Adhyaya 124

Verse 1

सूत उवाच । अंतर्द्धानं गते विष्णौ वेनो राजा महामतिः । क्व गतो देवदेवेश इति चिंतापरोऽभवत्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະວິສນຸອັນຕະຣະທານຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ພຣະຣາຊາເວນາຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມກັງວົນ ຄິດວ່າ “ພຣະເຈົ້າເຫນືອເທວະທັງປວງໄປໃສ?”

Verse 2

हर्षेण महताविष्टश्चिंतयित्वा नृपोत्तमः । समाहूय नृपश्रेष्ठं तं पृथुं मधुराक्षरैः

ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີອັນໃຫຍ່ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງ ແລ້ວເອີ້ນພຣະປຶຖຸ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງກະສັດທັງຫຼາຍ ມາ ແລະກ່າວດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນ

Verse 3

तमुवाच महात्मानं हर्षेण महता तदा । त्वया पुत्रेण भूर्लोके तारितोस्मि सुपातकात्

ແລ້ວພຣະອົງໄດ້ກ່າວກັບຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ດ້ວຍຄວາມປິຕິອັນຫຼາຍວ່າ: “ລູກເອີຍ ໂດຍເຈົ້າໃນໂລກມະຕະນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ພົ້ນຈາກບາບອັນໜັກຫນ່ວງ”

Verse 4

नीत उज्ज्वलतां वत्स वंशो मे सांप्रतं पृथो । मया विनाशितो दोषैस्त्वया गुणैः प्रकाशितः

ໂອ້ລູກທີ່ຮັກ ພຣະປຶຖຸ ວົງສາຂອງຂ້າພະເຈົ້າບັດນີ້ໄດ້ຖືກນຳໄປສູ່ຄວາມສະຫວ່າງໄສ; ສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍທຳລາຍດ້ວຍຄວາມບົກພ່ອງ ບັດນີ້ຖືກເຈົ້າສ່ອງໃຫ້ເຈີດຈ້າດ້ວຍຄຸນທຳ

Verse 5

यजेहमश्वमेधेन दास्ये दानान्यनेकशः । विष्णुलोकं व्रजाम्यद्य सकायस्ते प्रसादतः

ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກອບພິທີຍັດຍາອັສວເມທ ແລະຈະໃຫ້ທານຫຼາຍຄັ້ງຢ່າງອຸດົມ. ມື້ນີ້ໂດຍພຣະປະສາດຂອງເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປສູ່ວິສນຸໂລກ ພ້ອມທັງກາຍນີ້

Verse 6

संभरस्व महाभाग संभारांस्त्वं नृपोत्तम । आमंत्रय महाभाग ब्राह्मणान्वेदपारगान्

ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍາບາລີ ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ ຈົ່ງຮວບຮວມເຄື່ອງສະຫວັຍແລະສິ່ງຈໍາເປັນໃຫ້ພ້ອມ ແລະໂອ ຜູ້ມີໂຊກ ຈົ່ງເຊີນພຣາຫມັນຜູ້ຊໍານານໃນເວດາມາ

Verse 7

एवं पृथुः समादिष्टो वेनेनापि महात्मना । प्रत्युवाच महात्मा स वेनं पितरमादरात्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງຈາກເວນະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ພຣະປຣຶຖຸຜູ້ມີໃຈສູງສົ່ງ ກໍໄດ້ທູນຕອບພໍ່ຄືເວນະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ

Verse 8

कुरु राज्यं महाराज भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । दिव्यान्वा मानुषान्पुण्यान्यज्ञैर्यज जनार्दनम्

ໂອ ມະຫາຣາຊາ ຈົ່ງປົກຄອງອານາຈັກ ແລະເສວຍສຸກຕາມໃຈປາຖະໜາ—ຈະເປັນທິບຫຼືຂອງມະນຸດກໍຕາມ ແຕ່ເປັນບຸນກຸສົນ; ແລ້ວຈົ່ງບູຊາພຣະຈະນາຣະດະນະ (ວິສນຸ) ດ້ວຍຍັຊະພິທີ

Verse 9

एवमुक्त्वा प्रणम्यैव पितरं ज्ञानतत्परम् । धनुरादाय पृथ्वीशः सबाणं यत्नपूर्वकम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ກໍກົ້ມກາບພໍ່ຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນຍານະ; ແລ້ວຈອມແຜ່ນດິນຄືພຣະປຣຶຖຸ ໄດ້ຈັບຄັນທະນູພ້ອມລູກສອນ ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນແລະລະມັດລະວັງ

Verse 10

आदिदेश भटान्सर्वान्घोषध्वं भूतले मम । पापमेव न कर्तव्यं कर्मणा त्रिविधेन वै

ພຣະອົງມີພຣະບັນຊາແກ່ຂ້າລາຊການທັງປວງວ່າ: “ຈົ່ງປະກາດໃນແຜ່ນດິນຂອງເຮົາ: ຢ່າກະທໍາບາບ ໂດຍກຳທັງສາມປະການເລີຍ”

Verse 11

करिष्यंति च यत्पापं आज्ञां वेनस्य भूपतेः । उल्लंघ्य वध्यतां सो हि यास्यते नात्र संशयः

ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ກະທຳບາບໂດຍຝ່າຝືນພຣະບັນຊາຂອງພຣະຣາຊາເວນາ ໂອ ພູປະຕິ ຈົ່ງໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຖືກປະຫານ; ແນ່ນອນວ່າຈະເຖິງຊະຕານັ້ນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 12

दानमेव प्रदातव्यं यज्ञैश्चैव जनार्दनम् । यजध्वं मानवाः सर्वे तन्मनस्का विमत्सराः

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຄວນໃຫ້ທານ ແລະດ້ວຍພິທີຍັດຍາ (ຍະຊະ) ກໍຄວນບູຊາພຣະຈະນາຣະດະນະ (ພຣະວິສນຸ) ເຊັ່ນກັນ. ໂອ ມະນຸດທັງປວງ ຈົ່ງນະມັດສະການດ້ວຍໃຈແນ່ວແນ່ ແລະປາສະຈາກຄວາມອິດສາ.

Verse 13

एवं शिक्षां प्रदत्वासौ राज्यं भृत्येषु वेनजः । निःक्षिप्य च गतो विप्रास्तपसोर्थे तपोवनम्

ເມື່ອໄດ້ມອບຄຳສອນດັ່ງນີ້ແລ້ວ ບຸດແຫ່ງເວນາໄດ້ມອບອານາຈັກໃຫ້ແກ່ຂ້າຮັບໃຊ້; ແລ້ວ ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ ທ່ານໄດ້ໄປສູ່ປ່າແຫ່ງຕະປະ ເພື່ອບຳເນົາຕະປັດ.

Verse 14

सर्वान्दोषान्परित्यज्य संयम्य विषयेन्द्रियान् । शतवर्षप्रमाणं वै निराहारो बभूव ह

ທ່ານລະທິ້ງຄວາມບົກພ່ອງທັງປວງ ແລະສຳຮວມອິນຊີທີ່ແລ່ນໄປຫາອາຣົມ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ທ່ານຢູ່ໂດຍບໍ່ຮັບປະທານອາຫານຕະຫຼອດກຳນົດຮ້ອຍປີ.

Verse 15

तपसा तस्य वै तुष्टो ब्रह्मा पृथुमुवाच ह । तपस्तपसि कस्मात्त्वं तन्मे त्वं कारणं वद

ເມື່ອພຣະພຣົມພໍໃຈໃນຕະປັດຂອງທ່ານ ຈຶ່ງກ່າວກັບພຣຶຖຸວ່າ: “ເຈົ້າບຳເນົາຕະປະເພາະຫຍັງ? ຈົ່ງບອກເຫດຜົນໃຫ້ເຮົາຮູ້.”

Verse 16

पृथुरुवाच । वेन एष महाप्राज्ञः पिता मे कीर्तिवर्द्धनः । समाचरति यः पापमस्य राज्ये नराधमः

ພຣະປຣຶຖຸກ່າວວ່າ: “ເວນຜູ້ນີ້—ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ເປັນບິດາຂອງເຮົາ ຜູ້ເພີ່ມພູນກຽດຕິ—ແຕ່ກໍຍັງໃນອານາຈັກຂອງຕົນເອງ ຜູ້ຕໍ່າຊ້າກໍກະທໍາບາບ.”

Verse 17

शिरश्छेत्ता भवत्वेष तस्य देवो जनार्दनः । अदृष्टैश्च महाचक्रैर्हरिः शास्ता भवेत्स्वयम्

ຂໍໃຫ້ພຣະຈະນາຣະດະນະ ອົງພຣະເຈົ້າ ເປັນຜູ້ຕັດສີສະຂອງຜູ້ນັ້ນ; ແລະດ້ວຍຈັກຣາອັນໃຫຍ່ທີ່ບໍ່ເຫັນ ພຣະຫຣິເອງຈົ່ງເປັນຜູ້ລົງໂທດ।

Verse 18

मनसा कर्मणा वाचा कर्तुं वांछति पातकम् । तेषां शिरांसि त्रुट्यंतु फलं पक्वं यथा द्रुमात्

ຜູ້ໃດທີ່ດ້ວຍໃຈ ດ້ວຍການກະທໍາ ຫຼືດ້ວຍວາຈາ ປາຖະໜາຈະເຮັດບາບ—ຂໍໃຫ້ສີສະຂອງເຂົາແຕກສະລາຍ ເຫມືອນຜົນໄມ້ສຸກຫຼົ່ນຈາກຕົ້ນໄມ້।

Verse 19

एतदेव वरं मन्ये त्वत्तः शृणु सुरेश्वर । प्रजानां दोषभावेन न लिप्यति पिता मम

ນີ້ແຕ່ຢ່າງດຽວເຮົາເຫັນວ່າເປັນພອນອັນດີທີ່ສຸດ. ຂໍພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຈົ່ງຟັງຈາກເຮົາ: ບິດາຂອງເຮົາບໍ່ຖືກເປື້ອນໂດຍໂທດທີ່ເກີດຈາກປະຊາຊົນ.

