄໍຂອງມັນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍໂຍນວີຣາທະ—ຜູ້ມີຫູແຫຼມ ແລະສຽງດັງກ້ອງ—ລົງໃນຫຼຸມ ໃນຂະນະທີ່ມັນຮ້ອງຄຳຮາມດ້ວຍສຽງນ່າສະພຶງ

Verse 28

तमाहवे दारुणमाशुविक्रमौ स्थिरावुभौ संयति रामलक्ष्मणौ।मुदान्वितौ चिक्षिपतुर्भयावहं नदन्तमुत्क्षिप्य बिले तु राक्षसम्।।।।

ໝັ້ນຄົງໃນສົງຄາມ ແລະວ່ອງໄວໃນການກະທຳ ພຣະຣາມ ແລະ ພຣະລັກສະມະນະ ທັງສອງ ດ້ວຍປີຕິອັນນ່າຢ້ານ ໄດ້ຍົກຣາກສະສະຜູ້ນ່າສະພຶງກົວທີ່ຮ້ອງຄຳຮາມໃນສຶກ ແລ້ວໂຍນລົງໃນຫຼຸມ

Verse 29

अवध्यतां प्रेक्ष्य महासुरस्य तौ शितेन शस्त्रेण तदा नरर्षभौ।समर्थ्य चात्यर्थविशारदावुभौ बिले विराधस्य वधं प्रचक्रतुः।।।।

ເມື່ອເຫັນວ່າ ມະຫາອະສຸຣະນັ້ນ ບໍ່ອາດຖືກສັງຫານໄດ້ດ້ວຍວິທີທົ່ວໄປ ສອງວິຣະບຸລຸດ—ຜູ້ຊ່ຽວຊານຢ່າງຍິ່ງ—ຈຶ່ງພິຈາລະນາ ແລ້ວໃຊ້ອາວຸດຄົມ ສຳເລັດການສັງຫານວິຣາຘະໃນຫຼຸມ

Verse 30

स्वयं विराधेन हि मृत्युरात्मनः प्रसह्य रामेण यथार्थमीप्सितः।निवेदितः काननचारिणा स्वयं न मे वधः शस्त्रकृतो भवेदिति।।।।

ແທ້ຈິງ ວິຣາທະເອງ—ຜູ້ພະເນຈອນໃນປ່າ—ໄດ້ເຜີຍຄວາມຈິງວ່າ ພຣະຣາມປາຖະໜາຈະບັງຄັບໃຫ້ຄວາມຕາຍມາເຖິງຕົນ ແຕ່ກ່າວວ່າ “ການຂ້າຂ້ອຍດ້ວຍອາວຸດ ບໍ່ອາດເປັນໄປໄດ້.”

Verse 31

तदेव रामेण निशम्य भाषितं कृता मतिस्तस्य बिलप्रवेशने।बिलं च रामेणातिबलेन रक्षसा प्रवेश्यमानेन वनं विनादितम्।।।।

ເມື່ອພຣະຣາມໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ກໍຕັ້ງໃຈຈະນຳເຂົາໄປສົ່ງລົງຫຼຸມ; ແລະໃນຂະນະທີ່ຣາກສະຜູ້ແຂງແຮງຢ່າງຍິ່ງ ຖືກພຣະຣາມຜູ້ມີພະລະກຳລັງຫຼາຍບັງຄັບໃຫ້ເຂົ້າໄປ ປ່າທັງປວງກໍກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງຮ້ອງຂອງເຂົາ.

Verse 32

प्रहृष्टरूपाविव रामलक्ष्मणौ विराधमुर्व्या प्रदरे निहत्य तौ।ननन्दतुर्वीतभयौ महावने शिलाभिरन्तर्दधतुश्च राक्षसम्।।।।

ພຣະຣາມ ແລະ ພຣະລັກສະມະນ ດຸດດັ່ງສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຄວາມປິຕິ ໄດ້ສັງຫານວິຣາທະ ແລ້ວໂຍນລົງໃນຮອຍແຍກແຫ່ງພື້ນດິນ; ໃນມະຫາປ່ານັ້ນ ທັງສອງປາສະຈາກຄວາມຢ້ານ ໄດ້ກົບຝັງຣາກສະດ້ວຍຫີນທັງຫຼາຍ

Verse 33

ततस्तु तौ काञ्चनचित्रकार्मुकौ निहत्य रक्षः परिगृह्य मैथिलीम्।विजह्रतु स्तौ मुदितौ महावने दिवि स्थितौ चन्द्रदिवाकराविव।।।।

ຕໍ່ມາ ຫຼັງຈາກສັງຫານຣາກສະນັ້ນ ທັງສອງຜູ້ຖືຄັນທະນູວິຈິດປະດັບຄໍາ ໄດ້ນໍານາງໄມຖິລີໄປດ້ວຍ ແລ້ວພາກັນເດີນທ່ອງທ່ຽວດ້ວຍຄວາມປິຕິໃນມະຫາປ່າ ດຸດດັ່ງພຣະຈັນ ແລະ ພຣະອາທິດ ສະຖິດຢູ່ເທິງນະພາ