Bhakti-Śraddhā-Ācāra-Māhātmya and the Commencement of the Mārkaṇḍeya Narrative

Verse 1

सनक उवाच । श्रद्धापूर्वाः सर्वधर्मा मनोरथफलप्रदाः । श्रद्धयासाध्यते सर्वं श्रद्धया तुष्यते हरिः ॥ १ ॥

ສະນະກະ ກ່າວວ່າ: ທຳທັງປວງມີຮາກຖານຢູ່ໃນ «ສັດທາ» (śraddhā) ແລະໃຫ້ຜົນຕາມທີ່ໃຈປາຖະໜາ. ໂດຍສັດທາ ທຸກຢ່າງສຳເລັດໄດ້, ແລະໂດຍສັດທາ ພຣະຫາຣິ (Hari) ພໍພຣະໄທ.

Verse 2

भक्तिर्भक्त्यैव कर्त्तव्यातथा कर्माणि भक्तितः । कर्मश्चद्धाविहीनानि न सिध्यन्तिं द्विजोत्तमाः ॥ २ ॥

ພັກຕິ (bhakti) ຄວນປະຕິບັດດ້ວຍພັກຕິເອງ; ແລະກຳພິທີທັງຫຼາຍກໍຄວນເຮັດຈາກພັກຕິ. ກຳທີ່ຂາດສັດທາ ບໍ່ອາດສຳເລັດໄດ້, ໂອ ດວິຊະໂອດຕະມະ—ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ.

Verse 3

यथाऽलोको हि जन्तूनां चेष्टाकारणतां गतः । तथैव सर्वसिद्धीनां भक्तिः परमकारणम् ॥ ३ ॥

ເຊັ່ນດຽວກັບແສງສະຫວ່າງທີ່ເປັນເຫດໃຫ້ສັດທັງຫຼາຍສາມາດເຄື່ອນໄຫວແລະກະທຳໄດ້, ພັກຕິ (bhakti) ກໍເປັນເຫດສູງສຸດຂອງຄວາມສຳເລັດແລະສິດທິທັງປວງ.

Verse 4

यथा समस्त लोकानां जीवनं सलिलं स्मृतम् । तथा समस्तसिद्धीनां जीवनं भक्तिरिष्यते ॥ ४ ॥

ດັ່ງນ້ຳຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນຊີວິດຂອງໂລກທັງປວງ ດັ່ງນັ້ນ ພັກຕິ (bhakti) ກໍເປັນຊີວິດຂອງສິດທິ (siddhi) ທັງຫມົດ.

Verse 5

यथा भूमिं समाश्रित्य सर्वे जीवन्ति जन्तवः । तथा भक्तिं समाश्रित्य सर्वकार्य्याणि साधयेत् ॥ ५ ॥

ດັ່ງສັດທັງປວງດຳລົງຊີວິດໂດຍອາໄສແຜ່ນດິນ ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ອາໄສພັກຕິ (bhakti) ຍ່ອມສຳເລັດກິດທັງປວງແລະເປົ້າໝາຍທັງຫມົດ.

Verse 6

श्रद्धाबँल्लभते धर्म्मं श्रद्धावानर्थमाप्नुयात् । श्रद्धया साध्यते कामः श्रद्धावान्मोक्षमान्पुयात् ॥ ६ ॥

ດ້ວຍສັດທາ (śraddhā) ຍ່ອມໄດ້ຮັບທັມມະ; ຜູ້ມີສັດທາຍ່ອມໄດ້ອັດຖະ/ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ. ດ້ວຍສັດທາ ກາມະຖືກສຳເລັດ; ແລະຜູ້ມີສັດທາຍ່ອມເຖິງໂມກສະ (moksha).

Verse 7

न दानैर्न तपोभिर्वा यज्ञैर्वा बहुदक्षिणैः । भक्तिहीनेर्मुनिश्चेष्ठ तुष्यते भगवान्हरिः ॥ ७ ॥

ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍທານ ຫຼືດ້ວຍຕະປະ ຫຼືດ້ວຍຍັດຍະທີ່ມີທັກຊິນາຫຼາຍ—ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ—ພຣະພະຄະວານ ຮະຣິ ບໍ່ພໍພຣະໄທຕໍ່ຜູ້ຂາດພັກຕິ.

Verse 8

मेरुमात्रसुवर्णानां कोटिकोटिसहस्रशः । दत्ता चाप्यर्थनाशाय यतोभक्तिविवर्जिता ॥ ८ ॥

ແມ່ນແຕ່ຈະຖວາຍທອງຄຳຫຼາຍເທົ່າພູເມຣຸ ເປັນຈຳນວນກົດກົດພັນໆ ກໍຍັງນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດ ຫາກຂາດພັກຕິ (bhakti).

Verse 9

अभक्त्या यत्तपस्तप्तैः केवलं कायशोषणम् । अभक्त्या यद्धुतं हव्यं भस्मनि न्यस्तहव्यवत् ॥ ९ ॥

ຕະປະສະຍາທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ມີພັກຕິ ເປັນແຕ່ການເຮັດໃຫ້ຮ່າງກາຍຊູບແຫ້ງເທົ່ານັ້ນ; ຮາວະທີ່ຖວາຍໂດຍບໍ່ມີພັກຕິ ດັ່ງການວາງເຄື່ອງບູຊາໄວ້ເທິງຂີ້ເຖົ່າ.

Verse 10

यत्किञ्चित्कुरुते कर्म्मश्रद्धयाऽप्यणुमात्रकम् । तन्नाम जायते पुंसां शाश्वतं प्रतीदायकम् ॥ १० ॥

ແມ່ນແຕ່ການກະທຳນ້ອຍນິດທີ່ຄົນເຮັດດ້ວຍສັດທາ ກໍກາຍເປັນນາມກຽດແລະບຸນຄຸນອັນຍືນຍົງສຳລັບຜູ້ນັ້ນ.

Verse 11

अश्वमेघसहस्त्रं वा कर्म्म वेदोदितं कृतम् । तत्सर्वं निष्फलं ब्रह्मन्यदि भक्तिविवर्जितम् ॥ ११ ॥

ແມ່ນແຕ່ຈະເຮັດພິທີອັສວະເມດະພັນຄັ້ງ ຫຼືກະທຳກິດທີ່ວິເທດາບັນຍັດໄວ້ ທັງໝົດນັ້ນກໍເປັນໄຮ້ຜົນ ໂອ ພຣາຫມະນ ຖ້າຂາດພັກຕິ (bhakti).

Verse 12

हरिभक्तिः परा नॄणां कामधेनूपमा स्मृता । तस्यां सत्यां पिबन्त्यज्ञाः संसारगरलं ह्यहो ॥ १२ ॥

ພັກຕິອັນສູງສຸດຕໍ່ພຣະຫຣິ (Hari) ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນດັ່ງກາມະເທນູ—ງົວຜູ້ບັນດານປາຖະໜາ—ສຳລັບມະນຸດ. ແຕ່ເຖິງຈະມີພັກຕິແທ້ນັ້ນ ຜູ້ຫຼົງບໍ່ຮູ້—ໂອ້—ຍັງດື່ມພິດແຫ່ງສັງສານ.

Verse 13

असारभूते संसारे सारमेतदजात्मज । भगवद्भक्तसङ्गश्च हरिभक्तिस्तितिक्षुता ॥ १३ ॥

ໂອ ບຸດແຫ່ງອະຈະ (ພຣະພຣະຫມາ) ໃນໂລກສັງສານອັນຫາສານີ້ ສານະສຳຄັນມີພຽງນີ້ເທົ່ານັ້ນ: ການຄົບຫາສັງຄົມຂອງຜູ້ພັກຕິຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ, ແລະຄວາມອົດທົນອັນໝັ້ນຄົງ.

Verse 14

असूयोपेतमनसां भक्तिदानादिकर्म्म यत् । अवेहि निष्फलं ब्रहंस्तेषां दूरतरो हरिः ॥ १४ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ການກະທຳເຊັ່ນ ພັກຕິ, ທານ ແລະອື່ນໆ ຂອງຜູ້ທີ່ຈິດໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມອິດສາຈັບຜິດ ຍ່ອມເປັນໄຮ້ຜົນ; ສຳລັບເຂົາ ພຣະຮະຣິ ຢູ່ໄກຫຼາຍ.

Verse 15

परिश्रियाभितत्पानां दम्भाचाररतात्मनाम् । मृषा तु कुर्वतां कर्म तेषां दूरतरो हरिः ॥ १५ ॥

ຜູ້ທີ່ຖືກຄວາມລຳບາກໂລກີເຜົາໄໝ້ ແຕ່ຍັງຍຶດຕິດກັບຄວາມຫຼອກລວງແລະການປະພຶດຫຼວງຫຼາຍ ແລະກະທຳກຳດ້ວຍເລ່ຫຼຽມ; ສຳລັບເຂົາ ພຣະຮະຣິ (ວິດສະນຸ) ຢູ່ໄກຫຼາຍ.

Verse 16

पृच्छतां च महाधर्म्मान्वदतां वै मृषा च तान् । धर्मेष्वभक्तिमनसां तेषां दूरतरो हरिः ॥ १६ ॥

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຖາມເຖິງທຳອັນສູງສຸດ, ແລະຜູ້ທີ່ເວົ້າເຖິງມັນແຕ່ເວົ້າຄຳມຸສາ, ພ້ອມທັງຜູ້ທີ່ໃຈຂາດພັກຕິໃນການປະພຶດທຳ; ສຳລັບເຂົາ ພຣະຮະຣິ ຢູ່ໄກຫຼາຍ.

Verse 17

वेदप्रणिहितो धर्म्मो धर्म्मो वेदो नारायणः परः । तत्राश्रद्धापरा ये तु तेषां दूरतरो हरिः ॥ १७ ॥

ທຳຖືກສະຖາປະນາໂດຍເວດ; ແລະເວດນັ້ນເອງກໍແມ່ນທຳ—ພຣະນາຣາຍະນະແມ່ນສູງສຸດ. ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ຂາດສັດທາ ແລະຍຶດຕິດກັບຄວາມບໍ່ເຊື່ອໃນນັ້ນ, ສຳລັບເຂົາ ພຣະຮະຣິ ຢູ່ໄກຫຼາຍ.

Verse 18

यस्य धर्म्मविहीनानि दिनान्यायान्ति यान्ति च । स लोहकारभस्त्रेव श्वसन्नपि न जीवति ॥ १८ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ວັນເວລາຜ່ານໄປມາໂດຍຂາດທຳ, ຜູ້ນັ້ນເຫມືອນຫີບລົມຂອງຊ່າງຕີເຫຼັກ: ແມ່ນແຕ່ຫາຍໃຈເຂົ້າອອກ ກໍບໍ່ໄດ້ມີຊີວິດຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 19

धर्मार्थकाममोक्षाख्याः पुरुषार्थाः सनातनाः । श्रद्धावतां हि सिध्यन्ति नान्यथा ब्रह्मनन्दन ॥ १९ ॥

ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ, ແລະ ໂມກຂະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນເປົ້າໝາຍນິລັນດອນຂອງຊີວິດມະນຸດ. ມັນສຳເລັດໄດ້ແທ້ຈິງແຕ່ຜູ້ມີສັດທາ; ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ, ໂອ ບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ।

Verse 20

स्वाचारमनतिक्रम्य हरिभक्तिपरो हि यः । स याति विष्णुभवनं यद्वै पश्यन्ति सूरयः ॥ २० ॥

ຜູ້ໃດບໍ່ລ່ວງເກີນສວາຈາຣະ (ຈັນຍາທຳຂອງຕົນ) ແລະມີພຣະຫຣິເປັນທີ່ພຶ່ງໃນພັກຕິ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ພຣະວິສນຸພະວະນະ—ແດນທີ່ບັນດາສູຣະຍະ (ຜູ້ຮູ້) ເຫັນໄດ້।

Verse 21

कुर्वन्वेदोदितान्धर्म्मान्मुनीन्द्र स्वाश्रमोचितान् । हरिध्यानपरोयस्तु स याति परमं पदम् ॥ २१ ॥

ໂອ ມຸນີນທຣະ, ຜູ້ໃດປະພຶດທັມມະທີ່ວີດະກ່າວໄວ້ ອັນເໝາະກັບອາສຣະມະຂອງຕົນ ແລະມີການພິຈາລະນາ-ສະມາທິໃນພຣະຫຣິເປັນຫຼັກ, ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ປະຣະມະປະທະ (ສະຖານະສູງສຸດ).

Verse 22

आचारप्रभवो धर्मः धर्म्मस्य प्रभुरच्युतः । आश्रमाचारयुक्तेन पूजितः सर्वदा हरिः ॥ २२ ॥

ທັມມະເກີດຈາກອາຈາຣະ (ຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ) ແລະຜູ້ເປັນເຈົ້າເຫນືອທັມມະຄື ອະຈຸຕະ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນວິໄນອາສຣະມະ ຄວນບູຊາພຣະຫຣິເປັນນິດ।

Verse 23

यः स्वाचारपरिभ्रष्टः साङ्गवेदान्तगोऽपि वा । स एव पतितो ज्ञेयो यतः कर्मबहिष्कृतः ॥ २३ ॥

ຜູ້ໃດຫຼຸດພົ້ນຈາກສວາຈາຣະ (ຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ) ແມ່ນແມ່ນວ່າຈະຮູ້ເວດານຕະພ້ອມອົງປະກອບທັງຫມົດກໍຕາມ, ຜູ້ນັ້ນຄວນຮູ້ວ່າເປັນ “ຜູ້ຕົກຕ່ຳ” ເພາະຖືກກັ້ນອອກຈາກກຳມະ ແລະພິທີວີດະ।

Verse 24

हरिभक्तिपरि वाऽपि हरिध्यानपरोऽपि वा । भ्रष्टो यः स्वाश्रमाचारात्पतितः सोऽभिधीयते ॥ २४ ॥

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ ຫຼືຜູ້ມຸ່ງໝັ້ນພິຈາລະນາສະມາທິໃນພຣະຫຣິ ຖ້າຫາກຫຼຸດຈາກອາຈາຣະຕາມອາສຣະມະຂອງຕົນ ກໍຖືກເອີ້ນວ່າ «ປະຕິຕະ» ຜູ້ຕົກຕໍ່າ.

Verse 25

वेदो वा हरिभक्तिर्वा भक्तिर्वापि महेश्वरे । आचारात्पतितं मूढं न पुनाति द्विजोत्तम ॥ २५ ॥

ຈະເປັນພຣະເວດາ ຫຼືພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ ຫຼືແມ່ນພັກຕິຕໍ່ພຣະມະເຫສະວະຣະ (Maheśvara) ກໍບໍ່ອາດຊໍາລະຜູ້ຫຼົງຜິດທີ່ຕົກຈາກອາຈາຣະໄດ້, ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນດວິຊະ (dvija).

Verse 26

पुण्यक्षेत्राभिगमनं पुण्यतीर्थनिषेवणम् । यज्ञो वा विविधो ब्रह्मंस्त्यक्ताचारंन रक्षति ॥ २६ ॥

ການໄປຢ້ຽມຢາມເຂດບຸນ, ການເຂົ້າຮັບໃຊ້ຕີຣະຖະອັນສັກສິດ, ຫຼືແມ່ນການປະກອບຍັດຍະ (yajña) ຫຼາຍປະເພດ—ໂອ ພຣາຫມະນ—ບໍ່ອາດປົກປ້ອງຜູ້ທີ່ລະທິ້ງອາຈາຣະໄດ້.

Verse 27

आचारात्प्राप्यते स्वर्ग आचारात्प्राप्यते सुखम् । आचारात्प्राप्यते मोक्ष आचारात्किं न लभ्यते ॥ २७ ॥

ດ້ວຍອາຈາຣະອັນຖືກຕ້ອງ ຈຶ່ງໄດ້ສະຫວັນ; ດ້ວຍອາຈາຣະອັນຖືກຕ້ອງ ຈຶ່ງໄດ້ຄວາມສຸກ. ດ້ວຍອາຈາຣະອັນຖືກຕ້ອງ ຈຶ່ງໄດ້ໂມກສະ—ມີສິ່ງໃດບໍ່ໄດ້ມາຈາກອາຈາຣະ?

Verse 28

आचाराणांतु सर्वेषां योगानां चैव सत्तम् । हरिभक्तेपरि तथा निदानं भक्तिरिष्यते ॥ २८ ॥

ໃນບັນດາອາຈາຣະທັງປວງ ແລະໃນບັນດາໂຍກະທັງປວງ, ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນຄຸນຄວາມດີ, ພັກຕິຖືກປະກາດວ່າເປັນເຫດປັດໃຈຊີ້ຂາດ—ໂດຍສະເພາະພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ.

Verse 29

भक्त्यैव पूज्यते विष्णुर्वाञ्छितार्थफलप्रदः । तस्मात्समस्तलोकानां भक्तिर्मातेति गीयते ॥ २९ ॥

ພຣະວິສນຸ ຜູ້ປະທານຜົນແຫ່ງຄວາມປາດຖະໜາ ຖືກບູຊາໄດ້ດ້ວຍພັກຕິ (bhakti) ເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນ ພັກຕິຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນເປັນແມ່ຂອງທຸກໂລກ.

Verse 30

जीवन्ति जन्तवः सर्वे यथा मातराश्रिताः । तथा भक्तिं समाश्रित्य सर्वे जीवन्ति धार्म्मिकाः ॥ ३० ॥

ດັ່ງທີ່ສັດທັງປວງດຳລົງຊີວິດໂດຍອາໄສແມ່, ສັນດານດຽວກັນ ຜູ້ທຳມະທັງປວງກໍດຳລົງຊີວິດໂດຍອາໄສພັກຕິ (bhakti) ເປັນທີ່ພຶ່ງ.

Verse 31

स्वाश्रमाचारयुक्तस्य हरिभक्तिर्यदा भवेत् । न तस्य त्रिषु लोकेषु सदृशोऽस्त्यजनन्दन ॥ ३१ ॥

ໂອ ຜູ້ສືບສາຍຂອງອະຊະ (ພຣະພຣະຫມາ), ເມື່ອພັກຕິຕໍ່ພຣະຫາຣິ (Hari) ເກີດຂຶ້ນໃນຜູ້ທີ່ຕັ້ງຢູ່ໃນຈັນຍາຂອງອາສຣະມະຂອງຕົນ, ໃນສາມໂລກບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມລາວ.

Verse 32

भक्त्या सिध्यन्ति कर्म्माणि कर्म्माणि कर्म्माभिस्तुष्यते हरिः । तस्मिंस्तुष्टे भवेज्ज्ञानं ज्ञानान्मोक्षमवाप्यते ॥ ३२ ॥

ດ້ວຍພັກຕິ ກຳມະ (ໜ້າທີ່ພິທີ) ທັງຫມົດຈຶ່ງສຳເລັດສົມບູນ; ໂດຍກຳມະເຫຼົ່ານັ້ນ ພຣະຫາຣິ (Hari) ຈຶ່ງພໍພຣະໄທ. ເມື່ອພຣະອົງພໍພຣະໄທ ປັນຍາແທ້ເກີດຂຶ້ນ, ແລະຈາກປັນຍານັ້ນ ບັນລຸໂມກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 33

भक्तिस्तु भगवद्भक्तसङ्गेन खलु जायते । सत्सङ्गं प्राप्यते पुम्भिः सुकृतैः पूर्वसञ्चितैः ॥ ३३ ॥

ພັກຕິແທ້ໆ ເກີດຈາກການຄົບຫາສົມາຄົມກັບຜູ້ພັກຕິຂອງພຣະເຈົ້າ. ແລະມະນຸດຈະໄດ້ຮັບສັດສັງຄົມ (ສັດສັງກະ) ເພາະບຸນກຸສົນທີ່ສະສົມໄວ້ແຕ່ກ່ອນ.

Verse 34

वर्णाश्रमाचाररता भगवद्भक्तिलालसाः । कामादिदोष्नि र्मुक्तास्ते सन्तो लोकशिक्षकाः ॥ ३४ ॥

ຜູ້ທີ່ຕັ້ງໝັ້ນໃນຫນ້າທີ່ວັນນະ-ອາສຣະມະ ແລະປາຖະໜາພັກຕິຕໍ່ພຣະພະຄະວານ ພ້ອມທັງພົ້ນຈາກໂທດເຊັ່ນກາມ—ຜູ້ນັ້ນແມ່ນສັນຕະແທ້ ແລະເປັນຄູສອນໂລກ।

Verse 35

सत्ङ्गः परमो ब्रह्मन्न लभ्येताकृतात्मनाम् । यदि लभ्येत विज्ञेयं पुण्यं जन्मान्तरार्जितम् ॥ ३५ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນ! ສັດສັງຄະ (ການຄົບຄ່າກັບຜູ້ດີ) ແມ່ນຄຸນຄ່າສູງສຸດ ແຕ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ຝຶກຝົນຈິດໃຈຕົນ ບໍ່ອາດໄດ້ຮັບ. ຖ້າໄດ້ຮັບ ຈົ່ງຮູ້ວ່າເປັນຜົນບຸນທີ່ສະສົມມາແຕ່ຊາດກ່ອນໆ।

Verse 36

पूर्वार्जितानि पापानि नाशमायान्ति यस्य वै । सत्सङ्गतिर्भवेत्तस्य नान्यथा घटते हि सा ॥ ३६ ॥

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບສັດສັງຄະ ຄືການຄົບຄ່າກັບຜູ້ມີຄຸນທຳ ບາບທີ່ສະສົມມາແຕ່ອະດີດຈະສູນສະລາຍໄປແນ່ນອນ. ສັງຄົມອັນບໍລິສຸດນີ້ເກີດຂຶ້ນແກ່ເຂົາ—ບໍ່ເກີດດ້ວຍທາງອື່ນເລີຍ।

Verse 37

रविर्हि रशिमजालेन दिवा हन्तिबहिस्तमः । सन्तः सूक्तिमरीच्योश्चान्तर्ध्वान्तं हि सर्वदा ॥ ३७ ॥

ເຫມືອນດວງອາທິດດ້ວຍເຄືອຂ່າຍແຫ່ງລຳແສງ ທໍາລາຍຄວາມມືດພາຍນອກໃນຍາມກາງວັນ; ສັນຕະຊົນກໍເຊັ່ນກັນ ດ້ວຍລຳແສງແຫ່ງຖ້ອຍຄໍາອັນດີ ຍ່ອມຂັບໄລ່ຄວາມມືດພາຍໃນ (ອະວິຊາ) ຢູ່ເສມອ.

Verse 38

दुर्लभाः पुरुषा लोके भगवद्भक्तिलालसाः । तेषां सङ्गो भवेद्यस्य तस्य शान्तिर्हि शाश्वती ॥ ३८ ॥

ໃນໂລກນີ້ ຜູ້ຄົນທີ່ປາຖະໜາພັກຕິຕໍ່ພຣະພະຄະວານ ແມ່ນຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ. ຜູ້ໃດໄດ້ຄົບຄ່າກັບຜູ້ພັກຕິເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບສັນຕິພາບອັນຖາວອນແທ້.

Verse 39

नारद उपाच । किंलक्षणा भागवतास्ते च किं कर्म्म कुर्वते । तेषां लोको भवेत्कीदृक्तत्सर्वं ब्रूहि तत्त्वतः ॥ ३९ ॥

ນາຣະດະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ເປັນພາກະວະຕະ (ຜູ້ອຸທິດແດ່ພຣະພະຄະວານ) ມີລັກສະນະແນວໃດ? ເຂົາເຮັດກຳອັນໃດ? ແລະເຂົາໄດ້ບັນລຸໂລກ (ຄະຕິ) ແນວໃດ? ຂໍໃຫ້ທ່ານບອກທັງໝົດຕາມຄວາມຈິງ»។

Verse 40

त्वं हि भक्तो रमेशस्य देवदेवस्य चक्रिणः । एतान्निगदितुं शक्तस्त्वतो नास्त्यधिकोऽपरः ॥ ४० ॥

ເພາະທ່ານເປັນຜູ້ອຸທິດແດ່ຣາເມສະ—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ຜູ້ຖືຈັກຣະ. ທ່ານສາມາດປະກາດເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້; ໃນການນີ້ບໍ່ມີໃຜສູງກວ່າທ່ານ ຫຼືເທົ່າທ່ານເລີຍ।

Verse 41

सनक उवाच । श्रृणु ब्रह्मन्परं गुह्यं मार्कण्डेयस्य धीमनः । यमुवाच जगन्नाथो योगनिद्राविमोचितः ॥ ४१ ॥

ສະນະກະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣາຫມັນ, ຈົ່ງຟັງຄຳສອນອັນສູງສຸດແລະລຶກລັບຢ່າງຍິ່ງ—ຄຳທີ່ພຣະຈັກກະນາຖ (ພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ) ໄດ້ກ່າວແກ່ທ່ານມາຣະກັນເດຍະຜູ້ມີປັນຍາ, ຫຼັງຈາກພຣະອົງພົ້ນຈາກໂຢກະນິດຣາ»។

Verse 42

योऽसौ विष्णुः परं ज्योतिर्देवदेवः सनातनः । जगदूपी जगत्कर्त्ता शिवब्रह्म स्वरुपवान् ॥ ४२ ॥

ພຣະວິສນຸນັ້ນແຫຼະແມ່ນແສງສູງສຸດ—ເທວະເທວະ, ນິລັນດອນ. ພຣະອົງເປັນຮູບແຫ່ງຈັກກະວານ ແລະເປັນຜູ້ສ້າງຈັກກະວານ, ມີສະພາບແຫ່ງສິວະ ແລະພຣະພຣະຫມາ ດ້ວຍ.

Verse 43

युगान्ते रौद्ररुपेण ब्रह्माण्डलसबृंहितः । जगत्येकार्णवीभूते नष्टे स्थावरजङ्गमे ॥ ४३ ॥

ໃນທ້າຍຍຸກ, ພຣະອົງສະແດງຮູບອັນດຸຮ້າຍດັ່ງຣຸດຣະ ແລະເຕັມໄປທົ່ວວົງຈັກກະວານ; ເມື່ອໂລກກາຍເປັນມະຫາສະໝຸດອັນດຽວ ແລະສັດທັງປວງ ທັງຢືນຢູ່ແລະເຄື່ອນໄຫວ ຖືກທຳລາຍ—

Verse 44

भगवानेव शेषात्मा शेते वटदले हरिः । असंख्याताब्जजन्माद्यैराभूषिततनूरूहः ॥ ४४ ॥

ພຣະຫຣິ (Hari) ພຣະອົງເອງ ຜູ້ມີເສສະ (Śeṣa) ເປັນອາດຕະພາຍໃນ ບັນທົມຢູ່ເທິງໃບໄມ້ບານຽນ. ພຣະກາຍຖືກປະດັບດ້ວຍລັກສະນະອັນອັດສະຈັນ ເຊັ່ນ ການເກີດດອກບົວນັບບໍ່ຖ້ວນ।

Verse 45

पादाङ्गुष्टाग्रनिर्यातगङ्गाशीताम्बुपावनः । सूक्ष्मात्सूक्ष्मतरो देवो ब्रह्माण्डग्रासंबृंहितः ॥ ४५ ॥

ຈາກປາຍນິ້ວໂປ້ຕີນໃຫຍ່ຂອງພຣະອົງ ແມ່ນ້ຳຄັງຄາ (Gaṅgā) ໄຫຼອອກມາ—ນ້ຳເຢັນຂອງນາງຊໍາລະທຸກສິ່ງໃຫ້ບໍລິສຸດ. ພຣະເທວະນັ້ນ ລະອຽດກວ່າສິ່ງລະອຽດທີ່ສຸດ ແຕ່ກໍກວ້າງໃຫຍ່ພໍຈະກົມກືນໄຂ່ຈັກກະວານ (brahmāṇḍa) ທັງປວງ।

Verse 46

वटच्छदे शयानोऽभूत्सर्वशक्तिसमन्वितः । तस्मिन्स्थाने महाभागो नारायणपरायणः । मार्कंडेयः स्थिनस्तस्य लीलाः पश्यन्महेशितुः ॥ ४६ ॥

ພຣະອົງນອນຢູ່ໃຕ້ຮົ່ມໃບບານຽນ ແລະຖືກປະກອບດ້ວຍພະລັງທັງປວງ. ໃນສະຖານທີ່ນັ້ນເອງ ລະດັບມະຫາພາກ ມາຣກັນເດຍ (Mārkaṇḍeya) ຜູ້ອຸທິດຕົນແດ່ນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa) ຢູ່ຕໍ່ ເບິ່ງລີລາ (līlā) ຂອງພຣະເຈົ້າສູງສຸດ।

Verse 47

ऋषय ऊचुः । तस्मिन्काले महाघोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे । हरिरेकः स्थित इति मुने पूर्वं हि शुश्रुम ॥ ४७ ॥

ບັນດາລະສີກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນີ, ພວກເຮົາເຄີຍໄດ້ຍິນມາກ່ອນແລ້ວວ່າ ໃນເວລາອັນນ່າຢ້ານກົວຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ—ເມື່ອທັງສິ່ງຢືນຢູ່ແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວຖືກທໍາລາຍ—ມີແຕ່ພຣະຫຣິ (Hari) ພຽງອົງດຽວທີ່ຍັງຄົງຢູ່»។

Verse 48

जगत्येकार्णवीभूते नष्टे स्थावरंजगमे । सर्वग्रस्तेन हरिणा किमर्थं सोऽवशेषितः ॥ ४८ ॥

ເມື່ອໂລກກາຍເປັນມະຫາສະໝຸດພຽງອັນດຽວ ແລະທັງສິ່ງເຄື່ອນໄຫວກັບສິ່ງຢືນຢູ່ຖືກທໍາລາຍໝົດ ເມື່ອພຣະຫຣິ (Hari) ຜູ້ກົມກືນທຸກສິ່ງແລ້ວ ເປັນເຫດໃດຈຶ່ງປະໄວ້ໃຫ້ລາວຍັງເຫຼືອຢູ່?

Verse 49

परं कौतूहलं ह्यत्रं वर्त्ततेऽतीव सूत नः । हरिकीर्तिसुधापाने कस्यालस्यं प्रजायते ॥ ४९ ॥

ໂອ ສູຕະ, ພວກເຮົາໃນທີ່ນີ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກະຕືລືລົ້ນສູງສຸດ. ໃຜຈະເກີດຄວາມຂີ້ຄ້ານໄດ້ ເມື່ອດື່ມນ້ຳອະມະຕະແຫ່ງການສັນລະເສີນພຣະຫຣິ?

