Adhyaya 33

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शप्ता गंधर्वपुत्रेण सुशंखेन महात्मना । तस्य शापात्कथं जाता किं किं कर्म कृतं तया

ພວກລຶສີກ່າວວ່າ: “ນາງຖືກສາບໂດຍສຸສັງຄະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ບຸດຂອງຄັນທັຣວະ. ເນື່ອງຈາກຄຳສາບນັ້ນ ນາງຈຶ່ງມາເຖິງສະພາບນີ້ແນວໃດ ແລະນາງໄດ້ເຮັດກຳອັນໃດບ້າງ?”

Verse 2

सा लेभे कीदृशं पुत्रं तस्य शापाद्द्विजोत्तम । सुनीथायाश्च चरितं त्वं नो विस्तरतो वद

ໂອ ທະວິດຜູ້ປະເສີດ, ເນື່ອງຈາກຄຳສາບນັ້ນ ນາງໄດ້ຮັບບຸດແນວໃດ? ແລະກະລຸນາເລົ່າປະຫວັດຂອງສຸນີຖາໃຫ້ພວກເຮົາຟັງຢ່າງລະອຽດ

Verse 3

सूत उवाच । सुशंखेनापि तेनैव सा शप्ता तनुमध्यमा । पितुः स्थानं गता सा तु सुनीथा दुःखपीडिता

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໂດຍສຸຊັງຄະຜູ້ນັ້ນເອງ ນາງຜູ້ເອວອ່ອນບາງຖືກສາບ; ແລະ ສຸນີຖາຜູ້ຖືກຄວາມໂສກບີບຄັ້ນ ໄດ້ໄປສູ່ທີ່ພຳນັກຂອງບິດາ.

Verse 4

पितरं चात्मनश्चैव चरितं च प्रकाशितम् । श्रुतवान्सोपि धर्मात्मा मृत्युः सत्यवतां वर

ເຂົາໄດ້ຟັງເລື່ອງລາວທີ່ເປີດເຜີຍທັງປະຫວັດຂອງບິດາ ແລະ ຂອງຕົນເອງດ້ວຍ. ຜູ້ມີຈິດແຫ່ງທຳນັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ມຣິຕະຍຸ—ກໍເປັນຜູ້ສູງສຸດໃນຫມູ່ຜູ້ຍຶດສັດຈະ.

Verse 5

तामुवाच सुनीथां तु सुतां शप्तां महात्मना । भवत्या दुष्कृतं पापं धर्म तेजः प्रणाशनम्

ແລ້ວເຂົາໄດ້ກ່າວກັບສຸນີຖາ ຜູ້ເປັນທິດາທີ່ຖືກມະຫາອາດມາສາບວ່າ: “ໂດຍເຈົ້າໄດ້ກະທຳກຳຊົ່ວອັນເປັນບາບ ທີ່ທຳລາຍຕະຈະ (ລັດສະໝີ) ແຫ່ງທຳ.”

Verse 6

कस्मात्कृतं महाभागे सुशांतस्य हि ताडनम् । विरुद्धं सर्वलोकस्य भवत्या परिकल्पितम्

ໂອ ນາງຜູ້ມີພາກດີ, ເຈົ້າເປັນຫຍັງຈຶ່ງໃຫ້ຕີຜູ້ສະຫງົບແທ້ຜູ້ນັ້ນ? ສິ່ງທີ່ເຈົ້າວາງແຜນໄວ້ ຂັດກັບການຕັດສິນຂອງຊົນທັງປວງ.

Verse 7

कामक्रोधविहीनं तं सुशांतं धर्मवत्सलम् । तपोमार्गे विलीनं च परब्रह्मणि संस्थितम्

ເຂົາປາດສະຈາກກາມແລະໂກຣດ, ສະຫງົບສຸກ ແລະ ຮັກທຳ; ດຳລົງຢູ່ໃນມາກທາງແຫ່ງຕະປະ ແລະ ຕັ້ງມັ່ນໃນປະຣະພຣະຫມັນອັນສູງສຸດ.

Verse 8

तमेवघातयेद्यो वै तस्य पापं शृणुष्व हि । पापात्मा जायते पुत्रः किल्बिषं लभते बहु

ຜູ້ໃດທີ່ຂ້າຄົນນັ້ນແທ້ໆ—ຈົ່ງຟັງບາບຂອງຜູ້ນັ້ນ: ບຸດຊາຍຈິດຊົ່ວຈະເກີດແກ່ເຂົາ ແລະເຂົາຈະໄດ້ຮັບມົນທິນບາບ (ກິລບິສ) ຫຼາຍ.

Verse 9

ताडंतं ताडयेद्यो वै क्रोशंतं क्रोशयेत्पुनः । तस्य पापं स वै भुंक्ते ताडितस्य न संशयः

ຜູ້ໃດຕີຜູ້ທີ່ກຳລັງຕີ ຫຼືກັບໄປຮ້ອງໃສ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງຮ້ອງໄຫ້—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຮັບບາບຂອງຜູ້ຖືກຕີແນ່ນອນ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ।

Verse 10

स वै शांतः स जितात्मा ताडयंतं न ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि ताडनं च कृतं सुते

ແທ້ຈິງ ຜູ້ສະຫງົບ ແລະຊະນະຕົນເອງ ບໍ່ຄວນຕີແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງຕີ. ແລະການຕີຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ—ໂດຍໃຜກໍຕາມ—ບໍ່ພຶງເຮັດ ໂອ ບຸດເອີຍ।

Verse 11

पश्चान्मोहेन पापेन निर्दोषेऽपि च ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि हृद्रोगः क्रियते वृथा

ຕໍ່ມາ ໂດຍຄວາມຫຼົງແລະເຈດຕະນາບາບ ຄົນອາດຈະຕີແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ; ການຕີຜູ້ບໍ່ມີທົດໂດຍໃຜກໍຕາມ ຍ່ອມກໍ່ໃຫ້ເກີດ ‘ໂຣກໃນໃຈ’ ຄືຄວາມທຸກລຶກພາຍໃນ ໂດຍບໍ່ຈຳເປັນ।

Verse 12

निर्दोषं ताडयेत्पश्चान्मोहात्पापेन केनचित् । स पापी पापमाप्नोति निर्दोषस्य शरीरजम्

ຖ້າໂດຍຄວາມຫຼົງ ຜູ້ໃດເຮັດບາບດ້ວຍການຕີຜູ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບບາບດຽວກັນ ທີ່ເກີດຈາກການເຮັດໃຫ້ກາຍຂອງຜູ້ບໍ່ມີທົດເຈັບຊ້ຳ।

Verse 13

निर्दोषो घातयेत्तं वै ताडंतं पापचेतसम् । पुनरुत्थाय वेगेन साहसात्पापचेतनम्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍ່ມີຜິດ ຖ້າຖືກຄົນໃຈບາບຮຸກຮານ ກໍພຶງໂຄ່ນເຂົາລົງ; ແລ້ວລຸກຂຶ້ນໄວໆ ດ້ວຍຄວາມກ້າ ປະຫັດປະຫານແລະຄວບຄຸມຜູ້ຮຸກຮານໃຈຊົ່ວນັ້ນ।

Verse 14

पापकर्तुश्च यत्पापं निर्दोषं प्रति गच्छति । ताडनं नैव तस्माद्वै कार्यं दोषवतोऽपि च

ເນື່ອງຈາກບາບຂອງຜູ້ກະທຳຜິດອາດຕົກມາຖືກຜູ້ບໍ່ມີຜິດ ດັ່ງນັ້ນບໍ່ຄວນລົງໂທດດ້ວຍການຕີ—ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຜູ້ທີ່ເບິ່ງຄືວ່າມີຜິດກໍຕາມ।

Verse 15

दुष्कृतं च महत्पुत्रि त्वयैव परिपालितम् । शप्ता तेनापि याद्यैव तस्मात्पुण्यं समाचर

ໂອ ລູກສາວຜູ້ສູງສົງ, ເຈົ້າເອງໄດ້ຫຼ້ຽງດູອະກຸສົນກຳອັນໜັກ; ເພາະເຫດນັ້ນເຈົ້າຈຶ່ງຖືກຄຳສາບດ້ວຍ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງປະພຶດບຸນກຸສົນ (ປຸນຍະ) ເຖີດ।

Verse 16

सतां संगं समासाद्य सदैव परिवर्तय । योगध्यानेन ज्ञानेन परिवर्तय नंदिनि

ເມື່ອໄດ້ຮັບສັງຄົມຂອງສັດບຸລຸດແລ້ວ ຈົ່ງປ່ຽນແປງຕົນເອງເສມອ; ດ້ວຍຍົກະທຽນ (ສະມາທິ) ແລະດ້ວຍປັນຍາອັນແທ້ ຈົ່ງປ່ຽນແປງຕົນ, ໂອ ນັນດິນີ।

Verse 17

सतां संगो महापुण्यो बहुश्रेयो विधायकः । बाले पश्य सुदृष्टांतं सतां संगस्य यद्गुणम्

ການຄົບຫາສັດບຸລຸດເປັນບຸນໃຫຍ່ຍິ່ງ ແລະນຳພາຄວາມສຸກສະຫວັດດີຫຼາຍປະການ. ໂອ ເດັກນ້ອຍ, ຈົ່ງເບິ່ງຕົວຢ່າງອັນງາມແຫ່ງຄຸນຂອງສັດສັງຄະ।

Verse 18

अपां संस्पर्शनात्पानात्स्नानात्तत्र महाधियः । मुनयः सिद्धिमायांति बाह्याभ्यंतरक्षालिताः

ພຽງແຕ່ແຕະນ້ຳ ດື່ມນ້ຳ ແລະອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ ບັນດາມຸນີຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຍ່ອມບັນລຸສິດທິ ໂດຍຖືກຊຳລະທັງນອກແລະໃນ।

Verse 19

शुचिष्मंतो भवंत्येते लोकाः सर्वे चराचराः । आपः शांताः सुशीताश्च मृदुगात्राः प्रियंकराः

ໂລກທັງປວງ—ທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ—ຍ່ອມສະຫວ່າງໄສດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ। ນ້ຳນັ້ນສະງົບ ເຢັນສະບາຍ ອ່ອນໂຍນຕໍ່ກາຍ ແລະນຳຄວາມຊື່ນບານ।

Verse 20

निर्मला रसवत्यश्च पुण्यवीर्या मलापहाः । तथा संतस्त्वया ज्ञेया निषेव्याश्च प्रयत्नतः

ຈົ່ງຮູ້ວ່ານ້ຳນັ້ນບໍລິສຸດ ມີລົດຊາດ ມີພະລັງບຸນ ແລະຂັບໄລ່ມົນທິນ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ຈົ່ງຮູ້ຈັກຄົນດີ ແລະຄົບຫາພວກເຂົາດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ।

Verse 21

यथा वह्निप्रसंगाच्च मलं त्यजति कांचनम् । तथा सतां हि संसर्गात्पापं त्यजति मानवः

ເຫມືອນຄຳທີ່ເມື່ອສຳຜັດໄຟຍ່ອມລະທິ້ງມົນທິນ ມະນຸດກໍເຊັ່ນກັນ ເມື່ອຄົບຫາຄົນດີຍ່ອມລະບາບ।

Verse 22

सत्यवह्निः प्रदीप्तश्च प्रज्वलेत्पुण्यतेजसा । सत्येन दीप्ततेजास्तु ज्ञानेनापि सुनिर्मलः

ໄຟແຫ່ງຄວາມຈິງ ເມື່ອຖືກຈຸດໃຫ້ລຸກ ຍ່ອມໂຊນດ້ວຍລັດສະໝີແຫ່ງບຸນ। ດ້ວຍຄວາມຈິງ ຄວາມສະຫວ່າງຂອງມັນຍິ່ງເພີ່ມ ແລະດ້ວຍຍານ (jñāna) ມັນກໍບໍລິສຸດຢ່າງສົມບູນດ້ວຍ।

Verse 23

अत्युष्णो ध्यानभावेन अस्पृश्यः पापजैर्नरैः । सत्यवह्नेः प्रसंगाच्च पापं सर्वं विनश्यति

ດ້ວຍໄຟຮ້ອນອັນເກີດຈາກສະມາທິ ທ່ານກາຍເປັນຜູ້ສະຫວ່າງໄສຢ່າງຍິ່ງ ແລະຄົນບາບບໍ່ອາດແຕະຕ້ອງ; ແລະໂດຍການຄົບຫາກັບໄຟແຫ່ງສັດຈະ ບາບທັງປວງຖືກທຳລາຍ.

Verse 24

तस्मात्सत्यस्य संसर्गः कर्तव्यः सर्वथा त्वया । पापभारं परित्यज्य पुण्यमेवं समाश्रय

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າພຶງຄົບຫາຜູ້ມີສັດຈະໃນທຸກທາງ. ປະຖິ້ມພາລະແຫ່ງບາບ ແລ້ວອາໄສບຸນແລະທຳມະດ້ວຍປະການນີ້.

Verse 25

सूत उवाच । एवं पित्रा सुनीथा सा दुःखिता प्रतिबोधिता । नमस्कृत्य पितुः पादौ गता सा निर्जनं वनम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອສຸນີຖາຜູ້ໂສກເສົ້າໄດ້ຮັບການຕັກເຕືອນຈາກບິດາແລ້ວ ນາງໄດ້ກາບນົບທີ່ພຣະບາດຂອງບິດາ ແລ້ວໄປສູ່ປ່າອັນໂດດດ່ຽວ.

Verse 26

कामं क्रोधं परित्यज्य बाल्यभावं तपस्विनी । मोहद्रोहौ च मायां च त्यक्त्वा एकांतमास्थिता

ນາງຜູ້ບຳເນັດຕະບະໄດ້ປະຖິ້ມກາມແລະໂທສະ ພ້ອມທັງລະຄວາມເປັນເດັກ; ລະມົວໝອງ ຄວາມປອງຮ້າຍ ແລະມາຍາ ແລ້ວອາໄສຢູ່ໃນເອກັນຕະຢ່າງແນ່ວແນ່.

Verse 27

तस्याः सख्यः समाजग्मुः क्रीडार्थं लीलयान्विताः । तां ददृशुर्विशालाक्ष्यः सुनीथां दुःखभागिनीम्

ໝູ່ສາວຂອງນາງໄດ້ມາຊຸມນຸມເພື່ອຫຼິ້ນ ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຮ່າເຮີງແຫ່ງລີລາ; ແລະພວກນາງໄດ້ເຫັນສຸນີຖາຜູ້ຕາກວ້າງ ຜູ້ມີສ່ວນແຫ່ງຄວາມໂສກ.

Verse 28

ध्यायंतीं चिंतयानां तामूचुश्चिंतापरायणाः । कस्माच्चिंतसि भद्रे त्वमनया चिंतयान्विता

ເມື່ອເຫັນນາງຈົ່ມຢູ່ໃນການພິຈາລະນາແລະຄວາມກັງວົນ ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໃນການຄິດໄຕ່ຕອງຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົນ, ເຈົ້າກັງວົນເພາະຫຍັງ ຈຶ່ງເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫ່ວງນີ້?”

Verse 29

तन्नो वै कारणं ब्रूहि चिंतादुःखप्रदायिनी । एकैव सार्थकी चिंता धर्मस्यार्थे विचिंत्यते

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບອກເຮົາເຖິງເຫດຂອງຄວາມກັງວົນທີ່ນຳມາຄວາມທຸກແລະຄວາມຫວາດຫວັ່ນ ຄວາມຫ່ວງທີ່ມີຄ່າແທ້ມີພຽງຢ່າງດຽວ—ການພິຈາລະນາເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງທຳມະ

Verse 30

द्वितीया सार्थका चिंता योगिनां धर्मनंदिनी । अन्या निरर्थिका चिंता तां नैव परिकल्पयेत्

ການຄິດໄຕ່ຕອງທີ່ມີຄ່າຢ່າງທີສອງ ແມ່ນສິ່ງທີ່ໃຫ້ຄວາມປິຕິແກ່ພວກໂຍຄີ ແລະຫຼ້ຽງດູທຳມະ ການຄິດອື່ນໆລ້ວນໄຮ້ປະໂຫຍດ ບໍ່ຄວນນຳມາຄິດເລີຍ

Verse 31

कायनाशकरी चिंता बल तेजः प्रणाशिनी । नाशयेत्सर्वसौख्यं तु रूपहानिं निदर्शयेत्

ຄວາມກັງວົນທຳລາຍກາຍ ທຳໃຫ້ກຳລັງແລະພະລັງສະຫວ່າງຫມົດໄປ ມັນລົບລ້າງຄວາມສຸກທັງປວງ ແລະນຳໃຫ້ຄວາມງາມເສື່ອມຖອຍ

Verse 32

तृष्णां मोहं तथा लोभमेतांश्चिंता हि प्रापयेत् । पापमुत्पादयेच्चिंता चिंतिता च दिने दिने

ການຄິດກັງວົນຢ່າງຫມົກມຸ່ນ ນຳໃຫ້ເກີດຕັນຫາ ຄວາມຫຼົງ ແລະຄວາມໂລບ; ແລະເມື່ອປະຄອງມັນໄວ້ທຸກມື້ ຄວາມກັງວົນນັ້ນຍ່ອມກໍ່ບາບຊ້ຳໆ

Verse 33

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे वेनोपाख्याने । सुनीथाचरितं नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນສຣີປັດມະປຸຣານະ ໃນສັງຫິຕາ 55,000 ສະໂລກ ໃນພູມິຂັນຑະ ພາຍໃນເລື່ອງເວນະ ບົດທີ 33 ຊື່ “ສຸນີຖາຈະຣິຕ” ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 34

अर्जितं कर्मणा पूर्वं स्वयमेव नरेण तु । तदेव भुंक्तेऽसौ जंतुर्ज्ञानवान्न विचिंतयेत्

ສິ່ງໃດທີ່ມະນຸດໄດ້ສະສົມໄວ້ແຕ່ກ່ອນດ້ວຍກຳຂອງຕົນ ສັດມີຊີວິດຍ່ອມເສວຍຜົນນັ້ນເທົ່ານັ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາບໍ່ຄວນຄິດກັງວົນຫຼາຍ.

Verse 35

तस्माच्चिंतां परित्यज्य सुखदुःखादिकं वद । तासां तद्वचनं श्रुत्वा सुनीथा वाक्यमब्रवीत्

“ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະຄວາມກັງວົນ ແລ້ວເວົ້າເຖິງສຸກ ທຸກ ແລະອື່ນໆ” ເມື່ອສຸນີຖາໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ນາງຈຶ່ງກ່າວຂຶ້ນ។