Adhyaya 40

Verse 1

वेन उवाच । नित्यदानफलं देव त्वत्तः पूर्वं मया श्रुतम् । नैमित्तिकस्य दानस्य दत्तस्यापि हि यत्फलम्

ເວນາກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເທວະ, ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍໄດ້ຍິນຈາກພຣະອົງແລ້ວເຖິງຜົນຂອງທານປະຈໍາວັນ. ບັດນີ້ ຜົນຂອງທານນາຍມິດຕິກະ—ທານທີ່ໃຫ້ໃນໂອກາດພິເສດ—ເປັນຢ່າງໃດ?”

Verse 2

तत्फलं मे समाचक्ष्व त्वत्प्रसादात्प्रयत्नतः । महातृप्तिं न गच्छामि श्रोतुं श्रद्धा प्रवर्तते

ຂໍພຣະອົງຈົ່ງອະທິບາຍຜົນຂອງການນັ້ນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ຢ່າງຄົບຖ້ວນ—ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ແລະ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ຂ້າພະເຈົ້າຍັງບໍ່ອິ່ມໃຈ; ສັດທາໃນການຟັງເພີ່ມຂຶ້ນຢູ່ເລື້ອຍໆ.

Verse 3

विष्णुरुवाच । नैमित्तिकं प्रवक्ष्यामि दानमेव नृपोत्तम । महापर्वणि संप्राप्ते येन दानानि श्रद्धया

ພຣະວິສນຸກ່າວວ່າ: ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ເຮົາຈະອະທິບາຍທານນາຍມິດຕິກະ—ຄືທານທີ່ເມື່ອມະຫາປະເທດສັກສິດມາຮອດ ຈຶ່ງຖວາຍດ້ວຍສັດທາ.

Verse 4

सत्पात्रेभ्यः प्रदत्तानि तस्य पुण्यफलं शृणु । गजं रथं प्रदत्ते यो ह्यश्वं चापि नृपोत्तम

ຈົ່ງຟັງຜົນບຸນຂອງທານທີ່ຖວາຍແກ່ຜູ້ຄວນຮັບ. ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ໃດຖວາຍຊ້າງ ລົດຮົບ ແລະແມ່ນມ້າ…

Verse 5

स च भृत्यैस्तु संयुक्तः पुण्यदेशे नृपोत्तमः । जायते हि महाराज मत्प्रसादान्न संशयः

ແລະພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍບໍລິວານ ຈະເກີດໃນແດນບຸນອັນສັກສິດແນ່ນອນ ໂອ ມະຫາຣາຊາ—ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ

Verse 6

राजा भवति धर्मात्मा ज्ञानवान्बलवान्सुधीः । अजेयः सर्वभूतानां महातेजाः प्रजायते

ເຂົາຈະເປັນພະຣາຊາຜູ້ມີທຳໃນໃຈ ມີຄວາມຮູ້ ມີກຳລັງ ແລະມີປັນຍາແທ້ ບໍ່ມີສັດໃດຊະນະໄດ້ ແລະເກີດມາພ້ອມດ້ວຍຣັດສະມີອັນຍິ່ງໃຫຍ່

Verse 7

महापर्वणि संप्राप्ते भूमिदानं ददाति यः । गोदानं वा महाराज सर्वभोगपतिर्भवेत्

ໂອ ມະຫາຣາຊາ ເມື່ອມະຫາປະເທດບຸນອັນສັກສິດມາຮອດ ຜູ້ໃດໃຫ້ທານເປັນດິນ ຫຼືແມ່ນໃຫ້ທານເປັນງົວ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນເຈົ້າແຫ່ງຄວາມສຸກສົມບັດທັງປວງ

Verse 8

ब्राह्मणाय सुपुण्याय दानं दद्यात्प्रयत्नतः । महादानानि यो दद्यात्तीर्थे पर्वणि पात्रवित्

ຄວນພາກພຽນຖວາຍທານແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ມີບຸນຄຸນສູງ. ຜູ້ໃດຮູ້ຄວາມຄວນຂອງຜູ້ຮັບ ແລ້ວຖວາຍມະຫາທານໃນຕີຣຖະ ແລະໃນວັນປະຣວັນ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ບຸນໃຫຍ່

Verse 9

तेषां चिह्नं प्रवक्ष्यामि भूपतित्वं प्रजायते । तीर्थे पर्वणि संप्राप्ते गुप्तदानं ददाति यः

ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດເຄື່ອງໝາຍຂອງເຂົາ ອັນເຮັດໃຫ້ເກີດອຳນາດກະສັດ: ເມື່ອໄປຮອດຕີຣຖະໃນເວລາພະຣະວະອັນສັກສິດ ຜູ້ໃດໃຫ້ທານຢ່າງລັບ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຮັບລາຊະສະຖານະ।

Verse 10

निधीनामाशुसंप्राप्तिरक्षरा परिजायते । महापर्वणि संप्राप्ते तीर्थेषु ब्राह्मणाय च

ການໄດ້ຮັບຂຸມຊັບຢ່າງໄວ ເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ—ໂດຍພິເສດເມື່ອມະຫາພະຣະວະມາຮອດ—ດ້ວຍການກະທຳທີ່ຕີຣຖະ ແລະດ້ວຍການໃຫ້ທານ ຫຼືບູຊາພຣາຫມະນາ।

Verse 11

सुचैलं च महादानं कांचनेन समन्वितम् । पुण्यं फलं प्रवक्ष्यामि तस्य दानस्य भूपते

ໂອ ພະຣາຊາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຜົນບຸນຂອງມະຫາທານນັ້ນ: ການຖວາຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນງາມ ພ້ອມດ້ວຍຄຳ।

Verse 12

जायंते बहवः पुत्राः सुगुणा वेदपारगाः । आयुष्मंतः प्रजावंतो यशः पुण्यसमन्विताः

ບຸດຫຼາຍຄົນຍ່ອມເກີດ—ມີຄຸນທຳ ແລະຊ່ຽວຊານໃນເວທະ—ອາຍຸຍືນ ມີລູກຫຼານ ແລະພ້ອມດ້ວຍຊື່ສຽງແລະບຸນກຸສົນ।

Verse 13

विपुलाश्चैव जायंते स्फीता लक्ष्मीर्महामते । सौख्यं च लभते पुण्यं धर्मवान्परिजायते

ແລະແນ່ນອນ ຜົນອັນອຸດົມກໍເກີດຂຶ້ນ; ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາ, ລັກສະມີຈະເຈີຣິນງອກງາມ. ຄວາມສຸກແລະບຸນກຸສົນໄດ້ຮັບ, ແລະຜູ້ຖືທຳມະກໍເກີດຂຶ້ນໃນວົງສານັ້ນ।

Verse 14

महापर्वणि संप्राप्ते तीर्थे गत्वा प्रयत्नतः । कपिलां कांचनीं दद्याद्ब्राह्मणाय महात्मने

ເມື່ອວັນມະຫາປະພັນອັນສັກສິດມາຮອດ ພຶງພາກພຽນໄປຍັງຕີຣຖະ (ສະຖານທີ່ຈາລິກບຸນ) ແລ້ວຖວາຍງົວກະປິລາທີ່ປະດັບດ້ວຍຄຳ ແດ່ພຣາຫມັນຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່।

Verse 15

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि दानस्य च महामते । कपिलादो महाराज सर्वसौख्यान्प्रभुंजति

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດບຸນຜົນແຫ່ງທານນັ້ນ ໂອ ມະຫາຣາຊ ຜູ້ໃຫ້ທານງົວກະປິລາ ຍ່ອມເສວຍສຸກທຸກປະການ।

Verse 16

यावद्ब्रह्मा प्रजीवेत्स तावत्तिष्ठति तत्र सः । महापर्वणि संप्राप्ते अलंकृत्य च गां तदा

ຕາບໃດທີ່ພຣະພຣົມ (Brahmā) ຍັງດຳລົງຊີວິດ ຕາບນັ້ນເຂົາຍ່ອມຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະເມື່ອວັນມະຫາປະພັນມາຮອດ ກໍຈະຕົກແຕ່ງງົວໃນເວລານັ້ນ

Verse 17

कांचनेनापि संयुक्तां वस्त्रालंकारभूषणैः । तस्य दानस्य राजेंद्र फलभोगं वदाम्यहम्

ແມ່ນແຕ່ຈະປະກອບດ້ວຍຄຳ ພ້ອມຜ້າ ເຄື່ອງປະດັບ ແລະອາພອນທັງຫຼາຍ—ໂອ ຣາເຊນທຣ—ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງການເສວຍຜົນແຫ່ງທານນັ້ນ

Verse 18

विपुला जायते लक्ष्मीर्दानभोगसमाकुला । सर्वविद्यापतिर्भूत्वा विष्णुभक्तो भवेत्किल

ລັກສະມີອັນອຸດົມບັງເກີດ ເຕັມໄປດ້ວຍທານ ແລະການເສວຍອັນຄວນຄ່າ ເມື່ອເປັນເຈົ້າແຫ່ງວິຊາທັງປວງແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເປັນພັກຕະແຫ່ງພຣະວິສນຸແທ້ໆ

Verse 19

विष्णुलोके वसेन्मर्त्यो यावत्तिष्ठति मेदिनी । तीर्थं गत्वा तु यो दद्याद्ब्राह्मणाय विभूषणम्

ຜູ້ເປັນມະນຸດໄປຫາທີຣຖະ (tīrtha) ແລ້ວຖວາຍເຄື່ອງປະດັບເປັນທານແກ່ພຣາຫມັນ ຈະຢູ່ໃນໂລກພຣະວິສນຸຕາບໃດທີ່ແຜ່ນດິນຍັງດຳລົງຢູ່।

Verse 20

भुक्त्वा तु विपुलान्भोगानिन्द्रेण क्रीडते सह । महापर्वणि संप्राप्ते वस्त्रं च द्विजपुंगवे

ເມື່ອໄດ້ເສວຍສຸກອັນຫຼາຍແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນກໍຮ່ວມກິລາກັບພຣະອິນທຣ; ເມື່ອມະຫາພັນມາຮອດ ກໍຖວາຍຜ້າແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ।

Verse 21

दत्त्वान्नं भूमिसंयुक्तं पात्रे श्रद्धासमन्वितः । मोदते स तु वैकुंठे विष्णुतुल्यपराक्रमः

ດ້ວຍສັດທາ ເມື່ອຖວາຍອາຫານພ້ອມທານທີ່ດິນແກ່ຜູ້ຮັບອັນຄວນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຊື່ນບານໃນໄວກຸນຖະ ມີພະລັງກ້າຫານເທົ່າພຣະວິສນຸ।

Verse 22

सवस्त्रं कांचनं दत्त्वा द्विजाय परिशांतये । स्वेच्छया अग्निसदृशो वैकुंठे स वसेत्सुखी

ເມື່ອຖວາຍຄຳພ້ອມຜ້າແກ່ພຣາຫມັນເພື່ອຄວາມສະງົບສົມບູນ ຜູ້ນັ້ນຈະສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟຕາມປາຖະໜາ ແລະຢູ່ສຸກໃນໄວກຸນຖະ।

Verse 23

सुवर्णस्य सुकुंभं च घृतेन परिपूरयेत् । पिधानं रौप्यं कर्तव्यं वस्त्रहारैरलंकृतम्

ຄວນເຕີມກຸ່ມຄຳອັນງາມໃຫ້ເຕັມດ້ວຍນ້ຳມັນເນີຍ (ghee)؛ ຝາປິດຄວນເຮັດດ້ວຍເງິນ ແລະປະດັບດ້ວຍຜ້າແລະພວງມາລາ।

Verse 24

पुष्पमालान्वितं कुर्याद्ब्रह्मसूत्रेण शोभितम् । प्रतिष्ठितं वेदमंत्रैस्तं संपूज्य महामते

ພຶງຈັດເຮັດໃຫ້ປະດັບດ້ວຍພວງມາລາດອກໄມ້ ແລະໃຫ້ງາມດ້ວຍພຣະພຣະຫມະສູດ (ສາຍຍັຊໂຍປະວີຕ) ອັນສັກສິດ. ເມື່ອສະຖາປະນາດ້ວຍມັນຕຣາເວດແລ້ວ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ພຶງບູຊາໃຫ້ຄົບຖ້ວນ.

Verse 25

उपचारैः पवित्रैश्च षोडशैः परिपूजयेत् । स्वलंकृत्य ततो दद्याद्ब्राह्मणाय महात्मने

ພຶງບູຊາໃຫ້ຄົບຖ້ວນດ້ວຍອຸປະຈາຣະອັນບໍລິສຸດທັງສິບຫົກປະການ. ແລ້ວຈຶ່ງປະດັບໃຫ້ງາມ ແລະຖວາຍເປັນທານແກ່ພຣາຫມະນຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່.

Verse 26

षोडशैव ततो गावः सवस्त्राः कांस्यदोहनाः । कुंभयुक्ताश्च चत्वारो दक्षिणां च सकांचनाम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ (ພຶງຖວາຍ) ໂຄສິບຫົກໂຕ ແຕ່ລະໂຕມີຜ້າຄຽງ ແລະມີພາຊະນະດູດນົມເຮັດດ້ວຍທອງສຳລິດ. ພ້ອມທັງກຸມພະ (ໝໍ້ນ້ຳ) ສີ່ໃບ ແລະດັກຊິນາ (ຄ່າບູຊາແກ່ພຣາຫມະນ) ທີ່ມີຄຳປະກອບດ້ວຍ.

Verse 27

तथा द्वादशका गावो वस्त्रालंकारभूषणाः । पृथग्भूताय विप्राय दातव्या नात्र संशयः

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ໂຄສິບສອງໂຕ—ພ້ອມຜ້າ, ເຄື່ອງປະດັບ ແລະອາພອນ—ພຶງຖວາຍແກ່ວິປຣະພຣາຫມະນຜູ້ຖືກກຳນົດແຍກໄວ້ເປັນຜູ້ຮັບ; ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ.

Verse 28

एवमादीनि दानानि अन्यानि नृपनंदन । तीर्थकालं सुसंप्राप्य विप्रावसथमेव च

ໂອ ລູກແຫ່ງກະສັດ, ທານອື່ນໆທີ່ມີລັກສະນະເຊັ່ນນີ້ກໍພຶງຖວາຍດ້ວຍ—ເມື່ອໄດ້ຮັບເວລາອັນເໝາະສົມໃນຕີຣຖະ (ສະຖານທີ່ສັກສິດ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະທີ່ພັກອາໄສຂອງພຣາຫມະນດ້ວຍ.

Verse 29

श्रद्धाभावेन दातव्यं बहुपुण्यकरं भवेत् । विष्णुरुवाच । विष्णुमुद्दिश्य यद्दानं कामनापरिकल्पितम्

ຄວນຖວາຍທານດ້ວຍສັດທາ; ທານນັ້ນຍ່ອມເກີດບຸນຫຼາຍ. ພຣະວິດສະນຸຕັດວ່າ: ທານໃດທີ່ຖວາຍໂດຍລະລຶກເຖິງພຣະວິດສະນຸ ແມ່ນແມ່ນຈະຄິດດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຜົນ…

Verse 30

तस्य दानस्य भावेन भावनापरिभावितः । तादृक्फलं समश्नाति मानुषो नात्र संशयः

ຜູ້ໃດທີ່ຖືກຊຶມຊາບດ້ວຍເຈດຕະນາຂອງທານນັ້ນ ແລະຖືກຫຼໍ່ຫຼອມດ້ວຍການພາວະນາແບບນັ້ນ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນທີ່ສອດຄ່ອງກັນແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ

Verse 31

अभ्युदयं प्रवक्ष्यामि यज्ञादिषु प्रवर्तते । तेन दानेन तस्यापि श्रद्धया च द्विजोत्तम

ເຮົາຈະອະທິບາຍພິທີທີ່ເອີ້ນວ່າ ‘ອະພະຍຸດະຍະ’ ຊຶ່ງປະຕິບັດຄຽງຄູ່ກັບຍັດຍະ ແລະກິດສັກສິດອື່ນໆ. ດ້ວຍທານນັ້ນ—ແລະດ້ວຍສັດທາດ້ວຍ, ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ—(ບຸນທີ່ມຸ່ງໝາຍຍ່ອມສຳເລັດ)

Verse 32

प्रज्ञावृद्धिं समाप्नोति न च दुःखं प्रविंदति । भोगान्भुनक्ति धर्मात्मा जीवमानस्तु सांप्रतम्

ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຮັບປັນຍາເພີ່ມພູນ ແລະບໍ່ປະສົບທຸກຂ໌. ຜູ້ມີທຳເປັນຈິດ ແມ່ນແຕ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ທີ່ນີ້ແລະດຽວນີ້ ກໍຍັງເສວຍສຸກອັນຄວນຄ່າ

Verse 33

ऐंद्रांस्तु भुंक्ते भोगान्स दाता दिव्यां गतिं गतः । स्वकुलं नयते स्वर्गं कल्पानां च सहस्रकम्

ຜູ້ໃຫ້ທານນັ້ນເສວຍບົກບອກທິບດຸດພຣະອິນທຣາ ແລະບັນລຸຄະຕິອັນທິບ; ທັງຍັງນຳວົງຕະກູນຂອງຕົນໄປສູ່ສະຫວັນຕະຫຼອດພັນກັລປະ

Verse 34

एवमाभ्युदयं प्रोक्तं प्राप्तं तेषु वदाम्यहम् । कायस्य च क्षयं ज्ञात्वा जरया परिपीडितः

ດັ່ງນີ້ເຮົາໄດ້ກ່າວເຖິງການເພີ່ມພູນແຫ່ງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທີ່ເກີດແກ່ເຂົາເຈົ້າແລ້ວ. ບັດນີ້ຈະເລົ່າຕໍ່ວ່າຫຼັງນັ້ນເກີດຫຍັງ: ຮູ້ວ່າກາຍກຳລັງເສື່ອມ ແລະຖືກຄວາມແກ່ຊະລາບີບຄັ້ນ (ຈຶ່ງ)ຫວັ່ນໄຫວທຸກໃຈ.

Verse 35

दानं तेन प्रदातव्यमाशां कस्य न कारयेत् । मृते च मयि मे पुत्रा अन्ये स्वजनबांधवाः

ດັ່ງນັ້ນຄວນໃຫ້ທານ—ໃຜຈະບໍ່ປຸກຄວາມຫວັງໃຫ້ຜູ້ອື່ນ? ແລະເມື່ອເຮົາຕາຍໄປ ລູກຊາຍຂອງເຮົາ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງອື່ນໆ ກໍຈະ (ຍັງ) ມີຢູ່

Verse 36

कथमेते भविष्यंति मां विना सुहृदो मम । तेषां मोहात्प्रमुग्धो वै न ददाति स किंचन

“ມິດສະຫາຍອັນຮັກຂອງເຮົາເຫຼົ່ານີ້ ຈະຢູ່ໄດ້ແນວໃດໂດຍບໍ່ມີເຮົາ?” ຖືກມົວເມົາດ້ວຍຄວາມຍຶດຕິດຕໍ່ເຂົາເຈົ້າ ຈຶ່ງບໍ່ໃຫ້ທານສິ່ງໃດເລີຍ

Verse 37

मृत्युं प्रयाति मोहात्मा रुदंति मित्रबांधवाः । दुःखेन पीडिताः सर्वे मायामोहेन पीडिताः

ວິນຍານຜູ້ຫຼົງມົວຍ່ອມໄປສູ່ຄວາມຕາຍ; ມິດແລະຍາດພີ່ນ້ອງຮ້ອງໄຫ້. ທຸກຄົນຖືກຄວາມໂສກບີບຄັ້ນ—ຖືກມົວເມົາດ້ວຍໂມຫະອັນເກີດຈາກມາຍາ

Verse 38

संकल्पयंति दानानि मोक्षं वै चिंतयंति च । तस्मिन्मृते महाराज मायामोहे गते सति

ເຂົາເຈົ້າຕັ້ງໃຈຈະໃຫ້ທານ ແລະຍັງຄິດຄຳນຶງເຖິງໂມກຂະດ້ວຍ. ແຕ່ເມື່ອຜູ້ນັ້ນໄດ້ຕາຍໄປ ໂອ ມະຫາຣາຊາ ແລະເມື່ອຄວາມຫຼົງແຫ່ງມາຍາເຂົ້າຄອບງຳ,

Verse 39

विस्मरंति च दानानि लोभात्मानो ददंति न । योऽसौ मृतो महाराज यमपंथं सुदुःखितः

ຜູ້ມີໃຈໂລບຈະລືມທຳແຫ່ງການໃຫ້ ແລະບໍ່ເຮັດທານ. ໂອ້ ມະຫາຣາຊາ, ຜູ້ນັ້ນເມື່ອຕາຍແລ້ວ ຈະໄປຕາມທາງຂອງພະຍົມດ້ວຍຄວາມທຸກທໍລະມານຢ່າງຫນັກ.

Verse 40

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने चत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສີຣີ ປັດມະປຸຣານະ»—ໃນ ພູມິຂັນດະ ແຫ່ງສັງຫິຕາ 55,000 ສະໂລກ—ບົດທີ 40 ໃນຕອນເລື່ອງວ່າດ້ວຍ ເວນາ ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 41

कस्य पुत्राश्च पौत्राश्च कस्य भार्या नृपोत्तम । संसारे नास्ति कः कस्य तस्माद्दानं प्रदीयते

ໂອ້ ນຣິໂປຕຕະມ, ລູກແລະຫຼານເປັນຂອງໃຜ ແລະເມຍເປັນຂອງໃຜ? ໃນສັງສານີ້ ບໍ່ມີໃຜເປັນຂອງໃຜແທ້ໆ; ດັ່ງນັ້ນພຶງເຮັດທານ.

Verse 42

ज्ञानवता प्रदातव्यं स्वयमेव न संशयः । अन्नं पानं च तांबूलमुदकं कांचनं तथा

ແນ່ນອນ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນໃຫ້ທານດ້ວຍຕົນເອງ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ຄວນຖວາຍອາຫານ ເຄື່ອງດື່ມ ຕາມບູນ (ໃບພູ) ນ້ຳ ແລະຄຳທອງດ້ວຍ.

Verse 43

युग्मं वस्त्रं च छत्रं च स्वयमेव न संशयः । जलपात्राण्यनेकानि सोदकानि नृपोत्तम

ຜ້ານຸ່ງຫົ່ມເປັນຄູ່ ແລະຮົ່ມໜຶ່ງຄັນດ້ວຍ—ແນ່ນອນໃຫ້ດ້ວຍມືຕົນເອງ ບໍ່ສົງໄສ—ໂອ້ ນຣິໂປຕຕະມ, ຈົ່ງຖວາຍພາຊະນະນ້ຳຫຼາຍໆ ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳ.

Verse 44

वाहनानि विचित्राणि यानान्येव महामते । नानागंधान्सकर्पूरं यमपंथ सुखप्रदे

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່! ມີພາຫະນະວິຈິດຫຼາກຫຼາຍ ແລະຍານອັນສົງ່າງາມ ເຕັມໄປດ້ວຍກິ່ນຫອມນານາ ແລະການບູນ ເຮັດໃຫ້ເສັ້ນທາງໄປຫາຍະມະເປັນທາງສຸກສະບາຍ।

Verse 45

उपानहौ प्रदातव्ये यदीच्छेद्विपुलं सुखम् । एतैर्दानैर्महाराज यमपंथं सुखेन वै

ຖ້າຜູ້ໃດປາຖະນາຄວາມສຸກອັນຫຼາຍ ພຶງຖວາຍທານເກີບ. ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ດ້ວຍທານເຫຼົ່ານີ້ ຈຶ່ງຜ່ານເສັ້ນທາງຂອງຍະມະໄດ້ຢ່າງງ່າຍ ແລະເປັນສຸກແທ້।

Verse 46

प्रयाति मानवो राजन्यमदूतैरलंकृतम्

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ມະນຸດຍ່ອມອອກເດີນທາງໄປ ໂດຍຖືກປະດັບ—ໝາຍເຖິງມີຜູ້ອານຸຍາດຕິດຕາມ—ໂດຍທູດຂອງຍະມະ (ຍະມະດູຕ)