Verse 20

तथा कुरुष्व देवेश वरं दातुं यदीच्छसि । ददस्व उत्तमं कामं चतुर्मुखनमोऽस्तु ते

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຈົ່ງກະທໍາຕາມນີ້ ຖ້າພຣະອົງປາຖະໜາຈະປະທານພອນ. ຂໍປະທານພອນອັນສູງສຸດທີ່ເຮົາປາຖະໜາ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີສີ່ພັກຕຣ໌.

Verse 21

ब्रह्मोवाच । एवमस्तु महाभाग पिता ते पूततां गतः । विष्णुना शासितो वत्स पुत्रेणापि त्वया पृथो

ພຣະພຣະຫມາຕັດວ່າ: “ຂໍໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ. ບິດາຂອງເຈົ້າໄດ້ບັນລຸຄວາມບໍລິສຸດ. ໂອ ລູກນ້ອຍ, ທ່ານຖືກພຣະວິສນຸຕັກເຕືອນ ແລະເຈົ້າເອງ—ໂອ ພຣະປຶຖຸ—ຜູ້ເປັນລູກກໍໄດ້ຕັກເຕືອນທ່ານດ້ວຍ.”

Verse 22

एवं पृथुं समुद्दिश्य वरं दत्वा गतो विभुः । पृथुरेव समायातो राज्यकर्मणि संस्थितः

ດັ່ງນັ້ນ ຫຼັງຈາກຕັດກັບພຣະປຶຖຸ ແລະປະທານພອນແລ້ວ ພຣະອົງຜູ້ມີອານຸພາບກໍເສດຈາກໄປ. ພຣະປຶຖຸຈຶ່ງກັບຄືນ ແລະຕັ້ງມັ່ນໃນໜ້າທີ່ແຫ່ງຣາຊະທຳ.

Verse 23

वैन्यस्य राज्ये विप्रेन्द्राः पापं कश्चिन्न चाचरेत् । यस्तु चिंतयते पापं त्रिविधेनापि कर्मणा

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ໃນຣາຊະການຂອງໄວນຍະ ບໍ່ມີໃຜກະທຳບາບ. ແຕ່ຜູ້ໃດແມ່ນແຕ່ຄິດບາບ ດ້ວຍກຳສາມປະການ—ໃຈ ວາຈາ ແລະກາຍ—ກໍຕ້ອງຮັບຄຳຕິຕຽນ.

Verse 24

शिरश्छेदो भवेत्तस्य यथाचक्रैर्निकृंतितः । तदाप्रभृति वै पापं नैव कोपि समाचरेत्

ຫົວຂອງຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຕັດຂາດ ດັ່ງຖືກຈັກຣາອັນຄົມກັດຕັດ. ນັບແຕ່ນັ້ນໄປ ແທ້ຈິງແລ້ວ ບໍ່ຄວນມີໃຜກະທຳບາບ.

Verse 25

इत्याज्ञा वर्तते तस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । सर्वलोकाः समाचारैः परिवर्तंति नित्यशः

ດັ່ງນັ້ນ ຄຳສັ່ງຂອງໄວນຍະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ນັ້ນ ຈຶ່ງດຳລົງຢູ່. ປະຊາຊົນທັງປວງ ດ້ວຍຄວາມປະພຶດຊອບ ແລະຈາຣີດທີ່ຕັ້ງມັ່ນ ຈຶ່ງປັບປຸງວິຖີຂອງຕົນຢູ່ເປັນນິດ ມື້ຕໍ່ມື້.

Verse 26

दानभोगैः प्रवर्तंते सर्वधर्मपरायणाः । सर्वसौख्यैः प्रवर्द्धंते प्रसादात्तस्य भूपतेः

ຜູ້ອຸທິດຕົນໃນທຳທັງປວງ ຍ່ອມເຈຣິນດ້ວຍທານ ແລະການເສບສຸກອັນຖືກທຳ; ແລະໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະມະຫາກະສັດນັ້ນ ພວກເຂົາຍ່ອມເພີ່ມພູນສຸກທຸກປະການ।

Verse 124

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुर्विंशत्यधिक शततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ບົດທີ 124 ແຫ່ງ ພູມິຂັນຑະ ໃນ ສີຣີປັດມະປຸຣານະ ໃນຕອນເລົ່າເຣື່ອງເວນາ ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ।