Previous Verse
Next Verse

Shloka 39

Dialogue of Father and Son (Pitṛputra-saṃvāda) — Mohinī Episode

पितुरभ्यधिकं किंचिद्दैवतं न सुतस्य हि । देवाः पराङ्मुखास्तस्य पितरं योऽवमन्यते ॥ ३९ ॥

piturabhyadhikaṃ kiṃciddaivataṃ na sutasya hi | devāḥ parāṅmukhāstasya pitaraṃ yo'vamanyate || 39 ||

ສໍາລັບລູກຊາຍ ບໍ່ມີເທວະໃດສູງກວ່າພໍ່. ເທວະທັງຫຼາຍຈະຫັນໜ້າຫນີຈາກຜູ້ທີ່ຫຍັບຫຍາມພໍ່ຂອງຕົນ.

पितुःthan/of the father
पितुः:
Sambandha (सम्बन्ध)
TypeNoun
Rootपितृ (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, षष्ठी-विभक्ति, एकवचन
अभ्यधिकम्greater/superior
अभ्यधिकम्:
Viśeṣaṇa (विशेषण)
TypeAdjective
Rootअभ्यधिक (प्रातिपदिक)
Formनपुंसकलिङ्ग, प्रथमा-विभक्ति, एकवचन; तुलनार्थे (comparative sense)
किञ्चित्anything
किञ्चित्:
Karta (कर्ता)
TypeNoun
Rootकिञ्चित् (सर्वनाम-प्रातिपदिक)
Formनपुंसकलिङ्ग, प्रथमा/द्वितीया, एकवचन; अनिश्चित-परिमाण (something/anything)
दैवतम्deity
दैवतम्:
Karta (कर्ता)
TypeNoun
Rootदैवत (प्रातिपदिक)
Formनपुंसकलिङ्ग, प्रथमा-विभक्ति, एकवचन
not
:
Sambandha (सम्बन्ध/निषेध)
TypeIndeclinable
Rootन (अव्यय)
Formनिषेध-अव्यय
सुतस्यfor/of a son
सुतस्य:
Sambandha (सम्बन्ध)
TypeNoun
Rootसुत (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, षष्ठी-विभक्ति, एकवचन
हिindeed
हि:
Sambandha (सम्बन्ध)
TypeIndeclinable
Rootहि (अव्यय)
Formनिपात-अव्यय (indeed)
देवाःthe gods
देवाः:
Karta (कर्ता)
TypeNoun
Rootदेव (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा-विभक्ति, बहुवचन
पराङ्मुखाःturned away/averse
पराङ्मुखाः:
Viśeṣaṇa (विशेषण)
TypeAdjective
Rootपराङ्मुख (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा-विभक्ति, बहुवचन; बहुव्रीहि (पराङ् मुखं यस्य सः = turned away)
तस्यof him
तस्य:
Sambandha (सम्बन्ध)
TypeNoun
Rootतद् (सर्वनाम-प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग/नपुंसकलिङ्ग, षष्ठी-विभक्ति, एकवचन
पितरम्father
पितरम्:
Karma (कर्म)
TypeNoun
Rootपितृ (प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, द्वितीया-विभक्ति, एकवचन
यःwho
यः:
Karta (कर्ता)
TypeNoun
Rootयद् (सर्वनाम-प्रातिपदिक)
Formपुंलिङ्ग, प्रथमा-विभक्ति, एकवचन; सम्बन्ध-सूचक
अवमन्यतेdisrespects/insults
अवमन्यते:
Kriyā (क्रिया)
TypeVerb
Rootअव√मन् (धातु)
Formलट् (present), प्रथमपुरुष, एकवचन, आत्मनेपद

Narada

Vrata: none

Primary Rasa: shanta

Secondary Rasa: raudra

D
Devas
F
Father (Pitṛ)

FAQs

It declares the father as the highest ‘daivata’ for a son, teaching that honoring one’s father is a direct form of dharma that sustains spiritual merit, while contempt cuts one off from divine support.

It frames devotion as lived reverence and service: respect to the father is treated as worship itself, and disrespect negates the inner attitude required for genuine bhakti.

It emphasizes sadācāra (right conduct) as the practical application of dharma; while not a technical Vedāṅga lesson like Vyākaraṇa or Jyotiṣa, it functions as a behavioral rule supporting ritual efficacy and spiritual discipline.