Adhyaya 113

Verse 1

रंभोवाच । तप एतत्परित्यज्य किंवा लोकयसे शुभे । तपसः क्षरणं स्याद्वै पुरुषस्यापि चिंतनात्

ຣັມພາກ່າວວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ເຈົ້າລະທິ້ງຕະປະນີ້ແລ້ວ ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເບິ່ງໄປຫາເຂົາ? ແມ່ນແຕ່ຄິດເຖິງບຸລຸດກໍອາດເຮັດໃຫ້ຕະປະເສື່ອມໄດ້”

Verse 2

अशोकसुंदर्युवाच । तपसि मे मनो लीनं नहुषस्यापि काम्यया । न मां चालयितुं शक्ता देवासुरमहोरगाः

ອະໂສກະສຸນທະຣີກ່າວວ່າ: “ແມ່ນແຕ່ນະຫຸສະປາຖະໜາຂ້າ ໃຈຂ້າກໍຈົມຢູ່ໃນຕະປະ. ທັງເທວະ, ອະສຸຣະ ແລະນາກໃຫຍ່ ກໍບໍ່ອາດເຮັດໃຫ້ຂ້າຫວັ່ນໄຫວໄດ້”

Verse 3

एनं दृष्ट्वा महाभागे मे मनश्चलते भृशम् । रंतुमिच्छाम्यहं गत्वा एवमुत्सुकतां गतम्

“ໂອ ນາງຜູ້ມີພາກດີ, ເມື່ອເຫັນເຂົາ ໃຈຂ້າກໍສັ່ນໄຫວຢ່າງແຮງ. ຂ້າປາຖະໜາຈະໄປ ແລະຮ່ວມລະເລີງກັບເຂົາ ໃນຄວາມອຸດສຸກນີ້”

Verse 4

एवं विपर्ययश्चासीन्मनसो मे वरावने । तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि यद्यस्ति ज्ञानमुत्तमम्

“ໂອ ຜູ້ຢູ່ປ່າຜູ້ປະເສີດ, ໃຈຂ້າກັບຕາລະປັດສັບສົນເຊັ່ນນີ້. ຖ້າທ່ານມີປັນຍາອັນສູງສຸດ ຈົ່ງບອກເຫດໃຫ້ຂ້າຮູ້”

Verse 5

आयुपुत्रस्य भार्याहं देवैः सृष्टा महात्मभिः । कस्मान्मे धावते चेत उत्सुकं रंतुमेव च

“ຂ້າເປັນພັນລະຍາຂອງບຸດແຫ່ງອາຍຸ ເທວະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ໄດ້ສ້າງຂ້າ. ແລ້ວເປັນຫຍັງໃຈຂ້າຈຶ່ງວິ່ງວຸ້ນບໍ່ສົງບ—ຫາແຕ່ຄວາມສຸກແຫ່ງການຮ່ວມຮັກ?”

Verse 6

रंभोवाच । सर्वेष्वेव महाभागे देहरूपेषु भामिनि । वसत्यात्मा स्वयं ब्रह्मज्ञानरूपः सनातनः

ຣັມພາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີວາສນາຍິ່ງ, ໂອ ນາງຜູ້ສະຫວ່າງໄສ—ໃນຮູບກາຍທັງປວງ ອາດມັນສະຖິດຢູ່; ເປັນນິລັນດອນ, ເປັນພຣະພຣະຫມັນເອງ, ແລະມີສະພາບເປັນຍານທາງວິນຍານ”

Verse 7

यद्यपि प्रक्रियाबद्धैरिंद्रियैरुपकारिभिः । मोहपाशमयैर्बद्धस्तथा सिद्धस्तु सर्वदा

ແມ່ນແຕ່ວ່າທ່ານດູເຫມືອນຖືກຜູກມັດໂດຍອິນທຣີຍ—ຊ່ວຍໃນໜ້າທີ່ແຕ່ຜູກພັນກັບຂະບວນການໂລກີ—ແລະຖືກບ່ວງແຫ່ງໂມຫະຮັດໄວ້ ແຕ່ຜູ້ເປັນສິດທະຍ່ອມສຳເລັດຢູ່ເສມອ