Verse 50

सूत उवाच । आसीन्मुनिर्महाभागो मृकण्डुरिति विश्रुतः । शालग्रामे महातीर्थे सोऽतप्यत महातपाः ॥ ५० ॥

ສູຕະກ່າວວ່າ: ໃນການກ່ອນ ມີມຸນີຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ມີນາມລືອຊາວ່າ ມຣິກັນດຸ. ທ່ານຕະປະສີຜູ້ຍິ່ງນັ້ນ ໄດ້ບຳເນັດຕະປະຢ່າງແຮງກ້າ ທີ່ມະຫາຕີຣະຖະ ສາລະກຣາມ.

Verse 51

युगानाम युतं ब्रह्मन्गृणन्ब्रह्म सनातनम् ॥ट । निराहारः क्षमायुक्तः सत्यसन्धो जितेन्द्रियः ॥ ५१ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຕະຫຼອດສິບພັນຍຸກ ທ່ານໄດ້ສັນລະເສີນພຣະພຣະຫມັນອັນນິລັນດອນ. ຢູ່ໂດຍບໍ່ຮັບອາຫານ, ມີຄວາມອົດທົນ, ຍຶດສັດຈະໝັ້ນ, ແລະຊະນະອິນທຣີຍທັງຫມົດ.

Verse 52

आत्मवत्सर्वभूतानि पश्यन्विषयनिःस्पृहः । सर्वभूतहितो दान्त स्तताप सुमहत्तपः ॥ ५२ ॥

ເຫັນສັດທັງປວງເປັນດັ່ງຕົນເອງ, ບໍ່ຫວັງໃນວັດຖຸແຫ່ງອາລົມ, ເປັນຜູ້ເກື້ອກູນສັດທັງຫມົດ ແລະມີວິໄນ, ທ່ານໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຢ່າງຫາທຽບບໍ່ໄດ້.

Verse 53

तत्तापःशङ्किताः सर्वे देवा इन्द्रादयस्तदा । परेशं शरणं जग्मुर्नारायणमनामयम् ॥ ५३ ॥

ໃນເວລານັ້ນ ທຸກພຣະເທວະ—ອິນທຣະແລະອື່ນໆ—ຕົກໃຈດ້ວຍໄຟແຫ່ງຕະປະນັ້ນ ແລະໄດ້ໄປພຶ່ງພາເປັນທີ່ພັກພິງຕໍ່ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຄື ນາຣາຍະນະ ຜູ້ປອດຈາກໂລກແລະທຸກຂ໌.

Verse 54

क्षीराब्धेरुत्तरं तीरं संप्राप्यत्रिदिवौकसः । तुष्टुवुर्देवदेवेशं पह्मनाभं जगद्गुरुम् ॥ ५४ ॥

ເມື່ອເຫຼົ່າເທວະຜູ້ຢູ່ສະຫວັນ ໄດ້ເຖິງຝັ່ງເໜືອຂອງມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ ພວກເຂົາໄດ້ສັນລະເສີນ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າທັງປວງ ປັດມະນາພະ (ວິສນຸ) ຄູອາຈານແຫ່ງຈັກກະວານ।

Verse 55

देवा ऊचुः । नारायणाक्षरानन्त शरणागतपालक । मृकण्डुतपसा त्रस्तान्पाहि नः शरणागतान् ॥ ५५ ॥

ເທວະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ນາຣາຍະນະ—ອັກສະຣະອັນບໍ່ເສື່ອມ ແລະອະນັນຕະ, ຜູ້ປົກປ້ອງຜູ້ມາພຶ່ງພາ! ພວກເຮົາຫວາດຫວັນດ້ວຍຕະປະສະຂອງ ມຣິກັນດຸ; ຂໍພຣະອົງປົກປ້ອງພວກເຮົາຜູ້ມາຂໍພຶ່ງພາ»।

Verse 56

जय देवाधिदेवेश जय शङ्खगदाधर । जयो लोकस्वरुपाय जयो ब्रह्माण्डहेतवे ॥ ५६ ॥

ຊະນະແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນເຈົ້າເຫນືອເທວະທັງປວງ, ພຣະເທວະສູງສຸດ! ຊະນະແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຖືສັງຂ໌ແລະຄະດາ! ຊະນະແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນຮູບສະພາບແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ; ຊະນະແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງພຣະອັນດາຈັກກະວານ!

Verse 57

नमस्ते देवदेवेश नमस्ते लोकपावन । नमस्ते लोकनाथाय नमस्ते लोकसाक्षिणे ॥ ५७ ॥

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ; ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ຊຳລະໂລກ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ພຣະນາຖແຫ່ງໂລກ; ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ພະຍານແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ.

Verse 58

नमस्ते ध्यानगम्याय नमस्ते ध्यानहेतवे । नमस्ते ध्यानरुपाय नमस्ते ध्यानपाक्षिणे ॥ ५८ ॥

ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ບັນລຸໄດ້ດ້ວຍສະມາທິ; ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນເຫດແຫ່ງສະມາທິ. ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີຮູບເປັນສະມາທິເອງ; ນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເປັນປີກຄ້ຳຈຸນແຫ່ງສະມາທິ.

Verse 59

केशिहन्त्रे नमस्तुभ्यं मधुहन्त्रे परात्मने । नमो भूम्यादिरूपाय नमश्चैतन्यरुपिणे ॥ ५९ ॥

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປະຫານເກສີ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປະຫານມະທຸ ພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີຮູບເປັນແຜ່ນດິນ ແລະທາດທັງຫຼາຍ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີສະພາບເປັນຈິດຮູ້ບໍລິສຸດ.

Verse 60

नमो ज्येष्टाय शुद्धाय निर्गुणाय गुणात्मने । अरुपाय स्वरुपाय बहुरुपाय ते नमः ॥ ६० ॥

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເກົ່າແກ່ທີ່ສຸດ ແລະບໍລິສຸດ. ເຫນືອກວ່າຄຸນທັງປວງ ແຕ່ເປັນແກ່ນໃນຄຸນທັງຫຼາຍ. ບໍ່ມີຮູບ ແຕ່ມີສະພາບແທ້; ເປັນອົງດຽວ ແຕ່ປາກົດເປັນຫຼາຍຮູບ—ນະໂມແດ່ພຣະອົງ.

Verse 61

नमो ब्रह्मण्यदेवाय गोब्राह्मणहिताय च । जगद्धिताय कृष्णाय गोविन्दाय नम्नोमः ॥ ६१ ॥

ນະໂມ ອີກແລ້ວອີກແດ່ ພຣະກຣິດສະນະ—ໂຄວິນດະ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງຜູ້ດີງາມ—ຜູ້ປາດຖະໜາຄວາມຜາສຸກແກ່ງົວ ແລະພຣາຫມະນະ ແລະຜູ້ກະທຳເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກທັງປວງ.

Verse 62

नमो हिरण्यगर्भाय नमो ब्रह्मादिरुपिणे । नमः सूर्य्यादिरुपाय हव्यकव्यभुजे नमः ॥ ६२ ॥

ນະໂມແດ່ຮິຣັນຍະຄັຣພະ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ປາກົດເປັນພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ມີຮູບເປັນພຣະອາທິດ ແລະສິ່ງທັງຫຼາຍ; ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ເສວຍບູຊາຫາວະຍະ-ກາວະຍະ ທີ່ຖວາຍແດ່ເທວະ ແລະບັນພະບຸລຸດ.

Verse 63

नमो नित्याय वन्द्याय सदानन्दैकरुपिणे । नमः स्मृतार्तिनाशाय भूयो भूयो नमो नमः ॥ ६३ ॥

ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ນິລັນດອນ ແລະຄວນແກ່ການນະມັດສະການ, ຜູ້ມີຮູບເປັນອານັນດະນິລັນດອນ. ນະໂມແດ່ພຣະອົງ ຜູ້ທຳລາຍຄວາມທຸກຂອງຜູ້ລະລຶກຖຶງພຣະອົງ; ອີກແລ້ວອີກ, ນະໂມ ນະໂມ.

