Adhyaya 21

Verse 1

सूत उवाच । एकदा व्यास देवोऽसौ ब्रह्माणं जगतः पतिम् । सुव्रताख्यानकं सर्वं पप्रच्छातीव विस्मितः

ສູຕະກ່າວວ່າ: ຄັ້ງໜຶ່ງ ພຣະວະຍາສະຜູ້ເປັນທິບ ມີໃຈພິສົງຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ທູນຖາມພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກ ກ່ຽວກັບອາຂະຍານ ‘ສຸວຣະຕະ’ ທັງປວງ।

Verse 2

व्यास उवाच । लोकात्मंल्लोकविन्यास देवदेव महाप्रभो । सुव्रतस्याथ चरितं श्रोतुमिच्छामि सांप्रतम्

ວະຍາສະກ່າວວ່າ: ໂອ ວິນຍານແຫ່ງໂລກ ໂອ ຜູ້ຈັດວາງລະບຽບໂລກ ໂອ ເທວະເຫນືອເທວະ ມະຫາປຣະພູ! ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະນາຟັງຈະຣິດແລະການກະທຳຂອງສຸວຣະຕະ।

Verse 3

ब्रह्मोवाच । पाराशर्यमहाभाग श्रूयतां पुण्यमुत्तमम् । सुव्रतस्य सुविप्रस्य तपश्चर्यासमन्वितम्

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ໂອ ປາຣາຊະຣະຍະ ຜູ້ມີພາກດີ! ຈົ່ງຟັງເລື່ອງອັນສູງສຸດແລະເປັນບຸນນີ້—ກ່ຽວກັບສຸວຣະຕະ ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ພ້ອມດ້ວຍຕະປະແລະວັດປະຕິບັດອັນມີວິໄນ।

Verse 4

सुव्रतो नाम मेधावी बाल्यादपि स चिंतयन् । गर्भे नारायणं देवं दृष्टवान्पुरुषोत्तमम्

ມີບຸລຸດຜູ້ມີປັນຍານາມວ່າ ສຸວຣະຕະ; ຕັ້ງແຕ່ເດັກນ້ອຍເຂົາໄດ້ຄິດຄຳນຶງພຣະເຈົ້າຢູ່ເສມອ. ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນຄັນມານດາ ເຂົາກໍໄດ້ເຫັນພຣະນາຣາຍະນະເທວະ—ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ອົງສູງສຸດ।

Verse 5

स पूर्वकर्माभ्यासेन हरेर्ध्यानं गतस्तदा । शंखचक्रधरं देवं पद्मनाभं सुपुण्यदम्

ຕໍ່ມາ ໂດຍພະລັງແຫ່ງການຝຶກຝົນທີ່ສືບມາຈາກກຳເກົ່າ ເຂົາໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະມາທິພິຈາລະນາພຣະຫຣິ—ພຣະປັດມະນາພະເທວະ ຜູ້ຖືສັງຂ໌ແລະຈັກຣະ ຜູ້ປະທານບຸນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ।

Verse 6

ध्यायते चिंतयेत्सो हि गीते ज्ञाने प्रपाठने । एवं देवं हरिं ध्यायन्सदैव द्विजसत्तमः

ໃນເວລາສວດບົດສັກສິດ ສຶກສາປັນຍາທາງທຳ ແລະອ່ານອອກສຽງ ພຶງເຮັດສະມາທິແລະພິຈາລະນາພຣະເຈົ້າ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອລະລຶກພຣະຫຣິເທວະຢູ່ເສມອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ດວິຊະຍ່ອມດຳລົງຢູ່ໃນພຣະອົງຕະຫຼອດໄປ.

Verse 7

क्रीडत्येवं सदा डिंभैः सार्द्धं च बालकोत्तमः । बालकानां स्वकं नाम हरेश्चैव महात्मनः

ດັ່ງນັ້ນ ເດັກຊາຍຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດນັ້ນ ມັກຫຼິ້ນຢູ່ເສມອກັບເດັກນ້ອຍທັງຫຼາຍ. ແລະໃນຫມູ່ເດັກໆ ນາມຂອງມະຫາອາດມາຜູ້ນັ້ນເອງກໍຖືກເອີ້ນວ່າ “ຫຣິ”.

Verse 8

चकार स हि मेधावी पुण्यात्मा पुण्यवत्सलः । समाह्वयति वै मित्रं हरेर्नाम्ना महामतिः

ແທ້ຈິງ ຜູ້ມີປັນຍາ ຈິດໃຈບຸນ ແລະຮັກກຸສົນນັ້ນ ໄດ້ເອີ້ນເພື່ອນຂອງຕົນ ໂດຍອ້າງອີງພຣະນາມ “ຫຣິ” ດ້ວຍປັນຍາອັນໃຫຍ່.