Verse 8

प्रकृतिं नैव जानाति ज्ञानविज्ञानकीं कलाम् । अयं शुद्धश्च धर्मज्ञ आत्मा वेत्ति च सुंदरि

ມັນບໍ່ຮູ້ຈັກປຣະກຣິຕິເລີຍ ແລະບໍ່ຮູ້ຈັກພະລັງທີ່ເປັນຍານແລະວິຍານດ້ວຍ. ໂອ ນາງຜູ້ງາມ! ອາດມັນນີ້ບໍລິສຸດ ແລະຮູ້ທັນທຳມະ; ຜູ້ຮູ້ແທ້ຄືອາດມັນນີ້ເທົ່ານັ້ນ

Verse 9

गच्छंत्यपि मनस्तापमेनं दृष्ट्वा महामतिम् । पापमेवं परित्यज्य सत्यमेवं प्रधावति

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ກຳລັງໄປຈາກ, ເມື່ອເຫັນມຸນີຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງນີ້ ຄວາມຮ້ອນຮົນໃນໃຈກໍສະຫງົບ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງລະບາບ ແລະຮີບໄປຫາສັດຈະ

Verse 10

भर्तायमायुपुत्रस्ते एतत्सत्यं न संशयः । अन्यं दृष्ट्वा विशंकेत पुरुषं पापलक्षणम्

ຜູ້ຊາຍນີ້ແມ່ນຜົວຂອງເຈົ້າ ບຸດຂອງອາຍຸ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ເຫັນຜູ້ຊາຍອື່ນຈົ່ງລະວັງ ເພາະອາດເປັນຄົນມີເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງບາບ

Verse 11

एवं विधिः कृतो देवैः सत्यपाशेन बंधितः । यदस्या आयुपुत्रोपि भर्तृत्वमुपयास्यति

ດັ່ງນີ້ ບັນດາເທວະດາໄດ້ສະຖາປະນາຂໍ້ບັນຍັດ ຜູກໄວ້ດ້ວຍບ່ວງແຫ່ງສັດຈະວ່າ ແມ່ນແຕ່ບຸດຂອງອາຍຸກໍຈະມາຮັບສະຖານະເປັນສາມີຂອງນາງ.

Verse 12

एवमाकर्णितं भद्रे आत्मना तं च सुंदरि । तद्भावसत्यसंबंधं परिगृह्य स्थितः स्वयम्

ດັ່ງນີ້ ໂອ ຜູ້ອ່ອນໂຍນ—ໂອ ນາງຜູ້ງາມ—ເມື່ອໄດ້ຍິນໃນໃຈຕົນແລ້ວ ລາວເອງກໍຢືນຢັນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ໂອບອຸ້ມສາຍສຳພັນອັນສັດຈິງກັບພາວະນັ້ນໄວ້

Verse 13

अन्यं भावं न जानाति आयुपुत्रं च विंदति । प्रकृतिर्नैव ते देवि पतिं जानाति चागतम्

ນາງບໍ່ຮູ້ຈັກພາວະອື່ນ ແລະໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດນາມ ‘ອາຍຸ’ ໂອ ເທວີ ປະກຣິຕິເດີມນັ້ນກໍບໍ່ຮູ້ຈັກສາມີຜູ້ມາຮອດວ່າເປັນສາມີ

Verse 14

एवं ज्ञात्वा प्रधानात्मा तवाद्यैव प्रधावति । आत्मा सर्वं प्रजानाति आत्मा देवः सनातनः

ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້ ອາດມັນສູງສຸດກໍຮີບຮ້ອນມາຫາເຈົ້າໃນວັນນີ້ເທົ່ານັ້ນ ອາດມັນຮູ້ທຸກສິ່ງ; ອາດມັນແມ່ນເທວະຜູ້ນິລັນດອນ

Verse 15

अयमेष स वीरेंद्रो नहुषो नाम वीर्यवान् । तस्माद्गच्छति चेतस्ते सत्यं संबंधमिच्छते

“ນີ້ແທ້ແມ່ນຈອມວີລະບຸລຸດ—ນາມວ່າ ນະຫຸສ ຜູ້ກ້າຫານມີພະລັງ. ດັ່ງນັ້ນໃຈຂອງເຈົ້າຈຶ່ງເອົາໃຈໄປຫາລາວ ປາຖະໜາສາຍສຳພັນອັນສັດຈິງ”

Verse 16

ज्ञात्वा चायोः सुतं भद्रे अन्यं चैव न गच्छति । एतत्ते सर्वमाख्यातं शाश्वतं त्वन्मनोगतम्

ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ເມື່ອຮູ້ຈັກບຸດຂອງ ອາຍຸ ແລ້ວ ລາວບໍ່ໄປຫາຜູ້ອື່ນອີກ. ທຸກຢ່າງນີ້ຂ້າໄດ້ບອກແກ່ເຈົ້າຢ່າງຄົບຖ້ວນ—ເປັນຄວາມຈິງອັນນິລັນດອນທີ່ຢູ່ໃນໃຈເຈົ້າ.

Verse 17

हुंडं हत्वा महाघोरं समरे दानवाधमम् । त्वां नयिष्यति स्वस्थानमायोश्च गृहमुत्तमम्

ເມື່ອສັງຫານ ຫຸນດະ ຜູ້ນ່າຢ້ານຢິ່ງ—ຜູ້ຕໍ່າຊ້າທີ່ສຸດໃນຫມູ່ດານະວະ—ໃນສົງຄາມແລ້ວ, ລາວຈະນໍາເຈົ້າໄປສູ່ຖິ່ນພໍ່ພັກຂອງຕົນ ແລະໄປຍັງເຮືອນອັນປະເສີດຂອງ ອາຍຸ ດ້ວຍ.

Verse 18

हृतो दैत्येन वीरेंद्रो निजपुण्येन शेषितः । बाल्यात्प्रभृति वीरेंद्रो वियुक्तः स्वजनेन वै

ວີຣະອິນທຣະຖືກໄດຕະຍະພາໄປ ແຕ່ກໍຖືກຮັກສາໄວ້ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງບຸນຂອງຕົນທີ່ຍັງເຫຼືອ. ຕັ້ງແຕ່ເດັກນ້ອຍ ວີຣະອິນທຣະນັ້ນກໍແຍກຈາກພວກພ້ອມຂອງຕົນແທ້ໆ.

Verse 19

पितृमातृविहीनस्तु गतो वृद्धिं महावने । यास्यत्येव पितुर्गेहं त्वयैव सह सांप्रतम्

ເມື່ອຂາດພໍ່ແມ່ ລາວເຕີບໃຫຍ່ໃນປ່າໃຫຍ່. ບັດນີ້ລາວຈະໄປຫາເຮືອນຂອງພໍ່ແນ່ນອນ—ພ້ອມກັບເຈົ້າ ໃນຂະນະນີ້ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 20

एवमाभाषितं श्रुत्वा रंभायाः शिवनंदिनी । हर्षेण महताविष्टा तामुवाच समुद्रजाम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາທີ່ກ່າວໄວ້ດັ່ງນັ້ນ ທິດາຜູ້ເປັນສິຣິມົງຄຸນແຫ່ງພຣະສິວະ ຖືກປີຕິອັນໃຫຍ່ຫຼວງເຕັມທ້ວມ ແລ້ວໄດ້ກ່າວກັບ ຣັມພາ ທິດາແຫ່ງສະມຸດ.

Verse 21

अयमेव स सत्यात्मा मम भर्ता सुवीर्यवान् । मनो मे धावतेऽत्यर्थं शोकाकुलितविह्वलम्

ທ່ານນັ້ນແທ້ແມ່ນຜົວຂອງຂ້າ ຜູ້ມີຈິດສັດ ແລະກ້າຫານມີລິດ. ໃຈຂ້າວິ່ງວຸ້ນວາຍຢ່າງຫນັກ—ຖືກໂສກາຄອບງຳ ສັ່ນໄຫວ ແລະຫວາດຫວັນ.

Verse 22

नास्ति चित्तसमो देवो जानाति सुविनिश्चितम् । सत्यमेतन्मया दृष्टं सुचित्रं चारुहासिनि

ບໍ່ມີເທວະໃດເທົ່າທຽມຈິດ—ຈົ່ງຮູ້ໃຫ້ແນ່ນອນ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ; ຂ້າເຫັນດ້ວຍຕາຕົນເອງ, ໂອ ສຸຈິຕຣາ ຜູ້ຍິ້ມງາມ.

Verse 23

मनोभवसमानं तु पुरुषं दिव्यलक्षणम् । न धावति महाचेत एनं दृष्ट्वा यथा सखि

ແຕ່ເມື່ອເຫັນບຸລຸດນັ້ນ—ຜູ້ມີລັກສະນະທິບ ເທົ່າທຽມມໂນພະວະ (ກາມເທວ) —ນາງຜູ້ໃຈໃຫຍ່ກໍບໍ່ໄດ້ວິ່ງເຂົ້າໄປ ເຫມືອນເຫັນມິດແລ້ວວິ່ງໄປ, ໂອ ສະຫາຍຮັກ.

Verse 24

तथा न धावते भद्रे पुंसमन्यं न मन्यते । एनं गंतव्यमावाभ्यां सखीभिर्गृहमेव हि

ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ໂອ ຜູ້ດີງາມ ນາງບໍ່ວິ່ງຕາມບຸລຸດອື່ນ ແລະບໍ່ນັບຖືບຸລຸດອື່ນໃດເປັນຂອງຕົນ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາສອງຄົນພ້ອມສະຫາຍຍິງທັງຫຼາຍ ຈົ່ງໄປຫາເຮືອນຂອງລາວແທ້ໆ.

Verse 25

एवमाभाष्य सा रंभा गमनायोपचक्रमे । गमनायोत्सुकां ज्ञात्वा नहुषस्यांतिकं प्रति

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຣັມພາກໍເລີ່ມຈັດການອອກເດີນທາງ. ຮູ້ວ່ານາງກະຕືລືລົ້ນຈະໄປ ຈຶ່ງມຸ່ງໄປສູ່ພະພັກຂອງນະຫຸສະ.

Verse 26

तामुवाच ततो रंभा कस्माद्देवि न गम्यते । सूत उवाच । सख्या च रंभया सार्द्धं नहुषं वीरलक्षणम्

ແລ້ວນາງຣັມພາໄດ້ກ່າວກັບນາງວ່າ “ໂອ ເທວີ, ເປັນຫຍັງຈຶ່ງບໍ່ໄປ?” ສູຕະກ່າວວ່າ ສະຫາຍຍິງໄປກັບຣັມພາເຂົ້າຫານະຫຸສະ ຜູ້ມີເຄື່ອງໝາຍວິລະຊົນ।

Verse 27

तस्यांतिकं सुसंप्राप्य प्रेषयामास तां सखीम् । एनं गच्छ महाभागे नहुषं देवरूपिणम्

ເມື່ອເຂົ້າໄປໃກ້ຫຼາຍແລ້ວ ນາງກໍສົ່ງສະຫາຍເປັນທູດ ກ່າວວ່າ “ໂອ ຜູ້ມີວາສະນາ, ຈົ່ງໄປຫານະຫຸສະ ຜູ້ມີຮູບດັ່ງເທວະ”

Verse 28

कथयस्व कथामेतां तवार्थे आगता यतः । रंभोवाच । एवं सखि करिष्यामि सुप्रियं तव सुव्रते

“ຈົ່ງເລົ່າເລື່ອງນີ້ເຖີດ ເພາະຂ້າມາເພື່ອເຈົ້າ” ຣັມພາກ່າວວ່າ “ດີແລ້ວ ສະຫາຍເອີຍ, ໂອ ຜູ້ຖືພຣະວິນັຍງາມ, ຂ້າຈະເຮັດສິ່ງທີ່ເຈົ້າຮັກທີ່ສຸດ”

Verse 29

एवमुक्त्वा गता रंभा नहुषं राजनंदनम् । चापबाणधरं वीरं द्वितीयमिव वासवम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຣັມພາກໍຈາກໄປຈາກນະຫຸສະ ລູກກະສັດ—ວິລະຊົນຜູ້ຖືຄັນທະນູແລະລູກສອນ ດັ່ງວາສະວະ (ອິນທຣາ) ອົງທີສອງ

Verse 30

प्रत्युवाच गता रंभा सख्या वचनमुत्तमम् । आयुपुत्र महाभाग रंभाहंसमुपागता

ຣັມພາໄປເຖິງແລ້ວ ກໍກ່າວຕາມຖ້ອຍຄຳອັນປະເສີດຂອງສະຫາຍວ່າ “ໂອ ບຸດແຫ່ງອາຍຸ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ, ຫົງສາໄດ້ມາຮອດຣັມພາແລ້ວ”

Verse 31

शिवस्य कन्यया वीर तयाहं परिप्रेषिता । तवार्थं देवदेवेन देव्या देवेन वै पुरा

ໂອ້ ວີລະບຸລຸດ, ຂ້າພະເຈົ້າຖືກສົ່ງມາໂດຍທິດາຂອງພຣະສິວະ. ກ່ອນນັ້ນເພື່ອປະໂຫຍດຂອງທ່ານ ພຣະເທວະແຫ່ງເທວະທັງປວງ ພ້ອມພຣະເທວີ ໄດ້ສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າມາ

Verse 32

भार्यारूपं वरं श्रेष्ठं सृष्टं लोकेषु दुर्लभम् । दुष्प्राप्यं तु नरश्रेष्ठैर्देवै सेंद्रैस्तपोधनैः

ເມຍ—ພອນອັນປະເສີດແລະສູງສຸດ—ຖືກສ້າງໃຫ້ເປັນຂອງຫາຍາກໃນໂລກທັງຫຼາຍ; ແທ້ຈິງແລ້ວ ຍາກຈະໄດ້ ແມ່ນແຕ່ສໍາລັບບຸລຸດຜູ້ດີເລີດ, ເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມພຣະອິນທຣາ, ແລະນັກບໍາເພັນຕະບະຜູ້ມີທະນະແຫ່ງຕະບະ

Verse 33

गंधर्वैः पन्नगैः सिद्धैश्चारणैः पुण्यलक्षणैः । स्वयमेव समायातं तवार्थे शृणु सांप्रतम्

ພ້ອມດ້ວຍຄັນທະວະ, ນາກ, ສິດທະ ແລະຈາຣະນະຜູ້ມີລັກສະນະມົງຄຸນ, ສິ່ງນັ້ນ(ຫຼືທ່ານນັ້ນ)ໄດ້ມາເຖິງເອງເພື່ອທ່ານ. ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາຕໍ່ໄປ

Verse 34

स्त्रीरत्नं तन्महाप्राज्ञ संपूर्णं पुण्यनिर्मितम् । अशोकसुंदरी नाम तवार्थं तपसि स्थिता

ໂອ້ ມະຫາປຣາຊະຍາ, ນາງນັ້ນເປັນອັນມະນີໃນບັນດາສະຕຣີ—ສົມບູນ ແລະຖືກປັ້ນແຕ່ງດ້ວຍບຸນ—ນາມວ່າ ອະໂສກະສຸນທະຣີ; ເພື່ອທ່ານ ນາງຕັ້ງມັ່ນຢູ່ໃນຕະບະ

