Mārkaṇḍeya-varṇanam (The Description of Mārkaṇḍeya)

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन्कथं स भगवान्मृकण्डोः पुत्रतां गतः । किं चकार च तद् ब्रूहि हरिर्भार्गववंशजः ॥ १ ॥

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣາຫມັນ! ພຣະຜູ້ເປັນພຣະພາກະວານນັ້ນ ເປັນບຸດຂອງມຣກັນດຸໄດ້ແນວໃດ? ແລະ ຮະຣິ ຜູ້ສືບສາຍຕະກູນພຣຶກຸ ໄດ້ກະທຳສິ່ງໃດ? ຂໍຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ.

Verse 2

श्रूयते च पुराणेषु मार्कण्डेयो महामुनिः । अपश्यद्वैष्णवीं मायां चिरञ्जीव्यस्य संप्लवे ॥ २ ॥

ໃນປຸຣານະທັງຫຼາຍກໍມີການເລົ່າວ່າ ມະຫາມຸນີ ມາຣະກັນເດຍ ໄດ້ເຫັນ ມາຍາແຫ່ງໄວສະນະວະ (Vaiṣṇavī māyā) ໃນຍາມມະຫານ້ຳຖ້ວມແຫ່ງການລະລາຍຈັກກະວານ ທີ່ມາຮອດຜູ້ມີອາຍຸຍືນ.

Verse 3

सनक उवाच । शृणु नारद वक्ष्यामि कथामेतां सनातनीम् । विष्णुभक्तिसमायुक्तां मार्कण्डेयमुनिं प्रति ॥ ३ ॥

ສະນະກະກ່າວວ່າ: ຟັງເຖີດ ໂອ ນາຣະດະ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເລື່ອງອັນນິລັນດອນນີ້ ອັນເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສະນຸ ໂດຍອ້າງອີງເຖິງມຸນີມາຣະກັນເດຍ.

Verse 4

तपसोऽन्ते मृकण्डुस्तु भार्यामुद्वाह्य सत्तमः । गार्हस्थ्यमकरोद्धृष्टः शान्तो दान्तः कृतार्थकः ॥ ४ ॥

ເມື່ອສິ້ນສຸດການບຳເນັດຕະປະ ພຣະລິສີມຣະກັນດຸ ຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ອະພິເສກຮັບພັນລະຍາ ແລະເຂົ້າສູ່ອາສຣົມຄອບຄົວ ດ້ວຍໃຈໝັ້ນຄົງ ສະຫງົບ ສຳລວມ ແລະສຳເລັດຈຸດປະສົງແລ້ວ।

Verse 5

तस्य भार्या शुचिर्दक्षा नित्यं पतिपरायणा । मनसा वचसा चापि देहेन च पतिव्रता ॥ ५ ॥

ພັນລະຍາຂອງທ່ານ ບໍລິສຸດ ສາມາດ ແລະອຸທິດຕົນແດ່ສາມີເປັນນິດ; ດ້ວຍໃຈ ຄຳເວົ້າ ແລະກາຍ ນາງຮັກສາວຣະຕະພະຕິວຣະຕາ ຄວາມສັດຊື່ຕໍ່ຜົວຂອງນາງ।

Verse 6

काले दधार सा गर्भं हरितेजॐशसंभवम् । सुषुवे दशमासान्ते पुत्रं तेजस्विनं परम् ॥ ६ ॥

ຕາມການເວລາ ນາງໄດ້ຖືພາ ອັນເກີດຈາກສ່ວນໜຶ່ງແຫ່ງລັດສະໝີຂອງພຣະຫຣິ; ແລະເມື່ອຄົບສິບເດືອນ ນາງໄດ້ຄອດບຸດຜູ້ສະຫວ່າງໄສຢ່າງສູງສຸດ।

Verse 7

स ऋषिः परमप्रीतो दृष्ट्वा पुत्रं सुलक्षणम् । जातकं कारयामास मङ्गलं विधिपूर्वकम् ॥ ७ ॥

ພຣະລິສີນັ້ນ ປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ເມື່ອເຫັນບຸດຜູ້ມີລັກສະນະມົງຄຸນ; ຈຶ່ງໃຫ້ຈັດພິທີຊາດະກະ ແລະພິທີມົງຄຸນຕ່າງໆ ຕາມວິທີການທີ່ບັນຍັດໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ।

Verse 8

स बालो ववृधे तत्र शुक्लपक्ष इवोडुपः । ततस्तु पञ्चमे वर्षे उपनीय मुदान्वितः ॥ ८ ॥

ເດັກນ້ອຍນັ້ນເຕີບໃຫຍ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດັ່ງດວງຈັນໃນຂ້າງເດືອນຂາວທີ່ເພີ່ມພູນ; ແລ້ວໃນປີທີ່ຫ້າ ກໍໄດ້ຮັບພິທີອຸປະນະຍະນະ ການສວມສາຍສິດ ດ້ວຍຄວາມປິຕິ।

Verse 9

शिक्षां चकार विप्रेन्द्र वैदिकीं धर्मसंहिताम् । नमस्कार्या द्विजाः पुत्र सदा दृष्ट्वा विधानतः ॥ ९ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ທ່ານໄດ້ຮຽບຮຽງ «ສິກສາ» ແຫ່ງເວດ ເປັນຄຳສອນທຳມະຢ່າງເປັນລຳດັບ. ລູກເອີຍ, ເມື່ອເຫັນດວິຊະ ຈົ່ງນົບນ້ອມສະຫວັດດີດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຕາມພິທີທີ່ຖືກຕ້ອງເສມອ.

Verse 10

त्रिकालं सूर्यमभ्यर्च्य सलिलाञ्जलिदानतः । वैदिकं कर्म कर्तव्यं वेदाध्ययनपूर्वकम् ॥ १० ॥

ໃນສາມຍາມຂອງວັນ ຈົ່ງບູຊາພຣະອາທິດ ແລະຖວາຍນ້ຳເປັນອັນຈະລິ; ແລ້ວຈຶ່ງປະກອບກຳວຽກເວດິກ ໂດຍມີການສຶກສາເວດາເປັນປະຖົມ.

Verse 11

ब्रह्मचर्येण तपसा पूजनीयो हरिः सदा । निषिद्धं वर्जनीयं स्याद् दुष्टसंभाषणादिकम् ॥ ११ ॥

ດ້ວຍພຣະຫມະຈັຣຍາ ແລະຕະປະສະ ຈົ່ງບູຊາພຣະຫຣິເສມອ; ສິ່ງທີ່ຖືກຫ້າມຈົ່ງລະເວັ້ນ—ເລີ່ມຈາກຄຳເວົ້າຊົ່ວ ແລະອື່ນໆ.

Verse 12

साधुभिः सह वस्तव्यं विष्णुभक्तिपरैः सदा । न द्वेषः कस्यचित्कार्यः सर्वेषां हितमाचरेत् ॥ १२ ॥

ຄວນຢູ່ຮ່ວມກັບສາທຸຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸເປັນຫຼັກ ຢ່າງສະເໝີ. ຢ່າເຮັດຄວາມຊັງຕໍ່ໃຜ; ຈົ່ງປະພຶດສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ.

Verse 13

इज्याध्ययनदानानि सदा कार्याणि ते सुत । एवं पित्रा समादिष्टो मार्कण्डेयो मुनीश्वरः ॥ १३ ॥

ລູກເອີຍ, ຈົ່ງເຮັດການບູຊາ, ການສຶກສາເວດາ, ແລະການໃຫ້ທານ ຢ່າງສະເໝີ. ດັ່ງນັ້ນ ມາຣກັນເດຍ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງຈາກບິດາ ແລະປະພຶດຕາມ.

Verse 14

चचार धर्मं सततं सदा संचिन्तयन्हरिम् । मार्कण्डेयो महाभागो दयावान्धर्मवत्सलः ॥ १४ ॥

ພະລິດມະຫາພາກ ມາຣະກັນເດຍ ໄດ້ເດີນຕາມທາງທຳມະຢ່າງສະເໝີ ແລະຄິດຄຳນຶງພຣະຫຣິ (Hari) ຢູ່ເທື່ອງໆ; ທ່ານມີເມດຕາກະຣຸນາ ແລະຮັກທຳມະຢ່າງລຶກຊຶ້ງ।

Verse 15

आत्मवान्सत्यसन्धश्च मार्तण्डसदृशप्रभः । वशी शान्तो महाज्ञानी सर्वतत्त्वार्थकोविदः ॥ १५ ॥

ທ່ານເປັນຜູ້ມີຕົນເອງຄວບຄຸມ ແລະສັດຈະຕໍ່ຄຳປະຕິຍານ; ສະຫວ່າງໄສດັ່ງດວງອາທິດ; ມີວິໄນ ຄວບຄຸມຕົນ ສະງົບ ເປັນມະຫາປັນຍາ ແລະຮູ້ແຈ້ງນັຍຂອງຕັດຕະວະທັງປວງ।

Verse 16

तपश्चचार परममच्युतप्रीतिकारणम् । आराधितो जगन्नाथो मार्कण्डेयेन धीमता ॥ १६ ॥

ມາຣະກັນເດຍ ຜູ້ມີປັນຍາ ໄດ້ປະພຶດຕະປະສູງສຸດ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບພຣະກະຣຸນາຂອງອະຈຸຕະ; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະຈະກັນນາຖາ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ ຈຶ່ງຖືກທ່ານບູຊາອາຣາທະນາ।

Verse 17

पुराणसंहितां कर्त्तुं दत्तवान्वरमच्युतः । मार्कण्डेयो मुनिस्तस्मान्नारायण इति स्मृतः ॥ १७ ॥

ອະຈຸຕະ ໄດ້ປະທານພອນໃຫ້ຮຽບຮວບປຸຣານະສັງຫິຕາ. ດັ່ງນັ້ນ ມຸນິມາຣະກັນເດຍ ຈຶ່ງຖືກຈື່ຈຳວ່າ “ນາຣາຍະນະ”.

Verse 18

चिरजीवी महाभक्तो देवदेवस्य चक्रिणः । जगत्येकार्णवीभूते स्वप्रभावं जनार्द्दनः ॥ १८ ॥

ຜູ້ມີອາຍຸຍືນ ແລະເປັນມະຫາພັກຕະ ຕໍ່ພຣະເທວະເທວະ ຜູ້ຖືຈັກຣາ; ເມື່ອໂລກທັງປວງກາຍເປັນມະຫາສະໝຸດດຽວ ທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະອຳນາດດັ່ງເດີມຂອງຈະນາຣັດດະນະ (ວິສນຸ).

Verse 19

तस्य दर्शयितुं विप्रास्तं न संहृतवान्हरिः । मृकण्डुतनयो धीमान्विष्णुभक्तिसमन्वितः ॥ १९ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ! ພຣະຫຣິ ບໍ່ໄດ້ຖອນເຂົາອອກຈາກໂລກນີ້ ເພື່ອໃຫ້ເປັນແບບຢ່າງໃຫ້ປະຈັກ. ເຂົາແມ່ນບຸດຜູ້ສະຫລາດຂອງ ມຣິກັນດຸ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ ພຣະວິສນຸ।

Verse 20

तस्मिञ्जले महाघोरे स्थितवाञ्छीर्णपत्रवत् । मार्कण्डेयः स्थितस्तावद्यावच्छेते हरिः स्वयम् ॥ २० ॥

ໃນຫ້ວຍນ້ຳອັນນ່າຢ້ານກົວຢ່າງຫຼວງນັ້ນ ມາຣະກັນເດຍ ຢືນຢູ່ດັ່ງໃບໄມ້ແຫ້ງທີ່ລອຍນ້ຳ ຕາມເວລາທີ່ ພຣະຫຣິ ພຣະອົງເອງ ບັນທົມຢູ່ໃນຍົກນິດຣາ।

Verse 21

तस्य प्रमाणं वक्ष्यामि कालस्य वदतः शृणु । दशभिः पञ्चभिश्चैव निमैषैः परिकीर्तिता ॥ २१ ॥

ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະກ່າວເຖິງມາດຕາຂອງເວລາ; ຈົ່ງຟັງເມື່ອຂ້ອຍກ່າວ. ໄດ້ຖືກປະກາດວ່າ ປະກອບດ້ວຍ 15 ນິເມສະ।

Verse 22

काष्ठा तत्त्रिंशतो ज्ञेया कला पद्मजनन्दन । तत्त्रिंशतो क्षणो ज्ञेयस्तैः षड्भिर्घटिका स्मृता ॥ २२ ॥

ໂອ ບຸດອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງ ປັດມະຈະ (ພຣະພຣົມ)! ຄາສຖາ 30 ພຶງຮູ້ວ່າເປັນ 1 ຄະລາ; ຄະລາ 30 ພຶງຮູ້ວ່າເປັນ 1 ກະຊະນະ; ແລະດ້ວຍ 6 ກະຊະນະນັ້ນ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ 1 ຄະຕິກາ ຕາມຈາຣີດປະເພນີ।

Verse 23

तद्द्वयेन मुहूर्त्तं स्याद्दिनं तत्त्रिंशताभवेत् । त्रिंशद्दिनैर्भवेन्मासः पक्षद्वितयसंयुतः ॥ २३ ॥

ດ້ວຍ 2 ເທົ່າຂອງຫນ່ວຍນັ້ນ ຈຶ່ງເກີດເປັນ 1 ມຸຫູຣຕະ; 30 ມຸຫູຣຕະ ເປັນ 1 ມື້. ດ້ວຍ 30 ມື້ ເກີດເປັນ 1 ເດືອນ ອັນປະກອບດ້ວຍ 2 ປັກ (ຂ້າງຂຶ້ນ–ຂ້າງແຮມ).

Verse 24

ऋतुर्मासद्वयेन स्यात्तत्त्रयेणायनं स्मृतम् । तद्द्वयेन भवेदब्दः स देवानां दिनं भवेत् ॥ २४ ॥

ສອງເດືອນເປັນລະດູ (ṛtu); ລະດູສາມຄັ້ງເອີ້ນວ່າ ອາຍະນະ (ayana) ແມ່ນຄຶ່ງປີ. ອາຍະນະສອງຄັ້ງເປັນປີ (abda) ແລະປີນັ້ນເປັນມື້ໜຶ່ງຂອງເທວະດາ.

Verse 25

उत्तरं दिवसं प्राहू रात्रिर्वै दक्षिणायनम् । मानुषेणैव मासेन पितॄणां दिनमुच्यते ॥ २५ ॥

ເຂົາເວົ້າວ່າ ອຸດຕະຣາຍະນະ (uttarāyaṇa) ແມ່ນກາງວັນ ແລະ ທັກຊິນາຍະນະ (dakṣiṇāyana) ແມ່ນກາງຄືນ. ແລະໂດຍເດືອນຂອງມະນຸດເພີງເດືອນດຽວ ກໍນັບເປັນ “ມື້” ຂອງພິຕຣະ (Pitṛs) ບັນພະບຸລຸດ.

Verse 26

तस्मात्सूर्येन्दुसंयोगे ज्ञातव्यं कल्पमुत्तमम् । दिव्यैर्वर्षसहस्रैर्द्वादशभिर्दैवतं युगम् ॥ २६ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍຮູ້ການປະສານ ແລະການນັບຄຳນວນຂອງພະອາທິດ ແລະພະຈັນ ພຶງຮູ້ມາດຕາອັນປະເສີດຂອງກັລປະ (kalpa). ຍຸກະຂອງເທວະດາ (daivata-yuga) ມີ 12,000 ປີເທວະດາ.

Verse 27

दैवे युगसहस्रे द्वे ब्राह्मः कल्पौ तु तौ नृणाम् । एकसप्ततिसंख्यातैर्दिव्यैर्मन्वन्तरं युगैः ॥ २७ ॥

ດ້ວຍຍຸກະເທວະດາ 2,000 ຍຸກະ ເປັນກັລປະຂອງພຣະພຣະຫມາ (Brāhma‑kalpa) ຕາມການນັບຂອງມະນຸດ. ແລະມັນວັນຕະຣະ (manvantara) ວັດໄດ້ດ້ວຍຍຸກະເທວະດາ 71 ຍຸກະ.

Verse 28

चतुर्द्दशभिरेतैश्च ब्रह्मणो दिवसं मुने । यावत्प्रमाणं दिवसं तावद्रा त्रिः प्रकीर्तिता ॥ २८ ॥

ໂອ ມຸນີ, ດ້ວຍມັນວັນຕະຣະ 14 ນີ້ ຈຶ່ງກຳນົດໄດ້ຄວາມຍາວຂອງກາງວັນຂອງພຣະພຣະຫມາ. ແລະກາງຄືນກໍຖືກປະກາດວ່າມີຂະໜາດເທົ່າກັນກັບກາງວັນນັ້ນ.

Verse 29

नाशमायाति विप्रेन्द्र तस्मिन्काले जगत्त्रयम् । मानुषेण सहस्रेण यत्प्रमाणं भवेच्छृणु ॥ २९ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ໃນເວລານັ້ນ ໂລກສາມພາກ (ໄຕໂລກ) ຈະເຖິງຄວາມພິນາດ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງມາດຕາຂອງເວລານັ້ນ ທີ່ນັບເປັນພັນປີມະນຸດ.

Verse 30

चतुर्युगसहस्राणि ब्रह्मणो दिवसं मुने । तद्वन्मासो वत्सरश्च ज्ञेयस्तस्यापि वेधसः ॥ ३० ॥

ໂອ ມຸນີ, ມື້ໜຶ່ງຂອງພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ເທົ່າກັບພັນຮອບຂອງຈະຕຸຣຍຸກ. ໃນທຳນອງດຽວກັນ ເດືອນ ແລະ ປີຂອງພຣະເວທະສະ ຜູ້ສ້າງ ກໍຄວນເຂົ້າໃຈວ່າ ປະກອບຈາກມື້ເຫຼົ່ານັ້ນ.

Verse 31

परार्द्धद्वयकालस्तु तन्मतेन भवेद्द्विजाः । विष्णोरहस्तु विज्ञेयं तावद्रा त्रिः प्रकीर्तिता ॥ ३१ ॥

ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ດວິຊະ) ທັງຫຼາຍ, ຕາມຄຳສອນນັ້ນ ໄລຍະເວລາສອງ «ປະຣາຣັດທະ» ຄວນເຂົ້າໃຈ. ແລະ «ມື້ຂອງພຣະວິສນຸ» ກໍຄວນຮູ້ວ່າ ມີມາດຕາເທົ່ານັ້ນ. ຄືນຂອງພຣະອົງກໍຖືກກ່າວໄວ້ວ່າ ແບ່ງເປັນສາມພາກ.

Verse 32

मृकण्डुतनयस्तावत्स्थितः संजीर्णपर्णवत् । तस्मिन्घोरे जलमये विष्णुशक्त्युपबृंहितः । आत्मानं परमं ध्यायन्स्थितवान्हरिसन्निधौ ॥ ३२ ॥

ແລ້ວ ບຸດຂອງມຣະກັນດຸ ຢືນຢູ່ນິ່ງ ເຫມືອນໃບໄມ້ແຫ້ງ. ໃນຫ້ວງນ້ຳອັນນ່າຢ້ານ ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳນັ້ນ, ລາວໄດ້ຮັບການຫຼ້ຽງຊູດ້ວຍພະລັງຂອງພຣະວິສນຸ ແລະ ຢູ່ໃນສະນິດຂອງພຣະຫຣິ, ພິຈາລະນາອາດຕະມັນອັນສູງສຸດດ້ວຍສະມາທິ.

Verse 33

अथ काले समायाते योगनिद्रा विमोचितः । सृष्टवान्ब्रह्मरूपेण जगदेतच्चराचरम् ॥ ३३ ॥

ຕໍ່ມາ ເມື່ອເວລາອັນກຳນົດມາຮອດ, ພຣະອົງພົ້ນຈາກໂຍກນິດຣາ. ແລ້ວພຣະອົງຮັບຮູບເປັນພຣະພຣະຫມາ ແລະ ສ້າງສັນຈັກກະວານນີ້ທັງໝົດ—ທັງສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ສິ່ງຢູ່ນິ່ງ.

Verse 34

संहृतं तु जलं वीक्ष्य सृष्टं विश्वं मृकण्डुजः । विस्मितः परमप्रीतो ववन्दे चरणौ हरेः ॥ ३४ ॥

ເມື່ອເຫັນວ່ານ້ຳໄດ້ຖອນຫາຍ ແລະຈັກກະວານໄດ້ຖືກສ້າງຂຶ້ນ ບຸດຂອງມຣະກັນດຸ ຕື່ນຕະລຶງ ແລະປິຕິຍິນດີຢ່າງສູງສຸດ ໄດ້ກົ້ມກາບທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະຫຣິ।

Verse 35

शिरस्यञ्जलिमाधाय मार्कण्डेयो महामुनिः । तुष्टाव वाग्भिरिष्टाभिः सदानन्दैकविग्रहम् ॥ ३५ ॥

ມະຫາມຸນີ ມາຣະກັນເດຍ ນຳຝາມືປະນົມວາງໄວ້ເທິງສີສະ ແລ້ວສັນລະເສີນດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອະທິຖານອັນເປັນທີ່ຮັກ ພຣະອົງຜູ້ມີຮູບເປັນອານັນດະນິລັນດອນແຕ່ຜູ້ດຽວ।

Verse 36

मार्कण्डेय उवाच । सहस्रशिरसं देवं नारायणमनामयम् । वासुदेवमनाधारं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३६ ॥

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ ຈະນາຣະດະນ—ວາສຸເທວະ, ພຣະນາຣາຍະນະຜູ້ເປັນເທວະ, ຜູ້ມີພັນສີສະ, ປາສະຈາກໂລກະພະຍາດ, ແລະບໍ່ອາໄສສິ່ງໃດພາຍນອກ।

Verse 37

अमेयमजरं नित्यं सदानन्दैकविग्रहम् । अप्रतर्क्यमनिर्द्देश्यं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३७ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ ຈະນາຣະດະນ—ຜູ້ຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້, ບໍ່ເກີດ ແລະບໍ່ແກ່, ນິລັນດອນ; ຜູ້ມີຮູບເປັນອານັນດະອັນດຽວ; ເກີນການຄາດຄະເນ ແລະບໍ່ອາດກ່າວບັນຍາຍໄດ້।

Verse 38

अक्षरं परमं नित्यं विश्वाक्षं विश्वसम्भवम् । सर्वतत्त्वमयं शान्तं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३८ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ ຈະນາຣະດະນ—ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ, ສູງສຸດ, ນິລັນດອນ; ຜູ້ເຫັນທົ່ວຈັກກະວານ, ເປັນບໍ່ເກີດຂອງຈັກກະວານ; ຜູ້ປະກອບດ້ວຍຕັດຕະວະທັງປວງ, ສະງົບ ແລະເປັນສັນຕິເອງ।

Verse 39

पुराणं पुरुषं सिद्धं सर्वज्ञानैकभाजनम् । परात्परतरं रूपं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ३९ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນ້ອມກົ້ມກາບພຣະຊະນາຣະດະນະ (Janārdana) ຜູ້ເປັນພຣະບຸລຸດສູງສຸດ ອັນສົມບູນ ແລະອະມະຕະ; ເປັນປຸຣານະເອງ ແລະເປັນພາຊະນະດຽວຮອງຮັບປັນຍາທັງປວງ; ຮູບພຣະອົງລ້ຳເກີນກວ່າ “ລ້ຳເກີນ” ອັນສູງສຸດ.

Verse 40

परं ज्योतिः परं धाम पवित्रं परमं पदम् । सर्वैकरूपं परमं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४० ॥

ພຣະອົງແມ່ນແສງສູງສຸດ, ເປັນທີ່ພຳນັກສູງສຸດ, ເປັນຜູ້ຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດຢ່າງສູງສຸດ—ແມ່ນພຣະບົດສູງສຸດ. ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມກົ້ມກາບພຣະຊະນາຣະດະນະ (Janārdana) ຜູ້ສູງສຸດ ຜູ້ເປັນຮູບດຽວໃນທຸກຮູບ.

Verse 41

तं सदानन्दचिन्मात्रं पराणां परमं पदम् । सर्वं सनातनं श्रेष्ठं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४१ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມກົ້ມກາບພຣະຊະນາຣະດະນະ (Janārdana) ຜູ້ເປັນຈິດບໍລິສຸດແລະຄວາມປິຕິອັນນິລັນດອນ; ເປັນພຣະບົດສູງສຸດເຫນືອທຸກສິ່ງ; ເປັນສັດຈະທີ່ແຜ່ຊຶມທົ່ວທັງໝົດ ແລະສະນາຕະນະ; ສູງສຸດ ແລະປະເສີດທີ່ສຸດ.

Verse 42

सगुणं निर्गुणं शान्तं मायाऽतीतं सुमायिनम् । अरूपं बहुरूपं तं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४२ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມກົ້ມກາບພຣະຊະນາຣະດະນະ (Janārdana) ຜູ້ມີຄຸນລັກສະນະ ແລະຢູ່ເຫນືອຄຸນລັກສະນະ; ສະງົບສັນຕິ; ຢູ່ເຫນືອມາຍາ ແຕ່ເປັນຈອມແຫ່ງມາຍາ; ບໍ່ມີຮູບ ແຕ່ປາກົດເປັນຫຼາຍຮູບ.

Verse 43

यत्र तद्भगवान्विश्वं सृजत्यवति हन्ति च । तमादिदेवमीशानं प्रणतोऽस्मि जनार्दनम् ॥ ४३ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານ້ອມກົ້ມກາບພຣະຊະນາຣະດະນະ (Janārdana) ອາທິເທວະ ແລະຈອມຜູ້ປົກຄອງສູງສຸດ; ໃນພຣະອົງນັ້ນ ພຣະພະຄະວານສ້າງຈັກກະວານ ຄຸ້ມຄອງ ແລະຍັງທຳລາຍລົງອີກດ້ວຍ.

Verse 44

परेश परमानन्द शरणागतवत्सल । त्राहि मां करुणासिन्धो मनोतीत नमोऽस्तु ते ॥ ४४ ॥

ໂອ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ບຣະມານັນທະ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ຂໍພຶ່ງພາ—ຂໍຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າເຖີດ. ໂອ ມະຫາສະມຸດແຫ່ງກະຣຸນາ ຜູ້ເກີນກວ່າໃຈ—ນະໂມແດ່ພຣະອົງ.

Verse 45

एवं स्तुवन्तं विप्रेन्द्रं मार्कण्डेयं जगद्गुरुम् । उवाच परया प्रीत्या शंखचक्रगदाधरः ॥ ४५ ॥

ເມື່ອພຣະພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ມາຣກັນເດຍ ຄູອາຈານແຫ່ງໂລກ ກໍາລັງສັນລະເສີນຢູ່ດັ່ງນີ້ ພຣະອົງຜູ້ຖືສັງຂະ ຈັກຣະ ແລະ ຄະດາ ກໍໄດ້ກ່າວດ້ວຍຄວາມປິຕິຢ່າງສູງສຸດ.

Verse 46

श्रीभगवानुवाच । लोके भागवता ये च भगवद्भक्तमानसाः । तेषां तुष्टो न सन्देहो रक्षाम्येतांश्च सर्वदा ॥ ४६ ॥

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກຕັດວ່າ: “ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ເປັນພາຄະວະຕະ ແລະຜູ້ທີ່ໃຈຈົມຢູ່ໃນພຣະພັກຕິຕໍ່ພຣະເຈົ້າ ພ້ອມທັງໃຈຜູກພັນກັບບັນດາພັກຕະຂອງພຣະອົງ—ເຮົາພໍໃຈໃນເຂົາເຈົ້າ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ເຮົາປົກປ້ອງເຂົາເຈົ້າຕະຫຼອດໄປ.”

Verse 47

अहमेव द्विजश्रेष्ठ नित्यं प्रच्छन्नविग्रहः । भगवद्भक्तरूपेण लोकान्रक्षामि सर्वदा ॥ ४७ ॥

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ເຮົາແຕ່ຜູ້ດຽວ ດໍາລົງຢູ່ເປັນນິດໃນຮູບອັນຖືກປິດບັງ. ໂດຍຮັບຮູບເປັນພັກຕະຂອງພຣະເຈົ້າ ເຮົາປົກປ້ອງບັນດາໂລກຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 48

मार्कण्डेय उवाच । किं लक्षणा भागवता जायन्ते केन कर्म्मणा । एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं कौतूहलपरो यतः ॥ ४८ ॥

ມາຣກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ພາຄະວະຕະ (ຜູ້ອຸທິດແດ່ພຣະເຈົ້າ) ມີລັກສະນະແຍກແຍະຢ່າງໃດ? ໂດຍກຳກະທຳແບບໃດ ເຂົາເຈົ້າຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ? ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຟັງ ເພາະມີຄວາມຢາກຮູ້ຢ່າງຍິ່ງ.”

Verse 49

श्रीभगवानुवाच । लक्षणं भागवतानां शृणुष्व मुनिसत्तम । वक्तुं तेषां प्रभावं हि शक्यते नाब्दकोटिभिः ॥ ४९ ॥

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: «ໂອ ມຸນິສັດຕະມະ, ຈົ່ງຟັງລັກສະນະຂອງພວກພາກະວະຕະ (ຜູ້ບູຊາພຣະ). ຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງເຂົາ ແມ່ນບໍ່ອາດພັນລະນາໃຫ້ໝົດ ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຄໍານັບໂກດິ»។

Verse 50

ये हिताः सर्वजन्तूनां गतासूया अमत्सराः । वशिनो निस्पृहाः शान्तास्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५० ॥

ຜູ້ທີ່ມຸ່ງຫວັງປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ, ປາດສະຈາກຄວາມອິດສາ ແລະ ຄວາມປອງຮ້າຍ, ຄວບຄຸມຕົນໄດ້, ບໍ່ຢາກໄດ້, ແລະ ສະງົບ—ຜູ້ນັ້ນແຫຼະແມ່ນພາກະວະຕະຜູ້ສູງສຸດ।

Verse 51

कर्म्मणा मनसा वाचा परपीडां न कुर्वते । अपरिग्रहशीलाश्च ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ५१ ॥

ຜູ້ໃດບໍ່ເຮັດຮ້າຍຜູ້ອື່ນ ດ້ວຍການກະທໍາ, ດ້ວຍໃຈ, ຫຼື ດ້ວຍຄໍາເວົ້າ, ແລະ ມີນິໄສບໍ່ຍຶດຕິດການຄອບຄອງ—ຜູ້ນັ້ນຖືກຈື່ຈໍາວ່າເປັນພາກະວະຕະແທ້.

Verse 52

सत्कथाश्रवणे येषां वर्त्तते सात्विकी मतिः । तद्भक्तविष्णुभक्ताश्च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५२ ॥

ຜູ້ທີ່ປັນຍາອັນບໍລິສຸດ (ສາດຕະວິກ) ດໍາລົງຢູ່ໃນການຟັງສັດກະຖາ—ຄໍາເລົ່າອັນສັກສິດ, ແລະ ມີພັກຕິທັງຕໍ່ຜູ້ບູຊາຂອງພຣະອົງ ແລະ ຕໍ່ພຣະວິສນຸ—ຜູ້ນັ້ນແຫຼະແມ່ນພາກະວະຕະຜູ້ສູງສຸດ.

Verse 53

मातापित्रोश्च शुश्रूषां कुर्वन्ति ये नरोत्तमाः । गङ्गाविश्वेश्वरधिया ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५३ ॥

ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດທີ່ຮັບໃຊ້ມານດາບິດາດ້ວຍຄວາມກະຕັນຍູ, ແລະ ເຫັນການຮັບໃຊ້ນັ້ນດ້ວຍຈິດທີ່ເຄົາລົບດຸດດັ່ງແມ່ນ້ໍາຄົງຄາ ແລະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ—ຜູ້ນັ້ນແຫຼະແມ່ນພາກະວະຕະຜູ້ສູງສຸດ.

Verse 54

ये तु देवार्चनरता ये तु तत्साधकाः स्मृताः । पूजां दृष्ट्वानुमोदन्ते ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५४ ॥

ຜູ້ໃດຍິນດີໃນການອາຣາທະນາບູຊາພຣະພະຄະວານ ແລະຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ປະຕິບັດການບູຊານັ້ນ—ເມື່ອເຫັນການບູຊາກໍອະນຸໂມທະນາ ແລະຊື່ນຊົມ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ແມ່ນ ພາຄະວະໂຕຕະມະ ຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາພາຄະວະຕາ।

Verse 55

व्रतिनां च यतीनां च परिचर्यापराश्च ये । वियुक्तपरनिन्दाश्च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५५ ॥

ຜູ້ໃດອຸທິດຕົນໃນການຮັບໃຊ້ຜູ້ຖືວຣະຕະ ແລະຍະຕີ (ຜູ້ສະຫລະໂລກ) ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ນິນທາຜູ້ອື່ນ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ແມ່ນ ພາຄະວະໂຕຕະມະ ຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະພະຄະວານ।

Verse 56

सर्वेषां हितवाक्यानि ये वदन्ति नरोत्तमाः । ये गुणग्राहिणो लोके ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ५६ ॥

ບຸກຄົນຜູ້ດີເລີດທີ່ເວົ້າຖ້ອຍຄຳອັນເປັນປະໂຫຍດແກ່ທຸກຄົນ ແລະໃນໂລກນີ້ເປັນຜູ້ຮັບຮູ້ຄຸນຄ່າຄວາມດີ (ເຫັນຄຸນຂອງຜູ້ອື່ນ)—ຜູ້ນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນ ພາຄະວະຕາ ຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 57

आत्मवत्सर्वभूतानि ये पश्यन्ति नरोत्तमाः । तुल्याः शत्रुषु मित्रेषु ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५७ ॥

ບຸກຄົນຜູ້ດີເລີດທີ່ເຫັນສັດທັງປວງເຫມືອນເຫັນຕົນເອງ ແລະມີໃຈເທົ່າທຽມຕໍ່ສັດຕູແລະມິດ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ແມ່ນ ພາຄະວະໂຕຕະມະ ຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະພະຄະວານ।

Verse 58

धर्म्मशास्त्रप्रवक्तारः सत्यवाक्यरताश्च ये । सतां शुश्रूषवो ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५८ ॥

ຜູ້ໃດເປັນຜູ້ອະທິບາຍທຳມະສາດຕຣະ, ຜູ້ທີ່ຍິນດີໃນການເວົ້າຄວາມຈິງ, ແລະຜູ້ທີ່ຂະຫຍັນຮັບໃຊ້ຄົນດີມີຄຸນທຳ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ແມ່ນ ພາຄະວະໂຕຕະມະ ຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາພາຄະວະຕາ।

Verse 59

व्याकुर्वते पुराणानि तानि शृण्वन्ति ये तथा । तद्वक्तरि च भक्ता ये ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ५९ ॥

ຜູ້ທີ່ອະທິບາຍປຸຣານະ, ຜູ້ທີ່ຟັງມັນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ແລະຜູ້ທີ່ມີພັກຕິຕໍ່ຜູ້ກ່າວທຳນັ້ນ—ຜູ້ເຫຼົ່ານີ້ແທ້ໆແມ່ນພາກະວະໂຕຕະມາ ຜູ້ອຸທິດຕົນສູງສຸດແດ່ພຣະພະຄະວານ।

Verse 60

ये गोब्राह्मणशुश्रूषां कुर्वते सततं नराः । तीर्थयात्रापरा ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६० ॥

ຜູ້ທີ່ຮັບໃຊ້ງົວແລະພຣາຫມະນະຢ່າງສະເໝີ, ແລະຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນການເດີນທາງໄປຕີຣຖະ (ສະຖານທີ່ສັກສິດ)—ພວກເຂົາແທ້ໆແມ່ນພາກະວະໂຕຕະມາ ຜູ້ອຸທິດຕົນດີເລີດທີ່ສຸດ।

Verse 61

अन्येषामुदयं दृष्ट्वा येऽभिनंदन्ति मानवाः । हरिनामपरा ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६१ ॥

ຜູ້ທີ່ເຫັນຄວາມເຈີຣິນຮຸ່ງເຮືອງຂອງຜູ້ອື່ນແລ້ວຍິນດີສັນລະເສີນ, ແລະຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນທັງໝົດໃຫ້ແກ່ນາມຂອງພຣະຫຣິ—ພວກເຂົາແທ້ໆແມ່ນພາກະວະໂຕຕະມາ।

Verse 62

आरामारोपणरतास्तडागपरिरक्षकाः । कासारकूपकर्तारस्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६२ ॥

ຜູ້ທີ່ຍິນດີໃນການປູກແລະຈັດຕັ້ງສວນ, ຜູ້ທີ່ປົກປ້ອງຫນອງນ້ຳແລະອ່າງເກັບນ້ຳ, ແລະຜູ້ທີ່ຂຸດສ້າງສະຫຼະນ້ຳ ແລະບໍ່ນ້ຳ—ພວກເຂົາແທ້ໆແມ່ນພາກະວະໂຕຕະມາ।

Verse 63

ये वै तडागकर्तारो देवसद्मानि कुर्वते । गायत्रीनिरता ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६३ ॥

ຜູ້ທີ່ຂຸດສ້າງຫນອງນ້ຳເພື່ອປະໂຫຍດສາທາລະນະ, ຜູ້ທີ່ສ້າງເທວະສະດົມ (ວິຫານ/ເຮືອນພຣະ) ໃຫ້ແກ່ເທວະ, ແລະຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນການສະວດກາຍະຕຣີ (Gāyatrī)—ພວກເຂົາແທ້ໆແມ່ນພາກະວະໂຕຕະມາ।

Verse 64

येऽभिनन्दन्ति नामानि हरेः श्रुत्वाऽतिहर्षिताः । रोमाञ्चितशरीराश्च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६४ ॥

ຜູ້ໃດໄດ້ຍິນນາມອັນສັກສິດຂອງ ຮະຣິ (Hari) ແລ້ວຍິນດີຊື່ນຊົມດ້ວຍຄວາມປິຕິຢ່າງຫຼາຍ ແລະກາຍສັ່ນຂົນລຸກ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນ ພາຄະວະໂຕຕະມະ (ສາວົກສູງສຸດ)។

Verse 65

तुलसीकाननं दृष्ट्वा ये नमस्कुर्वते नराः । तत्काष्ठाङ्कितकर्णा ये ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६५ ॥

ຜູ້ໃດເຫັນປ່າຕູລະສີ (Tulasī) ແລ້ວກໍກົ້ມກາບນະມັດສະການດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ—ແລະຜູ້ທີ່ມີຫູຖືກໝາຍ/ປະດັບດ້ວຍໄມ້ສັກສິດນັ້ນ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນ ພາຄະວະໂຕຕະມະ ຜູ້ສູງສຸດ।

Verse 66

तुलसीगन्धमाघ्राय सन्तोषं कुर्वते तु ये । तन्मूलमृतिकां ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६६ ॥

ຜູ້ໃດພຽງແຕ່ດົມກິ່ນຫອມຂອງ ຕູລະສີ (Tulasī) ກໍເກີດຄວາມອິ່ມໃຈສະຫງົບ—ແລະຜູ້ທີ່ນັບຖືດິນສັກສິດຈາກໂຄນຮາກຂອງນາງ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນ ພາຄະວະໂຕຕະມະ।

Verse 67

आश्रमाचारनिरतास्तथैवातिथिपूजकाः । ये च वेदार्थवक्तारस्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६७ ॥

ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນຈັນຍາບັນແຫ່ງອາສຣະມະ (āśrama) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ເຄົາລົບບູຊາແຂກ, ແລະສາມາດອະທິບາຍຄວາມໝາຍແຫ່ງເວດາ (Veda)—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນ ພາຄະວະໂຕຕະມະ।

Verse 68

शिवप्रियाः शिवासक्ताः शिवपादार्च्चने रताः । त्रिपुण्ड्रधारिणो ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६८ ॥

ຜູ້ທີ່ເປັນທີ່ຮັກຂອງ ສິວະ (Śiva), ຜູ້ຜູກໃຈຢູ່ກັບສິວະ, ຜູ້ຫມົດໃຈໃນການບູຊາພຣະບາດຂອງສິວະ—ແລະຜູ້ທີ່ສວມ ຕຣິປຸນຑຣະ (tripuṇḍra) ເສັ້ນຂີ້ເທົ່າສັກສິດສາມເສັ້ນ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆແມ່ນ ພາຄະວະໂຕຕະມະ।

Verse 69

व्याहरन्ति च नामानि हरेः शम्भोर्महात्मनः । रुद्रा क्षालंकृता ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ६९ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ເວົ້າອອກສະເໝີໆ ພຣະນາມຂອງພຣະຫຣິ ແລະ ພຣະສຳພູ (ສິວະ) ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະ ພວກຣຸດຣະທີ່ຖືກປະດັບດ້ວຍຄຸນນັ້ນ—ເຂົາເຈົ້າແມ່ນພາກະວະຕະອຸດຕະມະ ສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະພະຄະວານ।

Verse 70

ये यजन्ति महादेवं क्रतुभिर्बहुदक्षिणैः । हरिं वा परया भक्त्या ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७० ॥

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະມະຫາເທວະ ດ້ວຍພິທີຍັດຍະ (ກຣະຕຸ) ພ້ອມທານອັນຫຼາຍ; ຫຼືຜູ້ໃດບູຊາພຣະຫຣິ ດ້ວຍພັກດີອັນສູງສຸດ—ເຂົາເຈົ້ານັ້ນແມ່ນພາກະວະຕະອຸດຕະມະ ຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 71

विदितानि च शास्त्राणि परार्थं प्रवदन्ति ये । सर्वत्र गुणभाजो ये ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ७१ ॥

ຜູ້ໃດຮູ້ແຈ້ງຄຳສອນໃນຄຳພີ ແລະ ກ່າວສອນເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ອື່ນ; ແລະຜູ້ໃດມີສ່ວນໃນຄຸນຄວາມດີທຸກສະຖານ—ຜູ້ນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນ «ພາກະວະຕະ» ຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະອົງ।

Verse 72

शिवे च परमेशे च विष्णौ च परमात्मनि । समबुद्ध्या प्रवर्त्तन्ते ते वै भागवताः स्मृताः ॥ ७२ ॥

ຜູ້ໃດປະພຶດຕົນດ້ວຍຈິດໃຈເທົ່າທຽມ ແລະ ຄວາມເຄົາລົບຢ່າງດຽວກັນ ຕໍ່ພຣະສິວະ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ແລະ ຕໍ່ພຣະວິສນຸ ພຣະອາດມາສູງສຸດ—ຜູ້ນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນ «ພາກະວະຕະ».

Verse 73

शिवाग्निकार्यनिरताः पञ्चाक्षरजपे रताः । शिवध्यानरता ये च ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७३ ॥

ຜູ້ໃດຂະຫຍັນໃນພິທີໄຟບູຊາແດ່ພຣະສິວະ, ຜູ້ໃດຍິນດີໃນການຈະປະມະນະຕຣາຫ້າພະຍາງ (ປັນຈາກສະຣະ), ແລະຜູ້ໃດຈົມຢູ່ໃນສະມາທິຕໍ່ພຣະສິວະ—ເຂົາເຈົ້ານັ້ນແມ່ນພາກະວະຕະອຸດຕະມະ ຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 74

पानीयदाननिरता येऽन्नदानरतास्तथा । एकादशीव्रतरता ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७४ ॥

ຜູ້ທີ່ຂະຫຍັນໃນການຖວາຍນ້ຳດື່ມ ແລະຍິນດີໃນການຖວາຍອາຫານ ພ້ອມທັງມັ່ນຄົງໃນວຣະຕະເອກາດະຊີ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນແທ້ໆແມ່ນບາກະວະຕະຜູ້ສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ບູຊາພຣະພະຄະວານ।

Verse 75

गोदाननिरता ये च कन्यादानरताश्च ये । मदर्थं कर्म्मकर्त्तारस्ते वै भागवतोत्तमाः ॥ ७५ ॥

ຜູ້ທີ່ຂະຫຍັນໃນການຖວາຍງົວ ແລະຜູ້ທີ່ຂະຫຍັນໃນການຖວາຍບຸດສາວໃນພິທີແຕ່ງງານ ແລະຜູ້ທີ່ກະທຳກຳມະເຫຼົ່ານັ້ນເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າ—ພວກເຂົາແທ້ໆແມ່ນບາກະວະຕະຜູ້ສູງສຸດ।

Verse 76

एते भागवता विप्र केचिदत्र प्रकीर्तिताः । मयाऽपि गदितुं शक्या नाब्दकोटिशतैरपि ॥ ७६ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນ, ທີ່ນີ້ໄດ້ກ່າວເຖິງບາງສ່ວນເທົ່ານັ້ນຂອງຜູ້ບາກະວະຕະຜູ້ບູຊາພຣະເຈົ້າ. ແມ່ນແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າເອງກໍບໍ່ອາດຈະເລົ່າໃຫ້ຄົບໄດ້—ແມ່ນແຕ່ໃນຮ້ອຍໂກຕິປີກໍຕາມ।

Verse 77

तस्मात्त्वमपि विप्रेन्द्र सुशीलो भव सर्वदा । सर्वभूताश्रयो दान्तो मैत्रो धर्म्मपरायणः ॥ ७७ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດ, ເຈົ້າກໍຄວນເປັນຜູ້ມີຄຸນຄວາມດີເສມອ. ເປັນທີ່ພຶ່ງໃຫ້ແກ່ສັດທັງປວງ, ຄວບຄຸມຕົນເອງ, ມີໄມຕຣີ, ແລະຍຶດໝັ້ນໃນທຳມະ।

Verse 78

पुनर्युगान्तपर्य्यन्तं धर्म्मं सर्वं समाचरन् । मन्मूर्तिध्याननिरतः परं निर्वाणमाप्स्यसि ॥ ७८ ॥

ເມື່ອເຈົ້າປະພຶດທຳມະທັງປວງຊ້ຳໆ ຈົນຮອດທ້າຍຍຸກ ແລະຕັ້ງໝັ້ນໃນການພິຈາລະນາຮູບອົງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ເຈົ້າຈະໄດ້ບັນລຸນິຣວານະອັນສູງສຸດ।

Verse 79

एवं मृकण्डुपुत्रस्य स्वभक्तस्य कृपानिधिः । दत्त्वा वरं स देवेशस्तत्रैवान्तरधीयत ॥ ७९ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າ—ຜູ້ເປັນມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ—ໄດ້ປະທານພອນແກ່ບຸດຂອງ ມຣະກັນດຸ ຜູ້ເປັນພະບັກຕິຂອງພຣະອົງ; ແລ້ວພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງກໍຫາຍໄປຈາກທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 80

मार्कण्डेयो महाभागो हरिभक्तिरतः सदा । चचार परमं धर्ममीजे च विधिवन्मखैः ॥ ८० ॥

ພຣະ຤ິສີ ມາຣະກັນເດຍ ຜູ້ມີວາສະນາຍິ່ງ ເປັນຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນພະບັກຕິຕໍ່ ຮະຣິ ຢູ່ເສມອ; ທ່ານໄດ້ປະພຶດທຳອັນສູງສຸດ ແລະບູຊາຍັດຍະຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງຕາມຄຳພີ.

Verse 81

शालग्रामे महाक्षेत्रे तताप परमं तपः । ध्यानक्षपितकर्मा तु परं निर्वाणमाप्तवान् ॥ ८१ ॥

ໃນດິນແດນສັກສິດອັນໃຫຍ່ ຊາລະກຣາມ ທ່ານໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນສູງສຸດ; ແລະໂດຍສະມາທິ ກຳທັງຫຼາຍຖືກຂັດເກົ່າຈົນສິ້ນ ທ່ານຈຶ່ງບັນລຸນິຣະວານອັນສູງສຸດ.

Verse 82

तस्माज्जन्तुषु सर्वेषु हितकृद्धरिपूजकः । ईप्सितं मनसा यद्यत्तत्तदाप्नोत्यसंशयम् ॥ ८२ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດບູຊາ ຮະຣິ ແລະເຮັດຄຸນປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ໃຈປາຖະໜາ ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 83

सनक उवाच । एतत्सर्वं निगदितं त्वया पृष्टं द्विजोत्तम । भगवद्भक्तिमाहात्म्यं किमन्यच्छ्रोतुमिच्छसि ॥ ८३ ॥

ສະນະກະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາທະວິຊະ (ດວິຈະ), ຂ້ອຍໄດ້ກ່າວທຸກຢ່າງຕາມທີ່ທ່ານຖາມແລ້ວ—ເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພະບັກຕິຕໍ່ພຣະເຈົ້າ. ທ່ານປາຖະໜາຈະຟັງອັນໃດອີກ?”

Verse 84

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे मार्कण्डेयवर्णनं नाम पञ्चमोऽध्यायः ॥ ५ ॥

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງບົດທີ 5 ຊື່ວ່າ «ການພັນລະນາພຣະມາຣະກັນເດຍ» ໃນປາດທີ 1 ຂອງພາກປູຣະວະ ໃນພຣະບຸຣານ ບຣິຫັນ-ນາຣະດີຍ ອັນນ່າບູຊາ।