The Exposition of the Krishna Mantra (Kṛṣṇa-mantra-prakāśa): Nyāsa, Dhyāna, Worship, Yantra, and Prayoga
श्रीमत्कुन्देंदुगौरं सरसिजनयनं शङ्खचक्रे गदाब्जे बिभ्राणं हस्तपद्मैर्नवनलिनलसन्मालयादीप्यमानम् । वंदे वेद्यं मुनींद्रैः कणिकमुनिलसद्दिव्यभूषाभिरामं दिव्यांगालेपभासं सकलभयहरं पीतवस्त्रं नुरारिम् ॥ १५० ॥
śrīmatkundeṃdugauraṃ sarasijanayanaṃ śaṅkhacakre gadābje bibhrāṇaṃ hastapadmairnavanalinalasanmālayādīpyamānam | vaṃde vedyaṃ munīṃdraiḥ kaṇikamunilasaddivyabhūṣābhirāmaṃ divyāṃgālepabhāsaṃ sakalabhayaharaṃ pītavastraṃ nurārim || 150 ||
ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ສະຫວ່າງຂາວດັ່ງດອກກຸນທະແລະດວງຈັນ ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ຖືສັງຂະແລະຈັກຣະ ແລະຖືຄະດາກັບດອກບົວໃນຝາມືດັ່ງບົວ ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍມາລາດອກບົວໃໝ່. ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມພຣະອົງຜູ້ຖືກຮູ້ໄດ້ໂດຍມຸນີຜູ້ຍິ່ງຜ່ານພຣະເວດ ຜູ້ງາມດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທິບ ອວຍວະສ່ອງດ້ວຍນ້ຳຫອມທິບ ຜູ້ກຳຈັດຄວາມຢ້ານກົວທັງປວງ ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ແລະເປັນຜູ້ປະຫານອະສຸຣະ।
Narada (hymnic praise within the Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
It presents Nārāyaṇa as the supreme, sage-knowable Reality whose remembrance and worship remove all fear; the verse functions as a devotional invocation that aligns the mind with mokṣa-oriented bhakti.
Bhakti is expressed through direct vandanā (reverential praise) of the Lord’s auspicious form and qualities—purity, radiance, protection, and supremacy—showing that heartfelt contemplation and worship are themselves a liberating discipline.
While not teaching a specific Vedāṅga rule, it reflects the Vedāṅga-aligned use of precise mantra-style epithets and iconographic terms (śaṅkha-cakra-gadā-padma) for correct devotional recitation and visualization in ritual practice.