Kāṣṭhīla-Upākhyāna: Rākṣasī, Spear-Śakti, and Kāśī as Śakti-kṣetra
क्व देवदेवो वसुदेवसूनुर्विज्ञानरूपो निखलप्रपंची । हा कष्टमित्यस्रदृगादिचेष्टः पार्थोग्रसनादिकभृत्यकृत्यः ॥ ३१ ॥
kva devadevo vasudevasūnurvijñānarūpo nikhalaprapaṃcī | hā kaṣṭamityasradṛgādiceṣṭaḥ pārthograsanādikabhṛtyakṛtyaḥ || 31 ||
ທີ່ໃດໜໍ ພຣະເທວະເທວະ ພຣະບຸດຂອງວະສຸເທວະ ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງປັນຍາຮູ້ ແຜ່ຊຶມທົ່ວສັບພະຈັກກະວານ? ໂອ ຊ່າງລຳບາກເຫຼືອເກີນ! ບັດນີ້ກັບຖືກໃຫ້ເຮັດວຽກດັ່ງຂ້າຮັບໃຊ້—ຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍນ້ຳຕາເຕັມຕາ ແລະກິດເຊັ່ນກືນກ້ອນດິນ ແລະອື່ນໆ।
Narada (lamenting / describing the Lord’s apparent humility in līlā)
Vrata: none
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: adbhuta
It contrasts the Lord’s absolute nature—pure consciousness pervading all—with his voluntary humility in līlā, teaching that divine compassion can appear as ordinary weakness without diminishing divinity.
By portraying the Supreme as emotionally accessible and willing to take on lowly roles, it deepens bhakti through awe (aiśvarya) blended with intimacy (mādhurya), encouraging surrender and loving remembrance.
No specific Vedāṅga procedure is taught in this verse; the key takeaway is philosophical discernment (jñāna) supporting devotion—recognizing the Lord as vijñānarūpa even when his līlā appears ordinary.