Verse 64

एवं देवस्तुतिं श्रुत्वा भगवान्कमलापतिः । प्रत्यक्षतामगात्तेषां शङ्कचत्रगदाधरः ॥ ६४ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອພຣະພະຄະວານ ກະມະລາປະຕິ (ຄູ່ຄອງຂອງພຣະລັກສະມີ) ໄດ້ຟັງບົດສັນລະເສີນຂອງເທວະດາແລ້ວ ພຣະອົງກໍປາກົດຕໍ່ໜ້າພວກເຂົາ ເປັນຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະ ຄະດາ।

Verse 65

विकचाम्बुजपत्राक्षं सूर्य्यकोटिसमप्रभम् । सर्वालङ्कारसंयुक्तं श्रीवत्साङ्कितवक्षसम् ॥ ६५ ॥

ພຣະເນດດັ່ງໃບບົວທີ່ບານເຕັມ, ພຣະສະຫວ່າງສະເໝີດັ່ງດວງອາທິດນັບກະຕິ. ພຣະອົງປະດັບດ້ວຍອາພອນທຸກປະການ ແລະພຣະອຸລາມີເຄື່ອງໝາຍສັກສິດ «ສຣີວັດສະ».

Verse 66

पीताम्बरधरं सौम्यं स्वर्णयज्ञोपवीतिनम् । स्तृयमानं मुनिवरैः पार्षदप्रवरावृत्तम् ॥ ६६ ॥

ພຣະອົງນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ມີພຣະສະພາບອ່ອນໂຍນແລະເປັນມົງຄຸນ, ສວມສາຍຍັດໂຍປະວີຕະທອງ. ຖືກສັນລະເສີນໂດຍມຸນີຜູ້ປະເສີດ ແລະຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍບໍລິວານຜູ້ຍອດຢ່າງຮອບດ້ານ.

Verse 67

तं दृष्य्वा देवसंघास्ते तत्तेजोहततेजसः । नमश्चक्रुर्मुदा युक्ता अष्टांगौरवनिं गताः ॥ ६७ ॥

ເມື່ອເຫັນພຣະອົງ ຝູງເທວະດາເຫຼົ່ານັ້ນ—ຜູ້ທີ່ຄວາມສະຫວ່າງຂອງຕົນຖືກພຣະຣັດສະມີຂອງພຣະອົງກົດກັ້ນ—ກໍຖວາຍນະມັດສະການດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະກົດກາບແບບອັດຖາງຄະ (ແປດອະວະຍະ) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 68

ततः प्रसन्नो भगवान्मेघगंभीरनिस्वनः । उवाच प्रीणयन्देवान्नतानिन्द्रपुरोगमान् ॥ ६८ ॥

ແລ້ວພຣະພະຄະວານ—ຜູ້ມີພຣະສຽງເລິກດັ່ງຟ້າຮ້ອງໃນເມກ—ກໍຊົມຊື່ນແລະເມດຕາ, ແລ້ວກ່າວພຣະວາຈາເພື່ອໃຫ້ເທວະດາຜູ້ກົດກາບ—ມີອິນທຣະນຳໜ້າ—ເກີດຄວາມປິຕິ.

Verse 69

श्रीभगवानुवाच । जाने वो मानसं दुःखं मृकण्डुतपसोद्गम् । युष्मान्न बाधते देवाः स ऋषिः सज्जनाग्राणीः ॥ ६९ ॥

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກຕັດວ່າ: «ເຮົາຮູ້ຄວາມໂສກໃນໃຈຂອງພວກເຈົ້າ ທີ່ເກີດຈາກຕະປະຂອງ ມຣະກັນດຸ. ເທວະທັງຫຼາຍບໍ່ລົບກວນພວກເຈົ້າ; ລິສີນັ້ນເປັນຜູ້ນໍາໃນຫມູ່ສຸຈະນ»។

Verse 70

संपद्भिः संयुता वापि विपद्भिश्चापि सज्जनाः । सर्वथान्यं न बाधन्ते स्वप्नेऽपि सुरसत्तमाः ॥ ७० ॥

ຈະມີສົມບັດຫຼືພົບວິບັດ ສຸຈະນບໍ່ເຮັດຮ້າຍຜູ້ອື່ນໃນທຸກປະການ—ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມຝັນກໍບໍ່, ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ເທວະ.

Verse 71

सततं बाध्यमानोऽपि विषयाख्यैररातिभिः । अविधायात्मनो रक्षामन्यान्द्वेष्टि कथं सुधीः ॥ ७१ ॥

ແມ່ນແຕ່ຖືກສັດຕູທີ່ເອີ້ນວ່າ “ອາຣົມວັດຖຸ” ຈູ່ໂຈມຢູ່ເລື້ອຍໆ, ຜູ້ມີປັນຍາຈະເກີດຄວາມຊັງຜູ້ອື່ນໄດ້ແນວໃດ ໂດຍບໍ່ຈັດການປົກປ້ອງຕົນເອງກ່ອນ?

Verse 72

तापत्रयाभिधानेन बाध्यमानो हि मानवः । अन्यं क्रीडयितुं शक्तः कथं भवति सत्तमः ॥ ७२ ॥

ມະນຸດເມື່ອຖືກທຸກຂ໌ທັງສາມ (ຕາປະຕຣະຍະ) ບີບຄັ້ນແທ້ໆ ແລ້ວ, ຈະມີກໍາລັງໄປຫຼິ້ນຫຼອກ ຫຼືຫຍອກຢ້ານຜູ້ອື່ນໄດ້ແນວໃດ, ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດ?

Verse 73

कर्मणा मनसा वाचा बाधते यः सदा परान् । नित्यं कामादिभिर्युक्तो मूढधीः प्रोच्यते तु सः ॥ ७३ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ເຮັດຮ້າຍຜູ້ອື່ນເປັນນິດ ດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍໃຈ ແລະດ້ວຍວາຈາ, ແລະຜູ້ນັ້ນຜູກພັນຢູ່ເລື້ອຍໆກັບກາມະແລະອື່ນໆ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ໆຖືກເອີ້ນວ່າ “ປັນຍາຫຼົງ”.

Verse 74

यो लोकहितकृन्मर्त्यो गतासुर्यो विमत्सरः । निःशङ्गः प्रोच्यते सद्भिरिहामात्र च सत्तमाः ॥ ७४ ॥

ຜູ້ໃດເປັນມະນຸດທີ່ເຮັດປະໂຫຍດແກ່ໂລກ ປາດຈາກຄວາມອິດສາ ແລະບໍ່ຍຶດຕິດ—ບັນດາຄົນດີກ່າວວ່າ ຜູ້ນັ້ນແມ່ນ “ສັດຕະມະ” (ຜູ້ດີຍິ່ງ) ໃນຊີວິດນີ້ເທົ່ານັ້ນ.

Verse 75

सशङ्कः सर्वदा दुःखी निःशङ्कः सुखमाप्नुयात् । गच्छध्वं स्वालयं स्वस्थाः क्रीडयिष्यति वो न सः ॥ ७५ ॥

ຜູ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມສົງໄສ ຍ່ອມທຸກເສົ້າຢູ່ເສມອ; ຜູ້ບໍ່ສົງໄສ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມສຸກ. ຈົ່ງໄປບ້ານຂອງພວກເຈົ້າດ້ວຍໃຈສະຫງົບ—ລາວຈະບໍ່ມາກໍ່ກວນ ຫຼືຫຼິ້ນກົນອີກແລ້ວ.

Verse 76

भवतां रक्षकश्चाहं विहरध्वं यथासुखम् । इति दत्वा वरं तेषामतसीकुसुमप्रभः ॥ ७६ ॥

“ຂ້ອຍກໍຈະເປັນຜູ້ປົກປ້ອງຂອງພວກເຈົ້າ; ຈົ່ງຢູ່ແລະເດີນໄປມາຕາມສຸກໃຈ ດ້ວຍຄວາມສະບາຍ” ເມື່ອປະທານພອນແກ່ພວກເຂົາແລ້ວ ພຣະອົງຜູ້ສະຫວ່າງດັ່ງດອກອະຕະສີ ກໍດຳເນີນຕໍ່ໄປ.

Verse 77

पश्यतामेव देवानां तत्रैवान्तरधीयत । तुष्टात्मानः सुरगणां ययुर्नाकं यथागतम् ॥ ७७ ॥

ໃນຂະນະທີ່ເທວະທັງຫຼາຍກຳລັງເບິ່ງຢູ່ ພຣະອົງກໍຫາຍໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນເລີຍ. ຝູງເທວະມີໃຈຍິນດີ ຈຶ່ງກັບໄປສູ່ສະຫວັນ ດັ່ງທີ່ເຄີຍມາ.

Verse 78

मृकण्डोरपि तुष्टात्मा हरिः प्रत्यक्षतामगात् । अरुपं परमं ब्रह्मस्वप्रकाशं निरञ्जनम् ॥ ७८ ॥

ຮຣິ (Hari) ມີໃຈຍິນດີ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ມຶກັນດຸ (Mṛkaṇḍu) ກໍປາກົດຕົວໃຫ້ເຫັນໂດຍກົງ—ພຣະອົງແມ່ນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດອັນບໍ່ມີຮູບ, ສະຫວ່າງດ້ວຍຕົນເອງ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ.

Verse 79

अतसीपुष्पसंकाशं पीतवाससमच्युतम् । दिव्यायुधधरं दृष्ट्वा मृकण्डुर्विस्मितोऽभवत् ॥ ७९ ॥

ເມື່ອເຫັນພຣະອະຈຸຕະ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ສະຫວ່າງດັ່ງດອກອະຕະສີ ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ ແລະຖືອາວຸດທິບ ມຶກກັນດຸກໍເກີດຄວາມພິສົດອັນໃຫຍ່.

Verse 80

ध्यानादुन्मील्य नयनं अपश्यद्धरिमग्रतः । प्रसन्नवदनं शान्तं धातारं विश्वतेजसम् ॥ ८० ॥

ເມື່ອລືມຕາອອກຈາກສະມາທິ ລາວເຫັນພຣະຫຣິຢູ່ຕໍ່ໜ້າ—ພຣະພັກຜ່ອງໃສ ສະງົບສຸກ ເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍຕະເຈະສາກົນ.

Verse 81

रोमाञ्चितशरीरोऽसावानन्दाश्रुविलोचनः । ननाम दण्डवद्भूमौ देवदेव सनातनम् ॥ ८१ ॥

ກາຍຂອງລາວຂົນລຸກດ້ວຍຄວາມປິຕິ ນ້ຳຕາແຫ່ງຄວາມປິຕິເຕັມຕາ; ລາວກໍກົ້ມລົງກັບພື້ນດິນດັ່ງໄມ້ທ່ອນ ນະມັດສະການພຣະເທວະເທວະ ຜູ້ນິລັນດອນ.

Verse 82

अश्रुभिः क्षालयंस्तस्य चरणौ हर्षसंभवैः । शिरस्यञ्चलिमाधाय स्तोतुं समुपचक्रमे ॥ ८२ ॥

ລາວໃຊ້ນ້ຳຕາທີ່ເກີດຈາກຄວາມປິຕິ ຊຳລະພຣະບາດຂອງພຣະອົງ; ແລ້ວຍົກຝາມືປະນົມວາງໄວ້ເທິງສີສະ ແລະເລີ່ມສັນລະເສີນ.

Verse 83

मृकण्डुरुवाच । नमः परेशाय परात्मरुपिणे परात्परस्प्रात्परतः पराय । अपारपाराय परानुकर्त्रे नमः परेभ्यः परपारणाय ॥ ८३ ॥

ມຶກກັນດຸກ່າວວ່າ: ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະຜູ້ເປັນຈອມສູງສຸດ ຜູ້ມີຮູບເປັນພຣະອາຕະມາສູງສຸດ—ສູງກວ່າສິ່ງສູງທັງປວງ ແລະເກີນກວ່າຄວາມເກີນ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງຜູ້ມີຝັ່ງອື່ນບໍ່ອາດເຖິງ ແລະເປັນຜູ້ນຳພາສັດທັງຫຼາຍໄປສູ່ພຣະສູງສຸດ; ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະຜູ້ເກີນກວ່າທຸກຄວາມເກີນ ຜູ້ພາຂ້າມໄປສູ່ຝັ່ງອັນສູງສຸດ.

Verse 84

यो नामजात्यादिविकल्पहीनः शब्दादिदोषव्यतिरेकरुपः । बहुस्वरुपोऽपि निरञ्जनो यस्तमीशमीढ्यं परमं भजामि ॥ ८४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການບູຊາພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ຜູ້ຄວນແກ່ການສັນລະເສີນ; ພຣະອົງພົ້ນຈາກການແບ່ງແຍກດ້ວຍນາມ ແລະຊັ້ນຊາດ; ສະພາບພຣະອົງເປັນການປະຕິເສດຂໍ້ດ່າງພ້ອຍແຫ່ງຄໍາເວົ້າ; ແມ່ນມີຮູບຫຼາຍແຕ່ບໍ່ມີມົນທິນ.

Verse 85

वेदान्तवेद्यं पुरुषं पुराणं हिरण्यगर्भादिजगत्स्वरुपम् । अनूपमं भक्ति जनानुकम्पिनं भजामि सर्वेश्वरमादिमीड्यम् ॥ ८५ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າບູຊາພຣະເຈົ້າອົງດັ່ງເດີມ ແລະຄວນແກ່ການສັນລະເສີນ, ພຣະອົງເປັນພຣະບຸລຸດອະມະຕະທີ່ວິດານຕະຮູ້ໄດ້; ສະພາບພຣະອົງເປັນຈັກກະວານເລີ່ມຈາກຮິຣັນຍະຄັຣບະ; ບໍ່ມີຜູ້ໃດເທົ່າທຽມ ແລະມີເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມີພັກຕິ; ພຣະເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ.

Verse 86

पश्यन्ति यं वीतसमस्तदोषा ध्यानैकनिष्ठा विगतस्पृहाश्च । निवृत्तमोहाः परमं पवित्रं नतोऽस्मि संसारनिर्वर्त्तकं तम् ॥ ८६ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ—ຜູ້ບໍລິສຸດສູງສຸດ—ຜູ້ໃຫ້ວົງຈອນແຫ່ງສັງສານດໍາເນີນ; ຜູ້ທີ່ປາສະຈາກຄວາມດ່າງພ້ອຍ, ມັ່ນຄົງໃນສະມາທິ, ບໍ່ມີຄວາມໂລບຢາກ, ແລະພົ້ນຈາກມົວໝອງ ຈຶ່ງເຫັນພຣະອົງຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 87

स्मृतार्तिनाशनं विष्णुं शरणागतपालकम् । जगत्सेव्यं जगाद्धाम परेशं करुणाकरम् ॥ ८७ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພຶ່ງພາພຣະວິດສະນຸ—ຜູ້ທໍາລາຍຄວາມທຸກເມື່ອຖືກລະລຶກໃນຍາມຢ້ານ, ຜູ້ປົກປ້ອງຜູ້ມາຂໍພຶ່ງ, ຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາຂອງທົ່ວໂລກ, ເປັນທີ່ພັກພິງຂອງຈັກກະວານ, ພຣະເຈົ້າສູງສຸດ, ແລະຄັງແຫ່ງຄວາມເມດຕາກະລຸນາ.

Verse 88

एवं स्तुतः स भगवान्विष्णुस्तेन महर्षिणा । अवाप परमां तुष्टिं शङ्खचक्रगदाधरः ॥ ८८ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຖືກມະຫາຣິສິຜູ້ນັ້ນສັນລະເສີນ, ພຣະວິດສະນຸຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ—ຜູ້ຖືສັງຂ໌, ຈັກກະ, ແລະຄະດາ—ກໍໄດ້ຮັບຄວາມປິຕິຍິນດີອັນສູງສຸດ.

Verse 89

अयालिङ्ग्य मुनिं देवश्चतुर्भिर्दीर्घबाहुभिः । उवाच परमं प्रीत्या वरं वरय सुव्रत ॥ ८९ ॥

ພຣະເຈົ້າໄດ້ກອດມຸນີດ້ວຍແຂນຍາວສີ່ຂ້າງ ແລ້ວຕັດດ້ວຍຄວາມຮັກຢ່າງສູງສຸດວ່າ: «ໂອ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນດີ ຈົ່ງເລືອກພອນ—ຂໍພອນທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ»។

Verse 90

प्रीतोऽस्मि तपसा तेन स्तोत्रेण च तवानघ । मनसा यदभिप्रेतं वरं वरय सुव्रत ॥ ९० ॥

«ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ, ເຮົາພໍໃຈດ້ວຍຕະປະສະຍາຂອງເຈົ້າ ແລະດ້ວຍບົດສັນລະເສີນຂອງເຈົ້າ. ໂອ ຜູ້ຖືວຣະຕະຢ່າງໝັ້ນຄົງ, ຈົ່ງເລືອກພອນ—ພອນທີ່ໃຈເຈົ້າປາດຖະໜາແທ້»។

Verse 91

मृकण्डुरूवाच । देवदेव जगन्नाथ कृतार्थोऽस्मि न संशयः । त्वद्दर्शनमपुण्यानां दुर्लभं च यतः स्मृतम् ॥ ९१ ॥

ມຣະກັນດຸ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າທັງປວງ, ໂອ ຈອມໂລກ, ຂ້າພະເຈົ້າສຳເລັດຄວາມປາດຖະໜາແລ້ວ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ເພາະມີຄຳຈື່ຈຳວ່າ ການໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ເປັນສິ່ງຫາຍາກສຳລັບຜູ້ຂາດບຸນ»។

Verse 92

ब्रह्माद्या यं न पश्यन्ति योगिनः संशितव्रताः । धर्मिष्टा दीक्षिताश्वापि वीतरागा विमत्सराः ॥ ९२ ॥

ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະເທວະອື່ນໆ ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນພຣະອົງ; ທັງບັນດາໂຍຄີຜູ້ຖືວຣະຕະແນ່ນອນ, ຜູ້ຊອບທຳຢ່າງຍິ່ງ, ຜູ້ຮັບພິທີດີກສາ, ຜູ້ຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມຕິດພັນ, ແລະຜູ້ບໍ່ມີຄວາມອິດສາ ກໍບໍ່ອາດເຫັນໄດ້ເຊັ່ນກັນ।

Verse 93

तं पश्यामि परं धाम किमतोऽन्यं वरं वृणे । एतेनैव कृतार्थोऽस्मि जनार्दन जगद्गुरो ॥ ९३ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະທີ່ພັກອັນສູງສຸດນັ້ນແລ້ວ—ຈະເລືອກພອນອື່ນອັນໃດອີກ? ດ້ວຍສິ່ງນີ້ເທົ່ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍສຳເລັດແລ້ວ, ໂອ ຈະນາຣະດະນະ, ຄູອາຈານແຫ່ງໂລກ।

Verse 94

यत्रामस्मृतिमात्रेण महापातकिनोऽपि ये । तत्पदे परमं यान्नि ते दृष्ट्वा किमुनाच्युत ॥ ९४ ॥

ໃນພູມນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີບາບໜັກທີ່ສຸດ ດ້ວຍການລະນຶກເຖິງພຣະອົງແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ ກໍບັນລຸສະຖານະສູງສຸດທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ. ໂອ ອະຈຸຕະ, ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງແລ້ວ ມີສິ່ງໃດທີ່ພວກເຂົາຈະບໍ່ອາດບັນລຸໄດ້?

Verse 95

श्रीभगवानुवाच । सत्यत्प्रुक्तं त्वया ब्रह्मान्प्रीतीऽस्मि तव पण्डित । मद्दर्शनं हि विफलं न कदाचिद्भविष्यति ॥ ९५ ॥

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ, ສິ່ງທີ່ເຈົ້າກ່າວນັ້ນແມ່ນຄວາມຈິງ. ໂອ ຜູ້ຮູ້, ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ. ການໄດ້ເຫັນເຮົານັ້ນ ບໍ່ເຄີຍເປັນສິ່ງໄຮ້ຜົນ—ບໍ່ມີເວລາໃດຈະເປັນການສູນເປົ່າ”

Verse 96

विष्णिर्भक्तकुटुम्बीति वदन्ति विवुधाः सदा । तदेव पालयिष्यामि मज्जनो नानृतं वदेत् ॥ ९६ ॥

ນັກປັນຍາທັງຫຼາຍກ່າວເສມອວ່າ “ພຣະວິດສະນຸເປັນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຜູ້ມີພັກຕິ.” ຄວາມຈິງນັ້ນເຮົາຈະຮັກສາໄວ້—ຂໍໃຫ້ຜູ້ຢູ່ໃນຝ່າຍເຮົາຢ່າເວົ້າຄຳຕົວະເລີຍ.

Verse 97

तस्मात्त्वत्तपसातुष्टो यास्यामि तव पुत्रताम् । समस्तगुणसंयुक्तो दीर्घजीवी स्वरुपवान् ॥ ९७ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເພາະພໍໃຈໃນຕະປະສະຂອງເຈົ້າ ເຮົາຈະໄປເກີດເປັນລູກຊາຍຂອງເຈົ້າ—ພ້ອມດ້ວຍຄຸນຄ່າທັງປວງ, ອາຍຸຍືນ, ແລະມີຮູບອັນສະຫງ່າງາມສົມບູນ.

Verse 98

मम जन्म कुले यस्य तत्कुलं मोक्षगामि वै । मयि तुष्टे मुनिश्रेष्ट किमसाध्यं जगत्रये ॥ ९८ ॥

ຕະກູນໃດທີ່ເຮົາໄປເກີດ ຕະກູນນັ້ນທັງໝົດຍ່ອມມຸ່ງໄປສູ່ໂມກສະແນ່ນອນ. ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ເມື່ອເຮົາພໍໃຈແລ້ວ ໃນສາມໂລກມີສິ່ງໃດທີ່ບໍ່ອາດສຳເລັດ?

Verse 99

इत्युक्त्वा देवदेवशो मुनेरतस्य समीक्षतः । अंतर्दधे मृकण्डुश्च तपसः समवर्तत ॥ ९९ ॥

ເມື່ອພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເທວະທັງປວງ ຕັດດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ມຸນີກຳລັງເບິ່ງຢູ່ ພຣະອົງກໍຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ; ແລະ ມຣກັນດຸ ກໍອຸທິດຕົນທັງໝົດໃຫ້ແກ່ຕະປະສະ (ພຣະຕະບະ) ຢ່າງເຕັມທີ່.

Verse 100

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे प्रथमपादे भक्तिवर्णनप्रसङ्गेन मार्कण्डेयचरितारम्भो नाम चतुर्थोऽध्यायः ॥ ४ ॥

ດັ່ງນີ້ໃນ «ສຣີ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະປຸຣານະ» ພາກຕົ້ນ (Pūrva-bhāga) ປາດທຳອິດ ບົດທີ 4 ຊື່ວ່າ «ການເລີ່ມຕົ້ນເລື່ອງລາວຂອງມາຣະກັນເດຍ» ອັນເກີດຂຶ້ນໃນການພັນລະນາພັກຕິ (bhakti) ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ.