Mantraśodhana, Dīkṣā-krama, Guru-Pādukā, Ajapā-Haṃsa, and Ṣaṭcakra-Kuṇḍalinī Sādhana

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । परीक्ष्य शिष्यं तु गुरुर्मंत्रशोधनमाचरेत् । प्राक्प्रत्यग्दक्षिणोदक्चपंचसूत्राणि पातयेत् ॥ १ ॥

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກວດສອບສິດແລ້ວ ຄູອາຈານພຶງປະຕິບັດການຊໍາລະມົນຕຣາ; ແລະໃຫ້ຈັດວາງສາຍສັກສິດຫ້າ ຕາມທິດ—ຕາເວັນອອກ, ຕາເວັນຕົກ, ໃຕ້, ເໜືອ।

Verse 2

चतुष्टयं चतुष्कानां स्यादेवं नृपकोष्ठके । तत्राद्यप्रथमे त्वाद्यं द्वितीयाद्ये द्वितीयकम् ॥ २ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໃນຕາຕະລາງຮາຊະ (ນຶປ-ໂກສຖະກະ) ຈະເກີດຊຸດສີ່ຈາກກຸ່ມສີ່; ໃນແບບນັ້ນ ຕໍາແໜ່ງທໍາອິດໃຫ້ວາງອັນທໍາອິດ, ຕໍາແໜ່ງທໍາອິດທີ່ສອງໃຫ້ວາງອັນທີ່ສອງ।

Verse 3

तृतीयाद्ये तृतीयं स्याञ्चतुर्थाद्ये तुरीयकम् । तत्तदाग्नेयकोष्ठेषु तत्तत्पंचममक्षरम् ॥ ३ ॥

ໃນຊຸດທີ່ເລີ່ມດ້ວຍອັນທີສາມ ໃຫ້ເອົາອັນທີສາມ; ໃນຊຸດທີ່ເລີ່ມດ້ວຍອັນທີສີ່ ໃຫ້ເອົາອັນທີສີ່. ແລະໃນຊ່ອງ “ອັກນີເຍ” (ທິດອາຄະເນ) ທີ່ກົງກັນແຕ່ລະຊ່ອງ ໃຫ້ວາງອັກສອນທີຫ້າຂອງຊຸດນັ້ນ।

Verse 4

विलिख्य क्रमतो धीमान्मनुं संशोधयेत्ततः । नामाद्यक्षरमारभ्य यावन्मन्त्रादि वर्णकम् ॥ ४ ॥

ເມື່ອຂຽນມົນຕຣາຕາມລໍາດັບຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຜູ້ຮູ້ຄວນກວດສອບແລະແກ້ໄຂມັນ; ເລີ່ມຈາກອັກສອນທໍາອິດຂອງນາມ ໄປຈົນເຖິງທຸກພະຍາງທີ່ເປັນອົງປະກອບຂອງມົນຕຣາ ແລະສ່ວນເປີດຕົ້ນຂອງມັນ।

Verse 5

चतुष्के यत्र नामार्णस्तत्स्यात्सिद्धिचतुष्ककम् । प्रादक्षिण्यात्तद्द्वितीयं साध्याख्यं परिकीर्तितम् ॥ ५ ॥

ຊຸດສີ່ໃດທີ່ວາງພະຍາງຂອງນາມ ຊຸດນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ສີ່ພາກແຫ່ງສິດທິ”. ເມື່ອເອົາຕາມລໍາດັບວຽນຂວາ (ຕາມເຂັມນາລິກາ) ຊຸດທີສອງຖືກປະກາດວ່າເອີ້ນ “ສາທະຍະ”.

Verse 6

तृतीयं पुंसि सिद्धाख्यं तुरीयमरिसंज्ञकम् । द्वयोर्वर्णावेककोष्ठे सिद्धसिद्धेति तन्मतम् ॥ ६ ॥

ປະເພດທີສາມໃນເພດຊາຍ ເອີ້ນວ່າ «ສິດທະ» ແລະປະເພດທີສີ່ ເອີ້ນວ່າ «ອະຣິ»។ ເມື່ອອັກສອນສອງຕົວຢູ່ໃນກ່ອງ (koṣṭha) ດຽວ ຊື່ທີ່ຍອມຮັບແມ່ນ «ສິດທະ–ສິດທະ»।

Verse 7

तद्द्वितीये तु मंत्रार्णे सिद्धसाध्यः प्रकीर्तितः । तृतीये तत्सुसिद्धः स्यात्सिद्धारिस्तञ्चतुर्थके ॥ ७ ॥

ແຕ່ເມື່ອຢູ່ໃນມັນຕຣາຣະນະຕົວທີສອງ ຈະຖືກກ່າວວ່າ «ສິດທະ–ສາດຍະ» (ຄວາມສໍາເລັດພຶງບັນລຸ). ໃນຕົວທີສາມ ກາຍເປັນ «ສຸ–ສິດທະ» (ສໍາເລັດດີຍິ່ງ) ແລະໃນຕົວທີສີ່ ເອີ້ນວ່າ «ສິດທາຣິ» (ຜູ້ຂັດຂວາງຄວາມສໍາເລັດ).

Verse 8

नामार्णान्यचतुष्कात्तु द्वितीये मंत्रवर्णके । चतुष्के चेत्तदा पूर्वं यत्र नामाक्षरं स्थितम् ॥ ८ ॥

ຖ້າອັກສອນຂອງນາມ (ອັກສອນທີ່ປະກອບເປັນຊື່) ບໍ່ເຂົ້າໃນກຸ່ມສີ່ ແລ້ວໃນຈະຕຸສະກະທີສອງຂອງອັກສອນມັນຕຣາ—ຖ້າຈະນໍາກຸ່ມສີ່ມາໃຊ້—ຄວນຈັດໃຫ້ຢູ່ກ່ອນ ຕາມຕໍາແໜ່ງທີ່ອັກສອນນາມນັ້ນປາກົດ.

Verse 9

तत्र तत्कोष्ठमारभ्य गणयेत्पूर्ववत्क्रमात् । साध्यसिद्धः साध्यसाध्यस्तत्सुसिद्धश्च तद्रिप्रुः ॥ ९ ॥

ຢູ່ນັ້ນ ໃຫ້ເລີ່ມນັບຈາກກ່ອງ (koṣṭha) ນັ້ນ ແລ້ວຄໍານວນຕາມລໍາດັບເຊັ່ນເກົ່າ. ຈາກການນັບນັ້ນ ຈະໄດ້ຜົນທີ່ເອີ້ນວ່າ «ສາດຍະ–ສິດທະ», «ສາດຍະ–ສາດຍະ», «ຕັດ–ສຸສິດທະ» ແລະ «ຕັດ–ຣິປຣຸ» (ຜູ້ຂັດຂວາງ).

Verse 10

तृतीये चेञ्चतुष्के तु यदि स्यान्मंत्रवर्णकः । तदा पूर्वोक्तरीत्या तु क्रमाद्देयं मनीषिभिः ॥ १० ॥

ຖ້າໃນກຸ່ມສີ່ຊຸດທີສາມ ມີອັກສອນມັນຕຣາ (ຫົວໜ່ວຍທີ່ຖືມັນຕຣາ) ປາກົດ ແລ້ວນັກປັນຍາຄວນຈັດວາງ/ຖ່າຍທອດມັນຕາມລໍາດັບ ຕາມວິທີທີ່ກ່າວໄວ້ກ່ອນ.

Verse 11

सुसिद्धसिद्धस्तत्साध्यस्तत्सुसिद्धश्च तदृषिः । तुरीये चेञ्चतुष्के तु तदैवं गणयेत्सुधीः ॥ ११ ॥

«ສຸ-ສິດທະ-ສິດທະ», «ຕັດ-ສາດຍະ», «ຕັດ-ສຸ-ສິດທະ»—ແລະຣິຊິຜູ້ນັ້ນເອງ; ໃນພາກທີ 4 ໃນກຸ່ມ 4 ປະເພດ ຜູ້ຮູ້ຄວນນັບຈັດຕາມນີ້ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ।

Verse 12

अरिसिद्धोऽरिसाध्यश्च तत्सुसिद्धश्च तद्रिपुः । रिद्धसिद्धो यथोक्तेन द्विगुणात्सिद्धिसाध्यकः ॥ १२ ॥

ອັນໜຶ່ງເອີ້ນ «ອະຣິ-ສິດທະ» ແລະອີກອັນ «ອະຣິ-ສາດຍະ»; ທຳນອງດຽວກັນຍັງມີ «ຕັດ-ສຸ-ສິດທະ» ແລະສັດຕູທີ່ຄູ່ກັນ. ອີກທັງ ດັ່ງທີ່ກ່າວໄວ້ແລ້ວ «ຣິດທະ-ສິດທະ» ແມ່ນຜູ້ບັນລຸສິດທິດ້ວຍມາດຕະການສອງເທົ່າ.

Verse 13

सिद्धः सुसिद्धोर्द्धतयात्सिद्धारिर्हंति गोत्रजान् । द्विगुणात्साध्यसिद्धस्तु साध्यसाध्यो विलंबतः ॥ १३ ॥

«ສິດທະ» ໂດຍອຳນາດທີ່ສູງຂຶ້ນແຫ່ງຄວາມເປັນ «ສຸ-ສິດທະ» ນັ້ນ, «ສິດທະ-ອະຣິ» ຍ່ອມທຳລາຍຜູ້ເກີດໃນໂຄດຣະດຽວກັນ. ເມື່ອເພີ່ມເປັນສອງເທົ່າ ຈຶ່ງເປັນ «ສາດຍະ-ສິດທະ»; ແຕ່ «ສາດຍະ-ສາດຍະ» ຈະໄດ້ຜົນຫຼັງຈາກຄວາມລ່າຊ້າ.

Verse 14

साध्यः सुसिद्धो द्विगुणात्साध्यारिर्हंति बांधवान् । सुसिद्धसिद्धोर्द्धतया तत्साध्यो द्विगुणाज्जपात् ॥ १४ ॥

«ສາດຍະ» ກາຍເປັນ «ສຸ-ສິດທະ» ໂດຍຄວາມພາກພຽນສອງເທົ່າ; ສັດຕູຂອງສາດຍະຍ່ອມເຮັດຮ້າຍຍາດພີ່ນ້ອງ. ແຕ່ໂດຍອຳນາດທີ່ສູງຂຶ້ນຂອງຜູ້ເປັນ «ສຸ-ສິດທະ-ສິດທະ», ສາດຍະນັ້ນຍ່ອມບັນລຸອີກຄັ້ງ ດ້ວຍການຈະປະ (japa) ສອງເທົ່າ.

Verse 15

तत्सुसिद्धप्राप्तिमात्रात्सुसिद्धारिः कुटुंबहृत् । अरिसिद्धस्तु पुत्रघ्नोऽरिसाध्यः कन्यकापहः ॥ १५ ॥

ພຽງແຕ່ໄດ້ຮັບ «ຕັດ-ສຸ-ສິດທະ» ເທົ່ານັ້ນ «ສຸ-ສິດທະ-ອະຣິ» ກໍກາຍເປັນຜູ້ທຳລາຍເຮືອນເຮືອນ. «ອະຣິ-ສິດທະ» ກ່າວວ່າເປັນຜູ້ຂ້າລູກຊາຍ; ແລະ «ອະຣິ-ສາດຍະ» ກາຍເປັນຜູ້ລັກເອົາສາວນ້ອຍ (ລູກສາວ/ຍິງສາວ).

Verse 16

तत्सुसिद्धः कलत्रघ्नः साधकघ्नोरेऽप्यरिः स्मृतः । अन्येऽप्यत्र प्रकारा हि संति वै बहवो मुने ॥ १६ ॥

ການຈັດວາງນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າ ສຳເລັດຜົນຢ່າງສົມບູນ: ມັນທຳລາຍຄູ່ຄອງ ແລະເປັນສັດຕູ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ຜູ້ປະຕິບັດ (ສາທະກະ) ດ້ວຍ. ໂອ ມຸນີ, ທີ່ນີ້ຍັງມີຮູບແບບອື່ນໆອີກຫຼາຍ.

Verse 17

सर्वेषु मुख्योऽयं तेऽत्र कथितो कथहाभिधः । एवं संशोध्य मंत्रं तु शुद्धे काले स्थले तथा ॥ १७ ॥

ໃນບັນດາວິທີທັງໝົດ ວິທີນີ້ແມ່ນສຳຄັນທີ່ສຸດ; ໄດ້ຖືກອະທິບາຍໃຫ້ເຈົ້າຟັງຢູ່ນີ້ ໂດຍຊື່ “ກະທະຫາ”. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຊຳລະແລະກວດສອບມັນຕຣາແລ້ວ ຄວນນຳໃຊ້ໃນເວລາບໍລິສຸດ ແລະສະຖານທີ່ບໍລິສຸດດ້ວຍ.

Verse 18

दीक्षयेञ्च गुरुः शिष्यं तद्विधानमुदीर्यते । नित्यकृत्यं विधायाथ प्रणम्य गुरुपादुकाम् ॥ १८ ॥

ອາຈານຄວນໃຫ້ດີກຊາແກ່ສິດ ໂດຍກ່າວອະທິບາຍພິທີການທີ່ຖືກຕ້ອງກ່ອນ. ແລ້ວໃຫ້ສິດປະຕິບັດກິດປະຈຳວັນຕາມບັນຍັດ ແລະກ້ມກາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ປາດຸກາ (ເກີບ) ຂອງຄູ.

Verse 19

प्रार्थयेत्सद्गुरुं भक्त्याभीष्टार्थमादृतः । संपूज्य वस्त्रालंकारगोहिरण्यधरादिभिः ॥ १९ ॥

ດ້ວຍພັກຕິ ແລະຄວາມເຄົາລົບຢ່າງສູງ ຄວນອ້ອນວອນສັດກຸຣຸ (ຄູແທ້) ເພື່ອຈຸດປະສົງທີ່ປາຖະໜາ; ໂດຍໄດ້ບູຊາທ່ານໃຫ້ຄົບຖ້ວນກ່ອນ ດ້ວຍເສື້ອຜ້າ ເຄື່ອງປະດັບ ງົວ ຄຳ ທີ່ດິນ ແລະອື່ນໆ.

Verse 20

कृत्वा स्वस्ति विधानं तु मंडलादि च तुष्टिमान् । गुरुः शिष्येण सहितः शुचिर्यागगृहं विशेत् ॥ २० ॥

ເມື່ອໄດ້ປະກອບພິທີສະວັສຕິ-ວິທານ (svasti-vidhāna) ເພື່ອພອນມົງຄຸນ ແລະສຳເລັດມັນດະລາ (maṇḍala) ພ້ອມພິທີເບື້ອງຕົ້ນອື່ນໆ ດ້ວຍໃຈຍິນດີແລ້ວ, ກຸຣຸ—ຜູ້ບໍລິສຸດແລະພໍໃຈ—ຄວນເຂົ້າສູ່ເຮືອນພິທີບູຊາ (yāga-gṛha) ພ້ອມກັບສິດ.

Verse 21

सामान्यार्घोदकेनाथ संप्रोक्ष्य द्वारमस्त्रतः । दिव्यानुत्सारयेद्विघ्नान्नभस्थानर्च्य वारिणा ॥ २१ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ເມື່ອພອຍພົ່ນນ້ຳອາຣະຄະຍະທີ່ງ່າຍໆ ໃສ່ປະຕູ ແລະປົກປ້ອງດ້ວຍມົນຕຣາ «ອັສຕຣ», ພຶງຂັບໄລ່ອຸປະສັກອັນເທວະ. ດ້ວຍການບູຊານ້ຳ ພຶງປະນີປະນອມຜູ້ຢູ່ໃນອາກາດດ້ວຍ.

Verse 22

पार्ष्णिघातैस्त्रिभिर्भौमांस्ततः कर्म समाचरेत् । वर्णकैः सर्वतोभद्रे यथोक्तपरिकल्पिते ॥ २२ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ຕີພື້ນດິນດ້ວຍສົ້ນຕີນ 3 ຄັ້ງ ແລ້ວຈຶ່ງດຳເນີນພິທີກຳ; ພາຍໃນຜັງ «ສະຣະວະໂຕພະດຣະ» ອັນເປັນມົງຄຸນທຸກທິດ ທີ່ຈັດຕຽມຕາມຄຳສັ່ງ ໂດຍໃຊ້ອັກສອນທີ່ກຳນົດໄວ້.

Verse 23

वह्निमण्डलमभ्यर्च्य तत्कलाः परिपूज्य च । अस्त्रप्रक्षालितं कुंभं यथाशक्ति विनिर्मितम् ॥ २३ ॥

ເມື່ອບູຊາມັນດະລາໄຟ ແລະບູຊາກະລາ (ພະລັງງານປະກອບ) ຂອງມັນໃຫ້ຄົບຖ້ວນແລ້ວ, ພຶງຈັດເຮັດກຸມພະ (ໝໍ້ນ້ຳ) ຕາມກຳລັງ, ອັນໄດ້ຊຳລະດ້ວຍມົນຕຣາ «ອັສຕຣ».

Verse 24

तत्र संस्थाप्य विधिवत्तत्र भानोः कलां यजेत् । विलोममातृकामूलमुच्चरन् शुद्धवारिणा ॥ २४ ॥

ເມື່ອຕັ້ງກຸມພະນັ້ນໄວ້ທີ່ນັ້ນຕາມພິທີກຳແລ້ວ, ພຶງບູຊາກະລາ/ລຳແສງອັນເທວະຂອງພຣະອາທິດ. ໃນຂະນະນັ້ນ ພຶງສະດຸດມູນມົນຕຣາມາຕຣິກາ (ເມັດພັນອັກສອນ) ໃນລຳດັບກັບຄືນ ໂດຍໃຊ້ນ້ຳບໍລິສຸດ.

Verse 25

आपूर्य कुंभं तत्रार्चेत्सोमस्य विधिवत्कलाः । धूम्रार्चिरूष्मा ज्वलिनी ज्वालिनी विस्फुलिंगिनी ॥ २५ ॥

ເມື່ອເຕີມນ້ຳໃສ່ກຸມພະແລ້ວ, ພຶງບູຊາກະລາຂອງໂສມະຕາມພິທີ—ຄື ທູມຣາຣຈິ (ແສງດັ່ງຄວັນ), ອູສະມາ (ຄວາມຮ້ອນ), ຈະວະລິນີ (ລຸກໂຊດ), ຈະວາລິນີ (ເປັນໄຟລຸກ), ແລະ ວິສະພຸລິງກິນີ (ປ່ອຍປະກາຍໄຟ).

Verse 26

सुश्रीः सुरूपा कपिला हव्यकव्यवहा तथा । वह्नेर्दश कलाः प्रोक्ताः प्रोच्यंतेऽथ रवेः कलाः ॥ २६ ॥

ສຸສຣີ, ສຸຣູປາ, ກະປິລາ ແລະ ຫວະຍະກະວະຍະວະຫາ—ເຫຼົ່ານີ້ຖືກປະກາດວ່າເປັນ ກະລາ (ອໍານາດ/ລໍາແສງ) ສິບປະການຂອງ ອັກນິ (ໄຟ)។ ບັດນີ້ຈະກ່າວເຖິງ ກະລາຂອງ ຣະວິ (ພຣະອາທິດ) ຕໍ່ໄປ។

Verse 27

तपिनी तापिनी धूम्रा मरीचिज्वालिनी रुचिः । सुषुम्णा भोगदा विश्वा बोधिनी धारिणी क्षमा ॥ २७ ॥

ນາງແມ່ນ ຕະປິນີ, ຕາປິນີ, ທູມຣາ, ມະຣີຈິ-ຊວາລິນີ ແລະ ຣຸຈິ; ນາງແມ່ນ ສຸສຸມນາ, ຜູ້ໃຫ້ຄວາມສຸກເພີດເພີນ, ຜູ້ຄອບຄຸມທົ່ວສາກົນ, ຜູ້ປຸກປັນຍາ, ຜູ້ທອງທຽມຄໍ້າຈຸນ, ແລະ ຄະມາ—ຄວາມອົດທົນເອງ.

Verse 28

अथेंदोश्च कला ज्ञेया ह्यमृता मानदा पुनः । पूषा तुष्टिश्च पुष्टिश्च रतिश्च धृतिसंज्ञिकाः ॥ २८ ॥

ຕໍ່ໄປ ຄວນຮູ້ຈັກ ກະລາ (ຂັ້ນ/ສ່ວນ) ຂອງພຣະຈັນ: ອະມຣິຕາ, ມານະດາ, ແລະອີກຄັ້ງ ປູສາ, ຕຸສຕິ, ປຸສຕິ, ຣະຕິ, ແລະ ຜູ້ທີ່ມີນາມວ່າ ທຣິຕິ.

Verse 29

शशिनी चंद्रिका कांतिर्ज्योत्स्ना श्रीः प्रीतिरंगदा । पूर्णापूर्णामृता चेति प्रोक्ताश्चंद्रमसः कलाः ॥ २९ ॥

ຊະຊິນີ, ຈັນທຣິກາ, ການຕິ, ຈະຍົດສນາ, ສຣີ, ປຣີຕິ, ອັງກະດາ, ປູຣນາ, ອະປູຣນາ ແລະ ອະມຣິຕາ—ເຫຼົ່ານີ້ຖືກປະກາດວ່າເປັນ ກະລາຂອງພຣະຈັນ.

Verse 30

वस्त्रयुग्मेन संवेष्ट्य तस्मिन्सर्वैषधीः क्षिपेत् । नवरत्नानि निक्षिप्य विन्यसेत्पञ्चपल्लवान् ॥ ३० ॥

ໃຫ້ຫໍ່ມັນດ້ວຍຜ້າສອງຜືນ ແລ້ວໃສ່ຢາສະໝຸນໄພທຸກຢ່າງໄວ້ຂ້າງໃນ. ຈາກນັ້ນ ໃສ່ນະວະຣັດນະ (ເພັດພອຍ 9 ປະການ) ແລະຈັດວາງກິ່ງໃບສົດອັນສັກສິດ 5 ກິ່ງ.

Verse 31

पनसाम्रवटाश्वत्थबकुलेति च तान् विदुः । मुक्तामाणिक्यवैडूर्यगोमेदान्वज्रविद्रुमौ ॥ ३१ ॥

ເຂົາຮູ້ຈັກວ່າເປັນ ໝາກຂະນຸນ, ໝາກມ່ວງ, ຕົ້ນບານຢັນ, ອັສວັດຖະ (ຕົ້ນໂພ), ແລະ ບະກຸລະ; ແລະຍັງເປັນ ໄຂ່ມຸກ, ຮູບີ, ໄວດູຣຍະ (ຕາແມວ), ໂກເມດະ, ເພັດ, ແລະ ປະກາລັງ ອີກດ້ວຍ.

Verse 32

पद्मरागं मरकतं नीलं चेति यथाक्रम् । एवं रत्नानि निक्षिप्य तत्रावाह्येष्टदेवताम् ॥ ३२ ॥

ຕາມລຳດັບ ໃຫ້ວາງ ປັດມະຣາກະ (ຮູບີ), ມະຣະກະຕະ (ເອເມຣອນ), ແລະ ນີລະ (ຊາຟາຍ)។ ເມື່ອວາງອັນມະນີແລ້ວ ພຶງອາວາຫະນາເຊີນເທວະຕາທີ່ຕົນເລືອກໃຫ້ປະທັບຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 33

संपूज्य विधिवन्मंत्री ततः शिष्यं स्वलंकृतम् । वेद्यां संवेश्य संप्रोक्ष्य प्रोक्षणीस्थेन वारिणा ॥ ३३ ॥

ເມື່ອບູຊາຕາມພິທີຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຜູ້ປະກອບມັນຕຣາ ຈຶ່ງໃຫ້ສິດສະຍາທີ່ແຕ່ງກາຍງາມ ນັ່ງລົງເທິງເວທີພິທີ ແລະພອຍນ້ຳຊຳລະດ້ວຍນ້ຳທີ່ເກັບໄວ້ໃນພາຊະນະສຳລັບພອຍນ້ຳ.

Verse 34

भूतशुद्ध्यादिकं कृत्वा तच्छरीरे विधानतः । न्यासजालेन संशोध्य मूर्ध्नि विन्यस्य पल्लवान् ॥ ३४ ॥

ເມື່ອເຮັດພິທີພູຕະຊຸດທິ (bhūtaśuddhi) ແລະການຊຳລະເບື້ອງຕົ້ນອື່ນໆຕາມຂໍ້ກຳນົດແລ້ວ ພຶງຊຳລະຮ່າງກາຍນັ້ນດ້ວຍເຄືອຂ່າຍນະຍາສະ (nyāsa) ແລ້ວວາງກິ່ງໃບອ່ອນສົດ (pallava) ໄວ້ເທິງກະຫຼອມຫົວ.

Verse 35

अष्टोत्तरशतेनाथ मूलमंत्रेण मंत्रितैः । अभिषिंचेत्प्रियं शिष्यं जपन्मूलमनुं हृदि ॥ ३५ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ດ້ວຍນ້ຳທີ່ໄດ້ຮັບພະລັງມັນຕຣາ ໂດຍການຈະປະມູລະມັນຕຣາ 108 ເທື່ອ ອາຈານພຶງອະພິເສກ (ພອຍນ້ຳພິທີ) ໃຫ້ແກ່ສິດສະຍາຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ໂດຍພາຍໃນຈະປະພະຍາງມູນ (bīja) ໄວ້ໃນດວງໃຈ.

Verse 36

शिष्टोदकेन वाचम्य परिधायांबरं शिशुः । गुरुं प्रणम्य विधिवत्संविशेत्पुरतः शुचिः ॥ ३६ ॥

ເມື່ອບ້ວນປາກດ້ວຍນ້ຳບໍລິສຸດຕາມພິທີ ແລະນຸ່ງເຄື່ອງແລ້ວ ສິດທິສາວົກຜູ້ສະອາດ ແລະມີວິໄນ ຄວນນົບນ້ອມກູຣູຕາມຫຼັກ ແລ້ວນັ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າທ່ານ។

Verse 37

अथ शिष्यस्य शिरसि हस्तं दत्वा गुरुस्ततः । जपेदष्टोत्तरशतं देयमन्त्रं विधानतः ॥ ३७ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ກູຣູວາງມືໄວ້ເທິງສີສະຂອງສາວົກ ແລ້ວຕາມພິທີກຳນົດ ຈຶ່ງສວດມົນທີ່ຈະປະທານ ໑໐໘ ເທື່ອ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ។

Verse 38

समोऽस्त्वित्यक्षरान्दद्यात्ततः शिष्योऽर्चयेद्गुरुम् । ततः सचन्दनं हस्तं दत्वा शिष्यस्य मस्तके ॥ ३८ ॥

ຈຶ່ງປະທານພະຍາງທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ “samo’stu” (“ຂໍໃຫ້ມີຄວາມສະເໝີພາບ/ສັນຕິ”). ຈາກນັ້ນ ສາວົກຄວນບູຊາກູຣູ. ແລ້ວກູຣູວາງມືທີ່ທາຈັນທະນາໄວ້ເທິງສີສະຂອງສາວົກ ເພື່ອສຳເລັດພິທີ.

Verse 39

तत्कर्णे प्रवदेद्विद्यामष्टवारं समाहितः । संप्राप्तविद्यः शिष्योऽपि निपतेद्गुरुपादयोः ॥ ३९ ॥

ດ້ວຍຈິດໃຈຈົ່ງຈໍາ ອາຈານຄວນກ່າວວິຊາອັນສັກສິດໃສ່ຫູຂອງສາວົກ ໘ ເທື່ອ. ເມື່ອໄດ້ຮັບວິຊາແລ້ວ ສາວົກກໍຄວນກົ້ມກາບລົງທີ່ພຣະບາດຂອງກູຣູ.

Verse 40

उत्तिष्ठ वत्स मुक्तोऽसि सम्यगाचारवान्भव । कीर्तिश्रीकांतिपुत्रायुर्बलारोग्य सदास्तु ते ॥ ४० ॥

“ລຸກຂຶ້ນເຖີດ ລູກເອີຍ—ເຈົ້າພົ້ນພັນແລ້ວ. ຈົ່ງເປັນຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນຈັນຍາທີ່ຖືກຕ້ອງ. ຂໍໃຫ້ຊື່ສຽງ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ ຄວາມສະຫວ່າງໄສ ບຸດຫຼານ ອາຍຸຍືນ ກຳລັງ ແລະຄວາມປອດໂລກ ຈົ່ງມີແກ່ເຈົ້າເສມອ້າຍ.”

Verse 41

ततः शिष्यः समुत्थाय गन्धाद्यैर्गुरुमर्चयेत् । दद्याञ्च दक्षिणां तस्मै वित्तशाठ्यविवर्जितः ॥ ४१ ॥

ຈາກນັ້ນ ສິດສານຸສິດຄວນລຸກຂຶ້ນ ແລະບູຊາພຣະຄູດ້ວຍນ້ຳຫອມຈັນທະນາ ແລະເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ; ພ້ອມທັງຖວາຍດັກຊິນາຕາມຄວນ ໂດຍບໍ່ມີການຫລອກລວງເລື່ອງຊັບສິນ।

Verse 42

संप्राप्यैवं गुरोर्मंत्रं तदारभ्य धनादिभिः । देहपुत्रकलत्रैश्च गुरुसेवापरो भवेत् ॥ ४२ ॥

ເມື່ອໄດ້ຮັບມັນຕຣາຈາກພຣະຄູແລ້ວ ນັບແຕ່ນັ້ນໄປ ຄວນເປັນຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນໃນການຮັບໃຊ້ພຣະຄູ ດ້ວຍຊັບສິນແລະປັດໃຈທັງຫຼາຍ ພ້ອມທັງດ້ວຍກາຍຕົນ ລູກໆ ແລະຄູ່ຄອງຂອງຕົນ।

Verse 43

स्वेष्टदेवं यजेन्मध्ये दत्वा पुष्पांजलिं ततः । अग्निनैर्ऋतिवागीशान् क्रमेण परिपूजयेत् ॥ ४३ ॥

ໃນກາງ ຄວນບູຊາພຣະເທວະທີ່ຕົນເລືອກເປັນອິດຕະເທວະ; ແລ້ວຖວາຍດອກໄມ້ເປັນອັນຈະລີມືໜຶ່ງ ຈາກນັ້ນຈຶ່ງບູຊາຕາມລຳດັບ—ອັກນິ, ໄນຣິຕິ, ແລະ ວາກີຊະ (ຈອມແຫ່ງວາຈາ)។

Verse 44

यदा मध्ये यजेद्विष्णुं बाह्यादिषु विनायकम् । रविं शिवां शिवं चैव यदा मध्ये तु शङ्करम् ॥ ४४ ॥

ເມື່ອບູຊາພຣະວິດສະນຸ (Viṣṇu) ໃນກາງ ຄວນບູຊາວິນາຍະກະ (Vināyaka) ຢູ່ດ້ານນອກ; ແລະຄວນບູຊາພຣະອາທິດ (Ravi) ພ້ອມທັງ ພຣະສິວາ (ເທວີ) ແລະ ພຣະສິວະ ດ້ວຍ. ແຕ່ເມື່ອບູຊາສັງກະຣະ (Śaṅkara) ໃນກາງ ການຈັດວາງຄວນເຮັດໃຫ້ເໝາະສົມຕາມເທວະຜູ້ປະກອບຮອບຂ້າງ।

Verse 45

रविं गणेशमंबां च हरिं चाथ यदा शिवाम् । ईशं विघ्नार्कगोविंदान्मध्ये चेद्गणनायकम् ॥ ४५ ॥

ເມື່ອກ່າວລາຍນາມ—ຣະວິ (Sūrya), ຄະເນຊະ, ອຳບາ, ຫະຣິ, ແລ້ວ ສິວາ—ຖ້າໄດ້ກ່າວ «ອີຊະ» (Īśa, ພຣະສິວະ) ຢູ່ກາງລະຫວ່າງ «ວິຄນະ» (ຜູ້ຂັດຂວາງຖືກກຳຈັດ), «ອາຣກະ» (ຕາເວັນ) ແລະ «ໂກວິນດະ» (Viṣṇu) ແລ້ວ ຄວນຈັດໃຫ້ ຄະນະນາຍະກະ (Gaṇeśa) ຢູ່ກາງ।

Verse 46

शिवं शिवां रविं विष्णुं रवौ मध्यगते पुनः । गणेषं विष्णुमंबां च शिवं चेति यथाक्रमम् ॥ ४६ ॥

ຈົ່ງເຊີນພຣະສິວະ, ພຣະສິວາ, ພຣະອາທິດ ແລະ ພຣະວິສນຸ; ແລ້ວອີກຄັ້ງ ເມື່ອພຣະອາທິດຢູ່ກາງ ຈົ່ງເຊີນ ພຣະຄະເນຊະ, ພຣະວິສນຸ, ອຳບາ ແລະ ພຣະສິວະ—ຕາມລຳດັບອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 47

एवं नित्य समभ्यर्च्य देवपञ्चकमादृतः । ब्राह्मे मुहूर्त्ते ह्युत्थाय कृत्वाचावश्यकं बुधः ॥ ४७ ॥

ດັ່ງນີ້ ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣະເທວະທັງຫ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບໃນທຸກມື້ ຜູ້ຮູ້ຄວນຕື່ນຂຶ້ນໃນເວລາບຣາຫມະມຸຮູຣຕະ ແລ້ວຈຶ່ງປະຕິບັດພິທີປະຈຳວັນອັນຈຳເປັນ.

Verse 48

अशंकितो वा शय्यायां स्वकीयशिरसि स्मरेत् । सहस्रदलशुक्लाब्जकणिकास्थेंदुमण्डले ॥ ४८ ॥

ຫຼືວ່າ ນອນຢູ່ເທິງທີ່ນອນໂດຍບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ ຈົ່ງພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງດວງຈັນທີ່ສະຖິດໃນສີສະຂອງຕົນ—ຢູ່ເທິງເສັ້ນໃຍກາງຂອງດອກບົວຂາວພັນກີບ.

Verse 49

अकथादित्रिकोणस्थं वराभयकरं गुरुम् । द्विनेत्रं द्विभुजं शुक्लगंधमाल्यानुलेपनम् ॥ ४९ ॥

ຈົ່ງພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງພຣະຄູ (ຄຸຣຸ) ຜູ້ສະຖິດໃນຍັນຕຣະຮູບສາມຫຼ່ຽມທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «ອະກະ-ຖາ»—ຊູມຸດຣາປະທານພອນ ແລະ ອະໄພ; ມີສອງຕາ ແລະ ສອງແຂນ; ປະດັບດ້ວຍກິ່ນຫອມຂາວ ພວງມາລາ ແລະ ນ້ຳຫອມທາກາຍ.

Verse 50

वामे शक्त्या युतं ध्यात्वा मानसैरुपचारकैः । आराध्य पादुकामन्त्रं दशधा प्रजपेत्सुधीः ॥ ५० ॥

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາດ້ວຍສະມາທິເຖິງພຣະອົງຜູ້ຮ່ວມກັບສັກຕິຢູ່ດ້ານຊ້າຍ ແລະ ໄດ້ບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາໃນໃຈ ຜູ້ຮູ້ຄວນສວດຈະປະ «ປາດຸກາ-ມັນຕຣະ» ສິບເທື່ອ.

Verse 51

वा माया श्रीर्भगेंद्वाढ्या वियद्धंसखकाग्नयः । हसक्षमलवार्यग्निवामकर्णेंदुयुग्मरुत् ॥ ५१ ॥

«ນີ້ແມ່ນກຸ່ມພະຍາງຄໍາພັນທຸ (bīja): “vā”, “māyā”, “śrīḥ”, ແລະ “bhaga” (ອຸດົມດ້ວຍສຽງຈັນ)؛ ຕໍ່ມາ “viyat”, “haṃsa”, “kha”, “kā”, “agni”. ຍັງມີ “ha-sa”, “kṣa”, “mala”, “vāri”, “agni”, ສຽງ “ຫູຊ້າຍ”, ພ້ອມສຽງຈັນເປັນຄູ່ ແລະ “marut” (ລົມ/ລົມຫາຍໃຈ).»

Verse 52

ततो भृग्वाकाशखाग्निभगेंद्वाढ्याः परंतिमः । सहक्षमलतोयाग्निचंद्रशांतियुतो मरुत् ॥ ५२ ॥

«ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຫຼັກການແຫ່ງລົມ (Marut) ຖືກກ່າວວ່າ ອຸດົມດ້ວຍ Bhṛgu, ākāśa (ອາກາດ/ອາກາສ), kha (ຊ່ອງວ່າງ), agni (ໄຟ), Bhaga ແລະ indu (ຈັນ). ພ້ອມດ້ວຍຄວາມອົດທົນ, ຄວາມບໍລິສຸດ, ນ້ຳ, ໄຟ, ຄວາມສະຫງົບດຸຈັນ ແລະການປະລະງັບສັນຕິ.»

Verse 53

ततः श्रीश्चामुकांते तु नन्दनाथामुकी पुनः । देव्यंबांते श्रीपांदुकां पूजयामि हृदंतिमे ॥ ५३ ॥

«ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການບູຊາ ພຣະສຣີ (Lakṣmī) ທີ່ Cāmukānta; ແລະອີກຄັ້ງ ບູຊາ Nandanātha ທີ່ Āmukī. ທີ່ Devyambānta ຂ້າພະເຈົ້າບູຊາ Śrīpāṇḍukā—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ລຶກຊຶ້ງສຸດໃນດວງໃຈຂ້າພະເຈົ້າ.»

Verse 54

अयं श्रीपादुकामंत्रः सर्वसिद्धिप्रदो नृणाम् । गुह्येति च समर्प्याथ मन्त्रैरेतैर्नमेत्सुधीः ॥ ५४ ॥

«ນີ້ແມ່ນມົນຕຣາ Śrīpādukā ຜູ້ປະທານສິດທິທັງປວງແກ່ມະນຸດ. ເມື່ອໄດ້ຖວາຍ pādukā ພ້ອມຄໍາວ່າ “guhya” (“ຄວາມລັບ/ອັນລຶກຊຶ້ງ”) ແລ້ວ, ຜູ້ມີປັນຍາຄວນນ້ອມກາຍນະມັດສະການດ້ວຍມົນຕຣາເຫຼົ່ານີ້.»

Verse 55

अखण्डमंडलाकारं व्याप्तं येन चराचरम् । तत्पदं दर्शितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ ५५ ॥

«ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະຄູອາຈານອັນຄວນເຄົາລົບ ຜູ້ເຮັດໃຫ້ຮູ້ວ່າ ສັບພະສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ຖືກພຣະອົງດຽວ—ຜູ້ມີຮູບຮ່າງຄົບຖ້ວນບໍ່ຂາດຕອນ—ແຜ່ຊຶມທົ່ວ; ແລະຜູ້ເປີດເຜີຍສະຖານະສູງສຸດ (ສັດຈະນັ້ນ).»

Verse 56

अज्ञानतिमिरांधस्य ज्ञानाञ्जनशलाकया । चक्षुरुन्मीलितं येन तस्मै श्रीगुरवे नमः ॥ ५६ ॥

ນະມັດສະການແດ່ພຣະຄູອາຈານອັນຄວນບູຊາ ຜູ້ໃຊ້ໄມ້ທາອັນຊະນະແຫ່ງປັນຍາ ເປີດດວງຕາຂອງຜູ້ຖືກອະວິຊາມືດບັງໄວ້।

Verse 57

नमोऽस्तु गुरवे तस्मा इष्टदेवस्वरूपिणे । यस्य वागमृतं हंति विषं संसारसंज्ञकम् ॥ ५७ ॥

ນະມັດສະການແດ່ພຣະຄູອາຈານນັ້ນ ຜູ້ເປັນຮູບອົງຂອງອິດຕະເທວະທີ່ເຮົາເລືອກບູຊາ; ພຣະວາຈາດັ່ງນ້ຳອະມຣິຕະຂອງທ່ານ ທຳລາຍພິດທີ່ຊື່ວ່າ ສັງສາຣາ।

Verse 58

इति नत्वा पठेत्स्तोत्रं सद्यः प्रत्ययकारकम् । ॐ नमस्ते नाथ भगवान् शिवाय गुरुरूपिणे ॥ ५८ ॥

ເມື່ອນະມັດສະການແລ້ວ ຄວນອ່ານສະໂຕຕຣະນີ້ ອັນໃຫ້ຄວາມໝັ້ນໃຈທັນທີ: “ໂອມ ນະມັດເຕ ນາຖ ພະຄະວານ ສິວາຍ ຄູຣຸຣູປິເນ.”

Verse 59

विद्यावतारसंसिद्ध्यै स्वीकृतानेकविग्रह । नवाय तनरूपाय परमार्थैकरूपिणे ॥ ५९ ॥

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຮັບເອົາຮູບກາຍຫຼາຍປະການ ເພື່ອໃຫ້ການອະວະຕານແຫ່ງວິທະຍາສຳເລັດ; ແດ່ຜູ້ໃໝ່ຢູ່ເສມອ, ຜູ້ມີກາຍອ່ອນລະອຽດ, ແລະຜູ້ມີສະພາບແທ້ເປັນຄວາມຈິງສູງສຸດອັນດຽວ।

Verse 60

सर्वाज्ञानतमोभेदभानवे चिद्धनाय ते । स्वतंत्राय दयाक्लृप्तविग्रहाय शिवात्मने ॥ ६० ॥

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ—ດັ່ງຕາເວັນຜູ້ທຳລາຍຄວາມມືດແຫ່ງອະວິຊາທັງປວງ; ຜູ້ເປັນທຣັບແຫ່ງຈິດຮູ້; ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນເອກະລາດສົມບູນ; ຜູ້ຮັບຮູບກາຍດ້ວຍຄວາມເມດຕາ; ຜູ້ມີສະພາບເປັນສິວະ—ຄວາມມົງຄຸນ।

Verse 61

परत्र त्राय भक्तानां भव्यानां भावरूपिणे । विवेकिनां विवेकाय विमर्शाय विमर्शिनाम् ॥ ६१ ॥

ໃນປະໂລກ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຄຸ້ມຄອງຜູ້ມີພັກຕິ; ພຣະອົງຜູ້ມີສະພາບເປັນມົງຄຸນອັນບໍລິສຸດ ຂໍຄຸ້ມຄອງຜູ້ດີງາມ. ຂໍປະທານວິເວກແກ່ຜູ້ມີວິເວກ ແລະປະທານປັນຍາພິຈາລະນາແກ່ຜູ້ສືບສວນ.

Verse 62

प्रकाशानां प्रकाशाय ज्ञानिनां ज्ञानरूपिणे । पुरस्तात्पार्श्वयोः पृष्टे नमस्तुभ्यमुपर्यधः ॥ ६२ ॥

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ—ແສງສະຫວ່າງແຫ່ງແສງສະຫວ່າງທັງປວງ, ແລະເປັນຮູບແຫ່ງປັນຍາສໍາລັບຜູ້ຮູ້. ພຣະອົງຢູ່ຂ້າງໜ້າ, ຂ້າງຂ້າງ, ຂ້າງຫຼັງ, ເທິງ ແລະລຸ່ມ—ຂໍນະມັດສະການ.

Verse 63

सदा सञ्चित्स्वरूपेण विधेहि भवदासनम् । त्वत्प्रसादादहं देव कृताकृत्योऽस्मि सर्वतः ॥ ६३ ॥

ຂໍໃຫ້ພຣະອົງຈັດຕັ້ງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ຢູ່ໃນອາສນະຂອງພຣະອົງເປັນນິດ ໃນຮູບແຫ່ງສັດ-ຈິດອັນບໍລິສຸດ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ, ໂອ ພຣະເທວະ, ຂ້າພະເຈົ້າສົມບູນທຸກດ້ານ—ບໍ່ມີສິ່ງໃດທີ່ຕ້ອງເຮັດ ຫຼືຍັງບໍ່ໄດ້ເຮັດ.

Verse 64

मायामृत्युमहापाशाद्विमुक्तोऽस्मि शिवोऽस्मि वः । इति स्तुत्वा ततः सर्व गुरवे विनिवेदयेत् ॥ ६४ ॥

“ຂ້າພະເຈົ້າພົ້ນຈາກບ່ວງບາດອັນໃຫຍ່ຂອງມາຍາ ແລະຄວາມຕາຍ; ຂ້າພະເຈົ້າເປັນມົງຄຸນ (Śiva) ແກ່ພວກເຈົ້າ.” ເມື່ອສັນລະເສີນດັ່ງນີ້ແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນມອບທຸກສິ່ງແດ່ຄູບາ (Guru).

Verse 65

प्रातः प्रभृति सायांतं सांयादिप्रातरंततः । यत्करोमि जगन्नाथ तदस्तु तव पूजनम् ॥ ६५ ॥

ແຕ່ເຊົ້າຈົນແລງ ແລະຈາກແລງອີກຈົນເຊົ້າ—ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຮັດ, ໂອ ຈັກກະນາຖາ (ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ), ຂໍໃຫ້ນັ້ນເປັນການບູຊາແດ່ພຣະອົງ.

Verse 66

ततश्च गुरुपादाब्जगलितामृतधारया । क्षालितं निजमात्मानं निर्मलं भावयेत्सुधीः ॥ ६६ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍສາຍນ້ຳອະມຣິຕະທີ່ໄຫຼອອກຈາກດອກບົວທີ່ພຣະບາດຂອງຄູອາຈານ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນພິຈາລະນາຕົນເອງວ່າ ຖືກຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງສົມບູນ।

Verse 67

मूलादिब्रह्मरंध्रांतं मूलविद्यां विभावयेत् । मूलाधारादधो भागे वर्तुलं वायुमंडलम् ॥ ६७ ॥

ຄວນພິຈາລະນາ «ມູລະວິທະຍາ» ຈາກມູລາດິ (ສູນຮາກ) ຂຶ້ນໄປຮອດ ພຣະຫມະຣັນທຣະ (ຮູທີ່ຍອດສະໂຫຼກ)। ຕ່ຳກວ່າມູລາທາຣ ໃນພາກລຸ່ມ ຄວນເຫັນວົງມົນ—ມັນດະລາຂອງວາຍຸ (ທາດລົມ)।

Verse 68

तत्रस्थवायुबीजोत्थवायुना च तदूर्द्ध्वकम् । त्रिकोणं मंडलं वह्नेस्तत्रस्थवह्निबीजतः ॥ ६८ ॥

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍລົມທີ່ເກີດຈາກພະຍາງຄ໌ເມັດພັນ (ບີຊະ) ຂອງວາຍຸທີ່ສະຖິດຢູ່ນັ້ນ ມັນ (ຮູບ/ພື້ນທີ່) ຖືກຍົກຂຶ້ນເທິງ। ແລະຈາກບີຊະຂອງອັກນິທີ່ຢູ່ນັ້ນ ກໍເກີດມັນດະລາໄຟຮູບສາມຫຼ່ຽມ।

Verse 69

उत्पन्नेनाग्निना मूलाधारावस्थितविग्रहाम् । प्रसुप्तभुजगाकारां स्वयंभूलिंगवेष्टिनीम् ॥ ६९ ॥

ດ້ວຍໄຟທີ່ເກີດຂຶ້ນນັ້ນ ຄວນພິຈາລະນາຮູບຂອງນາງທີ່ສະຖິດຢູ່ມູລາທາຣ—ມີຮູບດັ່ງງູທີ່ຫຼັບໄຫຼ ແລະຂົວມວນຮອບລິງຄະທີ່ເກີດຂຶ້ນໂດຍຕົນເອງ।

Verse 70

विसतंतुनिभां कोटिविद्युदाभां तनीयसीम् । कुलकुंडलिनीं ध्यात्वा कूर्चेनोत्थापयेञ्च ताम् ॥ ७० ॥

ເມື່ອພິຈາລະນາກຸລະ-ກຸນດະລິນີ—ລະອຽດດັ່ງເສັ້ນໃຍດອກບົວ ສະຫວ່າງດັ່ງຟ້າຜ່ານັບໂກດິ ແລະບາງລະອຽດຢ່າງຍິ່ງ—ຈຶ່ງຄວນຍົກນາງຂຶ້ນເທິງ ໂດຍອາໄສ kūrca (ການລັອກ/ແຮງກະຕຸ້ນແຫ່ງໂຍຄະ).

Verse 71

सुषुम्णावर्त्मनातां च षट्चक्रक्रमभेदिनीम् । गुरुपदिष्टविधिना ब्रह्मरंध्रं नयेत्सुधीः ॥ ७१ ॥

ຕາມເສັ້ນທາງສຸສຸມນາ ແລະຝ່າລຳດັບຈັກຣາ 6 ຂັ້ນ ດ້ວຍວິທີທີ່ຄູບາອາຈານຊີ້ນຳ ຜູ້ຮູ້ຄວນນຳມັນໄປສູ່ ພຣະຫມຣັນທຣາ (ຮູພຣະພຣະຫມທີ່ກະຫຼ່ຳຫົວ)។

Verse 72

तत्रस्थामृतसंमग्नीकृत्यात्मानं विभावयेत् । तत्प्रभापटलव्याप्तैविमलं चिन्मयं परम् ॥ ७२ ॥

ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ໃຫ້ຕັ້ງໃຈໃຫ້ໝັ້ນ ແລະພິຈາລະນາອາຕະມາ ເຫມືອນຈົມຢູ່ໃນອະມຣິຕ (ນ້ຳເນັກຕາແຫ່ງຄວາມສຸກ)។ ເມື່ອຖືກປົກຄຸມດ້ວຍພະລັງສະຫວ່າງອັນສູງສຸດນັ້ນ ຈຶ່ງຮູ້ແຈ້ງຄວາມບໍລິສຸດ ອັນເປັນຈິດລ້ວນ ແລະເຫນືອກວ່າທັງປວງ।

Verse 73

पुनस्तां स्वस्थलं नीत्वा हृदिदेवं विचिंतयन् । दृष्ट्वा च मानसैर्द्रव्यैः प्रार्थयेन्मनुनामुना ॥ ७३ ॥

ແລ້ວຈຶ່ງນຳນາງກັບໄປສູ່ທີ່ຕັ້ງອັນເໝາະສົມແລະໝັ້ນຄົງ ພ້ອມພິຈາລະນາພຣະເທວະພາຍໃນດວງໃຈ; ແລະດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາທີ່ສ້າງໃນໃຈ ໃຫ້ອະທິຖານດ້ວຍມັນຕຣານີ້।

Verse 74

त्रैलोक्यचैत न्यमयादिदेव श्रीनाथ विष्णो भवदाज्ञयैव । प्रातः समुत्थाय तव प्रियार्थं संसारयात्रां त्वनुवर्तयिष्ये ॥ ७४ ॥

ໂອ ອາດິເທວະ ຜູ້ເປັນຮູບແຫ່ງຈິດຮູ້ຂອງສາມໂລກ—ໂອ ສຣີນາຖ ວິສນຸ—ໂດຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕື່ນແຕ່ເຊົ້າທຸກມື້ ເພື່ອສິ່ງທີ່ພຣະອົງຮັກ ແລະຈະດຳເນີນການເດີນທາງໃນໂລກນີ້ຕາມພຣະປະສົງ।

Verse 75

विष्णोरिति स्थले विप्र कार्य ऊहोऽन्यदैवते । ततः कुर्यात्सर्वसिद्ध्यै त्वजपाया निवेदनम् ॥ ७५ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນາ, ໃນບ່ອນທີ່ພິທີກຳນົດດ້ວຍຖ້ອຍຄຳ “ຂອງວິສນຸ” ຖ້າຈະນຳໄປໃຊ້ກັບເທວະອື່ນ ຈົ່ງປ່ຽນຖ້ອຍຄຳໃຫ້ເໝາະສົມ. ແລ້ວເພື່ອບັນລຸສິດທິທັງປວງ ຈົ່ງກະທຳນິເວທນ (ການຖວາຍ) ແດ່ ອະຈະປາ—ຈະປາທີ່ບໍ່ເປັນສຽງ/ກະແສມັນຕຣາລະອຽດ।

Verse 76

षट्शतानि दिवा रात्रौ सहस्राण्येकविंशतिः । अजपाख्यां तु गायत्रीं जीवो जपति सर्वदा ॥ ७६ ॥

ກາງວັນມີຫົກຮ້ອຍ; ກາງຄືນມີຊາວເອັດພັນ (ລົມຫາຍໃຈ)។ ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີກາຍຈຶ່ງສວດຊ້ຳ «ຄາຍະຕຣີ» ທີ່ເອີ້ນວ່າ «ອະຊະປາ» ຢູ່ເສມອ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຈົ່ງໃຈ ທຸກເວລາ।

Verse 77

ऋषिर्हंसस्तथाव्यक्तगायत्रीछंद ईरितम् । देवता परमो हंसश्चाद्यंते बीजशक्तिकम् ॥ ७७ ॥

ຣິສີ (ṛṣi) ແມ່ນ «ຫັງສະ» ແລະ ສຽງສັນທະ (chandas) ຖືກປະກາດວ່າເປັນ ຄາຍະຕຣີ ອັນບໍ່ປາກົດ (avyakta)। ເທວະຕາຜູ້ຄຸ້ມຄອງແມ່ນ «ຫັງສະ» ສູງສຸດ; ແລະ ບີຊະ (bīja) ກັບ ສັກຕິ (śakti) ຖືກວາງໄວ້ທີ່ຕົ້ນ ແລະ ທ້າຍ (ຂອງມັນຕຣາ/ພິທີ)។

Verse 78

ततः षडंगं कुर्वीत सूर्यः सोमोनिरंजनः । निराभासश्च धर्मश्च ज्ञानं चेति तथा पुनः ॥ ७८ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນຈັດວາງ ສະດັງຫົກ (ṣaḍ-aṅga): ສູຣະຍະ (Sūrya), ໂສມະ (Soma), ນິຣັນຈະນະ (Niranjana), ນິຣາພາສະ (Nirābhāsa), ທັມມະ (Dharma), ແລະ ອີກຄັ້ງ ຍານະ (Jñāna)។

Verse 79

क्रमादेतान्हंसपूर्वानात्मनेपदपश्चिमान् । जातयुक्तान्साधकेंद्र षडंगेषु नियोजयेत् ॥ ७९ ॥

ຕາມລຳດັບ, ໂອ ຜູ້ປະຕິບັດຜູ້ເລີດ, ຄວນນຳໃຊ້ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້—ເລີ່ມຈາກຊຸດ «ຫັງສະ» ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍຊຸດ ātmanepada—ພ້ອມກັບ jāti ທີ່ຖືກຕ້ອງ, ໃຫ້ເຂົ້າກັບ ຫົກອົງປະກອບ (ṣaḍ-aṅga) ຂອງການປະຕິບັດແບບເວດະ.

Verse 80

हकारः सूर्यसंकाशतेजाः संगच्छते बहिः । सकारस्तादृशश्चैव प्रवेशे ध्यानमीरितम् ॥ ८० ॥

ສຽງ «ha» ມີຄວາມສະຫວ່າງດັ່ງດວງອາທິດ ແລະເຄື່ອນອອກສູ່ພາຍນອກ. ສຽງ «sa» ກໍມີສະພາບດຽວກັນ; ຖືກປະກາດວ່າເປັນການພິຈາລະນາ (ທຽນ) ໃນຍາມລົມເຂົ້າພາຍໃນ.

Verse 81

एवं ध्यात्वार्पयेद्धीमान्वह्न्यर्केषु विभागशः । मूलाधारे वादिसांतबीजयुक्ते चतुर्दले ॥ ८१ ॥

ເມື່ອໄດ້ພິຈາລະນາສະມາທິແລ້ວ ຜູ້ຮູ້ຄວນນໍາພະລັງ/ມັນຕຣາທີ່ເຊີນມາ ວາງລົງຕາມການແບ່ງສ່ວນ ໃນອັກນິ (ໄຟ) ແລະໃນພຣະອາທິດ. ອີກທັງວາງໃນມູລາທາຣ—ດອກບົວສີ່ກີບ ມີບີຊະອັກສອນຈາກ «va» ຫາ «sa».

Verse 82

बंधूकाभे स्वशक्त्या तु सहितापास्वगाय च । पाशांकुशसुधापात्रमोदकोल्लासपाणये ॥ ८२ ॥

ນະມະສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ສະຫວ່າງໄສດັ່ງດອກບັນດູກະ ຜູ້ຢູ່ຄຽງຄູ່ກັບພຣະຊັກຕິຂອງພຣະອົງ ແລະມີຜູ້ຕິດຕາມຂ້າງກາຍ. ພຣະຫັດສະຫວ່າງຖືບ່ວງ (ປາຊະ) ແລະອັງກຸສ, ພາຊະນະນ້ໍາອະມຣິຕ ແລະຂອງຫວານໂມດະກະ.

Verse 83

षट्शतं तु गणेशाय वागधीशाय चार्पयेत् । स्वाधिष्ठाने विद्रुमाभे वादिलांतार्णसंयुते ॥ ८३ ॥

ຄວນຖວາຍການບູຊາ/ສະດຸດີ 600 ຄັ້ງ ແດ່ພຣະຄະເນຊະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງວາຈາ (ຖ້ອຍຄໍາ). ພຶງພິຈາລະນາພຣະອົງໃນສະວາທິດຖານ ມີສີດັ່ງປະກາລັງ ແລະສຳພັນກັບລໍາດັບອັກສອນພາຍໃນຈາກ «va» ຫາ «la».

Verse 84

वामांगशक्तियुक्ताय विद्याधिपतये तथा । स्रुवाक्षमालालसितबाहवे पद्मजन्मने ॥ ८४ ॥

ນະມະສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ປະສານກັບພຣະຊັກຕິຢູ່ຂ້າງຊ້າຍ ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງວິທະຍາອັນສັກສິດ. ພຣະພາຫາສະຫງ່າງາມດ້ວຍສະຣຸວ (ຊ້ອນບູຊາ) ແລະສາຍມາລາ; ພຣະອົງເປັນຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ.

Verse 85

ब्रह्मणे षट्सहस्रं तु हंसारूढाय चार्पयेत् । विद्युल्लसितमेघाभे डादिफांतार्णपत्रके ॥ ८५ ॥

ຄວນຖວາຍ 6,000 (ການບູຊາ/ສະດຸດີ) ແດ່ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ປະທັບເທິງຫົງ. ຈົ່ງຖວາຍດ້ວຍໃບໄມ້ທີ່ຈາລຶກອັກສອນຈາກ «ḍa» ຫາ «pha» ມີຮູບພັນດັ່ງເມກທີ່ສະຫວ່າງດ້ວຍຟ້າຜ່າ.

Verse 86

मणिपूरे शंखचक्रगदापंकजधारिणे । सश्रिये षट्सहस्रं च विष्णवे विनिवेदयेत् ॥ ८६ ॥

ທີ່ສູນມະນິປູຣະ (ສະດື) ຄວນຖວາຍຈໍານວນຫົກພັນ ແດ່ພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣະ ຄະດາ ແລະດອກບົວ ພ້ອມພຣະສຣີ (ລັກສະມີ).

Verse 87

अनाहतेऽर्कपत्रे च कादिठांतार्णसंयुते । शुक्ले शूलाभयवरसधाकलशधारिणे ॥ ८७ ॥

ໃນອະນາຫະຕະ (ດອກບົວຫົວໃຈ) ເທິງໃບດອກບົວດັ່ງດວງອາທິດ ທີ່ປະກອບດ້ວຍພະຍາງຄຳເມັດເລີ່ມຈາກ “ka” ຫາ “ṭha” ຈົ່ງເພ່ງສະມາທິຕໍ່ເທວະພຣະອົງສີຂາວສະຫວ່າງ ຖືຕຣິສູນ ສະແດງມຸດຣາອະພັຍ ແລະປະທານພອນ ພ້ອມຖືຄະລະຊະນ້ໍາອະມຣິຕະ.

Verse 88

वामांगे शक्तियुक्ताय विद्याधिपतये सुधीः । वृषारूढाय रुद्राय षट्सहस्रं निवेदयेत् ॥ ८८ ॥

ນັກປັນຍາຄວນຖວາຍຈໍານວນຫົກພັນ ແດ່ພຣະຣຸດຣະ—ຜູ້ມີພຣະສັກຕິຢູ່ຂ້າງຊ້າຍ, ເປັນເຈົ້າແຫ່ງວິທະຍາອັນສັກສິດ, ແລະຂີ່ງົວ.

Verse 89

विशुद्धे षोडशदले स्वराढ्ये शुक्लवर्णके । महाज्योतिप्रकाशायेन्द्रियाधिपतये ततः ॥ ८९ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃນວິຊຸດທະ (ດອກບົວຄໍ) ທີ່ມີ 16 ກີບ ກ້ອງກັງດ້ວຍສຽງສັກສິດ ແລະມີສີຂາວ ຄວນເພ່ງສະມາທິຕໍ່ຄວາມສະຫວ່າງອັນໃຫຍ່ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງອິນທຣິຍະ (ປະສາດສຳຜັດ).

Verse 90

सहस्रमर्पयेत्प्राणशक्त्या युक्तेश्चराय च । आज्ञाचक्रे हक्षयुक्ते द्विदिलेऽब्जे सहस्रकम् ॥ ९० ॥

ດ້ວຍພະລັງປຣານະ-ສັກຕິ (ພະລັງລົມຫາຍໃຈ) ຄວນຖວາຍພັນໜຶ່ງ ແດ່ຢຸກເຕສະວະຣະ (Yukteśvara). ເຊັ່ນດຽວກັນ ທີ່ອາຊະຍາຈັກຣະ ອັນປະກອບດ້ວຍ “ha” ແລະ “kṣa” ໃນດອກບົວສອງກີບ ຈົ່ງກະທໍາພັນໜຶ່ງ (ຈະປະ/ຖວາຍ).

Verse 91

सदाशिवाय गुरवे पराशक्तियुताय वै । सहस्रारे महापद्मे नादबिन्दुद्वयान्विते ॥ ९१ ॥

ນະໂມການແດ່ພຣະຄູຜູ້ເປັນສະດາຊິວະ ຜູ້ຮ່ວມກັບພຣະສັກຕິສູງສຸດ—ສະຖິດໃນດອກບົວໃຫຍ່ພັນກີບ (ສະຫັດສຣາຣະ) ພ້ອມຄູ່ ນາດ ແລະ ບິນດຸ।

Verse 92

विलसन्मातृकावर्णे वराभयकराय च । प्ररमाद्ये च गुरवे सहस्रं विनिवेदयेत् ॥ ९२ ॥

ແດ່ພຣະຄູຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍອັກສອນມາຕຣິກາ ແລະມືທີ່ປະທານພອນກັບອະໄພ—ຜູ້ເປັນອົງປະຖົມ ແລະດັ້ງເດີມ—ພຶງນໍາເສີນພັນເທື່ອຕາມພິທີ.

Verse 93

चुलुकेंऽबु पुनर्द्धृत्वा स्वभावादेव सिध्यतः । एकविंशतिसाहस्रप्रमितस्य जपस्य च ॥ ९३ ॥

ຈັບນ້ຳໃນຝາມືອີກຄັ້ງໜຶ່ງ; ພິທີນີ້ສຳເລັດໂດຍສະພາບຂອງມັນເອງ. ແລະການຈະປະ (japa) ທີ່ກຳນົດເປັນ 21,000 ເທື່ອ ກໍສຳເລັດເຊັ່ນກັນ.

Verse 94

षट्शताधिकसंख्या स्यादजपाया विभागशः । संकल्पेन मोक्षदाता विष्णुर्मे प्रीयतामिति ॥ ९४ ॥

ອະຈະປາ (japa ທຳມະຊາດ ບໍ່ເວົ້າອອກສຽງ) ຕາມການແບ່ງ ກ່າວວ່າມີຈຳນວນເກີນ 600 ເລັກນ້ອຍ. ດ້ວຍສັງກັລປະວ່າ “ຂໍໃຫ້ພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ປະທານໂມກສະ ພໍໃຈໃນຂ້າພະເຈົ້າ” ຈຶ່ງພຶງປະຕິບັດ.

Verse 95

अस्याः संकल्पमात्रेण महापापैः प्रमुच्यते । ब्रह्मैवाहं न संसारी नित्यमुक्तो न शोकभाक् ॥ ९५ ॥

ດ້ວຍສັງກັລປະແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວຂອງຄວາມຮູ້ນີ້ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບໃຫຍ່. (ຜູ້ນັ້ນຮູ້ວ່າ) “ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນພຣະພຣະຫມັນແຕ່ຜູ້ດຽວ; ບໍ່ແມ່ນຜູ້ທ່ອງທ່ຽວໃນສັງສານ; ເປັນຜູ້ຫຼຸດພົ້ນນິລັນດອນ ແລະບໍ່ເປັນຜູ້ຮັບທຸກ.”

Verse 96

सञ्चिदानंदरूपोऽहमात्मानमिति भावयेत् । ततः समाचरेद्देहकृत्यं देवार्चनं तथा ॥ ९६ ॥

ຄວນພິຈາລະນາວ່າ «ຂ້ອຍແມ່ນອາດຕະມັນ ຜູ້ມີສະພາບເປັນ ສັດ–ຈິດ–ອານັນດ»। ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄວນປະຕິບັດກິດຂອງກາຍຕາມຄວາມຄວນ ແລະບູຊາພຣະເທວະດາດ້ວຍ।

Verse 97

तद्धिधानं प्रवक्ष्यामि सदाचारस्य लक्षणम् ॥ ९७ ॥

ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍຂໍ້ບັນຍັດນັ້ນ ຄືລັກສະນະກຳນົດຂອງຄວາມປະພຶດດີ (ສະດາຈາຣະ)।