Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation

Verse 1

नारद उवाच । भगवन्सर्वमाख्यातं यत्पृष्टं विदुषा त्वया । संसारपाशबद्धानां दुःखानि सुबहूनि च ॥ १ ॥

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນພຣະພອນ, ທ່ານ—ຜູ້ຮູ້ທັນ—ໄດ້ອະທິບາຍຢ່າງຄົບຖ້ວນທຸກສິ່ງທີ່ຖືກຖາມ, ພ້ອມທັງຄວາມທຸກອັນຫຼາຍຂອງຜູ້ທີ່ຖືກມັດໄວ້ດ້ວຍບ່ວງບາດແຫ່ງສັງສາຣາ.

Verse 2

अस्य संसारपाशस्य च्छेदकः कतमः स्मृतः । येनोपायेन मोक्षः स्यात्तन्मे ब्रूहि तपोधन ॥ २ ॥

ບ່ວງບາດແຫ່ງສັງສາຣານີ້ ວິທີໃດຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນຜູ້ຕັດຂາດ? ໂດຍອຸບາຍໃດຈຶ່ງຈະໄດ້ເຖິງໂມກສະ? ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກຂ້ອຍ, ໂອ ຄັງສົມບັດແຫ່ງຕະປະ.

Verse 3

प्राणिभिः कर्मजालानि क्रियंते प्रत्यहं भृशम् । भुज्यंते च मुनिश्रेष्ठ तेषां नाशः कथं भवेत् ॥ ३ ॥

ສັດທັງຫຼາຍ ກະທຳເຄືອຂ່າຍແຫ່ງກຳຢ່າງໜາແນ່ນທຸກມື້ ແລະຍັງເສວຍຜົນຂອງມັນ (ສຸກຫຼືທຸກ) ອີກດ້ວຍ. ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ກຳທີ່ສະສົມນັ້ນຈະສິ້ນໄປໄດ້ແນວໃດ?

Verse 4

कर्मणा देहमाप्नोति देही कामेन बध्यते । कामाल्लोभाभिभूतः स्याल्लोभात्क्रोधपरायणाः ॥ ४ ॥

ດ້ວຍກຳ ຜູ້ມີກາຍຈຶ່ງໄດ້ຮັບກາຍ. ດ້ວຍກາມຕັນຫາ ຈຶ່ງຖືກຜູກມັດ. ຈາກກາມ ຖືກລາບຄອບງຳ; ຈາກລາບ ກໍ່ເຂົ້າສູ່ຄວາມໂກດ.

Verse 5

क्रोधाञ्च धर्मनाशः स्याद्धर्मनाशान्मतिभ्रमः । प्रनष्टबुद्धिर्मनुजः पुनः पापं करोति च ॥ ५ ॥

ຈາກຄວາມໂກດ ທຳມະຖືກທຳລາຍ; ຈາກການທຳລາຍທຳມະ ເກີດຄວາມຫຼົງຜິດໃນປັນຍາ. ເມື່ອປັນຍາສູນເສຍ ມະນຸດກໍ່ກະທຳບາບອີກ.

Verse 6

तस्माद्देहं पापमूलं पापकर्मरतं तथा । यथा देहभ्रमत्यक्त्वा मोक्षभाक्स्यात्तथा वद ॥ ६ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຂໍທ່ານຈົ່ງກ່າວໃຫ້ຂ້ອຍຟັງ: ຈະລະທິ້ງຄວາມຫຼົງວ່າ “ຂ້ອຍແມ່ນກາຍ” ໄດ້ແນວໃດ—ກາຍນີ້ເປັນຮາກແຫ່ງບາບ ແລະເອົາໃຈໃສ່ກຳຊົ່ວ—ເພື່ອໃຫ້ເປັນຜູ້ຮັບມົກຂະ; ຂໍຈົ່ງອະທິບາຍໃຫ້ຂ້ອຍ.

Verse 7

सनक उवाच । साधु साधु महाप्राज्ञ मतिस्ते विमलोर्जिता । यस्मात्संसारदुःखान्नो मोक्षोपायमभीप्ससि ॥ ७ ॥

ສນະກະ ກ່າວວ່າ: “ດີແທ້ ດີແທ້ ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງໃຫຍ່! ປັນຍາຂອງເຈົ້າບໍລິສຸດ ແລະມັ່ນຄົງ, ເພາະເຈົ້າປາຖະໜາຈາກພວກເຮົາ ວິທີແຫ່ງມົກຂະ ເພື່ອພົ້ນຈາກທຸກຂ໌ໃນສັງສານ.”

Verse 8

यस्याज्ञया जगत्सर्वं ब्रह्म्ना सृजति सुव्रत । हरिश्च पालको रुद्रो नाशकः स हि मोक्षदः ॥ ८ ॥

ໂອ ຜູ້ມີວິນັຍດີ—ດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງສ້າງສັບພະໂລກທັງປວງ; ຮະຣິ(ວິສນຸ) ຄຸ້ມຄອງ, ຣຸດຣະ ທໍາລາຍ—ພຣະອົງນັ້ນແທ້ແມ່ນຜູ້ປະທານໂມກສະ.

Verse 9

अहमादिविशेषांता जातायस्य प्रभावतगः । तं विद्यान्मोक्षदं विष्णुं नारायणमनामयम् ॥ ९ ॥

ດ້ວຍພຣະອໍານາດຂອງພຣະອົງ ຄວາມແຕກຕ່າງທັງປວງ—ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກ “ຂ້ອຍ” ຈົນເຖິງຄວາມລະອຽດສຸດ—ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ຈົ່ງຮູ້ວ່າພຣະອົງນັ້ນແມ່ນ ວິສນຸ, ນາຣາຍະນະ, ຜູ້ປະທານໂມກສະ, ຜູ້ປອດໄພຈາກທຸກພະຍາດ.

Verse 10

यस्याभिन्नमिदं सर्वं यच्चेंगद्यञ्च नेंगति । तमुग्रमजरं देवं ध्यात्वा दुःखात्प्रमुच्यते ॥ १० ॥

ສໍາລັບພຣະອົງ ສັບພະໂລກທັງປວງນີ້ບໍ່ແຍກອອກ—ທັງສິ່ງທີ່ເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ສິ່ງທີ່ບໍ່ເຄື່ອນ. ເມື່ອພິຈາລະນາພຣະເທວະຜູ້ດຸດັນ ແລະ ບໍ່ແກ່ນັ້ນ ຍ່ອມພົ້ນຈາກຄວາມໂສກ.

Verse 11

अविकारमजं शुद्धं स्वप्रकाशं निरंजनम् । ज्ञानरुपं सदानंदं प्राहुर्वैमोक्षसाधनम् ॥ ११ ॥

ພຣະສັດຈະນັ້ນ ບໍ່ປ່ຽນແປງ, ບໍ່ເກີດ, ບໍລິສຸດ, ສ່ອງແສງດ້ວຍຕົນເອງ, ບໍ່ມີມົນທິນ; ເປັນຮູບແຫ່ງປັນຍາ ແລະ ອານັນດະນິລັນດອນ—ບັນດາຜູ້ຮູ້ກ່າວວ່າ ນັ້ນແມ່ນເຄື່ອງມືແທ້ເພື່ອໂມກສະ.

Verse 12

यस्यावताररुपाणि ब्रह्माद्या देवतागणाः । समर्चयंति तं विद्याच्छाश्वतस्थानदं हरिम् ॥ १२ ॥

ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ຮະຣິ(ວິສນຸ) ແມ່ນຜູ້ປະທານຖິ່ນພໍານັກນິລັນດອນ—ຜູ້ທີ່ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ຝູງເທວະທັງປວງ ຍັງນະມັດສະການຮູບອະວະຕາຣຂອງພຣະອົງຢ່າງຖືກຕ້ອງ.

