Adhyaya 12

Verse 1

शौनक उवाच । केन पुण्येन भो सूत चान्येन गतपातकः । नरो याति हरेः स्थानं तद्वदस्वानुकंपया

ເຊົານະກະກ່າວວ່າ: “ໂອ ສູຕະ, ດ້ວຍບຸນກຳໃດ ແລະດ້ວຍວິທີອື່ນໃດ ມະນຸດຜູ້ພົ້ນບາບຈຶ່ງໄດ້ເຖິງທີ່ປະທັບຂອງພຣະຫຣິ? ຂໍທ່ານເວົ້າດ້ວຍຄວາມເມດຕາ”

Verse 2

सूत उवाच । ब्राह्मणस्य धनैः प्राणान्प्राणैर्वापि द्विजोत्तम । रक्षां करोति यो मर्त्यो विष्णुलोकं स गच्छति

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ, ມະນຸດຜູ້ໃດປົກປ້ອງພຣາຫມະນ ບໍ່ວ່າດ້ວຍຊັບສິນ ຫຼືແມ່ນດ້ວຍຊີວິດຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປສູ່ໂລກຂອງພຣະວິສະນຸ”

Verse 3

पुरा राजा दीननाथो द्वापरे संज्ञके युगे । आसीदपुत्रो बलवान्वैष्णवः स तु याजकः

ໃນການກ່ອນ ໃນຍຸກທວາປະຣະ ມີພະຣາຊານາມ ດີນະນາຖະ. ພຣະອົງມີພະລັງແຕ່ບໍ່ມີພະຣາຊະບຸດ; ເປັນໄວສະນະວະ ຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະວິດສະນຸ ແລະເປັນຍາຊະກະ ຜູ້ປະກອບຍັດຍະດ້ວຍ.

Verse 4

एकदा गालवं राजा पप्रच्छ विनयान्वितः । केन पुण्येन जायेत पुत्रो वै करुणार्णव

ຄັ້ງໜຶ່ງ ພະຣາຊາໄດ້ຖາມ ພຣະມຸນີ ກາລະວະ ດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມວ່າ: “ດ້ວຍບຸນກຳໃດ ຈຶ່ງຈະໄດ້ພະຣາຊະບຸດ ຜູ້ເປັນດັ່ງມະຫາສະມຸດແຫ່ງກະຣຸນາ?”

Verse 5

वदस्व मुनिशार्दूल करिष्यामि तवाज्ञया । येषां नृणां नास्ति सुतो जीवनं हि निरर्थकम्

ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງມຸນີທັງຫຼາຍ ດັ່ງເສືອຜູ້ກ້າ, ຂໍໃຫ້ກ່າວເຖີດ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະຕິບັດຕາມອາຊະນາຂອງທ່ານ. ຜູ້ໃດບໍ່ມີລູກຊາຍ ຊີວິດຍ່ອມໄຮ້ເປົ້າໝາຍແທ້.

Verse 6

गालव उवाच । राजन्शृणुष्वावहितो यत्पृष्टोऽस्मि तवाग्रतः । कथयामि समासेन पुत्रस्योद्भवकारणम्

ກາລະວະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ. ເມື່ອພຣະອົງຖາມຂ້າພະເຈົ້າຕໍ່ໜ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໂດຍຫຍໍ້ເຖິງເຫດແຫ່ງການເກີດຂອງລູກຊາຍ.

Verse 7

क्रतुं च नरमेधाख्यं कुरुष्व राजसत्तम । तदा ते संततिः स्याद्वै सर्वलक्षणसंयुता

ແລະຈົ່ງປະກອບ ກຣະຕຸ (ຍັດຍະ) ທີ່ເອີ້ນວ່າ ນະຣະເມທະ, ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ; ແລ້ວແທ້ຈິງ ພຣະອົງຈະໄດ້ສັນຕະຕິ ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ.

Verse 8

राजोवाच । नरमेधं महायज्ञं यज्ञानां प्रवरं द्विज । कीदृशं नरमानीय करिष्यामि गुरो वद

ກະສັດກ່າວວ່າ: “ໂອ ທະວິຊະ, ນະຣະເມທະ ແມ່ນມະຫາຍັດ ເປັນຍັດອັນສູງສຸດໃນບັນດາຍັດ. ຂ້າພະເຈົ້າຄວນນຳຊາຍແບບໃດມາເພື່ອຖວາຍແລະປະກອບຍັດນີ້? ຂໍອາຈານຈົ່ງບອກ”

Verse 9

गालव उवाच । सुंदरांगः सुवदनः समस्तशास्त्रविद्भवेत् । सत्कुले यदि जातः स तदा यज्ञाय कल्पते

ກາລະວະກ່າວວ່າ: “ຜູ້ໃດຮ່າງກາຍງາມ ໃບໜ້າຜ່ອງໃສ ແລະຮູ້ຊຳນານໃນຊາສະຕຣະທັງປວງ; ຖ້າເກີດໃນຕະກູນດີ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເໝາະສົມສຳລັບຍັດ”

Verse 10

अंगहीनः कृष्णवर्णो मूर्खो योग्यो भवेन्नहि । इत्युक्ते गालवे विप्र स राजा मनुजेश्वरः

“ຜູ້ໃດຂາດອະວະຍະວະ ຜິວຄ່ຳ ແລະໂງ່ເຂົາ ຍ່ອມບໍ່ເໝາະສົມ” ເມື່ອກາລະວະກ່າວດັ່ງນີ້ ໂອ ພຣາຫມະນ, ກະສັດຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດກໍ (ຕອບ)

Verse 11

प्रेषयामास दूतांश्च कथयित्वा मुनेर्वचः । द्रविणं बहु दत्वा च गालवप्रमुखान्द्विजान्

ພຣະອົງໄດ້ສົ່ງທູດທັງຫຼາຍໄປ ໂດຍຖ່າຍທອດຖ້ອຍຄຳຂອງມຸນີ; ແລະໄດ້ຖວາຍທຣັບສິນຫຼາຍມາກ ພ້ອມທັງຍົກຍ້ອງບູຊາທະວິຊະທັງຫຼາຍ ມີກາລະວະເປັນປະທານ ຕາມຄວນແກ່ທ່ານ

Verse 12

इति श्रीपाद्मे महापुराणे सूतशौनकसंवादे ब्रह्मखंडे ब्राह्मणपालनं । नाम द्वादशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ ສຣີປັດມະ ມະຫາປຸຣານະ, ໃນບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ສູຕະ ແລະ ເຊົານະກະ, ພາຍໃນ ພຣະຫມະຂັນຑະ, ບົດທີສິບສອງ ຊື່ “ພຣາຫມະນະ-ປາລະນະ” (ການຄຸ້ມຄອງພຣາຫມະນ) ກໍສຳເລັດລົງ

Verse 13

ग्रामे ग्रामे द्विजश्रेष्ठ पत्तनेऽपि समाहिताः । कुत्रापि न प्राप्तवंतो गता जनपदं ततः

ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ ພວກເຂົາຄົ້ນຫາຢ່າງຕັ້ງໃຈ ທັງບ້ານຕໍ່ບ້ານ ແລະໃນເມືອງດ້ວຍ; ແຕ່ບໍ່ພົບເລີຍ ຈຶ່ງອອກຈາກແຄວ້ນນັ້ນໄປ

Verse 14

नाम्ना दशपुरं विप्र प्रकीर्णं गुणिभिर्द्विजैः । यत्र नारीः सुकेशीश्च मृगशावक चक्षुषः

ໂອ ວິປຣະ ມີນະຄອນໜຶ່ງຊື່ ທະສະປຸຣະ ເຕັມໄປດ້ວຍທະວິຊະຜູ້ມີຄຸນທຳ; ທີ່ນັ້ນ ນາງທັງຫຼາຍຜົມງາມ ແລະຕາດຸຈລູກກວາງ

Verse 15

दृष्ट्वा मुह्यंति पुरुषाश्चंद्रमुख्यश्च ता यतः । तस्मिन्पुरे मनोरम्ये कृष्णदेव इति द्विजः

ເມື່ອເຫັນນາງເຫຼົ່ານັ້ນ ຊາຍທັງຫຼາຍ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ຜູ້ໜ້າດຸຈດວງຈັນ—ກໍຫຼົງລືມຕົນ ໃນນະຄອນອັນງາມນັ້ນ ມີທະວິຊະນາມ ກຣິສນະເທວະ

Verse 16

आसीत्पुत्रैस्त्रिभिः सार्द्धं भार्यया च सुशीलया । वैष्णवः प्रियवादी च विष्णुपूजारतः सदा

ລາວຢູ່ຮ່ວມກັບພັນລະຍາຜູ້ມີຈິດດີ ແລະລູກຊາຍສາມຄົນ ລາວເປັນໄວສະນະວະ ວາຈາອ່ອນຫວານ ແລະອຸທິດຕົນບູຊາພຣະວິສນຸຢູ່ເສມອ

Verse 17

साग्निकः पितृभक्तश्च वैष्णवानां प्रियंकरः । प्रार्थनां चक्रुरथ ते राज्ञो दूता द्विजोत्तमम्

ທູດຂອງພຣະຣາຊາເຫຼົ່ານັ້ນ—ຜູ້ຮັກສາໄຟສັກສິດ ຜູ້ພັກດີຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ ແລະເປັນທີ່ຮັກຂອງໄວສະນະວະ—ໄດ້ກ່າວຄຳອ້ອນວອນຕໍ່ທະວິຊະຜູ້ສູງສຸດ

Verse 18

पुत्रं देहीति देहीति वद ब्राह्मणसत्तम । नास्ति राज्ञो द्विजश्रेष्ठ पुत्रः संतापनाशनः

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຈົ່ງກ່າວວ່າ ‘ຂໍປະທານບຸດ—ຂໍປະທານບຸດ’ ໂອ ທະວິຊະຜູ້ສູງ ພຣະຣາຊາບໍ່ມີບຸດຜູ້ຈະດັບທຸກໂສກໄດ້

Verse 19

तदर्थं नरमेधाख्ये यज्ञेभव स दीक्षितः । नेष्यामस्तव पुत्रं वै बलिं दातुं महाक्रतौ

ເພື່ອເຫດນັ້ນ ຈົ່ງຮັບດິກຊາເຂົ້າສູ່ຍັດຍະທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ນະຣະເມທະ’ ໃນມະຫາກຣະຕຸ ພວກເຮົາຈະນຳບຸດຂອງເຈົ້າໄປແທ້ ເພື່ອຖວາຍເປັນບະລິ

Verse 20

सुवर्णानां चतुर्लक्षं ब्रह्मन्नय समाहितः । सुखेन यदि दातव्यो नो पुत्रः पुत्रलालसात्

ໂອ ພຣາຫມັນ ຈົ່ງສະຫງົບຈິດໃຫ້ໝັ້ນ ແລ້ວນຳຄຳສີ່ແສນມາ ຄວນໃຫ້ດ້ວຍໃຈຍິນດີ ແລະດ້ວຍຄວາມຜ່ອນຄາຍ—ບໍ່ແມ່ນເພາະຄວາມຢາກໄດ້ບຸດ

Verse 21

तदा बलेन नेष्यामो राजाज्ञाकारिणो वयम् । दूतानां वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणौ शोकविह्वलौ

ແລ້ວພວກເຮົາຈະນຳໄປດ້ວຍກຳລັງ; ພວກເຮົາແມ່ນຜູ້ປະຕິບັດພຣະບັນຊາຂອງພຣະຣາຊາ ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳທູດ ພຣາຫມັນທັງສອງກໍຖືກຄວາມໂສກຄອບງຳ

Verse 22

अभूतां विगतप्राणाविव संशयमानसौ । किं धनेन सुवर्णेन जीवनेनापि सद्मना । प्रोवाचेदं वचः सोऽपि ब्राह्मणो राजपूरुषान्

ໃຈຂອງພວກເຂົາເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສົງໄສ ດັ່ງວ່າເຫດການບໍ່ແທ້ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ—ປານດັ່ງຊີວິດຈະຫຼຸດລົງ ແລ້ວພຣາຫມັນນັ້ນກ່າວຕໍ່ຄົນຂອງພຣະຣາຊາວ່າ “ຊັບສິນແລະຄຳ ຫຼືແມ່ນຊີວິດ ແລະເຮືອນ ຈະມີປະໂຫຍດອັນໃດ?”

Verse 23

ब्राह्मण उवाच । यदि दूताः समानेतुं पुत्रं शोकतमोपहम् । आगता निश्चितं यूयं शृणुध्वं वचनं मम

ພຣາຫມັນເວົ້າວ່າ: “ຖ້າພວກເຈົ້າມາເປັນທູດຈິງໆ ເພື່ອນໍາລູກຊາຍຂອງຂ້າ—ຜູ້ລົບລ້າງຄວາມໂສກອັນເລິກທີ່ສຸດ—ກັບຄືນ ກໍແນ່ນອນວ່າພວກເຈົ້າມາດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈນັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງຟັງຄໍາຂອງຂ້າ”

Verse 24

स्थित्वा पृथिव्यां को भ्रष्टां राजाज्ञां कर्तुमिच्छति । पुत्रं हित्वा किंतु यूयं वृद्धं मां नयत द्विजम्

ຢູ່ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ໃດຈະປາຖະໜາປະຕິບັດພຣະບັນຊາຂອງກະສັດທີ່ຫຼົງທາງ? ແຕ່ພວກເຈົ້າກັບປະຖິ້ມລູກຊາຍຂອງຂ້າ ແລ້ວນໍາຂ້າ—ດວິຊະຜູ້ເຖົ້າ—ໄປ, ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ

Verse 25

इति तस्य वचः श्रुत्वा दूताः क्रोधसमन्विताः । बलात्कारेण तद्गेहे सुवर्णानि च तत्यजुः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງເຂົາ ພວກທູດກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ; ແລ້ວໃຊ້ກໍາລັງໂຍນຄໍາທອງເຂົ້າໃນເຮືອນນັ້ນ

Verse 26

यदा नेतुं मनश्चक्रुस्तत्पुत्रं किल ते क्रुधा । बद्धांजलिपुटोभूत्वा रुदन्प्रोवोच स द्विजः

ເມື່ອພວກເຂົາໂກດແລະຕັ້ງໃຈຈະນໍາລູກຊາຍນັ້ນໄປ ພຣາຫມັນນັ້ນກໍປະນົມມືຂໍອ້ອນວອນ ພ້ອມນ້ໍາຕາໄຫຼ ແລ້ວເວົ້າຂຶ້ນ

Verse 27

पुत्राणां ज्येष्ठपुत्रं मे हित्वान्यं पुत्रमुत्तमम् । नयतेति वचो वक्तुं वक्त्रेनायाति हे जनाः

“ປະຖິ້ມລູກຊາຍຄົນໃຫຍ່ຂອງຂ້າ ແລ້ວນໍາລູກຊາຍອື່ນ—ຜູ້ດີຍິ່ງ—ໄປ” ໂອ ປະຊາຊົນ, ຄໍາເຊັ່ນນີ້ມາຮອດປາກຂ້າໃຫ້ເວົ້າອອກ

Verse 28

द्विजस्य वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणीं रुदतीं सतीम् । प्रोचुर्दूताः कनीयांसं पुत्रं देहीति सत्तम

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງທະວິຊະ ແລະເຫັນນາງພຣາຫມະນີຜູ້ມີສິນທຳກໍາລັງຮ້ອງໄຫ້ ບັນດາທູດຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ໂອ ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດ ຈົ່ງມອບລູກຊາຍຄົນນ້ອຍໃຫ້ເຮົາ”

Verse 29

तेषामिति वचः श्रुत्वा ब्राह्मणी भूमितस्तदा । पपात वात्यया सार्द्धं रंभेव भृशदुःखिनी

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ນາງພຣາຫມະນີກໍລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນໃນທັນທີ ດ້ວຍຄວາມໂສກອັນແຮງກ້າ ດຸຈຣຳພາ ປານດັ່ງຖືກລົມວຽນພັດກະຊາກ

Verse 30

मुद्गरं सा समादाय मौलौ चाताडयद्बलात् । कनिष्ठं मत्सुतं दूता नापि दास्यामि सर्वथा

ນາງຈັບຄ້ອນຫນັກໄວ້ ແລ້ວຟາດລົງທີ່ສີສະຢ່າງແຮງ ພ້ອມກ່າວວ່າ “ໂອ ທູດເອີຍ ເຮົາຈະບໍ່ມອບລູກຊາຍຄົນນ້ອຍສຸດຂອງເຮົາເດັດຂາດ”

Verse 31

एतस्मिन्समये विप्र विप्रस्य मध्यमः सुतः । प्रोवाच विनयाविष्टः प्रणम्य पितरौ रुदन्

ໃນເວລານັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນ໌ ລູກຊາຍຄົນກາງຂອງພຣາຫມະນ໌ນັ້ນ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ໄດ້ກາບພໍ່ແມ່ ແລ້ວກ່າວທັງນ້ຳຕາ

Verse 32

माता यदि विषं दद्यात्पित्रा विक्रीयते सुतः । राजा हरति सर्वस्वं कस्तत्र पालको भवेत्

ຖ້າແມ່ໃຫ້ພິດ ຖ້າພໍ່ຂາຍລູກຊາຍ ແລະຖ້າກະສັດຍຶດຊັບທັງປວງ—ໃນສະພາບເຊັ່ນນັ້ນ ໃຜຈະເປັນຜູ້ປົກປ້ອງແທ້ໄດ້

Verse 33

इत्युक्त्वा तत्सुतो मूर्ध्ना प्रणम्य पितरौ सह । दूतैर्जगाम त्वरितै राज्ञोऽस्य दीक्षितस्य च

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ບຸດນັ້ນໄດ້ກົ້ມຫົວກາບນົບພໍ່ແມ່ທັງສອງ; ແລ້ວກໍຮີບອອກເດີນທາງພ້ອມທູດຜູ້ວ່ອງໄວ—ໄປຫາພະຣາຊາ ແລະຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບພິທີດີກສາແລ້ວ।

Verse 34

अथ तौ ब्राह्मणौ पुत्रविच्छेदक्लिष्टमानसौ । रुदित्वा च रुदित्वा च अंधभावं प्रजग्मतुः

ຕໍ່ມາ ພຣາຫມັນທັງສອງ ຜູ້ມີໃຈທຸກທ້ອນເນື່ອງຈາກການພັດພາກຈາກບຸດ ໄດ້ຮ້ອງໄຫ້ຊ້ຳໆ; ແລ້ວທ້າຍທີ່ສຸດກໍຕົກຢູ່ໃນພາວະຕາບອດ।

Verse 35

अथ ते पथ्यगच्छंत विश्वामित्रमुनेः किल । आश्रमं शिष्ययुक्तं च सेवितं मृगशावकैः

ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາໄດ້ເດີນທາງຕໍ່ໄປຕາມທາງ ແລະກ່າວກັນວ່າ ໄດ້ເຖິງອາສຣົມຂອງ຤ິສີວິສວາມິດຣະ—ມີສິດສະຫຼຸບລ້ອມ ແລະມີລູກກວາງນ້ອຍໆ ມາຄຸ້ນເຄີຍຢູ່ເປັນນິດ।

Verse 36

स मुनी राजपुरुषान्दृष्ट्वा पप्रच्छ सादरम् । के यूयं हो कुत्र गता यथाका वृत्तिरुच्यताम्

ເມື່ອມຸນີເຫັນຄົນຂອງພະຣາຊາ ກໍຖາມດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບວ່າ: “ພວກເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ໄປໃສມາ? ຈົ່ງເລົ່າເຫດການໃຫ້ຊັດເຈນຕາມຄວາມເປັນຈິງ.”

Verse 37

राजदूता ऊचुः । शृणुष्वावहितो विप्र राज्ञः पुत्रो न जायते । तदर्थं नरमेधाख्ये यज्ञे राजा सुदीक्षितः

ທູດຂອງພະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ຂໍທ່ານວິປຣ (ພຣາຫມັນ) ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ; ພະຣາຊາຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບພຣະຣາຊບຸດ. ເພາະເຫດນັ້ນ ພະອົງຈຶ່ງໄດ້ຮັບພິທີດີກສາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເພື່ອຍັດຍະນາມ ‘ນຣເມທ’.”

Verse 38

नयामस्तत्र बल्यर्थमिमं ब्राह्मणपुत्रकम् । इति तेषां वचः श्रुत्वा स विप्रः सदयोऽभवत्

“ພວກເຮົາຈະນຳລູກຊາຍພຣາຫມັນນີ້ໄປທີ່ນັ້ນ ເພື່ອເປັນບະລີບູຊາ।” ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ວິປຣະກໍເກີດເມດຕາກະລຸນາເຕັມໃຈ।

Verse 39

प्राणा ममापि गच्छंतु सुखी भवतु बालकः । बालकार्थे द्विजार्थे च स्वाम्यर्थे ये जना इह

ໃຫ້ລົມຫາຍໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າຈະຈາກໄປກໍຕາມ—ຂໍໃຫ້ເດັກນ້ອຍມີຄວາມສຸກເຖີດ। ຜູ້ໃດໃນນີ້ກະທຳເພື່ອເດັກ, ເພື່ອພຣາຫມັນ, ແລະເພື່ອນາຍຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນຄວນແກ່ການນັບຖືບູຊາ।

Verse 40

त्यजन्ति तृणवत्प्राणांस्तेषां लोकाः सनातनाः । विमृश्येति मुनिः स्वांते स प्रोवाच द्विजर्षभः

ຜູ້ໃດສະລະຊີວິດດັ່ງຫຍ້າຟາງ ສຳລັບຜູ້ນັ້ນມີໂລກອັນນິລັນດອນ। ເມື່ອພິຈາລະນາໃນໃຈດັ່ງນີ້ແລ້ວ ມຸນີຈຶ່ງກ່າວວ່າ—ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ!

Verse 41

यज्ञे बलिं समादातुमिमं ब्राह्मणबालकम् । हित्वा मां नयथाथाशु ह्ययं बालक उत्तमः

ເພື່ອຮັບບະລີໃນພິທີຍັດຍະ ຈົ່ງນຳເດັກບຸດພຣາຫມັນນີ້ໄປເຖີດ। ປະຖິ້ມຂ້າພະເຈົ້າໄວ້ ແລ້ວນຳເຂົາໄປໃນທັນທີ ເພາະເດັກນີ້ເປັນຜູ້ດີຍິ່ງ।

Verse 42

संसारे जन्मसंप्राप्य न लब्धं सुखमत्र च । अनेन बालकेनापि मरिष्यति कथं त्वयम्

ເກີດມາໃນສັງສາຣ ທີ່ນີ້ບໍ່ພົບຄວາມສຸກແທ້ເລີຍ। ແມ່ນແຕ່ເດັກນ້ອຍນີ້ກໍຈະຕາຍ—ແລ້ວເຈົ້າຈະຫຼົບພົ້ນຄວາມຕາຍໄດ້ແນວໃດ?

Verse 43

आगतेऽस्मिन्गृहाद्दूताः पितरावस्य दुःखितौ । हतभाग्यौ गतो नूनं यमस्येव गृहं प्रति

ເມື່ອບັນດາທູດມາຮອດເຮືອນນີ້ ພໍ່ແມ່ທັງສອງກໍເສົ້າໂສກຫນັກ: “ອະນິຈຈາ, ພວກເຮົາຊ່າງອັບໂຊກ—ເຂົາຄົງໄປສູ່ທຳຂອງພຣະຍົມ ເທວະແຫ່ງຄວາມຕາຍແລ້ວ”

Verse 44

एवं तस्य वचः श्रुत्वा दूताः प्रोचुरथ द्विजम् । भूपालस्य विनाज्ञां वै दीननाथस्य भूसुर

ເມື່ອໄດ້ຟັງຄໍາຂອງລາວແລ້ວ ທູດທັງຫຼາຍກໍກ່າວຕໍ່ພຣາຫມັນວ່າ: “ໂອ ພູສຸຣະ ຜູ້ເປັນດັ່ງເທວະໃນແຜ່ນດິນ ການນີ້ຈະເຮັດໄດ້ກໍແຕ່ດ້ວຍອະນຸຍາດຂອງພຣະຣາຊາ ດີນານາຖ”

Verse 45

नेतुं त्वां पलितं प्राज्ञ नेष्यामो हि कथं वयम् । एवमुक्त्वा च ते दूता जग्मू राज्ञः पुरीं तदा

“ໂອ ທ່ານຜູ້ປຣາຊະ ທ່ານຊະລາແລະມີປັນຍາ ພວກເຮົາຈະນໍາທ່ານໄປໄດ້ແນວໃດ?” ເວົ້າແລ້ວ ທູດເຫຼົ່ານັ້ນກໍໄປຍັງນະຄອນຂອງພຣະຣາຊາ

Verse 46

स मुनिर्दूतसंघैश्च गतवान्यज्ञमंदिरम् । राजानं कथयामासुर्दूता विप्रस्य चेष्टितम्

ມຸນີນັ້ນພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ທູດໄດ້ໄປຍັງມະນະດົບພິທີຍັດຍະ; ແລະທູດທັງຫຼາຍໄດ້ທູນລາຍງານແກ່ພຣະຣາຊາເຖິງການປະພຶດຂອງພຣາຫມັນ

Verse 47

तच्छ्रुत्वाशंकितमनाः प्रोवाचेदं वचः स तम् । मुने यद्यपि मे यज्ञे कृते पुत्रो भविष्यति

ເມື່ອໄດ້ຍິນເຊັ່ນນັ້ນ ໃຈຂອງລາວກໍຫວັ່ນວິຕົກ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ມຸນີວ່າ: “ໂອ ມຸນີ, ແມ່ນແຕ່ມີຄໍາກ່າວວ່າ ເມື່ອຂ້ອຍປະກອບພິທີຍັດຍະສໍາເລັດ ບຸດຊາຍຈະເກີດແກ່ຂ້ອຍ…”

Verse 48

बलिं विनापि भो ब्रह्मन्तदा विप्रसुतं नय

ໂອ ພຣາຫມັນ! ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີບະລິ (ເຄື່ອງບູຊາ) ກໍຈົ່ງນຳລູກຊາຍຂອງວິປຣະນັ້ນໄປເຖີດ।

Verse 49

मुनिरुवाच । यज्ञे त्वया कृते राजन्महापुत्रो भविष्यति । अत्र ते संशयो मा भूदमोघमपि दर्शनम्

ມຸນີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ເມື່ອພຣະອົງປະກອບຍັດຍະ ຈະມີບຸດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເກີດແກ່ພຣະອົງ. ຢ່າໄດ້ສົງໄສ—ດຣະຊະນະ (ດາຣະຊະນ) ນີ້ບໍ່ເປົ່າປະໂຫຍດ.”

Verse 50

इति तस्य वचः श्रुत्वा राजात्यंतसहर्षकः । चक्रे पूर्णाहुतिं यज्ञे समस्तैर्मुनिभिः सह

ເມື່ອຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນແລ້ວ ພຣະຣາຊາປິຕິຍິ່ງ ແລະໄດ້ປະກອບປູຣະນາຫຸຕິ (ອາຫຸຕິສຸດທ້າຍ) ໃນຍັດຍະ ພ້ອມກັບມຸນີທັງປວງ।

Verse 51

अथातः स मुनिः श्रेष्ठो ब्राह्मणस्य सुतं च तम् । गृह्य दशपुरं नाम नगरं गतवांस्तदा

ຕໍ່ມາ ມຸນີຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ໄດ້ນຳບຸດຂອງພຣາຫມັນນັ້ນໄປດ້ວຍ ແລະໃນເວລານັ້ນເອງ ໄດ້ໄປສູ່ນະຄອນນາມ ທະສະປຸຣະ (Daśapura)។

Verse 52

भवनं तस्य गत्वा च उक्तवान्वचनं मुनिः । गृहे त्वं तिष्ठसे विप्र तिष्ठामि मृतवन्मुने

ເມື່ອໄປຮອດເຮືອນຂອງເຂົາ ມຸນີໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ວິປຣະ! ເຈົ້າຈົ່ງຢູ່ໃນເຮືອນ; ສ່ວນຂ້າ ໂອ ມຸນີ ຈະຢູ່ດັ່ງຄົນຕາຍ.”

Verse 53

राजा बलेन मे पुत्रं नीतवान्किं करोम्यहम् । पुत्रे गते च भो विप्र दंपत्योरावयोः पुनः

“ພະຣາຊາໄດ້ໃຊ້ກຳລັງນຳລູກຊາຍຂ້າໄປ—ຂ້າຈະເຮັດຫຍັງໄດ້? ແລະເມື່ອລູກໄປແລ້ວ ໂອ ພຣາຫມັນ, ພວກເຮົາສອງຜົວເມຍຈະເປັນແນວໃດອີກ?”

Verse 54

गतानि चांधभावं वै क्रंदनैर्लोचनान्यपि । अथासौ मुनिशार्दूलः पुत्रं पश्य नयेति च

ແມ່ນແຕ່ດວງຕາຂອງລາວ ເນື່ອງຈາກຮ້ອງໄຫ້ບໍ່ຢຸດ ກໍຕົກຢູ່ໃນສະພາບມືດບອດແທ້ໆ। ແລ້ວມຸນິຜູ້ປະເສີດດຸດດັ່ງເສືອໃນຫມູ່ລະສີ ກ່າວວ່າ “ເບິ່ງເຖີດ—ນຳຂ້າໄປຫາລູກຂອງຂ້າ”

Verse 55

उक्तवांस्तौ यदा विप्र ब्राह्मणौ जातहर्षकौ । पुत्रायाकारणं कृत्वा गतावेतौ बहिः क्षणात्

ໂອ ພຣາຫມັນ, ເມື່ອລາວເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນທັງສອງກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ. ຈັດແຈງເລື່ອງລູກແລ້ວ ພວກເຂົາອອກໄປຂ້າງນອກໃນພຽງຊົ່ວພິບຕາ.

Verse 56

मुनेर्वचनसिद्धित्वात्तत्क्षणं लोचनं तयोः । आलोकं तु गतं तूर्णं पुत्रस्य दर्शनादपि

ເນື່ອງຈາກຖ້ອຍຄຳຂອງມຸນິສຳເລັດຜົນ ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ສາຍຕາກໍກັບຄືນສູ່ດວງຕາຂອງທັງສອງ। ແລະແທ້ຈິງ ເພາະໄດ້ເຫັນລູກ ແສງແຫ່ງການເບິ່ງກໍກັບຄືນຢ່າງວ່ອງໄວ.

Verse 57

पुत्रस्य मुखपद्मं तौ लोचनैरलिसंनिभैः । पीत्वा मुनिं चिरंतं च नमस्कृत्य पुनः पुनः

ດ້ວຍດວງຕາດຸດດັ່ງຜຶ້ງດຳ ທັງສອງໄດ້ດື່ມດ່ຳໃບໜ້າດຸດດັ່ງດອກບົວຂອງລູກ. ແລະໄດ້ກ້ມກາບນະມັດສະການມຸນິຜູ້ມີອາຍຸຍືນ ຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ.

Verse 58

प्रोचतुर्वचनं विप्रा ब्राह्मणौ प्रियवादिनौ । अहो मुने जीवदानमावयोः सुकृतं किल

ແລ້ວ ພຣາຫມັນມຸນີສອງອົງຜູ້ເວົ້າຈາໄພເລາະ ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ້ ມຸນີເຈົ້າ! ທານແຫ່ງຊີວິດທີ່ເຮົາໄດ້ຮັບນີ້ ແທ້ຈິງແມ່ນຜົນແຫ່ງບຸນເກົ່າ”

Verse 59

तयोरेव वचः श्रुत्वा स मुनिः करुणार्णवः । दत्वाशिषं च तौ विप्र जगाम निजमाश्रमम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງທັງສອງ ມຸນີຜູ້ເປັນດັ່ງມະຫາສະຫມຸດແຫ່ງກະລຸນາ ໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ເຂົາທັງສອງ ໂອ້ ພຣາຫມັນ ແລ້ວຈຶ່ງໄປຍັງອາສຣົມຂອງຕົນ

Verse 60

मुनिः करगतं चैव कृत्वा विष्णोः परं पदम् । तपस्तेपे महाभागो दैवतैरपि दुर्ल्लभम्

ມຸນີຜູ້ມີພາກບຸນນັ້ນ ເຮັດດັ່ງກັບວ່າໄດ້ຖື “ພຣະປະທັບສູງສຸດ” ຂອງພຣະວິສນຸໄວ້ໃນຝາມື ແລ້ວບໍາເພັນຕະປະ—ຊຶ່ງແມ່ນສິ່ງທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວະກໍຍາກຈະໄດ້

Verse 61

किंचित्काले गते विप्र तस्य राज्ञोऽभवत्सुतः । सुंदरो राजयोग्यश्च इंदुःक्षीरनिधाविव । पुत्रोत्सवे सोऽपि विप्र राजा दत्वा धनानि वै

ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປບໍ່ດົນ ໂອ້ ພຣາຫມັນ ກະສັດນັ້ນມີພຣະໂອຣສ—ງາມສົມບູນ ແລະເໝາະແກ່ການປົກຄອງ ດັ່ງດວງຈັນເຫນືອທະເລນ້ຳນົມ; ໃນງານສະເຫຼີມສົດພຣະໂອຣສ ກະສັດນັ້ນກໍໄດ້ໃຫ້ທານຊັບສິນ ໂອ້ ພຣາຫມັນ

Verse 62

बुभुजे देववद्भूम्यां विशोको जातकौतुकः । विप्रान्पालयते यस्तु प्राणान्दत्वा धनान्यपि

ເຂົາໄດ້ເສວຍສຸກໃນໂລກດັ່ງເທວະ—ປາສະຈາກໂສກ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຍິນດີ; ແຕ່ຜູ້ໃດປົກປ້ອງພຣາຫມັນ ຍອມສະຫຼະແມ່ນແຕ່ຊີວິດ ແລະຊັບສິນເປັນທານ ຜູ້ນັ້ນແຫຼະຄວນແກ່ການສັນລະເສີນແທ້

Verse 63

स याति विष्णुभवनं पुनरावृत्तिदुर्ल्लभम् । पठंति येऽत्र भक्त्या च शृण्वंति विप्रतः कथाम्

ຜູ້ໃດອ່ານສວດຢູ່ນີ້ດ້ວຍພັກຕິ ແລະຟັງກະຖາອັນສັກສິດນີ້ຈາກປາກພຣາຫມັນ ຜູ້ນັ້ນຈະເຖິງວິສນຸທາມ—ບ່ອນທີ່ການກັບມາເວັນວ່າຍໃນໂລກນີ້ຍາກຍິ່ງ।

Verse 64

आख्यानं श्लोकमेकं वा गच्छंति विष्णुमंदिरम्

ແມ່ນແຕ່ອາຂະຍານພຽງໜຶ່ງເລື່ອງ ຫຼືພຽງໜຶ່ງສະໂລກະ ກໍນຳຜູ້ຄົນໄປສູ່ວິສນຸມັນດິຣ ຄືວິສນຸທາມໄດ້।