Verse 35

अत्यर्थं तु तपस्तप्तं भवंतमिच्छते सदा । एवं ज्ञात्वा महाभाग भजमानां भजस्व हि

ແທ້ຈິງ ຜູ້ທີ່ບໍາເພັນຕະບະຢ່າງແຮງກ້າ ຍ່ອມປາຖະໜາທ່ານຢູ່ເສມອ. ເມື່ອຮູ້ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ້ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ ຈົ່ງຕອບແທນແລະເກື້ອກູນຜູ້ທີ່ນະມັດສະການບູຊາທ່ານ

Verse 36

त्वामृते सा वरारोहा पुरुषं नैव याचते । नहुषेण तयोक्तं तु श्रुत्वावधारितं वचः

ນອກຈາກທ່ານແລ້ວ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມນັ້ນ ບໍ່ໄດ້ວອນຂໍຊາຍໃດເລີຍ। ແຕ່ນະຫຸສະໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເຂົາແລ້ວ ກໍເກັບໄວ້ໃນໃຈ।

Verse 37

प्रत्युत्तरं ददौ चाथ रंभे मे श्रूयतां वचः । तत्तु सर्वं विजानामि यत्त्वयोक्तं ममाग्रतः

ແລ້ວທ່ານກໍຕອບວ່າ: “ໂອ ຣັມພາ ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງເຮົາ. ທຸກຢ່າງທີ່ເຈົ້າເວົ້າຕໍ່ໜ້າເຮົາ ເຮົາຮູ້ຊັດທັງໝົດ.”

Verse 38

ममाग्रे कथितं पूर्वं वशिष्ठेन महात्मना । सर्वमेव विजानामि अस्यास्तु तप उत्तमम्

ເລື່ອງນີ້ ມະຫາອາດມາ ວະສິດຖະ ເຄີຍບອກເຮົາແຕ່ກ່ອນ. ເຮົາຮູ້ທັງໝົດ; ຂໍໃຫ້ຕະປະຂອງນາງນີ້ເປັນອັນສູງສຸດແທ້.

Verse 39

श्रूयतां कारणं भद्रे यथासौख्यं भविष्यति । अहत्वा दानवं हुंडं न गच्छामि वरांगनाम्

ໂອ ນາງຜູ້ດີງາມ ຈົ່ງຟັງເຫດຜົນເຖີດ ເພື່ອໃຫ້ທຸກຢ່າງເປັນສຸກ. ຈົນກວ່າເຮົາຈະສັງຫານອະສຸຣະ ຫຸນຑະ ເຮົາຈະບໍ່ໄປຫານາງຜູ້ຍອດນັ້ນ.

Verse 40

सर्वमेतत्सुवृत्तांतमहं जाने तथैव हि । ममार्थे तव संभूतिस्तपश्च चरितं त्वया

ແທ້ຈິງ ເຮົາຮູ້ເລື່ອງຈິງນີ້ທັງໝົດ. ເພື່ອເຮົາ ເຈົ້າຈຶ່ງເກີດມາ ແລະເຈົ້າກໍໄດ້ບໍາເພັນຕະປະດ້ວຍ.

Verse 41

मम भार्या न संदेहो भवती विधिना कृता । ममार्थे निश्चयं कृत्वा तप आचरितं त्वया

ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສເລີຍ, ໂຊກຊະຕາໄດ້ກຳນົດໃຫ້ເຈົ້າເປັນພັນລະຍາຂອງຂ້ອຍ. ເພື່ອຂ້ອຍແລ້ວ, ເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ຕັດສິນໃຈບຳເພັນຕົບະນີ້.

Verse 42

हृता तस्मात्सुपापेन भवती नियमान्विता । सूतिगृहादहं तेन दानवेनाधमेन वै

ດັ່ງນັ້ນ, ເຖິງແມ່ນວ່າເຈົ້າຈະຍຶດໝັ້ນໃນສິນທຳ, ແຕ່ເຈົ້າກໍຖືກດານົບຜູ້ຊົ່ວຮ້າຍນັ້ນລັກພາຕົວໄປ ແລະ ຂ້ອຍເອງກໍຖືກມັນເອົາຕົວໄປຈາກຫ້ອງເກີດເຊັ່ນກັນ.

Verse 43

बालभावस्थितो देवि पितृमातृविना कृतः । तस्मात्तं तु हनिष्यामि हुंडं वै दानवाधमम्

ໂອ ເທວີ, ຂ້ອຍເຕີບໃຫຍ່ມາຢ່າງໂດດດ່ຽວໂດຍບໍ່ມີພໍ່ແມ່ຕັ້ງແຕ່ຍັງນ້ອຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ຂ້ອຍຈະຂ້າຮຸນດະ ດານົບຜູ້ຊົ່ວຊ້ານັ້ນໃຫ້ໄດ້.

Verse 44

पश्चात्त्वामुपनेष्येऽहं वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । एवं कथय भद्रं ते रंभे मत्प्रियकारिणीम्

ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ຂ້ອຍຈະພາເຈົ້າໄປທີ່ອາສົມຂອງພະວະສິດຖະ. ຈົ່ງໄປບອກນາງແບບນີ້ເຖີດ ຂໍໃຫ້ເຈົ້າມີຄວາມສຸກ ໂອ ລຳພາ, ຈົ່ງເວົ້າຄຳທີ່ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍພໍໃຈ.

Verse 45

एवं विसर्जिता तेन सत्वरं सा गता पुनः । अशोकसुंदरीं देवीं कथयामास तस्य च

ເມື່ອຖືກສົ່ງຕົວ ກັບມາແບບນັ້ນ, ນາງຈຶ່ງຮີບກັບໄປທັນທີ ແລະ ໄດ້ບອກເລື່ອງລາວຂອງລາວໃຫ້ແກ່ພະນາງອະໂສກສຸນທະລີ.

Verse 46

समासेन तथा सर्वं रंभा सा द्विजसत्तम । अशोकसुंदरी सा तु अवधार्य सुभाषितम्

ດັ່ງນັ້ນໂດຍຫຍໍ້ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຣັມພາໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງ. ແລະ ອະໂສກະສຸນທະຣີ ໄດ້ຈື່ຈຳຖ້ອຍຄຳອັນງາມນັ້ນໄວ້ໃນໃຈ ແລ້ວພິຈາລະນາ.

Verse 47

नहुषस्य सुवीरस्य हर्षेण च समन्विता । तस्थौ तत्र तया सार्द्धं सुसख्या रंभया तदा

ແລ້ວນາງ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິເນື່ອງຈາກນະຫຸສະຜູ້ກ້າຫານ ໄດ້ຢູ່ທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບສະຫາຍສະນິທ ຣັມພາ ໃນຂະນະນັ້ນ

Verse 48

भर्तुश्च कीदृशं वीर्यमिति पश्यामि वै सदा

“ແລະຂ້າພະເຈົ້າມັກສັງເກດເບິ່ງເສມອວ່າ ສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າມີວິລະພາບ (ຫຼືພະລັງ) ແນວໃດ”

Verse 113

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने त्रयोदशाधिकशततमोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ອັດທະຍາຍທີ 113 ໃນ ສີຣີປັດມະປຸຣານະ ພູມິຂັນຑະ ໃນເລື່ອງວີນະ—ວ່າດ້ວຍມະຫາຕະມະຍະຂອງ ຄຸຣຸ-ຕີຣຖະ ພ້ອມທັງຈະວະນະຈະຣິດ ແລະຕອນວ່າດ້ວຍນະຫຸສະ ກໍສິ້ນສຸດລົງ