Verse 9

भोभोः केशव एह्येहि एहि माधवचक्रधृक् । क्रीडस्व च मया सार्धं त्वमेव पुरुषोत्तम

“ໂອ ເກສະວະ! ມານີ້—ມາ! ໂອ ມາທະວະ ຜູ້ຖືຈັກຣະ ມາ! ຈົ່ງຫຼິ້ນກັບຂ້ອຍ; ທ່ານເທົ່ານັ້ນແມ່ນ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ.”

Verse 10

सममेवं प्रगंतव्यमावाभ्यां मधुसूदन । एवमेव समाह्वानं नामभिश्च हरेर्द्विजः

“ໂອ ມະທຸສູດະນະ, ພວກເຮົາສອງຄົນຄວນໄປຕາມແນວນີ້ເທົ່ານັ້ນ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ດວິຊະຄວນອ້າງເອີ້ນພຣະຫຣິໂດຍພຣະນາມທັງຫຼາຍຂອງພຣະອົງ.”

Verse 11

क्रीडने पठने हास्ये शयने गीतप्रेक्षणे । याने च ह्यासने ध्याने मंत्रे ज्ञाने सुकर्मसु

ໃນການຫຼິ້ນ ໃນການຮຽນ ໃນການຫົວເຮາະ ໃນການນອນ ໃນການຟັງຫຼືເບິ່ງເພງ; ໃນການເດີນທາງ ໃນການນັ່ງ ແລະໃນການພາວະນາ; ໃນມົນຕຣາ ໃນປັນຍາ ແລະໃນກຸສົນກຳ—ພຶງຮັກສາສະຕິລະລຶກຖຶງຄວາມສັກສິດເສມອ।

Verse 12

पश्यत्येवं वदत्येवं जगन्नाथं जनार्दनम् । स ध्यायते तमेकं हि विश्वनाथं महेश्वरम्

ເມື່ອເຫັນດັ່ງນີ້ ແລະເວົ້າດັ່ງນີ້ເຖິງ ຈະກັນນາຖ ຈະນາຣະດະນ, ລາວຍ່ອມພາວະນາແຕ່ພຣະອົງດຽວ—ວິສະວະນາຖ ມະເຫສະວະຣ ພຣະເຈົ້າຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 13

तृणे काष्ठे च पाषाणे शुष्के सार्द्रे हि केशवम् । पश्यत्येवं स धर्मात्मा गोविंदं कमलेक्षणम्

ໃນຫຍ້າ ໃນໄມ້ ແລະໃນຫີນ—ຈະແຫ້ງຫຼືຊຸ່ມກໍຕາມ—ຜູ້ມີທຳໃນໃຈຍ່ອມເຫັນ ເກສະວະ ດັ່ງນີ້: ໂຄວິນດະ ພຣະຜູ້ມີນັຍນາດຸດດອກບົວ।

Verse 14

आकाशे भूमिमध्ये तु पर्वतेषु वनेषु च । जले स्थले च पाषाणे जीवेष्वेव महामतिः

ໃນຟ້າ ແລະໃນພາຍໃນແຜ່ນດິນ; ໃນພູເຂົາ ແລະໃນປ່າ; ໃນນ້ຳ ແລະໃນບົກ; ໃນຫີນ—ແລະແທ້ຈິງໃນສັດມີຊີວິດ—ມະຫາປັນຍານັ້ນສະຖິດຢູ່ທົ່ວໄປ।

Verse 15

नृसिंहं पश्यते विप्रः सुव्रतः सुमनासुतः । बालक्रीडां समासाद्य रमत्येवं दिनेदिने

ພຣາຫມັນນາມ ສຸວຣະຕະ ບຸດຂອງ ສຸມະນາ ຍ່ອມເຫັນນະຣະສິງຫະ; ແລະເມື່ອຮັບເອົາການຫຼິ້ນເຢັ່ງເດັກນ້ອຍ ລາວຍ່ອມຊື່ນບານດັ່ງນີ້ທຸກວັນທຸກຄືນ।

Verse 16

गीतैश्च गायते कृष्णं सुरागैर्मधुराक्षरैः । तालैर्लयसमायुक्तैः सुस्वरैर्मूर्च्छनान्वितैः

ດ້ວຍບົດເພງ ພວກເຂົາຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນພຣະກຣິດສະນະ—ດ້ວຍຣາກະອັນສູງສົ່ງ ແລະພະຍາງອັນຫວານ; ປະກອບດ້ວຍຕາລະ ແລະລະຍະ, ມີສຽງງາມ ແລະມູຣຊະນາເພີ່ມພູນທຳນອງ।

Verse 17

सुव्रत उवाच । ध्यायंति वेदविदुषः सततं सुरारिं यस्यांगमध्ये सकलं हि विश्वम् । योगेश्वरं सकलपापविनाशनं च व्रजामि शरणं मधुसूदनस्य

ສຸວຣະຕະກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າສູ່ພຣະສະຣະນະຂອງມະທຸສູດະນະ—ຜູ້ທີ່ນັກຮູ້ເວດະພິຈາລະນາຢູ່ເນືອງນິດ; ເປັນສັດຕູຂອງສັດຕູເທວະ; ໃນພຣະກາຍຂອງພຣະອົງ ສາກົນຈັກກະວານສະຖິດ; ເປັນໂຢເກສະວະຣະ ແລະຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ।

Verse 18

लोकेषु यो हि सकलेष्वनुवर्तते यो लोकाश्च यस्मिन्निवसंति सर्वे । दोषैर्विहीनमखिलैः परमेश्वरं तं तस्यैव पादयुगलं सततं नमामि

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະບາດຄູ່ນັ້ນຂອງພຣະປະເມສະວະຣະເປັນນິດ—ຜູ້ທີ່ແຜ່ຊາຍໃນໂລກທັງປວງ; ໂລກທັງປວງພັກພິງຢູ່ໃນພຣະອົງ; ແລະຜູ້ບໍ່ມີດ່າງພ້ອຍໃດໆເລີຍ।

Verse 19

नारायणं गुणनिधानमनंतवीर्यं वेदांतशुद्धमतयः प्रपठंति नित्यम् । संसारसागरमनंतमगाधदुर्गमुत्तारणार्थमखिलं शरणं प्रपद्ये

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍເຂົ້າສູ່ພຣະສະຣະນະຂອງນາຣາຍະນະ—ຄັງແຫ່ງຄຸນທຳ ແລະມີພະລັງອະນັນຕະ—ຜູ້ທີ່ຜູ້ມີປັນຍາບໍລິສຸດດ້ວຍເວດານຕະສະທາຍຢູ່ເນືອງນິດ. ເພື່ອຂ້າມພົ້ນທະເລແຫ່ງສັງສາຣະອັນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ລຶກ ແລະຂ້າມຍາກ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍມອບຕົນທັງປວງເປັນທີ່ພຶ່ງໃນພຣະອົງ।

Verse 20

योगींद्र मानससरोवरराजहंसं शुद्धं प्रभावमखिलं सततं हि यस्य । तस्यैव पादयुगलं विमलं विशालं दीनस्य मेऽसुररिपो कुरु तस्य रक्षाम्

ໂອ ອິນທຣະໃນບັນດາໂຢກີ—ດຸດຫົງສາຣາຊາແຫ່ງມານະສະໂຣວະຣະ—ຜູ້ທີ່ລັດສະມີທັງປວງອັນສະຖິດຢູ່ເນືອງນິດນັ້ນບໍລິສຸດ; ໂອ ສັດຕູແຫ່ງອະສຸຣະ ຂໍໃຫ້ປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ຕໍ່າຕ້ອຍ ໂດຍການພິທັກພຣະບາດຄູ່ນັ້ນ ອັນບໍ່ມີມົນທິນ ແລະກວ້າງໃຫຍ່।

Verse 21

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे ऐंद्रे सुमनोपाख्याने एकविंशोऽध्यायः

ດັ່ງນັ້ນ ໃນພຣະສີປັດມະປຸຣານະ—ໃນສັງຫິຕາ 55,000 ຄາຖາ—ໃນພູມິຂັນຑະ ພາກໄອນດຣະ ໃນເຣື່ອງ “ສຸມະໂນປາຂະຍານະ” ບົດທີ 21 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 22

गायाम्यहं सुरसगीतकतालमानैः श्रीरंगमेकमनिशं भुवनस्य देवम् । अज्ञाननाशकमलं च दिनेशतुल्यमानंदकंदमखिलं महिमा समेतम्

ດ້ວຍຈັງຫວະ ການຕີ ແລະມາດຕາຂອງບົດເພງທິບ ຂ້າພະເຈົ້າຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນ ພຣະສີຣັງຄະ—ພຣະເຈົ້າອົງດຽວແຫ່ງສາກົນ—ຢ່າງບໍ່ຂາດ; ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງດຸດຕາເວັນ ທຳລາຍມົນທິນແຫ່ງອະວິຊາ ເປັນຮາກແຫ່ງອານັນທະ ແລະພ້ອມດ້ວຍມະຫິມາທັງປວງ.

Verse 23

संपूर्णमेवममृतस्यकलानिधानं तं गीतकौशलमनन्यरसैः प्रगाये । युक्तं स्वयोगकरणैः परमार्थदृष्टिं विश्वं स पश्यति चराचरमेव नित्यम्

ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມຊື່ສັດແລະລົດຊາດແຫ່ງພັກຕິອັນເອກະ ຄວນຂັບຮ້ອງພຣະອົງ—ຜູ້ເປັນຄັງອັນສົມບູນແຫ່ງອະມຣິຕະຂອງຄວາມອະມະຕະ ແລະເປັນຄວາມຊໍານານສູງສຸດໃນບົດເພງສັກສິດ. ເມື່ອປະສານກັບວິທີຍະໂຍຄະຂອງຕົນ ແລະມີທັດສະນະແຫ່ງປະຣະມາຣຖະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເຫັນສາກົນທັງປວງ—ທັງຈອນແລະອະຈອນ—ຕາມຄວາມເປັນຈິງຢູ່ເນືອງນິດ.

Verse 24

पश्यंति नैव यमिहाथ सुपापलोकास्तं केशवं शरणमेवमुपैति नित्यम्

ໃນນີ້ ແມ່ນແຕ່ຄົນບາບໜັກກໍບໍ່ເຫັນພຣະຍົມ; ເພາະຜູ້ໃດທີ່ຮັບເອົາ «ເກສະວະ» ເປັນທີ່ພຶ່ງ (ສະຣະນະ) ຢູ່ເນືອງນິດ ດັ່ງນີ້.

Verse 25

कराभ्यां वाद्यमानस्तु तालं तालसमन्वितम् । गीतेनगायते कृष्णं बालकैः सह मोदते

ລາວໃຊ້ມືທັງສອງຕົບກຳກັບຕາລະ ໃຫ້ຈັງຫວະກົງກັນ; ແລ້ວຂັບຮ້ອງພຣະກຣິສນະດ້ວຍບົດເພງ ແລະຊື່ນບານຮ່ວມກັບເດັກນ້ອຍທັງຫຼາຍ.

Verse 26

एवं क्रीडारतो नित्यं बालभावेन वै तदा । सुव्रतः सुमनापुत्रो विष्णुध्यानपरायणः

ດັ່ງນັ້ນໃນເວລານັ້ນ ສຸວຣະຕະ ບຸດຂອງສຸມະນາ ມັກຫຼິ້ນຢ່າງຈິດໃຈເດັກນ້ອຍເປັນນິດ ແຕ່ກໍໝັ້ນຄົງໃນການພິຈາລະນາສະມາທິຕໍ່ພຣະວິສນຸຢ່າງໝົດໃຈ

Verse 27

क्रीडमानं प्राह माता सुव्रतं चारुलक्षणम् । भोजनं कुरु मे वत्स क्षुधा त्वां परिपीडयेत्

ເມື່ອແມ່ເຫັນເຂົາກຳລັງຫຼິ້ນ ນາງຈຶ່ງກ່າວກັບສຸວຣະຕະຜູ້ມີວິໄນ ແລະຮູບລັກງາມວ່າ: “ລູກເອີຍ ຈົ່ງກິນເຂົ້າເຖີດ ເກງວ່າຄວາມຫິວຈະລົບກວນເຈົ້າ”

Verse 28

तामुवाच पुनः प्राज्ञः सुमना मातरं पुनः । महामृतेन तृप्तोस्मि हरिध्यानरसेन वै

ແລ້ວສຸວຣະຕະຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ກ່າວກັບແມ່ສຸມະນາອີກຄັ້ງວ່າ: “ແທ້ຈິງຂ້ອຍອິ່ມແລ້ວ ເພາະອິ່ມເອີມດ້ວຍມະຫາອະມຣິຕ ຄືລົດແຫ່ງການພິຈາລະນາພຣະຫຣິ”

Verse 29

भोजनासनमारूढो मिष्टमन्नं प्रपश्यति । इदमन्नं स्वयं विष्णुरात्मा ह्यन्नं समाश्रितः

ເມື່ອນັ່ງຢູ່ເທິງບ່ອນຮັບປະທານ ລາວເບິ່ງອາຫານຫວານນັ້ນ ເພາະອາຫານນີ້ແທ້ຈິງແມ່ນພຣະວິສນຸເອງ; ອາດມັນກໍດຳລົງຢູ່ໂດຍອາໄສອາຫານເປັນທີ່ພຶ່ງ

Verse 30

आत्मरूपेण यो विष्णुरनेनान्नेन तृप्यतु । क्षीरसागरसंवासो यस्यैव परिसंस्थितः

ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸຜູ້ປາກົດຢູ່ນີ້ໃນຮູບແຫ່ງອາດມັນ ຈົ່ງພໍພຣະໄທດ້ວຍການຖວາຍອາຫານນີ້; ພຣະອົງຜູ້ມີທີ່ປະທັບມັ້ນຄົງໃນຄະຊີຣະສາຄະຣະ ຄືທະເລນ້ຳນົມ

Verse 31

जलेनानेन पुण्येन तृप्तिमायातु केशवः । तांबूलचंदनैर्गंधैरेभिः पुष्पैर्मनोहरैः

ຂໍໃຫ້ພຣະເກສະວະພໍໃຈດ້ວຍການຖວາຍນ້ຳອັນເປັນບຸນນີ້ ແລະດ້ວຍດອກໄມ້ອັນງາມເຫຼົ່ານີ້ ພ້ອມກິ່ນຫອມຂອງໝາກແລະຈັນທະນາ

Verse 32

आत्मस्वरूपेण तृप्तस्तृप्तिमायातु केशवः । शयने याति धर्मात्मा तदा कृष्णं प्रचिंतयेत्

ຂໍໃຫ້ພຣະເກສະວະ ຜູ້ອິ່ມເອມໃນສະພາບແທ້ຂອງພຣະອົງ ປະທານຄວາມອິ່ມເອມ. ເມື່ອຜູ້ມີທຳຈະເຂົ້ານອນ ກໍພຶງລະລຶກພຣະກຣິດສະນະ

Verse 33

योगनिद्रान्वितं कृष्णं तमहं शरणं गतः । भोजनाच्छादनेष्वेवमासने शयने द्विजः

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າພຶ່ງພາພຣະກຣິດສະນະ ຜູ້ສະຫງົບຢູ່ໃນໂຢຄະນິດຣາ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມັນ, ໃນເລື່ອງອາຫານແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ພ້ອມທັງທີ່ນັ່ງແລະທີ່ນອນ ກໍພຶງປະພຶດດ້ວຍໃຈແຫ່ງການພຶ່ງພານີ້

Verse 34

चिंतयेद्वासुदेवं तं तस्मै सर्वं प्रकल्पयेत् । तारुण्यं प्राप्य धर्मात्मा कामभोगान्विहाय वै

ພຶງພິຈາລະນາພຣະວາສຸເທວະນັ້ນ ແລະອຸທິດທຸກສິ່ງແດ່ພຣະອົງ. ເມື່ອໄດ້ຮອດວັຍໜຸ່ມ ຜູ້ມີໃຈທຳພຶງລະທິ້ງການເສບສຸກທາງກາມຢ່າງແທ້ຈິງ

Verse 35

स युक्तः केशवध्याने वैडूर्यपर्वतोत्तमे । यत्र सिद्धेश्वरं लिंगं वैष्णवं पापनाशनम्

ເມື່ອຈິດຊຶມຊາບໃນການພິຈາລະນາພຣະເກສະວະ ລາວໄດ້ພັກຢູ່ເທິງພູໄວດູຣະຍະອັນປະເສີດ ທີ່ນັ້ນມີລິງຄະສິດເທສະວະຣະ ອັນເປັນໄວສະນະວະ ແລະທຳລາຍບາບ

Verse 36

रुद्रमोंकारसंज्ञं च ध्यात्वा चैव महेश्वरम् । ब्रह्मणा वर्द्धितं देवं नर्मदादक्षिणे तटे

ເມື່ອພິຈາລະນາພະມະເຫສະວອນ ຜູ້ຖືກຮູ້ຈັກວ່າ «ຣຸດຣ-ໂອມກາຣ» ແລ້ວ ພຶງບູຊາເທວະຜູ້ຖືກພຣະພຣົມຍົກຍ້ອງ ຢູ່ຝັ່ງໃຕ້ແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ

Verse 37

सिद्धेश्वरं समाश्रित्य तपोभावं व्यचिंतयत्

ເມື່ອໄດ້ພຶງພາພະສິດເທສະວອນ ລາວໄດ້ພິຈາລະນາວິໄນແຫ່ງຕະປະ ແລະເຈດຕະນາພາຍໃນຂອງການບຳເພັນຕະປະ