Adhyaya 67

Verse 1

। ययातिरुवाच । अस्मद्भाग्यप्रसंगेन भवतो दर्शनं मम । संजातं शक्रसंवाह एतच्छ्रेयो ममातुलम्

ຍະຍາຕິກ່າວວ່າ: ໂດຍການປະຈົບພົບອັນເປັນມົງຄຸນແຫ່ງວາສະນາຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍໄດ້ຮັບດາຣະຊະນະ (ການເຫັນອັນສັກສິດ) ຂອງທ່ານ। ໂອ ຄະນະທີ່ເນື່ອງດ້ວຍສັກກະຣະ (ອິນທຣະ) ນີ້ເປັນພອນອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ແກ່ຂ້ອຍ

Verse 2

मानवा मर्त्यलोके च पापं कुर्वंति दारुणम् । तेषां कर्मविपाकं च मातले वद सांप्रतम्

ມະນຸດໃນໂລກມັດຕະຍະ ກະທຳບາບອັນນ່າຢ້ານກົວ। ໂອ ມາຕະລີ, ບັດນີ້ຈົ່ງບອກຂ້ອຍໃນທັນທີ ເຖິງການສຸກງອມແຫ່ງຜົນກຳຂອງເຂົາເຈົ້າ

Verse 3

मातलिरुवाच । श्रूयतामभिधास्यामि पापाचारस्य लक्षणम् । श्रुते सति महज्ज्ञानमत्रलोके प्रजायते

ມາຕະລີກ່າວວ່າ: ຈົ່ງຟັງເຖີດ, ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍລັກສະນະຂອງການປະພຶດບາບ। ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ປັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຈະເກີດຂຶ້ນໃນໂລກນີ້

Verse 4

वेदनिंदां प्रकुर्वंति ब्रह्माचारस्य कुत्सनम् । महापातकमेवापि ज्ञातव्यं ज्ञानपंडितैः

ຜູ້ໃດກ່າວຫມິ່ນປະມາດພຣະເວດ ແລະ ຕິຕຽນພຣະພຣົມຈັນຍາ (brahmacarya) ພຶງໃຫ້ນັກປັນຍາຮູ້ວ່າ ເປັນຜູ້ກໍ່ມະຫາປາຕະກະ ບາບໃຫຍ່.

Verse 5

साधूनामपि सर्वेषां यः पीडां हि समाचरेत् । महापातकमेवापि प्रायश्चित्ते न हि व्रजेत्

ຜູ້ໃດກໍ່ຄວາມເຈັບປວດແກ່ສາທຸຊົນຜູ້ດີທັງປວງ ຍ່ອມຕົກໃນມະຫາປາຕະກະ; ແມ່ນແຕ່ເຮັດປຣາຍະຊິດຕະ ກໍບໍ່ໄດ້ຄວາມບໍລິສຸດແທ້.

Verse 6

कुलाचारं परित्यज्य अन्याचारं व्रजंति च । एतच्च पातकं घोरं कथितं कृत्यवेदिभिः

ລະທິ້ງກຸລາຈາຣະ ຄືຈາຣີດຂອງວົງຕະກູນ ແລ້ວໄປຮັບອາຈາຣະອື່ນອັນບໍ່ຄວນ; ຜູ້ຮູ້ກິດທຳອັນຖືກຕ້ອງໄດ້ກ່າວວ່າ ນີ້ແມ່ນບາບອັນນ່າຢ້ານ.

Verse 7

मातापित्रोश्च यो निंदां ताडनं भगिनीषु च । पितृस्वसृनिंदनं च तदेव पातकं ध्रुवम्

ຜູ້ໃດນິນທາມານດາບິດາ ຫຼື ຕີນ້ອງສາວຂອງຕົນ ຫຼື ກ່າວຮ້າຍປ້າຝ່າຍພໍ່ ນັ້ນແມ່ນບາບແນ່ນອນ.

Verse 8

संप्राप्ते श्राद्धकालेपि पंचक्रोशांतरेस्थितम् । जामातरं परित्यज्य तथा च दुहितुः सुतम्

ແມ່ນແຕ່ເມື່ອເຖິງເວລາສຣາດທະ (śrāddha) ແລ້ວ ລາວກໍຍັງລະທິ້ງລູກເຂີຍທີ່ພັກຢູ່ໃນລະຍະຫ້າກໂຣສ ແລະ ລະທິ້ງຫຼານຊາຍຜູ້ເປັນລູກຂອງບຸດຣີດ້ວຍ.

Verse 9

स्वसारं चैव स्वस्रीयं परित्यज्य प्रवर्तते । कामात्क्रोधाद्भयाद्वापि अन्यं भोजयते यदा

ເມື່ອຜູ້ໃດລະເລີຍເອື້ອຍ/ນ້ອງສາວຂອງຕົນ ແລະລູກຊາຍຂອງນາງ ແຕ່ດ້ວຍກາມະ ໂກຣດ ຫຼືຄວາມຢ້ານ ກັບໄປລ້ຽງຄົນອື່ນ ການນັ້ນເປັນທີ່ຕິຕຽນ.

Verse 10

पितरो नैव भुंजंति देवाश्चैव न भुंजते । एतच्च पातकं तस्य पितृघातसमं कृतम्

ບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣ) ບໍ່ໄດ້ຮັບສ່ວນໃນພິທີ ແລະເທວະທັງຫຼາຍກໍບໍ່ໄດ້ຮັບເຊັ່ນກັນ; ບາບນີ້ຖືກນັບເທົ່າກັບການຂ້າບິດາຂອງຕົນ.

Verse 11

दानकालेपि संप्राप्ते आगते ब्राह्मणे किल । भूरिदानं परित्यज्य कतिभ्यो हि प्रदीयते

ແມ່ນແຕ່ເວລາແຫ່ງທານມາຮອດ ແລະພຣາຫມັນກໍມາຮອດແທ້ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງລະທິ້ງທານອັນຫຼາຍ ແລ້ວໃຫ້ແຕ່ແກ່ບາງຄົນ ຫຼືໃຫ້ແຕ່ນ້ອຍ?

Verse 12

एकस्मै दीयते दानमन्येभ्योपि न दीयते । एतच्च पातकं घोरं दानभ्रंशकरं स्मृतम्

ຖ້າໃຫ້ທານແກ່ຄົນຜູ້ດຽວ ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ອື່ນ ນັ້ນເປັນບາບອັນນ່າຢ້ານ ເປັນເຫດໃຫ້ບຸນຈາກທານເສື່ອມສູນ ດັ່ງທີ່ຄຳພີຈື່ຈຳໄວ້.

Verse 13

यजमानगृहे सेवा संस्थितान्ब्राह्मणान्निजान् । परित्यज्य हि यद्दानं न दानस्य च लक्षणम्

ທານໃດທີ່ໃຫ້ໂດຍລະເລີຍພຣາຫມັນຂອງຕົນ ຜູ້ຢູ່ໃນການຮັບໃຊ້ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຍະຊະມານະ ທານນັ້ນບໍ່ແມ່ນທານແທ້ ແລະບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງທານ.

Verse 14

समाश्रितं हि यं विप्रं धर्माचारसमन्वितम् । सर्वोपायैः सुपुष्येत्तं सुदानैर्बहुभिर्नृप

ໂອ ພະຣາຊາ, ພຣາຫມັນຜູ້ທີ່ເຮົາໄດ້ພຶ່ງພາອາໄສ ແລະມີຈັນຍາທຳຕາມທຳມະ ຄວນຖືກອຸປະຖຳດ້ວຍທຸກວິທີ ໂດຍສະເພາະດ້ວຍທານອັນດີງາມຫຼາຍໆ.

Verse 15

न गणयेन्मूर्खं विद्वांसं पोष्यो विप्रः सदा भवेत् । सर्वैः पुण्यैः समायुक्तं सुदानैर्बहुभिर्नृप

ຢ່ານັບຄົນໂງ່ເປັນບັນດິດ. ພຣາຫມັນຄວນໄດ້ຮັບການລ້ຽງດູແລະອຸປະຖຳເສມອ. ໂອ ພະຣາຊາ, ດ້ວຍທານອັນປະເສີດຫຼາຍໆ ຄົນຍ່ອມປະກອບພ້ອມດ້ວຍບຸນທັງປວງ.

Verse 16

तं समभ्यर्च्य विद्वांसं प्राप्तं विप्रं सदार्हयेत् । तं हि त्यक्त्वा ददेद्दानमन्यस्मै ब्राह्मणाय वै

ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ທີ່ມາຮອດແລ້ວຕາມຄວນ ພຶງໃຫ້ກຽດທ່ານເສມອ; ເພາະການລະເລີຍທ່ານແລ້ວໄປໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມັນອື່ນ ບໍ່ຄວນເລີຍ.

Verse 17

दत्तं हुतं भवेत्तस्य निष्फलं नात्र संशयः । ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रश्चापि चतुर्थकः

ທານທີ່ເຂົາໃຫ້ ແລະ ການບູຊາໄຟ(ໂຮມ)ທີ່ເຂົາກະທຳ ຍ່ອມເປັນໄຮ້ຜົນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ—ຈະເປັນພຣາຫມັນ, ກະສັດຕຣິຍ, ໄວສະຍ, ຫຼື ສູດຣະຜູ້ເປັນວັນນະທີ່ສີ່ກໍຕາມ.

Verse 18

पुण्यकालेषु सर्वेषु संश्रितं पूजयेद्द्विजम् । मूर्खं वापि हि विद्वांसं तस्य पुण्यफलं शृणु

ໃນເວລາມົງຄຸນທັງປວງ ຄວນບູຊາດວິຊະ(ພຣາຫມັນ)ຜູ້ມາພຶ່ງພາອາໄສ—ຈະໂງ່ຫຼືຮູ້ກໍຕາມ. ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງຜົນບຸນອັນປະເສີດນັ້ນ.

Verse 19

अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं तस्य प्रजायते । कस्माद्धिकारणाद्राजञ्छक्यं प्राप्य न कारयेत्

ຈາກກຳນັ້ນ ຜົນແຫ່ງຍັດອັສວເມທະຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພະຣາຊາ, ເມື່ອໄດ້ຄວາມສາມາດແລະປັດໃຈພ້ອມແລ້ວ ເຫດໃດຈຶ່ງບໍ່ໃຫ້ປະກອບ?

Verse 20

अन्यो विप्रः समायातस्तत्कालं श्राद्धकर्मणि । उभौ तौ पूजयेत्तत्र भोजनाच्छादनैस्ततः

ຖ້າໃນເວລານັ້ນເອງ ໃນພິທີສຣາດທະ ມີພຣາຫມັນອື່ນມາຮອດ ພຶງນະມັດສະການທັງສອງຢູ່ນັ້ນ ໂດຍຖວາຍອາຫານແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ

Verse 21

तांबूलदक्षिणाभिश्च पितरस्तस्य हर्षिताः । श्राद्धभुक्ताय दातव्यं सदा दानं च दक्षिणा

ດ້ວຍທານເຊັ່ນ ຕາມບູລ (ໃບພານ) ແລະ ດັກຊິນາ ບັນພະບຸລຸດ (ປິຕຣ) ຂອງເຂົາຍ່ອມຍິນດີ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບປະທານອາຫານສຣາດທະ ພຶງໄດ້ຮັບທານແລະດັກຊິນາອັນຄວນ ເປັນນິດ

Verse 22

न ददेच्छ्राद्धकर्ता यो गोहत्यादि समं भवेत् । द्वावेतौ पूजयेत्तस्माच्छ्रद्धया नृपसत्तम

ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ປະກອບສຣາດທະທີ່ບໍ່ໃຫ້ທານອັນຄວນ ຍ່ອມເທົ່າກັບບາບເຊັ່ນຂ້າງົວເປັນຕົ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ພຶງນະມັດສະການທັງສອງດ້ວຍສັດທາ

Verse 23

निर्द्धनत्व प्रभावाद्वै तमेकं हि प्रपूजयेत् । व्यतीपातेपि संप्राप्ते वैधृतौ च नृपोत्तम

ແມ່ນແຕ່ເນື່ອງຈາກອິດທິພົນແຫ່ງຄວາມຍາກຈົນ ກໍພຶງບູຊາພຣະອົງຜູ້ເປັນໜຶ່ງນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວ. ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ແມ່ນແຕ່ເມື່ອເກີດວະຕີປາຕະອັນອັບມົງຄົນ ແລະເມື່ອເກີດໄວທຶຣຕິ ກໍດັ່ງນັ້ນ

Verse 24

अमावास्यां तथा राजन्क्षयाहे परपक्षके । श्राद्धमेवं प्रकर्तव्यं ब्राह्मणादि त्रिवर्णकैः

ໂອ ພະຣາຊາ, ໃນວັນອະມາວາສະຍາ ແລະໃນວັນຄົບຮອບມໍລະນະ (ກະຊະຍາຫະ) ໃນປັກຫຼັງ, ພິທີສຣາດທະພຶງກະທຳຕາມວິທີນີ້ ໂດຍດວິຊະສາມວັນນະ ເລີ່ມຈາກພຣາຫມັນ.

Verse 25

यज्ञे तथा महाराज ऋत्विजश्च प्रकारयेत् । तथा विप्राः प्रकर्तव्याः श्राद्धदानाय सर्वदा

ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ໃນພິທີຍັດຍະ ພຶງແຕ່ງຕັ້ງຣິດວິຊ (ປຸໂຣຫິດຜູ້ປະກອບພິທີ) ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ; ແລະໃນທຳນອງດຽວກັນ ພຶງແຕ່ງຕັ້ງພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ເພື່ອການຖວາຍແລະທານໃນສຣາດທະ ຢູ່ເສມອ.

Verse 26

अविज्ञातः प्रकर्तव्यो ब्राह्मणो नैव जानता । यस्यापि ज्ञायते वंशः कुलं त्रिपुरुषं तथा

ພຣາຫມັນຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ປະຫວັດ (ອະວິຊະຍາຕ) ບໍ່ພຶງແຕ່ງຕັ້ງໂດຍຜູ້ທີ່ບໍ່ຮູ້ຈິງ; ແລະແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຮູ້ສາຍສະກຸນແລ້ວ ກໍພຶງກວດສອບຄອບຄົວໃຫ້ຮອດສາມຊົນລຸ້ນ.

Verse 27

आचारश्च तथा राजंस्तं विप्रं सन्निमंत्रयेत् । कुलं न ज्ञायते यस्य आचारेण विचारयेत्

ແລະອີກດ້ວຍ ໂອ ພະຣາຊາ, ພຶງນິມົນພຣາຫມັນນັ້ນໂດຍພິຈາລະນາອາຈາຣະ (ຄວາມປະພຶດ) ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ຮູ້ສະກຸນ ພຶງພິຈາລະນາຈາກອາຈາຣະຂອງຜູ້ນັ້ນ.

Verse 28

श्राद्धदाने प्रकर्तव्ये विशुद्धो मूर्ख एव हि । अविज्ञातो भवेद्विप्रो वेदवेदांगपारगः

ເມື່ອຈະກະທຳການຖວາຍສຣາດທະ, ແມ່ນແຕ່ຄົນໂງ່ກໍພຶງໃຊ້ໄດ້ ຖ້າບໍລິສຸດຕາມພິທີ; ແຕ່ພຣາຫມັນຜູ້ຊໍານານໃນເວດ ແລະ ເວດາງຄະ ຖ້າເປັນຜູ້ບໍ່ອາດຢືນຢັນສະຖານະ (ອະວິຊະຍາຕ) ກໍເປັນຜູ້ບໍ່ຄວນຮັບ.

Verse 29

श्राद्धदानं प्रकर्तव्यं तस्माद्विप्रं निमंत्रयेत् । आतिथ्यं तु प्रकर्तव्यमपूर्वं नृपसत्तम

ດັ່ງນັ້ນພຶງປະກອບທານໃນພິທີ śrāddha ແລະເພາະເຫດນັ້ນພຶງເຊີນພຣາຫມັນມາຮັບພິທີ. ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ການຕ້ອນຮັບແຂກກໍຄວນເຮັດດ້ວຍຄວາມໃຈກວ້າງອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້.

Verse 30

अन्यथा कुरुते पापी स याति नरकं ध्रुवम् । तस्माद्विप्रः प्रकर्तव्यो दाने श्राद्धे च पर्वसु

ຖ້າຄົນບາບເຮັດຜິດຈາກທີ່ກຳນົດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປນະລົກແນ່ນອນ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນການໃຫ້ທານ ໃນພິທີ śrāddha ແລະໃນວັນບຸນພິເສດ ພຶງຈັດໃຫ້ພຣາຫມັນໄດ້ຮັບການບໍລິການຕາມພິທີ.

Verse 31

आदौ परीक्षयेद्विप्रं श्राद्धे दाने प्रकारयेत् । नाश्नंति तस्य वै गेहे पितरो विप्रवर्जिताः

ກ່ອນອື່ນພຶງກວດສອບພຣາຫມັນທີ່ຈະເຊີນ ແລ້ວຈຶ່ງຈັດພິທີ śrāddha ແລະການໃຫ້ທານໃຫ້ຖືກຕ້ອງ. ບັນພະບຸລຸດບໍ່ຮັບສ່ວນຖວາຍໃນເຮືອນຂອງຜູ້ທີ່ເຮັດພິທີໂດຍບໍ່ມີພຣາຫມັນ.

Verse 32

शापं दत्त्वा ततो यांति श्राद्धाद्विप्रविवर्जितात् । महापापी भवेत्सोपि ब्रह्मणः सदृशो यदि

ຈາກພິທີ śrāddha ທີ່ບໍ່ມີພຣາຫມັນ ບັນພະບຸລຸດຈະໃຫ້ຄຳສາບແລ້ວຈາກໄປ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ນັ້ນຈະເທົ່າກັບພຣະພຣົມ (Brahmā) ກໍຍັງກາຍເປັນຜູ້ມີບາບໃຫຍ່.

Verse 33

पैत्राचारं परित्यज्य यो वर्तेत नरोत्तम । महापापी स विज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः

ໂອ ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ໃດລະທິ້ງຈາຣີດຂອງບັນພະບຸລຸດ ແລ້ວດຳລົງຊີວິດຜິດໄປ ພຶງຮູ້ວ່າເປັນຜູ້ມີບາບໃຫຍ່—ຖືກຂັບອອກຈາກທາງທຳທັງປວງ.

Verse 34

ये त्यजंति शिवाचारं वैष्णवं भोगदायकम् । निंदंति ब्राह्मणं धर्मं विज्ञेयाः पापवर्द्धनाः

ຜູ້ໃດທີ່ລະທິ້ງຊິວາຈາຣະ ແລະ ທາງໄວສະນະວະອັນປະທານຄວາມສຸກອັນຖືກທຳ, ພ້ອມທັງດ່າທໍາພຣາຫມັນ ແລະ ທຳມະ—ຈົ່ງຮູ້ວ່າເປັນຜູ້ເພີ່ມພູນບາບ.

Verse 35

ये त्यजंति शिवाचारं शिवभक्तान्द्विषंति च । हरिं निंदंति ये पापा ब्रह्मद्वेषकराः सदा

ຜູ້ໃດລະທິ້ງວິນັຍແຫ່ງພຣະຊິວະ, ກຽດຊັງຜູ້ພັກດີພຣະຊິວະ, ແລະ ຄົນບາບທີ່ດ່າພຣະຫຣິ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເປັນຜູ້ກໍ່ຄວາມປະທັດຕໍ່ພຣະພຣະມັນເສມອ.

Verse 36

आचारनिंदका ये ते महापातककृत्तमाः । आद्यं पूज्यं परं ज्ञानं पुण्यं भागवतं तथा

ຜູ້ໃດດ່າທໍາອາຈາຣະ (ຄວາມປະພຶດຊອບ) ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ກໍ່ມະຫາປາຕະກະຢ່າງຮ້າຍທີ່ສຸດ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ຄວນບູຊາສູງສຸດຄື ປັນຍາອັນສູງສຸດ; ແລະ ພຣະພາຄະວະຕະອັນບໍລິສຸດກໍເປັນບຸນເຊັ່ນກັນ.

Verse 37

वैष्णवं हरिवंशं वा मत्स्यं वा कूर्ममेव च । पाद्मं वा ये पूजयंति तेषां श्रेयो वदाम्यहम्

ບໍ່ວ່າຜູ້ໃດຈະບູຊາປຸຣານະໄວສະນະວະ, ຫຣິວັງສະ, ມັດສະຍະ, ກູຣະມະ ຫຼື ປາດມະປຸຣານະ—ສໍາລັບຜູ້ທີ່ນອບນ້ອມຕໍ່ຄຳພີເຫຼົ່ານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດສູງສຸດ.

Verse 38

प्रत्यक्षं तेन वै देवः पूजितो मधुसूदनः । तस्मात्प्रपूजयेज्ज्ञानं वैष्णवं विष्णुवल्लभम्

ໂດຍ (ປັນຍາໄວສະນະວະ) ນັ້ນ ພຣະມະທຸສູດນະຖືກບູຊາໂດຍກົງແທ້. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນເທິດທູນ ແລະ ບູຊາປັນຍາໄວສະນະວະອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະວິສະນຸຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 39

देवस्थाने च नित्यं वै वैष्णवं पुस्तकं नृप । तस्मिन्प्रपूजिते विप्र पूजितः कमलापतिः

ໂອ ພະຣາຊາ, ໃນເທວະສະຖານຄວນເກັບຮັກສາຄຳພີໄວສະນະວະໄວ້ເປັນນິດ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ເມື່ອຄຳພີນັ້ນຖືກບູຊາຕາມພິທີ ກໍເທົ່າກັບບູຊາກະມະລາປະຕິ ພຣະວິດສະນຸ ຄູ່ຄອງພຣະລັກສະມີ.

Verse 40

असंपूज्य हरेर्ज्ञानं ये गायंति लिखंति च । अज्ञाय तत्प्रयच्छंति शृण्वंत्युच्चारयंति च

ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ໄດ້ບູຊາພຣະເຈົ້າກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງຮ້ອງສັນລະເສີນ ຫຼືຂຽນຍານອັນສັກສິດຂອງພຣະຫຣິ; ດ້ວຍຄວາມບໍ່ຮູ້ໄດ້ມອບໃຫ້ຄົນອື່ນ; ແລະຜູ້ຟັງ ຫຼືສະທາຍອອກສຽງດັງ—ລ້ວນເປັນການກະທຳບໍ່ຄວນ.

Verse 41

विक्रीडंति च लोभेन कुज्ञान नियमेन च । असंस्कृतप्रदेशेषु यथेष्टं स्थापयंति च

ດ້ວຍຄວາມໂລບ ແລະດ້ວຍກົດເກນອັນຜິດພາດຈາກຄວາມຮູ້ອັນໂງ່ ພວກເຂົາພາກັນຫຼິ້ນຫຼອນຕາມໃຈ ແລະຕັ້ງວາງສິ່ງຕ່າງໆຕາມອຳເພີໃນຖິ່ນທີ່ບໍ່ທັນຖືກຂັດເກົາ.

Verse 42

हरिज्ञानं यथाक्षेमं प्रत्यक्षाच्च प्रकाशयेत् । अधीते च समर्थश्च यः प्रमादं करोति च

ຄວນອະທິບາຍຍານແຫ່ງພຣະຫຣິໃຫ້ເປັນໄປຢ່າງປອດໄພ ແລະເກີດປະໂຫຍດ ໂດຍເຮັດໃຫ້ແຈ້ງຊັດດ້ວຍປະສົບການປະຈັກຕົວ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ຮຽນຮູ້ແລະມີຄວາມສາມາດ ແຕ່ກັບປະມາດ ຍ່ອມຕົກຈາກໜ້າທີ່ນັ້ນ.

Verse 43

अशुचिश्चाशुचौ स्थाने यः प्रवक्ति शृणोति च । इति सर्वं समासेन ज्ञाननिंदा समं स्मृतम्

ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດແລ້ວສະທາຍໃນສະຖານທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ ແລະຜູ້ໃດທີ່ຟັງຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ທັງໝົດນີ້ ໂດຍຫຍໍ້ ຖືກນັບວ່າເທົ່າກັບການດູໝິ່ນຍານອັນສັກສິດ.

Verse 44

गुरुपूजामकृत्वैव यः शास्त्रं श्रोतुमिच्छति । न करोति च शुश्रूषामाज्ञाभंगं च भावतः

ຜູ້ໃດປາຖະນາຟັງພຣະສາດສະຕຣາ ໂດຍບໍ່ໄດ້ບູຊາຄຸຣຸກ່ອນ ແລະບໍ່ປະຕິບັດການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ທັງໃນໃຈໂນ້ມໄປຈະຝ່າຝືນຄຳສັ່ງຄຸຣຸ—ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຄວນຮັບຄຳສອນນັ້ນ।

Verse 45

नाभिनंदति तद्वाक्यमुत्तरं संप्रयच्छति । गुरुकर्मणि साध्ये च तदुपेक्षां करोति च

ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຍິນດີຕໍ່ຖ້ອຍຄຳຂອງຄຸຣຸ ແລະບໍ່ຕອບກັບໃຫ້ສົມຄວນ; ເມື່ອມີກິດຂອງຄຸຣຸທີ່ຄວນສຳເລັດ ກໍຍັງລະເລີຍອີກ

Verse 46

गुरुमार्तमशक्तं च विदेशं प्रस्थितं तथा । अरिभिः परिभूतं वा यः संत्यजति पापकृत्

ຜູ້ໃດລະທິ້ງຄຸຣຸເມື່ອທ່ານທຸກທ້ອນຫຼືອ່ອນແອ, ຫຼືເມື່ອທ່ານເດີນທາງໄປແດນໄກ, ຫຼືເມື່ອຖືກສັດຕູຫຍັບຢາມ—ຜູ້ນັ້ນເຮັດບາບ

Verse 47

पठमानं पुराणं तु तस्य पापं वदाम्यहम् । कुंभीपाके वसेत्तावद्यावदिंद्राश्चतुर्दश

ຂ້ອຍຈະປະກາດບາບຂອງຜູ້ທີ່ອ່ານປຸຣານະແບບບໍ່ສົມຄວນ: ຜູ້ນັ້ນຈະຢູ່ໃນນະລົກກຸມພີປາກ (Kumbhīpāka) ນານເທົ່າກັບການດຳລົງຢູ່ຂອງອິນທຣາສິບສີ່

Verse 48

पठमानं गुरुं यो हि उपेक्षयति पापधीः । तस्यापि पातकं घोरं चिरं नरकदायकम्

ຜູ້ມີໃຈບາບຜູ້ໃດ ທີ່ລະເລີຍຄຸຣຸໃນຂະນະທີ່ທ່ານກຳລັງສວດອ່ານຄຳສອນອັນສັກສິດ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບບາບອັນນ່າຢ້ານ—ເປັນເຫດໃຫ້ຕົກນະລົກດົນນານ

Verse 49

भार्यापुत्रेषु मित्रेषु यश्चावज्ञां करोति च । इत्येतत्पातकं ज्ञेयं गुरुनिन्दासमं महत्

ຜູ້ໃດສະແດງຄວາມດູໝິ່ນຕໍ່ພັນລະຍາ ລູກ ແລະມິດສະຫາຍ—ບາບນີ້ພຶງຮູ້ວ່າເປັນອາບັດໃຫຍ່ ເທົ່າກັບການນິນທາຄູອາຈານ (ກຸຣຸ)

Verse 50

ब्रह्महा स्वर्णस्तेयी च सुरापी गुरुतल्पगः । महापातकिनश्चैते तत्संयोगी च पंचमः

ຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ, ຜູ້ລັກຄຳ, ຜູ້ດື່ມສຸລາ, ແລະຜູ້ລ່ວງລະເມີດຕຽງຂອງກຸຣຸ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນມະຫາປາຕະກີ; ແລະຜູ້ຄົບຄ້າສົມາຄົມກັບເຂົາ ນັບເປັນຄົນທີ່ຫ້າ

Verse 51

क्रोधाद्द्वेषाद्भयाल्लोभाद्ब्राह्मणस्य विशेषतः । मर्मातिकृन्तको यश्च ब्रह्मघ्नः स प्रकीर्तितः

ເນື່ອງຈາກຄວາມໂກດ ຄວາມຊັງ ຄວາມຢ້ານ ຫຼືຄວາມໂລບ—ໂດຍພິເສດເມື່ອມຸ່ງຕໍ່ພຣາຫມັນ—ຜູ້ໃດທຳຮ້າຍຈຸດມະຣະມະອັນສຳຄັນ ຜູ້ນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ brahma-ghna ຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ

Verse 52

ब्राह्मणं यः समाहूय याचमानमकिंचनम् । पश्चान्नास्तीति यो ब्रूयात्स च वै ब्रह्महा नृप

ໂອ ພະຣາຊາ, ຜູ້ໃດເອີ້ນພຣາຫມັນຜູ້ຂໍທານອັນຍາກຈົນມາ ແລ້ວພາຍຫຼັງກ່າວວ່າ “ບໍ່ມີຫຍັງ (ໃຫ້)” ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ

Verse 53

यस्तु विद्याभिमानेन निस्तेजयति वै द्विजम् । उदासीनं सभामध्ये ब्रह्महा स प्रकीर्तितः

ແຕ່ຜູ້ໃດດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຍະໂສໃນວິຊາ ໄດ້ຫຍັບຫຍາມທຳໃຫ້ທະວິຊະ (dvija) ຜູ້ນັ່ງນິ່ງຢູ່ກາງສະພາເສຍໜ້າ—ຜູ້ນັ້ນຖືກປະກາດວ່າ brahmahā ຜູ້ຂ້າພຣາຫມັນ

Verse 54

मिथ्यागुणैरथात्मानं नयत्युत्कर्षतां पुनः । गुरुं विरोधयेद्यस्तु स च वै ब्रह्महा स्मृतः

ຜູ້ໃດອ້າງຄຸນທຳປອມເພື່ອຍົກຕົນເອງຂຶ້ນສູ່ຄວາມເຫນືອກວ່າອີກຄັ້ງ ແລະຕັ້ງຕົນຕໍ່ຕ້ານກຸຣຸ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆຖືກນັບວ່າເປັນຜູ້ຂ້າພຣາຫມະນ (brahmahā)។

Verse 55

क्षुत्तृषातप्तदेहानामन्नभोजनमिच्छताम् । यः समाचरते विघ्नं तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

ຜູ້ໃດສ້າງອຸປະສັກໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຮ່າງກາຍຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມຫິວແລະຫິວນ້ຳ ແລະປາດຖະນາອາຫານ—ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ brahma-ghātaka ຜູ້ຂ້າພຣາຫມະນ।

Verse 56

पिशुनः सर्वलोकानां रंध्रान्वेषणतत्परः । उद्वेजनकरः क्रूरः स च वै ब्रह्महा स्मृतः

ຜູ້ໃດເປັນຄົນສ່ອງສຽດ ມຸ່ງຫາຂໍ້ບົກພ່ອງຂອງຄົນທັງປວງ ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມຫວາດຫວັ່ນແລະທຸກໃຈ ແຖມໂຫດຮ້າຍ—ຜູ້ນັ້ນກໍຖືກນັບວ່າເປັນ brahmahā ຜູ້ຂ້າພຣາຫມະນ।

Verse 57

देवद्विज गवां भूमिं पूर्वदत्तां हरेत्तु यः । प्रनष्टामपि कालेन तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

ຜູ້ໃດຍຶດເອົາດິນທີ່ເຄີຍຖວາຍແດ່ເທວະ ພຣາຫມະນ ຫຼື ໂຄ ແມ່ນແມ່ນການຖວາຍນັ້ນຈະເສຍຫາຍຫຼືຖືກກົດກັ້ນໂດຍການເວລາ—ຜູ້ນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ brahma-ghātaka ຜູ້ມີໂທດ brahma-hatyā।

Verse 58

द्विजवित्तापहरणं न्यासेन समुपार्जितम् । ब्रह्महत्यासमं ज्ञेयं तस्य पातकमुत्तमम्

ການລັກຊັບສິນຂອງດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ໂດຍສະເພາະຊັບທີ່ຝາກໄວ້ເປັນ nyāsa (ອາມານັດ)—ພຶງຮູ້ວ່າເທົ່າກັບ brahma-hatyā; ເປັນບາບອັນໜັກຍິ່ງຂອງຜູ້ນັ້ນ।

Verse 59

अग्निहोत्रं परित्यज्य पंचयज्ञीयकर्मणि । मातापित्रोर्गुरूणां च कूटसाक्ष्यं च यश्चरेत्

ຜູ້ໃດລະທິ້ງອັກນິໂຫຕຣະ ແລະບໍ່ປະຕິບັດກິດທີ່ເກືອບກັບມະຫາຍັດ 5 ປະການ ພ້ອມທັງໃຫ້ພະຍານເທັດຕໍ່ແມ່ ພໍ່ ແລະຄູອາຈານ—ຜູ້ນັ້ນກໍ່ບາບໜັກຫນ່ວງ।

Verse 60

अप्रियं शिवभक्तानामभक्ष्याणां च भक्षणम् । वने निरपराधानां प्राणिनां च प्रमारणम्

ການເຮັດໃຫ້ຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະເສຍໃຈ, ການກິນຂອງຕ້ອງຫ້າມ, ແລະການຂ້າສັດຜູ້ບໍ່ມີຜິດໃນປ່າ—ລ້ວນເປັນບາບໜັກ।

Verse 61

गवां गोष्ठे वने चाग्नेः पुरे ग्रामे च दीपनम् । इति पापानि घोराणि सुरापानसमानि तु

ການຈຸດໄຟວາງເພີງ—ບໍ່ວ່າໃນຄອກງົວ, ໃນປ່າ, ໃນເມືອງ ຫຼືໃນບ້ານ—ເປັນບາບອັນນ່າຢ້ານ ແລະຖືວ່າເທົ່າກັບບາບດື່ມສຸລາ।

Verse 62

दीनसर्वस्वहरणं परस्त्रीगजवाजिनाम् । गोभूरजतवस्त्राणामोषधीनां रसस्य च

ການຍຶດເອົາຊັບສິນທັງໝົດຂອງຜູ້ອ່ອນແອ, ການລ່ວງລະເມີດເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ, ແລະການລັກຊ້າງກັບມ້າ—ພ້ອມທັງລັກງົວ, ທີ່ດິນ, ເງິນ, ເສື້ອຜ້າ, ສະຫມຸນໄພ ແລະນ້ຳສານສະກັດຂອງມັນ।

Verse 63

चंदनागुरुकर्पूर कस्तूरी पट्ट वाससाम् । परन्यासापहरणं रुक्मस्तेयसमं स्मृतम्

ການຍຶດຄອງຂອງຝາກຂອງຜູ້ອື່ນ—ເຊັ່ນ ໄມ້ຈັນ, ອະກາຣູ, ການບູນ, ກະສຕູຣີ, ໄໝ ແລະເສື້ອຜ້າ—ຕາມຄຳສອນຖືວ່າເທົ່າກັບການລັກຄຳ।

Verse 64

कन्याया वरयोग्याया अदानं सदृशे वरे । पुत्रमित्रकलत्रेषु गमनं भगिनीषु च

ການມອບລູກສາວຜູ້ທີ່ເຖິງໄວແຕ່ງງານໃຫ້ແກ່ເຈົ້າບ່າວທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ສະເໝີພາບກັນ, ແລະ ການໄປຢ້ຽມຢາມລູກຊາຍ, ຫມູ່ເພື່ອນ, ພັນລະຍາ ແລະ ເອື້ອຍນ້ອງ (ແມ່ນໜ້າທີ່ ທີ່ໜ້າຍົກຍ້ອງ).

Verse 65

कुमारीसाहसं घोरमंत्यजस्त्रीनिषेवणम् । सवर्णायाश्च गमनं गुरुतल्पसमं स्मृतम्

ການລ່ວງລະເມີດຍິງສາວຢ່າງຮຸນແຮງ, ການຄົບຫາກັບຍິງນອກວັນນະ ແລະ ການຮ່ວມປະເວນີກັບຍິງໃນວັນນະດຽວກັນ (ສະວັນນາ) - ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຖືກຈົດຈໍາວ່າເທົ່າກັບບາບຂອງການລ່ວງລະເມີດພັນລະຍາຂອງຄູອາຈານ.

Verse 66

महापातकतुल्यानि पापान्युक्तानि यानि तु । तानि पातकसंज्ञानि तन्न्यूनमुपपातकम्

ບາບໃດທີ່ຖືກກ່າວວ່າມີຄວາມຮຸນແຮງເທົ່າກັບມະຫາບາບ (Mahāpātakas) ແມ່ນຖືກກຳນົດວ່າເປັນ 'ປາຕະກະ' (Pātakas); ແຕ່ສິ່ງໃດທີ່ໜ້ອຍກວ່ານັ້ນ ເອີ້ນວ່າ 'ອຸປະປາຕະກະ' (Upapātaka ຫຼື ບາບນ້ອຍ).

Verse 67

द्विजायार्थं प्रतिज्ञाय न प्रयच्छति यः पुनः । तत्र विस्मरते विप्रस्तुल्यं तदुपपातकम्

ຜູ້ໃດທີ່ສັນຍາວ່າຈະມອບສິ່ງໃດສິ່ງໜຶ່ງເພື່ອປະໂຫຍດຂອງພາມ ແລ້ວບໍ່ມອບໃຫ້ - ຖ້າພາມລືມເລື່ອງນັ້ນໄປ, ຄວາມຜິດນັ້ນກໍຍັງຖືວ່າເປັນ ອຸປະປາຕະກະ (Upapātaka) ໃນປະເພດດຽວກັນ.

Verse 68

द्विजद्रव्यापहरणं मर्यादाया व्यतिक्रमम् । अतिमानातिकोपश्च दांभिकत्वं कृतघ्नता

ການລັກຊັບສິນຂອງພາມ, ການລະເມີດຂອບເຂດຂອງການປະພຶດທີ່ກຳນົດໄວ້, ຄວາມທະນົງຕົວເກີນໄປ ແລະ ຄວາມໂມໂຫຮ້າຍ, ຄວາມໜ້າຊື່ໃຈຄົດ ແລະ ຄວາມເນລະຄຸນ.

Verse 69

अन्यत्र विषयासक्तिः कार्पर्ण्यं शाठ्यमत्सरम् । परदाराभिगमनं साध्वीकन्याभिदूषणम्

ການຫຼົງຕິດໃນອາລົມສຳຜັດທີ່ອື່ນ, ຄວາມຕະໜີ, ການຫລອກລວງ ແລະ ຄວາມອິດສາ; ໄປຫາເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ ແລະ ທຳໃຫ້ສາວຜູ້ດີງາມເສື່ອມສິນ—ທັງໝົດນີ້ພຶງຫຼີກເວັ້ນ.

Verse 70

परिवित्तिः परिवेत्ता यया च परिविद्यते । तयोर्दानं च कन्यायास्तयोरेव च याजनम्

ຄຳເອີ້ນມີດັ່ງນີ້: ‘parivitti’ ແມ່ນອ້າຍໃຫຍ່ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານ; ‘parivettā’ ແມ່ນນ້ອງຊາຍທີ່ແຕ່ງງານກ່ອນອ້າຍ; ແລະ ‘ນາງຜູ້ເຮັດໃຫ້ນ້ອງແຕ່ງກ່ອນ’ ແມ່ນສະຕຣີຜູ້ຖືກແຕ່ງງານແບບນັ້ນ. ສຳລັບທັງສອງ (parivitti ແລະ parivettā) ຈຶ່ງກຳນົດພິທີກັນຍາດານ (ການມອບທິດາໃນການແຕ່ງງານ); ແລະສຳລັບທັງສອງນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງກຳນົດການຍາຊະນະ (ປະກອບພິທີຍັດຍະເປັນປຸໂຣຫິດ).

Verse 71

पुत्रमित्रकलत्राणामभावे स्वामिनस्तथा । भार्याणां च परित्यागः साधूनां च तपस्विनाम्

ເມື່ອຂາດລູກ ເພື່ອນ ແລະ ຄູ່ຄອງ ຄົນຜູ້ນັ້ນກໍຖືກນາຍຂອງຕົນລະທິ້ງ; ແລະຍັງມີການລະທິ້ງຈາກເມຍອີກ—ຊະຕາແບບນີ້ເກີດແກ່ຜູ້ດີ ແລະ ນັກຕະບະດ້ວຍ.

Verse 72

गवां क्षत्रियवैश्यानां स्त्रीशूद्राणां च घातनम् । शिवायतनवृक्षाणां पुण्याराम विनाशनम्

ການຂ້າງົວ, ການຂ້າກະສັດຕຣິຍະ ແລະ ໄວສະຍະ, ແມ່ຍິງ ແລະ ຊູດຣະ; ພ້ອມທັງການທຳລາຍຕົ້ນໄມ້ໃນສະຖານສັກສິດຂອງພຣະສິວະ ແລະ ສວນບຸນ—ທັງໝົດນີ້ເປັນມະຫາບາບ.

Verse 73

यः पीडामाश्रमस्थानामाचरेदल्पिकामपि । तद्भृत्यपरिवर्गस्य पशुधान्यवनस्य च

ຜູ້ໃດທຳຮ້າຍຜູ້ຢູ່ໃນອາສຣົມ ແມ່ນແຕ່ເລັກນ້ອຍ, ຜູ້ນັ້ນກໍນຳຄວາມເສຍຫາຍມາສູ່ບໍລິວານແລະຜູ້ພຶ່ງພາຂອງຕົນ, ພ້ອມທັງສັດລ້ຽງ, ທັນຍາຫານ ແລະ ປ່າໄມ້ຂອງຕົນດ້ວຍ.

Verse 74

कर्ष धान्य पशुस्तेयमयाज्यानां च याजनम् । यज्ञारामतडागानां दारापत्यस्य विक्रयः

ການລັກດ້ວຍຂໍ້ອ້າງການໄຖນາ, ການຊິງເອົາເຂົ້າທັນຍາຫານ ຫຼື ການລັກງົວຄວາຍ; ການເປັນປຸໂຣຫິດຈັດຍັດຍະໃຫ້ແກ່ຜູ້ບໍ່ຄວນ; ແລະການຂາຍທີ່ດິນຍັດຍະ, ສວນສຳລານ, ໜອງນ້ຳ, ກະທັ້ງເມຍແລະລູກ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນກຳທີ່ຖືກຕິຕຽນ।

Verse 75

तीर्थयात्रोपवासानां व्रतानां च सुकर्मणाम् । स्त्रीधनान्युपजीवंति स्त्रीभगात्यंतजीविता

ເຂົາເວົ້າອ້າງວ່າໄປຈາລິກທີ່ຕີຣຖະ, ຖືອຸປະວາສ, ຖືວຣະຕະ ແລະເຮັດກຸສົນ; ແຕ່ກັບດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຊັບຂອງແມ່ຍິງ—ຊີວິດຂອງເຂົາພຶ່ງພາອະໄວຍະວະລັບຂອງແມ່ຍິງຢ່າງສິ້ນເຊີງ।

Verse 76

स्वधर्मं विक्रयेद्यस्तु अधर्मं वर्णते नरः । परदोषप्रवादी च परच्छिद्रावलोककः

ຜູ້ໃດຂາຍສະວະທັມຂອງຕົນ, ຜູ້ສົ່ງເສີມອະທັມ, ຜູ້ເວົ້າໂທດຂອງຄົນອື່ນ, ແລະຜູ້ຄົ້ນຫາຊ່ອງໂຫວ່ແລະຄວາມອ່ອນແອຂອງຄົນອື່ນ—

Verse 77

परद्रव्याभिलाषी च परदारावलोककः । एते गोघ्नसमानाश्च ज्ञातव्या नृपनंदन

ຜູ້ໃດໂລບຊັບຂອງຄົນອື່ນ ແລະຜູ້ໃດຈ້ອງມອງເມຍຂອງຄົນອື່ນ—ໂອ ລູກແຫ່ງກະສັດ, ຈົ່ງຮູ້ວ່າຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເທົ່າກັບຜູ້ຂ້າງົວ।

Verse 78

यः कर्ता सर्वशास्त्राणां गोहर्ता गोश्च विक्रयी । निर्दयोऽतीव भृत्येषु पशूनां दमकश्च यः

ຜູ້ໃດຮຽນຮູ້ແລະຮຽບຮຽງຊາສະຕຣານານາ, ແຕ່ກັບລັກງົວແລະຂາຍງົວ; ຜູ້ໂຫດຮ້າຍຢ່າງຫນັກຕໍ່ບ່າວຮັບໃຊ້, ແລະຜູ້ຕີທຸບຂົ່ມສັດໃຫ້ຍອມ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນເປັນຜູ້ຄວນຖືກຕິຕຽນ।

Verse 79

मिथ्या प्रवदते वाचमाकर्णयति यः परैः । स्वामिद्रोही गुरुद्रोही मायावी चपलः शठः

ຜູ້ໃດເວົ້າວາຈາມຸສາ ແລະໃຫ້ຜູ້ອື່ນຟັງຕາມ—ຜູ້ທີ່ທໍລະຍົດຕໍ່ນາຍແລະຄູອາຈານ—ຜູ້ນັ້ນເປັນຄົນຫລອກລວງ ຈິດກະສັບກະສ່າຍ ແລະຄົນຊົ່ວຄົດຄຽວ।

Verse 80

यो भार्यापुत्रमित्राणि बालवृद्धकृशातुरान् । भृत्यानतिथिबंधूंश्च त्यक्त्वाश्नाति बुभुक्षितान्

ຜູ້ໃດປະຖິ້ມເມຍ ລູກ ມິດສະຫາຍ ເດັກນ້ອຍ ຄົນເຖົ້າ ຄົນຜອມແຫ້ງ ແລະຄົນເຈັບໄຂ້—ພ້ອມທັງຄົນຮັບໃຊ້ ແຂກ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງ—ໃຫ້ຫິວ ແລ້ວຕົນເອງກິນ ຜູ້ນັ້ນເປັນຜູ້ກໍ່ບາບ।

Verse 81

ये तु मृष्टं समश्नंति नो वांच्छंतं ददंति च । पृथक्पाकी स विज्ञेयो ब्रह्मवादिषु गर्हितः

ແຕ່ຜູ້ທີ່ກິນອາຫານອັນອຸດົມ ປຸງດີເພື່ອຕົນເອງ ແລ້ວບໍ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ມາຂໍ—ຄວນຮູ້ວ່າເປັນ ‘ປຣິຖັກປາກີ’ ຜູ້ຫຸງຫາເພື່ອຕົນ—ແລະຖືກຕິຕຽນໃນຫມູ່ຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ।

Verse 82

नियमान्स्वयमादाय ये त्यजंत्यजितेंद्रियाः । प्रव्रज्यागमिता यैश्च संयुक्ता ये च मद्यपैः

ຜູ້ທີ່ຮັບເອົາວິໄນທາງທຳດ້ວຍຕົນເອງ ແຕ່ເພາະຄວບຄຸມອິນທຣີຍບໍ່ໄດ້ຈຶ່ງລະທິ້ມ; ຜູ້ທີ່ເຂົ້າສູ່ພຣະພິກຂຸ/ສັນຍາສ (pravrajyā) ໂດຍອິດທິພົນຜູ້ອື່ນ; ແລະຜູ້ທີ່ຄົບຄ້າກັບຜູ້ດື່ມຂອງມຶນເມົາ—ລ້ວນຖືກຕິຕຽນໃນທີ່ນີ້।

Verse 83

ये चापि क्षयरोगार्तां गां पिपासा क्षुधातुराम् । न पालयंति यत्नेन ते गोघ्ना नारकाः स्मृताः

ແລະຜູ້ທີ່ເຫັນງົວທຸກທໍລະມານດ້ວຍໂຣກຊູບຜອມ ຖືກຄວາມຫິວນ້ຳແລະຄວາມຫິວເຂົ້າ ແຕ່ບໍ່ພະຍາຍາມປົກປ້ອງດູແລ—ຜູ້ນັ້ນຖືກນັບວ່າເປັນ ‘ຜູ້ຂ້າງົວ’ ແລະເປັນຜູ້ມຸ່ງສູ່ນະລົກ।

Verse 84

सर्वपापरता ये च चतुष्पात्क्षेत्रभेदकाः । साधून्विप्रान्गुरूंश्चैव यश्च गां हि प्रताडयेत्

ຜູ້ໃດຫມົກມຸ່ນໃນບາບທຸກປະການ; ຜູ້ໃດທຳລາຍທົ່ງຫຍ້າ ຫຼື ນາຂອງສັດສີ່ຂາ (ໂຄເປັນຕົ້ນ); ແລະຜູ້ໃດທຳຮ້າຍສາທຸ ພຣາຫມັນ ແລະຄູບາອາຈານ—ທັງຜູ້ໃດຕີໂຄ—ລ້ວນເປັນຜູ້ຜິດຫນັກອັນນ່າຕຳນິ.

Verse 85

ये ताडयंत्यदोषां च नारीं साधुपदेस्थिताम् । आलस्यबद्धसर्वांगो यः स्वपिति मुहुर्मुहुः

ຜູ້ໃດຕີຜູ້ຍິງຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນທາງທຳ; ແລະຜູ້ໃດທີ່ຮ່າງກາຍທັງປວງຖືກຜູກມັດດ້ວຍຄວາມຂີ້ກຽດ ຈົນຫຼັບຊ້ຳໆ—ລ້ວນເປັນຜູ້ນ່າຕຳນິ.

Verse 86

दुर्बलांश्च न पुष्णंति नष्टान्नान्वेषयंति च । पीडयंत्यतिभारेण सक्षतान्वाहयंति च

ເຂົາບໍ່ບຳລຸງຜູ້ອ່ອນແອ, ບໍ່ແມ່ນແຕ່ຈະອອກຊອກຫາຜູ້ທີ່ຫາຍໄປ; ເຂົາທຳໃຫ້ຜູ້ອື່ນທຸກທໍລະມານດ້ວຍພາລະໜັກເກີນ, ແລະບັງຄັບໃຫ້ຜູ້ບາດເຈັບກໍແບກຫາມ.

Verse 87

सर्वपापरता ये च संयुक्ता ये च भुंजते । भग्नांगीं क्षतरोगार्तां गोरूपां च क्षुधातुराम्

ຜູ້ໃດຫມົກມຸ່ນໃນບາບທຸກປະການ ແລະຜູ້ໃດຄົບຄ້າກັບເຂົາແລ້ວຮ່ວມເສບຮ່ວມທຳ—(ຜົນຄື) ເກີດເປັນຮູບໂຄ: ອວັຍວະພິການ, ທຸກທໍລະມານດ້ວຍບາດແຜແລະໂລກ, ແລະຖືກຄວາມຫິວເຜົາໄຫມ້.

Verse 88

न पालयंति यत्नेन ते जना नारकाः स्मृताः । वृषाणां वृषणौ ये च पापिष्ठा घातयंति च

ຜູ້ຄົນທີ່ບໍ່ປົກປ້ອງພວກມັນດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ຖືກກ່າວວ່າຈະໄປສູ່ນະລົກ; ແລະຜູ້ບາບຫນັກທີ່ສຸດຄືຜູ້ທີ່ຕັດອັນດະຂອງງົວເພດຜູ້.

Verse 89

बाधयंति च गोवत्सान्महानारकिणो नराः । आशया समनुप्राप्तं क्षुत्तृषाश्रमपीडितम्

ບຸກຄົນຜູ້ມີກຳໄປສູ່ນະລົກອັນນ່າສະພຶງ ຍ່ອມທຳທຸກທໍລະມານລູກງົວ ແມ່ນແຕ່ເມື່ອມັນເຂົ້າມາໃກ້ດ້ວຍຄວາມຫວັງ ຖືກຄວາມຫິວ ຄວາມກະຫາຍ ແລະຄວາມເມື່ອຍລ້າບີບຄັ້ນ.

Verse 90

ये चातिथिं न मन्यंते ते वै निरयगामिनः । अनाथं विकलं दीनं बालं वृद्धं भृशातुरम्

ຜູ້ໃດບໍ່ນັບຖືອາຄັນຕຸກະ(ແຂກ) ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງໄປສູ່ນະລົກ; ແລະຜູ້ທີ່ເມີນເຉີຍຜູ້ໄຮ້ທີ່ພຶ່ງ, ຜູ້ພິການ, ຜູ້ທຸກຍາກ, ເດັກ, ຄົນເຖົ້າ, ແລະຜູ້ທຸກທໍລະມານຫນັກ.

Verse 91

नानुकंपंति ये मूढास्ते यांति नरकार्णवम् । अजाविको माहिषिको यः शूद्रा वृषलीपतिः

ຜູ້ໂງ່ທີ່ບໍ່ມີເມດຕາກະລຸນາ ຍ່ອມໄປສູ່ມະຫາສະມຸດແຫ່ງນະລົກ; ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຄົນເລີ້ຍງແບ້, ຄົນເລີ້ຍງຄວາຍ, ແລະຊູດຣະຜູ້ເປັນຜົວຂອງວຶຣະສະລີ (ຍິງກຳເນີດຕ່ຳ).

Verse 92

शूद्रो विप्रस्य क्षत्रस्य य आचारेण वर्तते । शिल्पिनः कारवो वैद्यास्तथा देवलका नराः

ຊູດຣະຜູ້ປະພຶດຕາມອາຈາຣະທີ່ກຳນົດໄວ້ຂອງພຣາຫມະນະ ຫຼື ກະສັດຕຣິຍະ; ເຊັ່ນດຽວກັນກັບຊ່າງສິລະປະ, ຊ່າງຝີມື, ແພດ(ໄວທະຍະ), ແລະເທວະລະກະ—ຜູ້ຮັບໃຊ້ໃນເທວະສະຖານ.

Verse 93

भृतकामात्यकर्माणः सर्वे निरयगामिनः । यश्चोदितमतिक्रम्य स्वेच्छया आहरेत्करम्

ຜູ້ທັງຫມົດທີ່ເຮັດວຽກເປັນຕົວແທນຮັບຈ້າງ ແລະອະມາຕະຍະ(ເຈົ້າໜ້າທີ່) ດ້ວຍຄວາມໂລບເພື່ອປະໂຫຍດຕົນ ລ້ວນໄປສູ່ນະລົກ; ແລະຜູ້ໃດລ່ວງເກີນຂໍ້ກຳນົດ ແລ້ວເກັບພາສີຕາມໃຈຕົນ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 94

नरकेषु स पच्येत यश्च दंडं वृथा नयेत् । उत्कोचकैरधिकृतैस्तस्करैश्च प्रपीड्यते

ຜູ້ໃດລົງໂທດໂດຍບໍ່ມີເຫດອັນຍຸດຕິທຳ ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຕົ້ມໃນນະລົກທັງຫຼາຍ; ແລະຍັງຖືກກົດຂີ່ໂດຍເຈົ້າໜ້າທີ່ຮັບສິນບົນ ແລະໂຈນອີກດ້ວຍ।

Verse 95

यस्य राज्ञः प्रजा राज्ये पच्यते नरकेषु सः । ये द्विजाः प्रतिगृह्णंति नृपस्य पापवर्तिनः

ກະສັດຜູ້ໃດທີ່ໃນອານາຈັກຂອງຕົນ ປະຊາຊົນປານດັ່ງຖືກຕົ້ມທົນທຸກໃນນະລົກ ກະສັດນັ້ນກໍຖືກຕັດສິນເຊັ່ນດຽວກັນ. ແລະບັນດາທະວິຊະຜູ້ຮັບທານຈາກກະສັດຜູ້ປະພຶດບາບ ຍ່ອມເປັນຜູ້ຮ່ວມບາບນັ້ນ।

Verse 96

प्रयांति तेपि घोरेषु नरकेषु न संशयः । पारदारिकचौराणां यत्पापं पार्थिवस्य च

ພວກເຂົາກໍຈະໄປສູ່ນະລົກອັນນ່າຢ້ານແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ—ເພາະແບກບາບເທົ່າກັນກັບຜູ້ລ່ວງປະເວນີແລະໂຈນ ພ້ອມທັງບາບຂອງກະສັດຜູ້ໃຊ້ອຳນາດຜິດທາງ।

Verse 97

भवत्यरक्षतो घोरो राज्ञस्तस्य परिग्रहः । अचौरं चौरवद्यश्च चौरं चाचौरवत्पुनः

ສຳລັບກະສັດຜູ້ບໍ່ປົກປ້ອງ ການເກັບພາສີຂອງພຣະອົງກາຍເປັນກຳອັນນ່າຢ້ານ: ຖືກປະຕິບັດຜູ້ບໍ່ແມ່ນໂຈນເຫມືອນໂຈນ ແລະກັບປະຕິບັດໂຈນເຫມືອນບໍ່ແມ່ນໂຈນອີກຄັ້ງ।

Verse 98

अविचार्य नृपः कुर्यात्सोऽपि वै नरकं व्रजेत् । घृततैलान्नपानादि मधुमांस सुरासवम्

ຖ້າກະສັດກະທຳໂດຍບໍ່ໄຕ່ຕອງ ພຣະອົງກໍຈະໄປນະລົກແນ່ນອນ—ໂດຍສະເພາະໃນເລື່ອງເນີຍໃສ ນ້ຳມັນ ອາຫານແລະນ້ຳດື່ມເປັນຕົ້ນ; ຮວມທັງນ້ຳເຜິ້ງ ເນື້ອສັດ ແລະເຫຼົ້າອັນເຮັດໃຫ້ເມົາມົນ।

Verse 99

गुडेक्षुक्षीरशाकादि दधिमूलफलानि च । तृणकाष्ठं पुष्पपत्रं कांस्यभाजनमेव च

ອີກທັງພຶງຖວາຍ: ນ້ຳຕານກ້ອນ, ອ້ອຍ, ນົມ, ຜັກ ແລະອື່ນໆ; ນົມສົ້ມ, ຮາກ ແລະ ໝາກໄມ້; ຫຍ້າ ແລະ ໄມ້ຟືນ; ດອກໄມ້ ແລະ ໃບໄມ້; ພ້ອມທັງພາຊະນະສຳຣິດດ້ວຍ.

Verse 100

उपानच्छत्रकटक शिबिकामासनं मृदु । ताम्रं सीसं त्रपुकांस्यं शंखाद्यं च जलोद्भवम्

ເກີບນຸ່ມ, ຮົ່ມ, ກຳໄລ, ເສລຽງ, ແລະ ບ່ອນນັ່ງອ່ອນນຸ່ມ; ທອງແດງ, ຕະກົ່ວ, ດີບຸກ, ສຳຣິດ; ແລະ ສັງຂ໌ ເປັນຕົ້ນ ອັນເກີດຈາກນ້ຳ—ທັງໝົດນີ້ພຶງເຂົ້າໃຈຢູ່ນີ້.

Verse 101

वादित्रं वेणुवंशाद्यं गृहोपस्करणानि च । ऊर्णाकार्पासकौशेय रंगपद्मोद्भवानि च

ເຄື່ອງດົນຕີ—ເຊັ່ນທີ່ເຮັດຈາກໄມ້ໄຜ່ເປັນຕົ້ນ—ພ້ອມທັງເຄື່ອງໃຊ້ໃນເຮືອນ; ແລະຂອງທີ່ເຮັດຈາກຂົນສັດ, ຝ້າຍ, ໄໝ; ພ້ອມທັງຂອງຍ້ອມສີ ແລະ ຜະລິດຕະພັນຈາກດອກບົວ.

Verse 102

तूलं सूक्ष्माणिवस्त्राणि ये लोभेन हरंति च । एवमादीनि चान्यानि द्रव्याणि विविधानि च

ຜູ້ໃດດ້ວຍຄວາມໂລບ ລັກເອົາຝ້າຍ ແລະ ຜ້າລະອຽດ, ແລະຂອງອື່ນໆ ຫຼາຍປະເພດໃນທຳນອງນີ້—

Verse 103

नरकेषु द्रुतं गच्छेदपहृत्याल्पकान्यपि । यद्वा तद्वा परद्रव्यमपि सर्षपमात्रकम्

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ລັກ—ແມ່ນແຕ່ຂອງນ້ອຍນິດ—ຈະໄປສູ່ນະລົກໂດຍໄວ; ເຖິງແມ່ນຊັບຂອງຜູ້ອື່ນນັ້ນຈະມີແຕ່ເທົ່າເມັດຜັກກາດກໍຕາມ.

Verse 104

अपहृत्य नरो याति नरके नात्र संशयः । बह्वल्पकाद्यपि तथा परस्य ममताकृतम्

ຜູ້ໃດລັກຂໂມຍ ຍ່ອມໄປສູ່ນະລົກ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ຈະໃຫຍ່ຫຼືນ້ອຍ ຖ້າເປັນຂອງຄົນອື່ນແຕ່ອ້າງວ່າ “ຂອງຂ້ອຍ” ກໍເປັນບາບດຽວກັນ.

Verse 105

अपहृत्य नरो याति नरके नात्र संशयः । एवमाद्यैर्नरः पापैरुत्क्रांतिसमनंतरम्

ເມື່ອລັກຂໂມຍແລ້ວ ຄົນຍ່ອມໄປສູ່ນະລົກ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ໂດຍບາບເຊັ່ນນີ້ແລະບາບທຳນອງດຽວກັນ ຫຼັງຕາຍທັນທີ ກໍພົບຜົນກຳທັນທີ.

Verse 106

शरीरघातनार्थाय पूर्वाकारमवाप्नुयात् । यमलोकं व्रजंत्येते शरीरस्था यमाज्ञया

ເພື່ອໃຫ້ຮ່າງກາຍຖືກທຳລາຍ ມັນຈຶ່ງຮັບຮູບເກົ່າຂອງຕົນຄືນ. ຕາມຄຳສັ່ງຂອງພະຍົມ ຜູ້ສະຖິດໃນກາຍເຫຼົ່ານີ້ ຈະໄປສູ່ຍົມໂລກ.

Verse 107

यमदूतैर्महाघोरैर्नीयमानाः सुदुःखिताः । देवतिर्यङ्मनुष्याणामधर्मनियतात्मनाम्

ຖືກທູດຂອງພະຍົມຜູ້ນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ ຂັບໄລ່ນຳໄປ ພວກເຂົາຈົມຢູ່ໃນທຸກຂ໌ໃຫຍ່—ທັງໃນໝູ່ເທວະ ສັດ ແລະມະນຸດ—ຜູ້ທີ່ຈິດຖືກອະທັມຄອບງຳ.

Verse 108

धर्मराजः स्मृतः शास्ता सुघोरैर्विविधैर्वधैः । विनयाचारयुक्तानां प्रमादान्मलिनात्मनाम्

ພະທັມມະຣາຊາ (Dharmarāja) ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນຜູ້ລົງທັນ; ດ້ວຍການລົງໂທດຫຼາຍປະເພດອັນນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ ພຣະອົງຊຳລະແກ້ໄຂຄວາມຜິດຂອງຜູ້ຈິດມົວໝອງເນື່ອງຈາກຄວາມປະມາດ—ແມ້ພາຍນອກຈະເບິ່ງມີວິໄນແລະມາລະຍາດດີກໍຕາມ.

Verse 109

प्रायश्चित्तैर्गुरुः शास्ता न च तैरीक्ष्यते यमः । पारदारिकचौराणामन्यायव्यवहारिणाम्

ສໍາລັບຄົນເຊັ່ນນັ້ນ ດ້ວຍການປະຕິບັດປຣາຍັດຈິຕ (ການຊໍາລະບາບ) ຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ເປັນຜູ້ຕັກເຕືອນແລະລົງໂທດ; ແລະໂດຍປຣາຍັດຈິຕນັ້ນ ພຣະຍົມບໍ່ເບິ່ງມາເພື່ອລົງທັນ—ຄືຜູ້ຜິດປະເວນີ, ຂໂມຍ, ແລະຜູ້ຄ້າຂາຍຢ່າງອະຍຸດຕິທໍາ।

Verse 110

नृपतिः शासकः प्रोक्तः प्रच्छन्नानां च धर्मराट् । तस्मात्कृतस्य पापस्य प्रायश्चित्तं समाचरेत्

ກະສັດຖືກກ່າວວ່າເປັນຜູ້ປົກຄອງ; ແລະສໍາລັບຜູ້ທີ່ກະທໍາຢ່າງປິດບັງ ພຣະອົງເປັນດຸຈກະສັດແຫ່ງທໍາມະ. ດັ່ງນັ້ນ ບາບທີ່ໄດ້ກະທໍາແລ້ວ ພຶງປະຕິບັດປຣາຍັດຈິຕໃຫ້ຖືກຕ້ອງ.

Verse 111

नाभुक्तस्यान्यथा नाशः कल्पकोटिशतैरपि । यः करोति स्वयं कर्म कारयेद्वानुमोदयेत्

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ເສວຍຜົນແຫ່ງກຳ ບໍ່ມີວິທີອື່ນໃຫ້ມັນສູນໄປໄດ້ ແມ່ນແຕ່ໃນກະລັບນັບຮ້ອຍໂກຕິ. ບໍ່ວ່າຈະເຮັດເອງ ໃຫ້ຄົນອື່ນເຮັດ ຫຼືອະນຸໂມທະນາເຫັນດີ ຜົນນັ້ນຕ້ອງຮັບໄວ້ແນ່ນອນ.

Verse 112

कायेन मनसा वाचा तस्य चाधोगतिः फलम् । इति संक्षेपतः प्रोक्ताः पापभेदास्त्रिधाधुना

ດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍໃຈ ແລະດ້ວຍວາຈາ—ຜົນຂອງມັນແມ່ນອະໂທຄະຕິ ຄືການຕົກຕໍ່າລົງສູ່ພົບພູມຕໍ່າ. ດັ່ງນີ້ໂດຍຫຍໍ້ ບາບຖືກແບ່ງເປັນສາມປະການແລ້ວ.

Verse 113

कथ्यंते गतयश्चित्रा नराणां पापकर्मणाम् । एतत्ते नृपते धर्म फलं प्रोक्तं सुविस्तरात्

ກໍາລັງອະທິບາຍຄະຕິອັນຫຼາກຫຼາຍຂອງມະນຸດຜູ້ກະທໍາບາບກຳ. ໂອ ພຣະຣາຊາ! ດັ່ງນີ້ ຜົນແຫ່ງທໍາມະໄດ້ຖືກກ່າວແກ່ພຣະອົງຢ່າງລະອຽດຄົບຖ້ວນແລ້ວ.

Verse 114

अन्यत्किंते प्रवक्ष्यामि तन्मे ब्रूहि नरोत्तम । अधर्मस्य फलं प्रोक्तं धर्मस्यापि वदाम्यहम्

ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍອັນໃດອື່ນອີກແກ່ທ່ານ? ຈົ່ງບອກມາ ໂອ ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດ. ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວຜົນແຫ່ງອະທຳແລ້ວ; ບັດນີ້ຈະກ່າວຜົນແຫ່ງທຳດ້ວຍ.

Verse 115

इत्युक्त्वा मातलिस्तत्र राजानं सर्ववत्सलम् । तस्मिन्धर्मप्रसंगेन इत्याख्यातं महात्मना

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ມາຕະລີໄດ້ກ່າວຕໍ່ພະຣາຊາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງທຸກຄົນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແລ້ວໃນການສົນທະນາເລື່ອງທຳ ມະຫາອັດມາໄດ້ເລົ່າໄວ້ດັ່ງນີ້.