Adhyaya 37

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । एवं वेनस्य चैवासीत्सृष्टिरेव महात्मनः । धर्माचारं परित्यज्य कथं पापमतिर्भवेत्

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: “ຖ້ານີ້ແມ່ນສະພາວະແທ້ຂອງມະຫາອາດຕະມາ ເວນາ ແລ້ວ ເມື່ອລະທິ້ງທຳມະຈາຣະ ຈະເປັນຜູ້ມີໃຈຄິດບາບໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 2

सूत उवाच । ज्ञानविज्ञानसंपन्ना मुनयस्तत्त्ववेदिनः । शुभाशुभं वदंत्येवं तन्न स्यादिह चान्यथा

ສູຕະກ່າວວ່າ: ພວກມຸນີຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຍານແລະວິຊາຮູ້ແຈ້ງ ເປັນຜູ້ຮູ້ຕັດຕະວະ ຈຶ່ງກ່າວຖືກຕ້ອງເຖິງສຸພະແລະອະສຸພະ; ໃນນີ້ຈະເປັນຢ່າງອື່ນບໍ່ໄດ້

Verse 3

तप्यमानेन तेनापि सुशंखेन महात्मना । दत्तः शापः कथं विप्रा न यथावच्च जायते

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ຄຳສາບທີ່ມະຫາອາດມາ ສຸສັງຂະ ປະກາດ—ແມ່ນແຕ່ທ່ານກຳລັງບຳເນັດຕະບະ—ຈະບໍ່ສຳເລັດຜົນຕາມຄວນໄດ້ຢ່າງໃດ?

Verse 4

वेनस्य पातकाचारं सर्वमेव वदाम्यहम् । तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे प्रजापाले महात्मनि

ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າທັງໝົດເຖິງການປະພຶດບາບຂອງ ເວນະ—ໃນຍາມທີ່ມະຫາອາດມາ ກະສັດຜູ້ຮູ້ທຳ ແລະຜູ້ພິທັກປະຊາ ກຳລັງປົກຄອງຢູ່.

Verse 5

पुरुषः कश्चिदायातश्छद्म लिंगधरस्तदा । नग्नरूपोवमहाकायःवशिरोमुंडो महाप्रभः

ໃນເວລານັ້ນ ຊາຍຄົນໜຶ່ງມາຮອດ ສວມເຄື່ອງໝາຍນັກບວດອັນປອມ; ປານດັ່ງເປືອຍກາຍ ຮ່າງໃຫຍ່ໂຕ ຫົວໂກນ ແລະມີສະຫງ່າລາສີຍິ່ງ.

Verse 6

मार्जनीं शिखिपत्राणां कक्षायां स हि धारयन् । गृहीतं पानपात्रं तु नालिकेरमयं करे

ລາວເອົາໄມ້ກວາດທີ່ເຮັດຈາກຂົນນົກຢູງສອດໄວ້ຂ້າງກາຍ ແລະຖືພາຊະນະດື່ມທີ່ເຮັດຈາກກະລາມະພ້າວໃນມື.

Verse 7

पठमानो ह्यसच्छास्त्रं वेदधर्मविदूषकम् । यत्र वेनो महाराजस्तत्रायातस्त्वरान्वितः

ເຂົາສວດອ່ານຄຳພີປອມທີ່ບິດເບືອນທຳແຫ່ງເວດ ແລ້ວຮີບໄປຫາສະຖານທີ່ທີ່ມະຫາຣາຊາ ເວນະ ປະທັບຢູ່.

Verse 8

सभायां तस्य वेनस्य प्रविवेश स पापवान् । तं दृष्ट्वा समनुप्राप्तं वेनः प्रश्नं तदाकरोत्

ຊາຍຜູ້ມີບາບນັ້ນໄດ້ເຂົ້າໄປໃນສະພາຂອງເວນະ. ເວນະເຫັນລາວມາຮອດແລ້ວ ຈຶ່ງຖາມຄໍາຖາມທັນທີ.

Verse 9

भवान्को हि समायात ईदृग्रूपधरो मम । सभायां वर्तमानस्य पुरः कस्मात्समागतः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ເຈົ້າແມ່ນໃຜ ຈຶ່ງມາດ້ວຍຮູບລັກສະນະແບບນີ້? ໃນເວລາທີ່ຂ້ອຍຢູ່ໃນສະພາ ເຈົ້າມາຢືນຕໍ່ໜ້າຂ້ອຍເພາະເຫດໃດ?

Verse 10

को वेषः किं नु ते नाम को धर्मः कर्म ते वद । को वेदस्ते क आचारः किं तपः का प्रभावना

ເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ ແລະ ຊື່ຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ? ຈົ່ງບອກ: ທຳມະຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ ແລະ ໜ້າທີ່ການງານຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ? ເວທະຂອງເຈົ້າແມ່ນໃດ, ອາຈາຣະ(ຄວາມປະພຶດ)ຂອງເຈົ້າແນວໃດ, ຕະປະຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ, ແລະ ອຳນາດທາງຈິດວິນຍານຂອງເຈົ້າເປັນປະການໃດ?

Verse 11

किं ज्ञानं कः प्रभावस्ते किं सत्यं धर्मलक्षणम् । तत्त्वं सर्वं समाचक्ष्व ममाग्रे सत्यमेव च

ຄວາມຮູ້ແມ່ນຫຍັງ ແລະ ອຳນາດແທ້ຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ? ຄວາມຈິງແມ່ນຫຍັງ ແລະ ເຄື່ອງໝາຍຂອງທຳມະແມ່ນຫຍັງ? ຈົ່ງອະທິບາຍຕັດຕະວະທັງປວງຕໍ່ໜ້າຂ້ອຍ ແລະ ເວົ້າແຕ່ຄວາມຈິງເທົ່ານັ້ນ.

Verse 12

श्रुत्वा वेनस्य तद्वाक्यं पापो वाक्यमुदाहरत् । पातक उवाच । करोष्येवं वृथा राज्यं महामूढो न संशयः

ເມື່ອໄດ້ຍິນວາຈາຂອງເວນະແລ້ວ ບາບກໍ່ກ່າວຕອບ. ປາຕະກະກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າຈະປົກຄອງລາຊະອານາຈັກແບບນີ້ໂດຍໄຮ້ປະໂຫຍດ; ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສວ່າເຈົ້າເປັນຄົນໂງ່ຍິ່ງ.”

Verse 13

अहं धर्मस्य सर्वस्वमहं पूज्यतमोसुरैः । अहं ज्ञानमहं सत्यमहं धाता सनातनः

ຂ້າແມ່ນແກ່ນສານທັງປວງແຫ່ງທັມມະ; ແມ່ນແມ່ນອະສຸຣາກໍຍັງບູຊາຂ້າວ່າຄວນບູຊາສູງສຸດ. ຂ້າແມ່ນຍານ, ຂ້າແມ່ນສັດຈະ; ຂ້າແມ່ນທາຕາ ແລະ ວິທາຕາ ອັນນິລັນດອນ.

Verse 14

अहं धर्मं अहं मोक्षः सर्वदेवमयो ह्यहम् । ब्रह्मदेहात्समुद्भूतः सत्यसंधोऽस्मि नान्यथा

ຂ້າແມ່ນທັມມະ ຂ້າແມ່ນໂມກສະ; ແທ້ຈິງຂ້າແມ່ນຮູບຮວມແຫ່ງເທວະທັງປວງ. ເກີດຈາກກາຍຂອງພຣະພຣົມໂດຍກົງ, ຂ້າຍຶດຫມັ້ນໃນສັດຈະ—ບໍ່ມີທາງອື່ນ.

Verse 15

जिनरूपं विजानीहि सत्यधर्मकलेवरम् । मामेव हि प्रधावंति योगिनो ज्ञानतत्पराः

ຈົ່ງຮູ້ຮູບແຫ່ງຈິນະ—ຜູ້ມີກາຍເປັນສັດຈະແລະທັມມະ. ໂຍຄີຜູ້ອຸທິດໃຈໃນຍານ ຍ່ອມເຮັ່ງຮີບມາຫາຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ.

Verse 16

वेन उवाच । तवैव कीदृशं कर्म किं ते दर्शनमेव च । किमाचारो वदस्वैहि इत्युक्तं तेन भूभुजा

ເວນາກ່າວວ່າ: “ທ່ານເຮັດກຳແນວໃດ? ທັດສະນະ/ຄຳສອນຂອງທ່ານແມ່ນຫຍັງ? ແລະອາຈາຣະຂອງທ່ານເປັນແນວໃດ? ຈົ່ງບອກຂ້າທີ່ນີ້.” ດັ່ງນັ້ນກະສັດໄດ້ຖາມ.

Verse 17

पातक उवाच । अर्हंतो देवता यत्र निर्ग्रंथो दृश्यते गुरुः । दया चैव परो धर्मस्तत्र मोक्षः प्रदृश्यते

ປາຕະກະກ່າວວ່າ: “ທີ່ໃດບູຊາອະຣະຫັນດດຸຈເທວະ, ທີ່ໃດເຫັນນິຣະຄຣັນຖະເປັນຄູທາງວິນຍານ, ແລະທີ່ໃດຖືກະຣຸນາເປັນທັມມະສູງສຸດ—ທີ່ນັ້ນໂມກສະປາກົດຢູ່”

Verse 18

दर्शनेस्मिन्न संदेह आचारान्प्रवदाम्यहम् । यजनं याजनं नास्ति वेदाध्ययनमेव च

ໃນທັດສະນະນີ້ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດຂໍ້ປະພຶດອັນຄວນ. ທີ່ນີ້ບໍ່ມີການບູຊາຍັດ ຫຼືການເປັນຜູ້ນໍາຍັດ—ມີແຕ່ການສຶກສາພຣະເວດເທົ່ານັ້ນທີ່ຖືກບັນຍັດ.

Verse 19

नास्ति संध्या तपो दानं स्वधास्वाहाविवर्जितम् । हव्यकव्यादिकं नास्ति नैव यज्ञादिका क्रिया

ຖ້າບໍ່ມີການເວົ້າ “svadhā” ແລະ “svāhā” ກໍບໍ່ມີການບູຊາສັນທະຍາ, ບໍ່ມີຕະປະ, ບໍ່ມີທານ. ບໍ່ມີການຖວາຍ havya-kavya ແກ່ເທວະຫຼືບັນພະບຸລຸດ, ແລະບໍ່ມີພິທີກຳເຊັ່ນຍັດ.

Verse 20

पितॄणां तर्पणं नास्ति नातिथिर्वैश्वदेविकम् । क्षपणस्य वरा पूजा अर्हतो ध्यानमुत्तमम्

ສໍາລັບ kṣapaṇa ຜູ້ບໍາເພັນພຽນ ບໍ່ມີການຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດ, ບໍ່ມີການຕ້ອນຮັບແຂກ, ແລະບໍ່ມີພິທີ vaiśvadeva. ການບູຊາສູງສຸດຂອງລາວແມ່ນການຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບອັນບໍລິສຸດ, ແລະການປະຕິບັດສູງສຸດແມ່ນການເພ່ງສະມາທິຕໍ່ພຣະອະຣະຫັນ.

Verse 21

अयं धर्मसमाचारो जैनमार्गे प्रदृश्यते । एतत्ते सर्वमाख्यातं निजधर्मस्यलक्षणम्

ຈັນຍາທຳແບບນີ້ປາກົດໃນມັກຂອງຊາວເຈນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອະທິບາຍແກ່ທ່ານຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງທຳຂອງຕົນ.

Verse 22

वेन उवाच । वेदप्रोक्तो यथा धर्मो यत्र यज्ञादिकाः क्रियाः । पितॄणां तर्पणं श्राद्धं वैश्वदेवं न दृश्यते

ເວນາກ່າວວ່າ: “ບ່ອນໃດທີ່ມີທຳທີ່ພຣະເວດສອນ ແລະມີການປະກອບພິທີເຊັ່ນຍັດ ທີ່ນັ້ນບໍ່ເຫັນການຕັຣປະນະແກ່ບັນພະບຸລຸດ, ພິທີ śrāddha, ແລະພິທີ vaiśvadeva.”

Verse 23

न दानं तप एवास्ति क्वास्ते धर्मस्य लक्षणम् । वद सत्यं ममाग्रे तु दयाधर्मं च कीदृशम्

ຖ້າບໍ່ມີທານ ແລະບໍ່ມີຕະປະ ແລ້ວເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງທຳຂອງເຈົ້າຢູ່ໃສ? ຈົ່ງເວົ້າຄວາມຈິງຕໍ່ໜ້າຂ້າ—ທຳແຫ່ງເມດຕານີ້ເປັນແນວໃດ?

Verse 24

पातक उवाच । पंचतत्त्वप्रवृद्धोयं प्राणिनां काय एव च । आत्मा वायुस्वरूपोयं तेषां नास्ति प्रसंगता

ປາຕະກະກ່າວວ່າ: “ກາຍຂອງສັດມີຊີວິດນີ້ ກໍ່ຕົ້ນແລະເຕີບໃຫຍ່ຈາກທາດທັງຫ້າ. ແຕ່ອາດມັນເປັນສະພາບວາຍຸ (ລົມ); ລະຫວ່າງອາດມັນກັບກາຍ ບໍ່ມີການຄົວຄອງແທ້”

Verse 25

यथा जलेषु भूतानामपिसंगमवेहि तत् । जायते बुद्बुदाकारं तद्वद्भूतसमागमः

ເຫມືອນດັ່ງໃນນ້ຳ ການມາຮ່ວມກັນຂອງທາດທັງຫຼາຍ ຮູ້ໄດ້ວ່າເກີດເປັນຮູບຟອງນ້ຳ; ສັນນັ້ນແຫຼະ ການພົບພາກັນຂອງສັດຜູ້ມີກາຍ ກໍເປັນພຽງການປະຈວບຊົ່ວຄາວດຸດຟອງ

Verse 26

पृथ्वीभावो रजःस्थस्तु चापस्तत्रैव संस्थिताः । ज्योतिस्तत्र प्रदृश्येत सुवायुर्वर्तते त्रिषु

ທາດດິນສະຖິດຢູ່ໃນຣະຊັສ ແລະທາດນ້ຳກໍຕັ້ງຢູ່ທີ່ນັ້ນເຊັ່ນກັນ. ທີ່ນັ້ນແຫຼະ ໂຊຕິ (ໄຟ/ແສງ) ປາກົດ ແລະວາຍຸອັນດີ ເຄື່ອນໄຫວຢູ່ໃນທັງສາມ

Verse 27

आकाशमावृणोत्पश्चाद्बुद्बुदत्वं प्रजायते । अप्सुमध्ये प्रभात्येव सुतेजो वर्तुलं वरम्

ຕໍ່ມາມັນແຜ່ຂະຫຍາຍປົກຄຸມອາກາດ ແລະພາວະເປັນຟອງກໍເກີດຂຶ້ນ. ກາງນ້ຳ ສຸເຕຊະນັ້ນສ່ອງສະຫວ່າງ—ເປັນຮູບວົງມົນອັນປະເສີດ

Verse 28

क्षणमात्रं प्रदृश्येत क्षणान्नैव च दृश्यते । तद्वद्भूतसमायोगः सर्वत्र परिदृश्यते

ມັນປາກົດແຕ່ຊົ່ວຂະນະ ແລະໃນຂະນະຕໍ່ໄປກໍບໍ່ເຫັນອີກ. ດັ່ງນັ້ນເອງ ການປະຊຸມຮວມຂອງທາດ(ພູຕ) ປາກົດທົ່ວໄປເປັນຂອງບໍ່ທຽງ.

Verse 29

अंतकाले प्रयात्यात्मा पंच पंचसु यांति ते । मोहमुग्धास्ततो मर्त्या वर्तंते च परस्परम्

ໃນຍາມມໍລະນະ ອາດມັນຍ່ອມຈາກໄປ; ແລະທາດທັງຫ້າກໍກັບຄືນສູ່ທາດຫ້າຂອງຕົນ. ມະນຸດຜູ້ຖືກໂມຫະຫຼອກລວງ ຈຶ່ງວຽນວົນພົວພັນກັນໄປມາ.

Verse 30

श्राद्धं कुर्वंति मोहेन क्षयाहे पितृतर्पणम् । क्वास्ते मृतः समश्नाति कीदृशोऽसौ नृपोत्तम

ເນື່ອງຈາກໂມຫະ ຜູ້ຄົນຈຶ່ງເຮັດສຣາດທະ ແລະພິຕຣຕັຣປະນະ ໃນວັນກະສະຍະ (ອະມາວັດສະຍາ). ຜູ້ຕາຍນັ້ນຈະນັ່ງຢູ່ໃສເພື່ອຮັບປະທານເຄື່ອງບູຊານັ້ນ? ແລະເຂົາເປັນຄົນແນວໃດ ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ

Verse 31

किं ज्ञानं कीदृशं कायं केन दृष्टं वदस्व नः । मिष्टान्नं भोजयित्वा च तृप्ता यांति च ब्राह्मणाः

ຈົ່ງບອກພວກເຮົາ: ຍານນັ້ນເປັນແນວໃດ, ກາຍນັ້ນເປັນແນວໃດ, ແລະໃຜເຄີຍເຫັນ? ແລ້ວເມື່ອໄດ້ຖວາຍອາຫານຫວານໃຫ້ພຣາຫມັນ ພວກເຂົາກໍຈາກໄປດ້ວຍຄວາມອິ່ມໃຈ

Verse 32

कस्य श्राद्धं प्रदीयेत सा तु श्रद्धा निरर्थिका । अन्यदेवं प्रवक्ष्यामि वेदानां कर्म दारुणम्

ສຣາດທະຄວນຖວາຍໃຫ້ແກ່ໃຜ? ສັດທາແບບນັ້ນຍ່ອມເປັນຂອງໄຮ້ຄວາມໝາຍ. ບັດນີ້ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍອີກເລື່ອງໜຶ່ງ—ໜ້າທີ່ກຳຕາມພຣະເວດ ອັນເຂັ້ມງວດແລະນ່າຄວາມຢ້ານເກງ

Verse 33

यदातिथिर्गृहे याति महोक्षं पचते द्विजः । अजं वा राजराजेंद्र अतिथिं परिभोजयेत्

ເມື່ອແຂກມາຮອດເຮືອນ ຜູ້ເປັນທະວິຊະພຶງປຸງຄວາຍໃຫຍ່—ຫາກບໍ່ມີກໍແບ້, ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ—ແລ້ວເລີ້ຍງຮັບຮອງແຂກໃຫ້ອິ່ມໃຈ।

Verse 34

अश्वमेधमखे अश्वं गोमेधे वृषमेव च । नरमेधे नरं राजन्वाजपेये तथा ह्यजान्

ໃນພິທີອັດສະວະເມທະ ຖວາຍມ້າ; ໃນໂຄເມທະ ຖວາຍງົວຜູ້; ໃນນະຣະເມທະ ຖວາຍມະນຸດ; ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ໂອ ພະຣາຊາ, ໃນວາຊະເປຍ ຖວາຍແບ້ທັງຫຼາຍ។

Verse 35

राजसूये महाराज प्राणिनां घातनं बहु । पुंडरीके गजं हन्याद्गजमेधेऽथ कुंजरम्

ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ໃນຣາຊະສູຍະຍັດ ມີການຂ້າສັດມີຊີວິດຫຼາຍ. ໃນພິທີປຸນຑະຣີກະ ຂ້າຊ້າງ, ແລະໃນກະຊະເມທະຍັດ ກໍບູຊາຊ້າງ (ກຸນຊະຣະ) ເຊັ່ນກັນ।

Verse 36

सौत्रामण्यां पशुं मेध्यं मेषमेव प्रदृश्यते । नानारूपेषु सर्वेषु श्रूयतां नृपनंदन

ໃນພິທີເສົາຕຣາມະນີ ສັດບູຊາທີ່ມີຄວາມບໍລິສຸດແລະເໝາະສົມ ປາກົດວ່າເປັນແກະຜູ້ແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ. ແມ່ນວ່າມີການເວົ້າເຖິງຮູບແບບຫຼາຍປະການ ແຕ່ຈົ່ງຟັງເນື້ອຄວາມໃຫ້ຄົບ, ໂອ ລູກແຫ່ງພະຣາຊາ।

Verse 37

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने सप्तत्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ່ 37 ຊື່ “ເວນໂນປາຂະຍານ” ໃນພູມິຂັນຑະ ແຫ່ງສີຣີປັດມະປຸຣານະ ພາຍໃນສັງຫິຕາ 55,000 ຄາຖາ ກໍສິ້ນສຸດລົງ।

Verse 38

ज्ञेयं तदन्नमुच्छिष्टं क्रियते भूरिभोजनम् । अत्यंतदोषहीनांस्तान्हिंसंति यन्महामखे

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ອາຫານນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ອຸຈຊິດ/ບໍ່ບໍລິສຸດ” ເມື່ອເປັນເຫດໃຫ້ກິນເກີນປະມານ; ເພາະໃນມະຫາຍັດນັ້ນ ພວກເຂົາກັບໄປເບຍດບຽນສັດຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດເລີຍ।

Verse 39

तत्र किं दृश्यते धर्मः किं फलं तत्र भूपते । पशूनां मारणं यत्र निर्दिष्टं वेदपंडितैः

ໂອ ພະຣາຊາ, ບ່ອນທີ່ນັກປັນຍາຜູ້ຮູ້ພຣະເວດກຳນົດໃຫ້ຂ້າສັດ ທີ່ນັ້ນຈະເຫັນທຳອັນໃດໄດ້ ແລະຜົນທາງທຳອັນໃດຈະເກີດຂຶ້ນໄດ້?

Verse 40

तस्माद्विनष्टधर्मं च न पुण्यं मोक्षदायकम् । दयां विना हि यो धर्मः स धर्मो विफलायते

ດັ່ງນັ້ນ ບຸນທີ່ຂາດທຳ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ໃຫ້ໂມກສະ; ແທ້ຈິງ ທຳທີ່ປະຕິບັດໂດຍບໍ່ມີຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ຍ່ອມກາຍເປັນໄຮ້ຜົນ

Verse 41

जीवानां पालनं यत्र तत्र धर्मो न संशयः । स्वाहाकारः स्वधाकारस्तपः सत्यं नृपोत्तम

ບ່ອນໃດທີ່ມີການອຸປະຖຳແລະປົກປ້ອງຊີວິດທັງຫຼາຍ ບ່ອນນັ້ນມີທຳໂດຍບໍ່ສົງໄສ; ການເວົ້າ “ສວາຫາ”, ການເວົ້າ “ສວະທາ”, ຕະປະ ແລະຄວາມຈິງ—ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ—ລ້ວນເປັນທຳເຊັ່ນກັນ

Verse 42

दयाहीनं चापलं स्यान्नास्ति धर्मस्तु तत्र हि । एते वेदा न वेदाः स्युर्दया यत्र न विद्यते

ບ່ອນໃດທີ່ບໍ່ມີຄວາມເມດຕາກະລຸນາ ຄວາມຫວັ່ນໄຫວບໍ່ໝັ້ນຄົງຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ ແລະທີ່ນັ້ນແທ້ຈິງບໍ່ມີທຳ; ແມ່ນແຕ່ພຣະເວດກໍບໍ່ແມ່ນພຣະເວດ ຖ້າບໍ່ມີຄວາມເມດຕາກະລຸນາ

Verse 43

दयादानपरो नित्यं जीवमेव प्ररक्षयेत् । चांडालोऽप्यथ शूद्रो वा स वै ब्राह्मण उच्यते

ຜູ້ທີ່ມີຄວາມເມດຕາແລະການໃຫ້ທານສະເຫມີ ແລະປົກປ້ອງສິ່ງທີ່ມີຊີວິດຢ່າງແທ້ຈິງ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຈັນທານ ຫຼື ສູດ, ຜູ້ນັ້ນແຫຼະຊື່ວ່າເປັນພາມທີ່ແທ້ຈິງ.

Verse 44

ब्राह्मणो निर्दयो यो वै पशुघातपरायणः । स वै सुनिर्दयः पापी कठिनः क्रूरचेतनः

ພາມຜູ້ທີ່ບໍ່ມີຄວາມເມດຕາແລະມັກຂ້າສັດນັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວເປັນຜູ້ໂຫດຮ້າຍຍິ່ງນັກ ເປັນຄົນບາບ ມີໃຈກະດ້າງ ແລະມີຈິດໃຈທີ່ປ່າເຖື່ອນ.

Verse 45

वंचकैः कथितो वेदो यो वेदो ज्ञानवर्जितः । यत्र ज्ञानं भवेन्नित्यं तत्र वेदः प्रतिष्ठति

ສິ່ງທີ່ຄົນຫຼອກລວງເອີ້ນວ່າ 'ພະເວດ' ຊຶ່ງປາສະຈາກຄວາມຮູ້ທີ່ແທ້ຈິງນັ້ນ ບໍ່ແມ່ນພະເວດທີ່ແທ້ຈິງ. ບ່ອນໃດມີຄວາມຮູ້ອັນຍືນຍົງ ບ່ອນນັ້ນແຫຼະພະເວດປະດິດສະຖານຢູ່ວ່າງຫມັ້ນຄົງ.

Verse 46

दयाहीनेषु वेदेषु विप्रेषु च महामते । नास्ति सत्यं क्रिया तत्र वेदविप्रेषु वै तदा

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ເມື່ອພະເວດແລະພາມປາສະຈາກຄວາມເມດຕາ ຍ່ອມບໍ່ມີຄວາມຈິງຫຼືການປະຕິບັດທໍາທີ່ຖືກຕ້ອງໃນທີ່ນັ້ນ ໃນພະເວດແລະພາມເຫຼົ່ານັ້ນເລີຍ.

Verse 47

वेदा न वेदा राजेंद्र ब्राह्मणाः सत्यवर्जिताः । दानस्यापि फलं नास्ति तस्माद्दानं न दीयते

ຂ້າແດ່ພະລາຊາ, ພະເວດປຽບເຫມືອນບໍ່ແມ່ນພະເວດ ເມື່ອພາມປາສະຈາກຄວາມຈິງ. ແມ່ນແຕ່ການໃຫ້ທານກໍຍ່ອມບໍ່ເກີດຜົນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ຄວນໃຫ້ຂອງຂວັນໃດໆ (ໃນກໍລະນີເຊັ່ນນັ້ນ).

Verse 48

यथा श्राद्धस्य वै चिह्नं तथा दानस्य लक्षणम् । जिनस्यापि च यद्धर्मं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

ດັ່ງທີ່ພິທີ ສຣາດທະ ທີ່ຖືກຕ້ອງມີເຄື່ອງໝາຍຊັດເຈນ ສັນໃດ ທານອັນແທ້ກໍມີລັກສະນະກໍານົດສັນນັ້ນ; ແລະ ທຳມະທີ່ພຣະຈິນະສອນ ເປັນຜູ້ປະທານທັງໂພກະແລະໂມກສະ.

Verse 49

तवाग्रेऽहं प्रवक्ष्यामि बहुपुण्यप्रदायकम् । आदौ दया प्रकर्तव्या शांतभूतेन चेतसा

ຕໍ່ໜ້າທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດສິ່ງທີ່ໃຫ້ບຸນຫຼາຍ. ກ່ອນອື່ນໝົດ ພຶງປະພຶດກະຣຸນາ ດ້ວຍໃຈທີ່ສະງົບແລະນິ່ງສະຫງົບ.

Verse 50

आराधयेद्धृदा देवं जिनं येन चराचरम् । मनसा शुद्धभावेन जिनमेकं प्रपूजयेत्

ດ້ວຍໃຈ ພຶງອາຣາທະນາພຣະຈິນະຜູ້ເປັນເທວະ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ; ດ້ວຍໃຈບໍລິສຸດແລະຈິດສັດທາ ພຶງບູຊາພຣະຈິນະພຽງອົງດຽວ.

Verse 51

नमस्कारः प्रकर्तव्यस्तस्य देवस्य नान्यथा । मातापित्रोस्तु वै पादौ कदा नैव प्रवंदयेत्

ພຶງນົບນ້ອມນະມັດສະການແດ່ເທວະອົງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ; ແຕ່ຕໍ່ຕີນຂອງມານດາບິດາ ຢ່າໄດ້ຂາດການກາບນົບເລີຍ ໃນເວລາໃດກໍຕາມ.

Verse 52

अन्येषामपि का वार्ता श्रूयतां राजसत्तम । वेन उवाच । एते विप्राश्च आचार्या गंगाद्याः सरितस्तथा

“ຈະເວົ້າເຖິງຄົນອື່ນໄປເພື່ອຫຍັງ? ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ!” ເວນະກ່າວວ່າ “ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນພຣາຫມະນະ ແລະ ອາຈານ; ແລະແມ່ນ້ຳສັກສິດທັງຫຼາຍ ເລີ່ມຈາກຄົງຄາ ກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.”

Verse 53

वदंति पुण्यतीर्थानि बहुपुण्यप्रदानि च । तत्किं वदस्व सत्यं मे यदि धर्ममिहेच्छसि

ຜູ້ຄົນກ່າວວ່າ ຕີຣຖະອັນສັກສິດ ໃຫ້ບຸນກຸສົນຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າປາຖະນາທຳມະຢູ່ນີ້ ຈົ່ງບອກຂ້ອຍຕາມຄວາມຈິງ—ສິ່ງນັ້ນແມ່ນຫຍັງ?

Verse 54

पातक उवाच । आकाशाद्वै महाराज मेघा वर्षंति वै जलम् । भूमौ हि पर्वतेष्वेवं सर्वत्र पतिते जलम्

ປາຕະກະກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ຈາກຟ້າ ເມກຍ່ອມຕົກນ້ຳຝົນແທ້. ເມື່ອນ້ຳນັ້ນຕົກລົງທົ່ວທຸກແຫ່ງ—ທັງເທິງດິນ ແລະເທິງພູເຂົາດ້ວຍ—(ມັນກໍແຜ່ໄຫຼຕໍ່ໄປຕາມທາງຂອງມັນ)”

Verse 55

स आप्लाव्य ततस्तिष्ठेद्दयां सर्वत्र भावयेत् । नद्यः पापप्रवाहास्तु तासु तीर्थं श्रुतं कथम्

ຫຼັງຈາກອາບນ້ຳແລ້ວ ຄວນຢືນຢ່າງສະຫງົບ ແລະເຈຣິນເມດຕາກະຣຸນາຕໍ່ສັດທັງປວງ. ແຕ່ແມ່ນ້ຳເປັນກະແສທີ່ພັດພາບາບໄປ—ແລ້ວໃນນັ້ນຈະມີ ‘ຕີຣຖະ’ ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 56

जलाशया महाराज तडागाः सागरास्तथा । पृथिव्याधारकाश्चैव गिरयो अश्मराशयः

ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ບ່ອນກັກເກັບນ້ຳ—ສະໜອງນ້ຳ ແລະມະຫາສະໝຸດ—ພ້ອມທັງພູເຂົາຜູ້ຄ້ຳຈຸນແຜ່ນດິນ ແລະກອງຫີນ ກໍຄວນເຂົ້າໃຈແນວນີ້

Verse 57

नास्त्येतेषु च वै तीर्थं जलैर्जलदमुत्तमम् । स्नाने यदा महत्पुण्यं कस्मान्मत्स्येषु वै नहि

ໃນບັນດານີ້ ບໍ່ມີຕີຣຖະໃດສູງສຸດເທົ່ານ້ຳເອງ; ນ້ຳແມ່ນອຸດົມທີ່ສຸດ. ຖ້າການອາບນ້ຳໃຫ້ບຸນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລ້ວເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ເປັນແກ່ປາທັງຫຼາຍດ້ວຍ?

Verse 58

दृष्टा स्नानेन वै सिद्धिर्मीनाः शुद्ध्यंति नान्यथा । यत्र जिनस्तत्र तीर्थं तत्र धर्मः सनातनः

ເຫັນຊັດວ່າການອາບນ້ຳຊຳລະນຳໄປສູ່ຄວາມສຳເລັດ; ປາຖືກຊຳລະໂດຍນ້ຳເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍວິທີອື່ນ. ບ່ອນໃດມີຈິນະ ບ່ອນນັ້ນແມ່ນຕີຣຖະ; ທີ່ນັ້ນທຳມະສະນາຕະນະສະຖິດຢູ່.

Verse 59

तपोदानादिकं सर्वं पुण्यं तत्र प्रतिष्ठितम्

ບຸນທັງປວງທີ່ເກີດຈາກຕະປະ ການໃຫ້ທານ ແລະອື່ນໆ ຖືກສະຖາປະນາຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 60

एको जिनः सर्वमयो नृपेंद्र नास्त्येव धर्मं परमं हि तीर्थम् । अयं तु लाभः परमस्तु तस्माद्ध्य्यास्व नित्यं सुसुखो भविष्यसि

ໂອ ພະຣາຊາ! ຈິນະພຽງອົງດຽວແມ່ນສະພັງມະຍະ ແລະເປັນຕົ້ນກຳເນີດແຫ່ງທຸກສິ່ງ. ບໍ່ມີທຳມະໃດສູງກວ່າຕີຣຖະ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຮູ້ວ່ານີ້ແມ່ນລາບສູງສຸດ ຈົ່ງພິຈາລະນາ-ພາວະນາຖຶງພຣະອົງເປັນນິດ; ເຈົ້າຈະເປັນສຸກແທ້.

Verse 61

विनिंद्य धर्मं सकलं सवेदं दानं सपुण्यं परयज्ञरूपम् । पापस्वभावैर्बहुबोधितो नृपस्त्वंगस्य पुत्रो भुवि तेन पापिना

ເຂົາໄດ້ດ່າທໍາມະທັງປວງພ້ອມທັງເວດ ແລະເບິ່ງຖືກການໃຫ້ທານ—ຊຶ່ງເປັນບຸນໃນຕົວ ແລະມີສະພາບເປັນຍັດຍະອັນສູງສຸດ. ໃນໂລກມີພະຣາຊາອົງໜຶ່ງ ເປັນລູກຂອງອັງກະ; ເມື່ອຖືກຄົນບາບນິໄສຊົ່ວນັ້ນສອນຊ້ຳໆ ພະຣາຊາກໍກາຍເປັນຄົນບາບໄປດ້ວຍ.