Verse 13

जितप्राणा जिताहाराः सदा ध्यानपरायणाः । हृदि पश्यंति यं सत्यं तं जामीहि सुखावहम् ॥ १३ ॥

ຜູ້ຊະນະລົມຫາຍໃຈ ຊະນະອາຫານ ແລະອຸທິດໃຈໃນສະມາທິເສມອ ຍ່ອມເຫັນສັດຈະໃນດວງໃຈ—ຈົ່ງຮູ້ວ່າສັດຈະນັ້ນເປັນຜູ້ປະທານຄວາມສຸກອັນປິຕິ.

Verse 14

निर्गुणोऽपि गुणाधारो लोकानुग्रहरुपधृक् । आकाशमध्यगः पूर्णस्तं प्राहुर्मोक्षदं नृणाम् ॥ १४ ॥

ແມ່ນແຕ່ຢູ່ເຫນືອກຸນ (guṇa) ທັງຫມົດ ພຣະອົງກໍເປັນຖານຮອງຂອງກຸນທັງປວງ; ດ້ວຍກະລຸນາຕໍ່ໂລກ ພຣະອົງຮັບຮູບເພື່ອອະນຸເຄາະ, ສະຫວ່າງກວ້າງ ແລະສົມບູນ—ທ່ານທັງຫຼາຍກ່າວວ່າພຣະອົງເປັນຜູ້ປະທານໂມກຂະແກ່ມະນຸດ.

Verse 15

अध्यक्षः सर्वकार्याणां देहिनो हृदये स्थितः । अनूपमोऽखिलाधारस्तां देवं शरणं व्रजेत् ॥ १५ ॥

ຜູ້ຄຸ້ມຄອງສູງສຸດແຫ່ງການກະທຳທັງປວງ ສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງຜູ້ມີກາຍ. ຜູ້ບໍ່ມີຜູ້ໃດເທົ່າ ແລະເປັນຖານຮອງແຫ່ງທຸກສິ່ງ—ຄວນເຂົ້າໄປພຶ່ງພາພຣະເທວະນັ້ນ.

Verse 16

सर्वं संगृह्य कल्पांते शेते यस्तु जले स्वयम् । तं प्राहुर्मोक्षदं विष्णुं मुनयस्तत्त्वदर्शिनः ॥ १६ ॥

ໃນທ້າຍກັລປະ ພຣະອົງຮວບຮວມທຸກສິ່ງເຂົ້າໃນພຣະອົງ ແລະນອນຢູ່ໂດຍພຣະອົງເອງເທິງນ້ຳ. ມຸນີຜູ້ເຫັນຕັດຕະວະ ກ່າວວ່າພຣະອົງນັ້ນແມ່ນພຣະວິດສະນຸ ຜູ້ປະທານໂມກຂະ.

Verse 17

वेदार्थविद्भिः कर्मज्ञैरिज्यते विविधैर्मखैः । स एव कर्मफलदो मोक्षदोऽकामकर्मणाम् ॥ १७ ॥

ຜູ້ຮູ້ອະທິບາຍແຫ່ງເວດ ແລະຜູ້ຊໍານານໃນກຳ ບູຊາພຣະອົງດ້ວຍຍັດຍາຫຼາຍປະເພດ. ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນໃຫ້ຜົນແຫ່ງກຳ ແລະປະທານໂມກຂະແກ່ຜູ້ກະທຳໂດຍບໍ່ຫວັງປາຖະໜາ.

Verse 18

हव्यकव्यादिदानेषु देवतापितृरूपधृक् । भुंक्ते य ईश्वरोऽव्यक्तस्तं प्राहुर्मोक्षदं प्रभुम् ॥ १८ ॥

ໃນການຖວາຍຮະວະຍະ ແລະ ກະວະຍະ ເປັນຕົ້ນ ພຣະອົງຊົງຮັບຮູບເປັນເທວະ ແລະ ປິຕຣະ ແລ້ວຊົງເສວຍທານ; ພຣະອົງຜູ້ອະວິຍັກຕະນັ້ນ ຖືກປະກາດວ່າເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ປະທານໂມກສະ।

Verse 19

ध्यातः प्रणमितो वापि पूजितो वापि भक्तितः । ददाति शाश्वतं स्थानं तं दयालुं समर्चयेत् ॥ १९ ॥

ບໍ່ວ່າຈະພຽງແຕ່ພິຈາລະນາພຣະອົງ, ກໍ່ຕາມດ້ວຍການນົບນ້ອມ, ຫຼືບູຊາດ້ວຍພັກຕິ, ພຣະອົງຊົງປະທານຖິ່ນພຳນັກນິລັນດອນ; ດັ່ງນັ້ນຄວນບູຊາພຣະອົງຜູ້ເມດຕານັ້ນໃຫ້ສົມຄວນ।

Verse 20

आधारः सर्वभूतानांमेको यः पुरुषः परः । जरामरणनिर्मुक्तो मोक्षदः सोऽव्ययो हरिः ॥ २० ॥

ຮະຣິແມ່ນພຸຣຸສະສູງສຸດ ຜູ້ດຽວບໍ່ມີທີ່ສອງ ເປັນຖານຮອງຮັບສັດທັງປວງ; ພົ້ນຈາກຊະຣາແລະມະຣະນະ, ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ, ແລະເປັນຜູ້ປະທານໂມກສະ।

Verse 21

संपूज्य यस्य पादाब्जं देहिनोऽपि मुनीश्वर । अमृतत्वं भजंत्याशु तं विदुः पुरुषोत्तमम् ॥ २१ ॥

ໂອ ຈອມມຸນີ, ແມ່ນແຕ່ຜູ້ມີກາຍກໍຕາມ ເມື່ອບູຊາດອກບົວພຣະບາດຂອງພຣະອົງຢ່າງຖືກຕ້ອງ ກໍຈະໄດ້ຮັບອະມະຕະພາບໂດຍໄວ; ພຣະອົງນັ້ນເຂົາຮູ້ຈັກວ່າ ປຸຣຸໂສຕຕະມະ (Puruṣottama)।

Verse 22

आनन्दमजरं ब्रह्म परं ज्योतिः सनातनम् । परात्परतरं यञ्च तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ २२ ॥

ສິ່ງທີ່ເປັນພຣະພຣະຫມັນ—ເປັນອານັນດະ ແລະ ບໍ່ເກີດ; ເປັນແສງສູງສຸດອັນນິລັນດອນ; ແລະສິ່ງທີ່ສູງກວ່າສູງສຸດ—ນັ້ນແຫຼະແມ່ນພຣະບົດສູງສຸດ (parama-pada) ຂອງພຣະວິສນຸ।

Verse 23

अद्वयं निगुणं नित्यमद्वितीयमनौपमम् । परिपूर्णं ज्ञानमयं विदुर्मोक्षप्रताधकम् ॥ २३ ॥

ນັກປັນຍາຮູ້ວ່າ ສັດຈະທຳນັ້ນເປັນອັດວະຍະ (ບໍ່ມີສອງ) ເກີນກວ່າຄຸນະທັງສາມ ຖາວອນ ບໍ່ມີອັນທີສອງ ບໍ່ມີສິ່ງເທົ່າທຽມ—ສົມບູນ ເປັນຍານບໍລິສຸດ ແລະເປັນຜູ້ປະທານໂມກສະ।

Verse 24

एवंभूतं परं वस्तु योगमार्गविधानतः । य उपास्ते सदा योगी स याति परमं पदम् ॥ २४ ॥

ສິ່ງສູງສຸດນັ້ນ ມີສະພາບດັ່ງນີ້; ຜູ້ເປັນໂຍຄີຜູ້ນະມັດສະການ ແລະເພັ່ງພິຈາລະນາຢູ່ເທິງມັນເປັນນິດ ຕາມວິທີທາງໂຍຄະ ຍ່ອມໄດ້ເຖິງພະທະສູງສຸດ।

Verse 25

परसर्वसंगपरित्यागी शमादिगुणसंयुतः । कामर्द्यैवर्जितोयोगी लभते परमं पदम् ॥ २५ ॥

ໂຍຄີຜູ້ລະທິ້ງການຍຶດຕິດທຸກຢ່າງ ມີຄຸນະທຳເລີ່ມຈາກຄວາມສະງົບ (ຊະມະ) ແລະອື່ນໆ ປາສະຈາກກາມະ ແລະຄວາມເຉື່ອຍເຉື່ອນ ຍ່ອມໄດ້ຮັບພະທະສູງສຸດ।

Verse 26

नारद उवाच । कर्मणा केन योगस्य सिद्धिर्भवति योगिनाम् । तदुपायं यथातत्त्वं ब्रूहि मे वदतां वर ॥ २६ ॥

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ດ້ວຍກຳກະທຳແນວໃດ ຄວາມສຳເລັດ (ສິດທິ) ແຫ່ງໂຍຄະຈຶ່ງເກີດແກ່ໂຍຄີ? ໂອ ຜູ້ເວົ້າດີທີ່ສຸດ ຂໍຈົ່ງບອກຂ້ອຍຕາມຄວາມເປັນຈິງ ວິທີການນັ້ນ.”

Verse 27

सनक उवाच । ज्ञानलभ्यं परं मोक्षं प्राहुस्तत्त्वार्थचिंतकाः । यज्ज्ञानं भक्तिमूलं च भक्तिः कर्मवतां तथा ॥ २७ ॥

ສະນະກະກ່າວວ່າ: “ນັກຄິດພິຈາລະນາຄວາມຈິງກ່າວວ່າ ໂມກສະອັນສູງສຸດໄດ້ມາດ້ວຍຍານ. ແຕ່ຍານນັ້ນມີພັກຕິ (ຄວາມອຸທິດໃຈ) ເປັນຮາກ; ແລະສຳລັບຜູ້ປະກອບກຳ ພັກຕິກໍເປັນວິທີເຊັ່ນກັນ.”

Verse 28

दानानि यज्ञा विविधास्तीर्थयात्रादयः कृताः । येन जन्मसहस्त्रेषु तस्य भक्तिर्भवेद्धरौ ॥ २८ ॥

ການໃຫ້ທານ, ພິທີຍັດຍະຫຼາຍປະເພດ, ແລະການເດີນທາງໄປສູ່ທີ່ທ່ານ້ຳສັກສິດ (ທີຣຖະ) ແລະກິດອື່ນໆ—ຜູ້ນັ້ນໄດ້ກະທຳແລ້ວໃນການເກີດພັນໆ; ໂດຍບຸນນັ້ນ ພັກຕິຕໍ່ພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ।

Verse 29

अक्षयः परमो धर्मो भक्तिलेशेन जायते । श्रद्धया परया चैव सर्वं पापं प्रणश्यति ॥ २९ ॥

ທຳອັນສູງສຸດ ແລະບໍ່ເສື່ອມສູນ ເກີດຂຶ້ນໄດ້ ແມ່ນແຕ່ມີພຽງເສັ້ນເລັກໆຂອງພັກຕິ; ແລະດ້ວຍສັດທາອັນສູງສຸດ ບາບທັງປວງຍ່ອມພິນາດໝົດສິ້ນ।

Verse 30

सर्वपापेषु नष्टेषु बुद्धिर्भवति निर्मला । सैव बुद्धिः समाख्याता ज्ञानशब्देन सूरिभिः ॥ ३० ॥

ເມື່ອບາບທັງປວງຖືກທຳລາຍໝົດ ປັນຍາຄິດ (ບຸດທິ) ຍ່ອມບໍລິສຸດ; ແລະປັນຍາທີ່ບໍລິສຸດນັ້ນແຫຼະ ບັນດາຜູ້ຮູ້ເອີ້ນວ່າ “ຍານະ” (jñāna) ຄືຄວາມຮູ້।

Verse 31

ज्ञानं च मोक्षदं प्राहुस्तज्ज्ञानं योगिनां भवेत् । योगस्तु द्विविधः प्रोक्तः कर्मज्ञानप्रभेदतः ॥ ३१ ॥

ເຂົາກ່າວວ່າ “ຍານະ” (jñāna) ໃຫ້ໂມກສະ ຄືຄວາມຫຼຸດພົ້ນ; ແລະຍານະນັ້ນຄວນມີໃນບັນດາໂຍຄີ. ສ່ວນໂຍກະນັ້ນ ຖືກກ່າວວ່າມີສອງປະເພດ ແຍກຕາມທາງກຳ (karma) ແລະທາງຍານະ (jñāna).

Verse 32

क्रियायोगं विना नॄणां ज्ञानयोगो न सिध्यति । क्रियायोगरतस्तस्माच्छ्रद्धया हरिमर्चयेत् ॥ ३२ ॥

ສຳລັບມະນຸດ ຖ້າບໍ່ມີກຣິຍາໂຍກະ (ວິໄນແຫ່ງການກະທຳອັນຖືກຕ້ອງ) ແລ້ວ ຍານະໂຍກະຍ່ອມບໍ່ສຳເລັດ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນກຣິຍາໂຍກະ ຄວນນະມັດສະການບູຊາພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ດ້ວຍສັດທາ।

Verse 33

द्विजभूम्यग्निसूर्याम्बुधातुहृञ्चित्रसंज्ञिताः । प्रतिमाः केशवस्यैता पूज्य एतासु भक्तितः ॥ ३३ ॥

ພຣະປະຕິມາ (pratimā) ຂອງພຣະເກສະວະ ຖືກເອີ້ນວ່າ ດວິຊະ, ພູມິ, ອັກນິ, ສູຣະຍະ, ອັມບຸ, ທາຕຸ, ຫຣິດ, ແລະ ຈິຕຣະ. ໃນຮູບເຫຼົ່ານີ້ ຄວນບູຊາດ້ວຍພັກຕິ.

Verse 34

कर्मणा मनसा वाचा परिपीडापराङ्मुखः । तस्मात्सर्वगतं विष्णुं पूजयेद्भक्तिसंयुतः ॥ ३४ ॥

ເມື່ອຫັນໜີຈາກການເຮັດຮ້າຍຜູ້ອື່ນ ດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍໃຈ ແລະດ້ວຍວາຈາ ແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນຄວນບູຊາພຣະວິສນຸ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ ດ້ວຍພັກຕິແຫ່ງສັດທາ.

Verse 35

अहिंसा सत्यमक्रोधो ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ । अनीर्ष्या च दया चैव योगयोरूभयोः समाः ॥ ३५ ॥

ອະຫິງສາ (ບໍ່ເຮັດຮ້າຍ), ສັດຈະ, ບໍ່ໂກດ, ພຣະຫມະຈັຣຍະ, ບໍ່ຍຶດຖື, ບໍ່ອິດສາ, ແລະ ຄວາມເມດຕາກະຣຸນາ—ເຫຼົ່ານີ້ຈໍາເປັນເທົ່າກັນໃນຍົກສອງທາງ.

Verse 36

चराचरात्मकं विश्वं विष्णुरेव सनातनः । इति निश्चित्य मनसा योगद्वितयमभ्यसेत् ॥ ३६ ॥

ເມື່ອກໍານົດໃນໃຈຢ່າງໝັ້ນຄົງວ່າ ຈັກກະວານທັງໝົດ—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະທີ່ຢຸດນິ່ງ—ບໍ່ແມ່ນອື່ນໃດນອກຈາກພຣະວິສນຸຜູ້ນິລັນດອນ, ຄວນຝຶກວິໄນຍົກສອງປະການ.

Verse 37

आत्मवत्सर्वभूतानि ये मन्यंते मनीषिणः । ते जानंति परं भावं देवदेवस्य चक्रिणः ॥ ३७ ॥

ບັນດາປັນຍາຊົນຜູ້ເຫັນສັດທັງປວງເປັນເຫມືອນຕົນເອງ ຍ່ອມຮູ້ແທ້ເຖິງພາວະສູງສຸດຂອງພຣະເທວະເທວະ ຜູ້ຖືຈັກກະ (ພຣະວິສນຸ).

Verse 38

यदि क्रोधादिदुष्टात्मा पूजाध्यानपरो भवेत् । न तस्य तुष्यते विष्णुर्यतो धर्मपतिः स्मृतः ॥ ३८ ॥

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດຈະມຸ່ງໝັ້ນໃນການບູຊາ ແລະ ການພາວະນາກໍຕາມ ຖ້າໃຈພາຍໃນຖືກດອກໂກດ ແລະ ອະກຸສົນອື່ນໆ ປົກຄຸມ ພຣະວິສນຸບໍ່ຊົມຊື່ນຕໍ່ຜູ້ນັ້ນ ເພາະພຣະອົງແມ່ນອົງປະທານແຫ່ງທຳມະ।

Verse 39

यदि कामादिदुष्टात्मा देव पूजापरो भवेत् । दंभाचारः स विज्ञेयः सर्वपातकिभिः समः ॥ ३९ ॥

ຖ້າຜູ້ໃດມີໃຈພາຍໃນຖືກກາມຕັນຫາ ແລະ ກິເລດອື່ນໆ ທຳໃຫ້ເສື່ອມ ແຕ່ກັບມຸ່ງໝັ້ນບູຊາເທວະ ຜູ້ນັ້ນຄວນຮູ້ວ່າເປັນຄົນຫຼອກລວງ; ການປະພຶດຂອງເຂົາເທົ່າກັບຄົນບາບທັງປວງ।

Verse 40

तपः पूजाध्यानपरोयस्त्वसूयारतो भवेत् । तत्तपः सा च पूजा च तद्ध्यानं हि निरर्थकम् ॥ ४० ॥

ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດມຸ່ງໝັ້ນໃນຕະປະ (ພະຍາຍາມອົບຮົມ), ການບູຊາ ແລະ ການພາວະນາ ແຕ່ກັບຫມົກມຸ່ນໃນອະສູຍາ—ຄວາມອິດສາ ແລະ ການຈັບຜິດຄົນອື່ນ—ຕະປະນັ້ນ ບູຊານັ້ນ ແລະ ພາວະນານັ້ນ ຍ່ອມເປັນໄຮ້ຄ່າແທ້ໆ।

Verse 41

तस्मात्सर्वात्मकं विष्णुं शमादिगुणतत्परः । मुक्तयर्थमर्चयेत्सम्यक् क्रियायोगपरो नरः ॥ ४१ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນຄຸນທຳເລີ່ມຈາກຊະມະ—ຄວາມສະງົບໃຈ—ຄວນບູຊາພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນອາດຕະຂອງສັບພະສິ່ງ ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ເພື່ອມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ໂດຍອຸທິດຕົນໃນກຣິຍາໂຍກ (ໂຍກະແຫ່ງການປະຕິບັດ).

Verse 42

कर्मणा मनसा वाचा सर्वलोकहिते रतः । समर्चयति देवेशं क्रियायोगः स उच्यते ॥ ४२ ॥

ເມື່ອຜູ້ໃດ ໂດຍກາຍ ໂດຍໃຈ ແລະ ໂດຍວາຈາ ມຸ່ງໝັ້ນໃນປະໂຫຍດແກ່ສັບພະໂລກ ແລະ ບູຊາອົງເທວະເອສະ (ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ກຣິຍາໂຍກ—ໂຍກະແຫ່ງການກະທຳອັນສັກສິດ।

Verse 43

नारायणं जगद्योनिं सर्वांतयर्यामिणं हरिम् । स्तोत्राद्यैः स्तौति यो विष्णुं कर्मयोगी स उच्यते ॥ ४३ ॥

ຜູ້ໃດສັນລະເສີນພຣະວິສນຸ—ນາຣາຍະນະ ແຫ່ງຄອບຄອງກຳເນີດຈັກກະວານ, ພຣະຫຣິ ຜູ້ເປັນອັນຕະຣະຍາມີຢູ່ໃນສັດທັງປວງ—ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນແລະການບູຊາ ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ກັມມະໂຍຄີ.

Verse 44

उपवासादिभिश्चैव पुराणश्रवणादिभिः । पुष्पाद्यैश्चार्चनं विष्णोः क्रियायोग उदाहृतः ॥ ४४ ॥

ການອົບພະວາດ (ອົບພະສາ) ແລະວິນັຍປະຕິບັດອື່ນໆ, ການຟັງປູຣານະ ແລະການປະຕິບັດຄ້າຍກັນ, ພ້ອມທັງການບູຊາພຣະວິສນຸດ້ວຍດອກໄມ້ແລະເຄື່ອງຖວາຍ—ນີ້ເອີ້ນວ່າ ກຣິຍາໂຍຄ.

Verse 45

एवं भक्तिमतां विष्णौ क्रियायोगरतात्मनाम् । सर्वपापानि नश्यंति पूर्वजन्मार्जितानि वै ॥ ४५ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ສຳລັບຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ ແລະຜູ້ທີ່ຈິດໃຈຈົມຢູ່ໃນກຣິຍາໂຍຄ, ບາບທັງປວງ—ແມ່ນແຕ່ທີ່ສະສົມມາຈາກຊາດກ່ອນ—ຍ່ອມຖືກທຳລາຍ.

Verse 46

पापक्षयाच्छुद्वमतिर्वांछति ज्ञानमुत्तमम् । ज्ञानं हि मोक्षदं ज्ञेयं तदुपायं वदामि ते ॥ ४६ ॥

ເມື່ອບາບຖືກກຳຈັດໝົດ ຈິດໃຈຍ່ອມບໍລິສຸດ ແລະປາຖະໜາຫາປັນຍາອັນສູງສຸດ. ປັນຍານັ້ນແມ່ນຜູ້ໃຫ້ໂມກສະ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກເຈົ້າເຖິງວິທີບັນລຸມັນ.

Verse 47

चराचरात्मके लोके नित्यं चानित्यमेव च । सम्यग् विचारयेद्धीमान्सद्भिः शास्त्रार्थकोविदैः ॥ ४७ ॥

ໃນໂລກນີ້ທີ່ປະກອບດ້ວຍທັງສິ່ງເຄື່ອນໄຫວແລະສິ່ງຢຸດນິ່ງ, ຜູ້ມີປັນຍາຄວນພິຈາລະນາໃຫ້ຖືກຕ້ອງວ່າ ອັນໃດເປັນນິດ ແລະອັນໃດເປັນອະນິດ, ຮ່ວມກັບສັດບຸຣຸດຜູ້ຊຳນານໃນນັຍແທ້ແຫ່ງຄຳພີ.

Verse 48

अनित्यास्तु पदार्था वै नित्यमेको हरिः स्मृतः । अनित्यानि परित्यज्य नित्यमेव समाश्रयेत् ॥ ४८ ॥

ສິ່ງທັງປວງແທ້ຈິງແມ່ນບໍ່ຖາວອນ; ມີແຕ່ພຣະຫະຣິ (Hari) ພຽງອົງດຽວທີ່ຖືກຈື່ຈຳວ່າຖາວອນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງສິ່ງຊົ່ວຄາວ ແລະພຶ່ງພາແຕ່ອົງຖາວອນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 49

इहामुत्र च भोगेषु विरक्तश्च तथा भवेत् । अविरक्तो भवेद्यस्तु स संसारे प्रवर्तते ॥ ४९ ॥

ໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ ຕໍ່ຄວາມສຸກແຫ່ງການເສບສົມ ກໍຄວນເຮັດໃຈໃຫ້ວາງ. ແຕ່ຜູ້ໃດບໍ່ວາງ ຜູ້ນັ້ນຍັງດຳເນີນວຽນວົນໃນສັງສາຣາ.

Verse 50

अनित्येषु पदार्थेषु यस्तु रागी भवेन्नरः । तस्य संसारविच्छित्तिः कदाचिन्नैव जायते ॥ ५० ॥

ຖ້າມະນຸດໃດມີຄວາມຕິດຕັນໃນສິ່ງບໍ່ຖາວອນ ການຕັດຂາດຈາກສັງສາຣາຂອງຜູ້ນັ້ນ ບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ—ບໍ່ວ່າເວລາໃດກໍຕາມ.

Verse 51

शमादिगुणसंपन्नो मुमुक्षुर्ज्ञानमभ्यसेत् । शमादिगुणहीनस्य ज्ञानं नैव च सिध्यति ॥ ५१ ॥

ຜູ້ປາດຖະໜາໂມກສະ (ການພົ້ນ) ຜູ້ມີຄຸນທຳເລີ່ມດ້ວຍ ຊະມະ (śama) ຄວນຝຶກຝົນປັນຍາຮູ້ທາງວິນຍານ. ຜູ້ຂາດຄຸນທຳເຫຼົ່ານັ້ນ ປັນຍາກໍບໍ່ອາດສຳເລັດໄດ້ແທ້.

Verse 52

रागद्वेषविहीनो यः शमादिगुणसंयुतः । हरिध्यानपरो नित्यं मुमुक्षुरभिधीयते ॥ ५२ ॥

ຜູ້ໃດປາສະຈາກຄວາມຕິດຕັນແລະຄວາມຊັງ, ມີຄຸນທຳເລີ່ມດ້ວຍ ຊະມະ (śama), ແລະອຸທິດໃຈຕໍ່ການພິຈາລະນາພຣະຫະຣິ (Hari) ຢູ່ເສມອ—ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ມຸມຸກສຸ (ຜູ້ປາດຖະໜາພົ້ນ).

Verse 53

चतुर्भिः साधनैरेभिर्विशुद्धमतिरुच्यते । सर्वगं भावयेद्विष्णुं सर्वभूतदयापरः ॥ ५३ ॥

ດ້ວຍວິທີປະຕິບັດສີ່ປະການນີ້ ປັນຍາໃຈຈະບໍລິສຸດຜ່ອງໃສ. ຜູ້ມີເມດຕາກະລຸນາຕໍ່ສັດທັງປວງ ຄວນພິຈາລະນາພຣະວິສະນຸ ຜູ້ສະຖິດຢູ່ທົ່ວທຸກແຫ່ງ.

Verse 54

क्षराक्षरात्मकं विश्वं व्याप्य नारायणः स्थितः । इति जानाति यो विप्रतज्ज्ञानं योगजं विदुः ॥ ५४ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຜູ້ໃດຮູ້ວ່າ ນາຣາຍະນະ ຊຶ່ງແຜ່ຊອກຊອນຢູ່ທົ່ວສາກົນ ແລະສະຖິດຢູ່ໃນທຸກສິ່ງ—ຈັກກະວານທີ່ປະກອບດ້ວຍທັງສິ່ງເສື່ອມສະລາຍ (ກະສະຣະ) ແລະສິ່ງບໍ່ເສື່ອມ (ອະກະສະຣະ)—ປັນຍານັ້ນ ນັກປັນຍາຮູ້ວ່າເປັນຄວາມຮູ້ກໍ່ເກີດຈາກໂຢກະ.

Verse 55

योगोपायमतो वक्ष्ये संसारविनिवर्त्तकम् । योगो ज्ञानं विशुद्धं स्यात्तज्ज्ञानं मोक्षदं विदुः ॥ ५५ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍຈະກ່າວເຖິງວິທີໂຢກະ ທີ່ເຮັດໃຫ້ຫັນກັບຈາກວົງວຽນສັງສານ. ໂຢກະແມ່ນຄວາມຮູ້ອັນບໍລິສຸດ; ແລະຄວາມຮູ້ນັ້ນ ນັກປັນຍາຮູ້ວ່າໃຫ້ໂມກສະ.

Verse 56

आत्मानं द्विविधं प्राहुः परापरविभेदतः । द्वे ब्रह्मणी वेदितव्ये इति चाथर्वर्णी श्रुतिः ॥ ५६ ॥

ເຂົາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ ອາດຕະມານມີສອງຢ່າງ ແບ່ງເປັນສູງ ແລະ ຕ່ຳ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ສຣຸຕິສາຍອະຖັຣວະນະ ສອນວ່າ ມີພຣະພຣະຫມັນສອງປະການທີ່ຄວນຮູ້.

Verse 57

परस्तु निर्गुणः प्रोक्तो ह्यहंकारयुतोऽपरः । तयोरभेदविज्ञानं योग इत्यभिधीयते ॥ ५७ ॥

ສ່ວນທີ່ສູງ ກ່າວວ່າເປັນນິຣຄຸນະ (ບໍ່ມີຄຸນລັກສະນະ); ສ່ວນທີ່ຕ່ຳ ຜູກພັນກັບອະຫັງກາຣະ (ອີໂກ). ຄວາມຮູ້ເຫັນຄວາມບໍ່ແຕກຕ່າງຂອງທັງສອງ ນັ້ນແຫຼະເອີ້ນວ່າ ໂຢກະ.

Verse 58

पंचभूतात्मके देहे यः साक्षी हृदये स्थितः । अपरः प्रोच्यते सद्भिः परमात्मा परः स्मृतः ॥ ५८ ॥

ໃນກາຍທີ່ປະກອບດ້ວຍທາດຫ້າ ມີພະສັກຂີຜູ້ສະຖິດໃນດວງໃຈ; ບັນດາຜູ້ຮູ້ເອີ້ນວ່າ «ອະປະຣະ». ສ່ວນພຣະປະຣະມາຕະມັນ ຖືກລະລຶກວ່າ «ປະຣະ» ອັນສູງສຸດ.

Verse 59

शरीरं क्षेव्रमित्याहुस्तत्स्थः क्षेत्रज्ञ उच्यते । अव्यक्तः परमः शुद्धः परिपूर्ण उदाहृतः ॥ ५९ ॥

ເຂົາທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ ກາຍນີ້ແມ່ນ «ເຂດ» (kṣetra); ຜູ້ທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ຜູ້ຮູ້ເຂດ» (kṣetrajña). ພຣະອົງຖືກກ່າວວ່າ ບໍ່ປາກົດ, ສູງສຸດ, ບໍລິສຸດ, ແລະສົມບູນໃນພຣະອົງເອງ.

Verse 60

यदा त्वभेदविज्ञानं जीवात्मपरमात्मनोः । भवेत्तदा मुनिश्रेष्ठ पाशच्छेदोऽपरात्मनः ॥ ६० ॥

ແຕ່ເມື່ອຄວາມຮູ້ແຫ່ງຄວາມບໍ່ແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ ຊີວາຕະມັນ ແລະ ປະຣະມາຕະມັນ ເກີດຂຶ້ນ, ໂອ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ, ພັນທະຂອງອາຕະມັນຜູ້ຢູ່ໃນກາຍ ຈະຖືກຕັດຂາດ.

Verse 61

एकः शुद्धोऽक्षरो नित्यः परमात्मा जगन्मयः । नृणां विज्ञानभेदेन भेदवानिव लक्ष्यते ॥ ६१ ॥

ປະຣະມາຕະມັນແມ່ນອົງດຽວ—ບໍລິສຸດ, ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ, ນິລັນດອນ, ແລະແຜ່ຊຶມໄປທົ່ວຈັກກະວານ; ແຕ່ເນື່ອງຈາກຄວາມແຕກຕ່າງໃນປັນຍາຂອງມະນຸດ ຈຶ່ງຖືກເຫັນຄືວ່າມີຫຼາຍສ່ວນ.

Verse 62

एकमेवाद्वितीयं यत्परं ब्रह्म सनातनम् । गीयमानं च वेदांतैस्तस्मान्नास्ति परं द्विज ॥ ६२ ॥

ພຣະບຣະຫມັນອັນສູງສຸດ ແລະນິລັນດອນນັ້ນ ແມ່ນອົງດຽວ ບໍ່ມີອົງທີສອງ; ແລະຖືກຂັບຮ້ອງໃນເວດານຕະ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ບໍ່ມີສິ່ງໃດສູງກວ່ານັ້ນ.

Verse 63

न तस्य कर्म कार्यं वा रुपं वर्णमथापि वा । कर्त्तृत्वं वापि भोक्तृत्वं निर्गुणस्य परात्मनः ॥ ६३ ॥

ສໍາລັບພຣະອາດຕະມັນສູງສຸດ ຜູ້ໄຮ້ຄຸນ (ນິຣກຸນະ) ບໍ່ມີການກະທໍາ ຫຼືວຽກທີ່ຕ້ອງສ້າງ; ບໍ່ມີຮູບ ຫຼືສີ. ສໍາລັບປຣະອາດຕະມັນອັນໄຮ້ຄຸນ ບໍ່ມີຄວາມເປັນຜູ້ກະທໍາ ແລະບໍ່ມີຄວາມເປັນຜູ້ເສບຜົນ।

Verse 64

निदानं सर्वहेतूनां तेजो यत्तेजसां परम् । किमप्यन्यद्यतो नास्ति तज्ज्ञेयं मुक्तिहेतवे ॥ ६४ ॥

ສິ່ງທີ່ເປັນຕົ້ນຕໍຂອງເຫດທັງປວງ ແລະເປັນແສງສູງສຸດເຫນືອແສງທັງຫມົດ—ທີ່ນອກຈາກນັ້ນບໍ່ມີອື່ນ—ຄວນຮູ້ໄວ້ ເພື່ອເປັນເຫດແຫ່ງມຸກຕິ।

Verse 65

शब्दब्रह्ममयं यत्तन्महावाक्यादिकं द्विज । तद्विचारोद्भवं ज्ञानं परं मोक्षस्य साधनम् ॥ ६५ ॥

ໂອ ທະວິຊະ, ສິ່ງທີ່ເປັນພຣະພຣະຫມັນໃນສຽງ (ສັບດະ-ພຣະຫມັນ) ຄືມະຫາວາກະຍະ ແລະຖ້ອຍຄໍາເວດອື່ນໆ; ເມື່ອພິຈາລະນາມັນ ຍ່ອມເກີດປັນຍາສູງສຸດ, ແລະປັນຍານັ້ນແມ່ນສາທະນະແຫ່ງໂມກຊະ।

Verse 66

सम्यग्ज्ञानविहीनानां दृश्यते विविधं जगतग् । परमज्ञानिनामेतत्परब्रह्मात्मकं द्विज ॥ ६६ ॥

ຜູ້ທີ່ຂາດຄວາມຮູ້ອັນຖືກຕ້ອງ ຍ່ອມເຫັນໂລກເປັນຫຼາກຫຼາຍ ແລະແຕກຕ່າງ. ແຕ່ສໍາລັບຜູ້ຮູ້ສູງສຸດ, ໂອ ທະວິຊະ, ໂລກນີ້ເອງມີສະພາບເປັນປຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ।

Verse 67

एक एव परानन्दो निर्गुणः परतः परः । भाति विज्ञानभेदेन बहुरुपधरोऽव्ययः ॥ ६७ ॥

ຄວາມປິຕິສູງສຸດມີພຽງອົງດຽວ—ໄຮ້ຄຸນ (ນິຣກຸນະ) ເຫນືອກວ່າທຸກສິ່ງ. ແຕ່ໂດຍຄວາມແຕກຕ່າງໃນວິຊານະ, ອົງອະມະຕະຜູ້ບໍ່ເສື່ອມນັ້ນ ປາກົດເປັນຜູ້ຖືຮູບຫຼາຍປະການ।

Verse 68

मायिनो मायया भेदं पश्यन्ति परमात्मनि । तस्मान्मायां त्यजेद्योगान्मुमुक्षुर्द्विजसत्तम् ॥ ६८ ॥

ຜູ້ຖືກມາຍາຫລອກລວງ ຍ່ອມເຫັນຄວາມແຕກຕ່າງໃນພຣະອາດມາສູງສຸດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ປາດຖະນາຫຼຸດພົ້ນ ຄວນລະມາຍາດ້ວຍໂຍຄະ.

Verse 69

नासद्रूपान सद्रूपा माया नैवोभयात्मिका । अनिर्वाच्या ततो ज्ञेया भेदबुद्धिप्रदार्यिनी ॥ ६९ ॥

ມາຍາບໍ່ແມ່ນມີສະພາບເປັນອະສັດ ຫຼືເປັນສັດ ແລະບໍ່ແມ່ນມີທັງສອງສະພາບ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນຮູ້ວ່າມັນເປັນສິ່ງທີ່ບອກບໍ່ໄດ້ ແຕ່ມັນແມ່ນຜູ້ຜ່າບຸດທິໃຫ້ເກີດຄວາມຄິດແບ່ງແຍກ.

Verse 70

मायैव ज्ञानशब्देन बुद्ध्यते मुनिसत्तम । तस्मादज्ञानविच्छेदो भवेद्रौजितमायिनाम् ॥ ७० ॥

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຄໍາວ່າ “ຄວາມຮູ້” ນັ້ນ ເຂົ້າໃຈວ່າແມ່ນມາຍາເອງ. ດັ່ງນັ້ນ ສໍາລັບຜູ້ທີ່ມາຍາຖືກຂັບໄລ່ແລ້ວ ການຕັດຂາດອະວິຊາຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ.

Verse 71

सनातनं परं ब्रह्म ज्ञानशब्देन कथ्यते । ज्ञानिनां परमात्मा वै हृदि भाति निरन्तरम् ॥ ७१ ॥

ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດອັນນິລັນດອນ ຖືກເອີ້ນດ້ວຍຄໍາວ່າ “ຄວາມຮູ້”. ສໍາລັບຜູ້ຮູ້ ພຣະອາດມາສູງສຸດຍ່ອມສ່ອງສະຫວ່າງບໍ່ຂາດໃນດວງໃຈ.

Verse 72

अज्ञानं नाशयेद्योगी योगेन मुनिसत्तम । अष्टांगैः सिद्ध्यते योगस्तानि वक्ष्यामि तत्त्वतः ॥ ७२ ॥

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ໂຍຄີຄວນທໍາລາຍອະວິຊາດ້ວຍໂຍຄະ. ໂຍຄະສໍາເລັດດ້ວຍອົງປະກອບແປດ; ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍອົງເຫຼົ່ານັ້ນຕາມຄວາມຈິງ.

Verse 73

यमाश्च नियमाश्चैव आसनानि च सत्तम । प्राणायामः प्रत्याहारो धारणा ध्यानमेव च ॥ ७३ ॥

ໂອ ຜູ້ດີເລີດ—ຍະມະ ແລະ ນິຍະມະ, ອາສະນະ, ປຣານາຍາມ, ການຖອນອິນທຣີ, ການຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່ ແລະ ທຽນ ກໍຄວນປະຕິບັດ.

Verse 74

समाधिश्च मुनिश्रेष्ट योगाङ्गानि यथाक्रमम् । एषां संक्षेपतो वक्ष्ये लक्षणानि मुनीश्वर ॥ ७४ ॥

ໂອ ມຸນິຜູ້ດີເລີດ, ຍັງມີ ສະມາທິ ດ້ວຍ—ພ້ອມອົງປະກອບໂຍຄະຕາມລຳດັບອັນຖືກຕ້ອງ. ຂ້າຈະກ່າວໂດຍຫຍໍ້ເຖິງລັກສະນະກຳນົດຂອງມັນ, ໂອ ຈອມມຸນິ.

Verse 75

अहिंसा सत्यमस्तेयं ब्रह्मचर्यापरिग्रहौ । अक्रोधस्चानसूया च प्रोक्ताः संक्षेपतो यमाः ॥ ७५ ॥

ອະຫິງສາ, ສັດຈະ, ອະສະເຕຍ, ພຣະຫມະຈະຣິຍະ, ອະປະຣິຄຣະຫະ, ບໍ່ໂກຣດ ແລະ ບໍ່ອິດສາ—ເຫຼົ່ານີ້ເອີ້ນໂດຍຫຍໍ້ວ່າ “ຍະມະ”.

Verse 76

सर्वेषामेव भूतानामक्लेशजननं हि यत् । अहिंसा कथिता सद्भिर्योगसिद्धिप्रदायिनी ॥ ७६ ॥

ສິ່ງໃດທີ່ເຮັດໃຫ້ສັດທັງປວງພົ້ນຈາກຄວາມທຸກທໍລະມານ, ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ອະຫິງສາ; ບັນດາຜູ້ດີກ່າວວ່າມັນເປັນຜູ້ປະທານຄວາມສຳເລັດໃນໂຍຄະ.

Verse 77

यथार्थकथनं यञ्च धर्माधर्मविवेकतः । सत्यं प्राहुर्मुनिश्रेष्ट अस्तेयं श्रृणु साम्प्रतम् ॥ ७७ ॥

ໂອ ມຸນິຜູ້ດີເລີດ, ການເວົ້າຕາມຄວາມເປັນຈິງ ໂດຍອາໄສການແຍກແຍະລະຫວ່າງ ທັມມະ ແລະ ອະທັມມະ, ນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ສັດຈະ”. ບັດນີ້ຈົ່ງຟັງເລື່ອງ “ອະສະເຕຍ” (ບໍ່ລັກ).

Verse 78

चौर्येण वा बलेनापि परस्वहरणं हि यत् । स्तेयमित्युच्यते सद्भिरस्तेयं तद्विपर्ययम् ॥ ७८ ॥

ບໍ່ວ່າຈະລັກດ້ວຍຄວາມລັບ ຫຼືໃຊ້ກຳລັງກໍຕາມ ການເອົາຊັບຂອງຜູ້ອື່ນໄປ ບັນດາສັດບຸລຸດເອີ້ນວ່າ «ສເຕຍ» (ການລັກ). ກົງກັນຂ້າມແມ່ນ «ອະສເຕຍ» (ບໍ່ລັກ).

Verse 79

सर्वत्र मैथुनत्यागो ब्रह्मचर्यं प्रकीर्त्तितम् । ब्रह्मचर्यपरित्यागाज्ज्ञानवानपि पातकी ॥ ७९ ॥

ການລະເວັ້ນການຮ່ວມເພດໃນທຸກກໍລະນີ ຖືກປະກາດວ່າເປັນ «ພຣະຫມະຈັນຍະ» (brahmacarya). ຜູ້ໃດລະທິ້ງພຣະຫມະຈັນຍະ ແມ່ນແມ່ນຜູ້ມີປັນຍາກໍກາຍເປັນຄົນບາບ.

Verse 80

सर्वसंगपरित्यागी मैथुनेयस्तु वर्त्तते । स चंडालसमो ज्ञेयः सर्ववर्णबहिष्कृतः ॥ ८० ॥

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ລະທິ້ງການຄົບຄົນທັງປວງແລ້ວ ຖ້າຍັງດຳລົງຊີວິດເປັນ «ໄມຖຸເນຍະ» (ຜູ້ຫມົດໃຈໃນກາມ) ກໍຄວນຮູ້ວ່າເທົ່າກັບ «ຈັນດາລະ» ແລະຖືກຂັບອອກໂດຍວັນນະທັງຫມົດ.

Verse 81

यस्तु योगरतो विप्र विषयेषु स्पृहान्वितः । तत्संभाषणमात्रेण ब्रह्महत्या भवेन्नृणाम् ॥ ८१ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນະ! ຜູ້ໃດຫມັ້ນໃນໂຍຄະ ແຕ່ໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢາກໃນອາລົມວັດຖຸ—ແມ່ນແຕ່ສົນທະນາກັບຄົນນັ້ນພຽງຢ່າງດຽວ ມະນຸດກໍຕົກໃນບາບ «ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ» (ບາບຫນັກຍິ່ງ).

Verse 82

सर्वसंगपरित्यागी पुनः संगी भवेद्यदि । तत्संगसंगिनां संगान्महापातकदोषभाक् ॥ ८२ ॥

ຖ້າຜູ້ທີ່ລະທິ້ງການຍຶດຕິດທັງປວງ ກັບກາຍເປັນຜູ້ຍຶດຕິດອີກ ແລ້ວຜູ້ໃດໄປຄົບຄົນກັບບັນດາຜູ້ທີ່ຄົບຄົນກັບຄວາມຍຶດຕິດນັ້ນ ຍ່ອມຮັບມົນທິນແຫ່ງ «ມະຫາປາຕະກະ» (ບາບໃຫຍ່).

Verse 83

अनादानं हि द्रव्याणामापद्यपि मुनीश्वर । अपरिग्रह इत्युक्तो योगसंसिद्धिकारकः ॥ ८३ ॥

ໂອ ພຣະມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ການບໍ່ຮັບເອົາຊັບສິນ ແມ່ນແມ່ນໃນຍາມທຸກຍາກ ເອີ້ນວ່າ «ອະປະຣິຄຣະຫະ» (ບໍ່ຍຶດຄອງ) ແລະເວົ້າວ່າເປັນເຫດໃຫ້ສຳເລັດສິດທິໃນໂຍຄະ.

Verse 84

आत्मनस्तु समुत्कर्षादतिनिष्ठुरभाषणम् । क्रोधमाहुर्धर्मविदो ह्यक्रोधस्तद्विपर्ययः ॥ ८४ ॥

ຄຳເວົ້າຮຸນແຮງທີ່ເກີດຈາກການຍົກຕົນຂຶ້ນສູງ ນັກຮູ້ທຳມະເອີ້ນວ່າ «ໂກຣະທະ» (ຄວາມໂກດ) ແລະສິ່ງທີ່ກົງກັນຂ້າມແມ່ນ «ອະໂກຣະທະ» (ບໍ່ໂກດ).

Verse 85

धनाद्यैरधिकं दृष्ट्वा भृशं मनसि तापनम् । असूया कीर्तिता सद्भिस्तत्त्यागो ह्यनसूयता ॥ ८५ ॥

ເມື່ອເຫັນຜູ້ອື່ນເຫນືອກວ່າຕົນໃນຊັບສິນແລະອື່ນໆ ແລ້ວໃຈເຜົາຮ້ອນຢ່າງແຮງ ຄົນດີເອີ້ນວ່າ «ອະສູຍາ» (ອິດສາ). ການລະທິ້ງມັນນັ້ນແມ່ນ «ອະນະສູຍະຕາ» (ບໍ່ອິດສາ) ແທ້ໆ.

Verse 86

एवं संक्षेपतः प्रोक्ता यमा विबुधसत्तम । नियमानपि वक्ष्यामितुभ्यं ताञ्छृणु नारद ॥ ८६ ॥

ດັ່ງນີ້ ຢະມະທັງຫຼາຍໄດ້ຖືກອະທິບາຍໂດຍຫຍໍ້ແລ້ວ, ໂອ ຜູ້ປັນຍາດີເລີດ. ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງ ນິຍະມະ ໃຫ້ເຈົ້າຟັງ; ຈົ່ງຟັງເຖີດ, ໂອ ນາຣະດະ.

Verse 87

तपःस्वाध्यायसंतोषाः शौचं च हरिपूजनम् । संध्योपासनमुख्याश्च नियमाः परिकीर्त्तिताः ॥ ८७ ॥

ຕະປະ (ການບຳເນັດຕົນ), ສະວາທະຍາຍ (ການສຶກສາຕົນ), ສັນໂຕສະ (ຄວາມພໍໃຈ), ເສົາຈະ (ຄວາມບໍລິສຸດ) ແລະການບູຊາພຣະຫຣິ; ແລະໂດຍເປັນຫົວໜ້າ ການປະຕິບັດພິທີສັນທະຍາ—ເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກປະກາດວ່າເປັນ «ນິຍະມະ».

Verse 88

चांद्रायणादिभिर्यत्र शरीरस्य विशोषणम् । तपो निगदितं सद्भिर्योगसाधनमुत्तमम् ॥ ८८ ॥

ການປະພຶດທີ່ຝຶກຝົນກາຍໃຫ້ຖືກຄວບຄຸມ ແລະໃຫ້ຜອມລົງ ໂດຍວັດຕະປະຕິບັດເຊັ່ນ ຈັນດຣາຍະນະ ນັ້ນ ບັນດາຜູ້ດີງາມໄດ້ປະກາດວ່າເປັນ «ຕະປະ»—ເຄື່ອງມືສູງສຸດໃນການສຳເລັດໂຍກະ.

Verse 89

प्रणवस्योपनिषदां द्वादशार्णस्य च द्विज । अष्टाक्षरस्य मंत्रस्य महावाक्यचयस्य च ॥ ८९ ॥

ໂອ ທະວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຄຳສອນນີ້ເກີ່ຍວກັບ ຄຳສອນແຫ່ງອຸປະນິສັດຂອງ ປຣານະວະ (ໂອມ), ມັນຕຣາ 12 ພະຍາງ, ມັນຕຣາ 8 ພະຍາງ, ແລະກຸ່ມມະຫາວາກະຍະແຫ່ງເວດະດ້ວຍ.

Verse 90

जपः स्वाध्याय उदितो योगसाधनमुत्तमम् । स्वाध्यायं यस्त्यजेन्मूढस्तस्य योगो न सिध्यति ॥ ९० ॥

ຈະປະ (japa) ແລະ ສະວາດະຍາຍ (svādhyāya) ຖືກປະກາດວ່າເປັນວິທີສູງສຸດໃນການສຳເລັດໂຍກະ. ຜູ້ຫຼົງຜິດທີ່ລະທິ້ງສະວາດະຍາຍ ໂຍກະຂອງເຂົາຈະບໍ່ສຳເລັດ.

Verse 91

योगं विनापि स्वाध्यायात्पापनाशो भवेन्नृणाम् । स्वाध्यायैस्तोष्यमाणाश्च प्रसीदंति हि देवताः ॥ ९१ ॥

ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີໂຍກະຢ່າງເປັນພິທີ ບາບຂອງມະນຸດກໍຖືກທຳລາຍໄດ້ດ້ວຍ ສະວາດະຍາຍ. ແລະເທວະດາທັງຫຼາຍ ທີ່ຖືກເຮັດໃຫ້ພໍໃຈດ້ວຍການສວດທ່ອງແລະການສຶກສານັ້ນ ຍ່ອມປະທານພຣະກະລຸນາແທ້ໆ.

Verse 92

जपस्तु त्रिविधः प्रोक्तो वाचिकोपांशुमानसः । त्रिविधेऽपि च विप्रेन्द्र पूर्वात्पूर्वात्परो वरः ॥ ९२ ॥

ຈະປະ (japa) ຖືກກ່າວວ່າມີ 3 ປະເພດ: ກ່າວອອກສຽງ (vācika), ພຶມພຳ/ກະຊິບ (upāṁśu), ແລະ ພາຍໃນໃຈ (mānasa). ແລະໃນທັງ 3 ນີ້ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ຮູບແບບທີ່ຕາມມາແຕ່ລະຢ່າງ ຍ່ອມສູງກວ່າຮູບແບບກ່ອນໜ້າ.

Verse 93

मंत्रस्योच्चारणं सम्यक्स्फुटाक्षरपदं यथा । जपस्तु वाचिकः प्रोक्तः सर्वयज्ञफलप्रदः ॥ ९३ ॥

ເມື່ອອອກສຽງມັນຕຣາໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ອັກສອນແລະຄໍາໃຫ້ຊັດເຈນ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ຈະປະດ້ວຍສຽງ»; ກ່າວວ່າໃຫ້ຜົນບຸນແຫ່ງຍັດທັງປວງ।

Verse 94

मंत्रस्योच्चारणे किंचित्पदात्पदविवेचनम् । स तूपांशुर्जपः प्रोक्तः पूर्वस्माद्द्विगुणोऽधिकः ॥ ९४ ॥

ໃນການອອກສຽງມັນຕຣາ ຖ້າແຍກຄໍາເປັນຄໍາໆ ອອກສຽງເບົາໆ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ອຸປາງຊຸ-ຈະປະ» (ຈະປະກະຊິບ); ກ່າວວ່າໄດ້ບຸນເກີນກ່ອນສອງເທົ່າ।

Verse 95

विधाय ह्यक्षरश्रेण्यां तत्तदर्थविचारणम् । स जपोमानसः प्रोक्तो योगसिद्धिप्रदायकः ॥ ९५ ॥

ເມື່ອຈັດລໍາດັບອັກສອນຂອງມັນຕຣາ ແລະພິຈາລະນາຄວາມໝາຍຂອງແຕ່ລະອັກສອນ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ຈະປະໃນໃຈ»; ກ່າວວ່າໃຫ້ສິດທິໂຢກະ।

Verse 96

जपेन देवता नित्यं स्तुवतः संप्रसीदति । तस्मात्स्वाध्यायसंपन्नो लभेत्सर्वान्मनोरथान् ॥ ९६ ॥

ດ້ວຍການຈະປະ ຜູ້ສັນລະເສີນເທວະດາເປັນນິດ ເທວະດາຍ່ອມພໍໃຈຢ່າງເຕັມທີ່। ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ສົມບູນດ້ວຍ svādhyāya (ການສຶກສາແລະສວດຄໍາພີ) ຈະໄດ້ທຸກຄວາມປາດຖະໜາ।

Verse 97

यदृच्छालाभसंतुष्टिः संतोष इति गीयते । संतोषहीनः पुरुषो न लभेच्छर्म कुत्रचित् ॥ ९७ ॥

ຄວາມພໍໃຈກັບສິ່ງທີ່ໄດ້ມາໂດຍບໍ່ໄດ້ຮ້ອງຂໍ ເອີ້ນວ່າ «ສັນໂຕສ» (ຄວາມພໍໃຈ). ຜູ້ຂາດສັນໂຕສ ບໍ່ອາດໄດ້ພົບຄວາມສະຫງົບທີ່ໃດເລີຍ।

Verse 98

न जातुकामः कामानामुपभोगेन शाम्यति । इतोऽधिकं कदा लप्स्य इति कामस्तु वर्द्धते ॥ ९८ ॥

ຄວາມປາຖະໜາ ບໍ່ເຄີຍສົງບົບດ້ວຍການເສບສົມອາລົມ; ກັບຍິ່ງເຕີບໃຫຍ່ ເພາະຄິດວ່າ «ເມື່ອໃດຈຶ່ງໄດ້ຫຼາຍກວ່ານີ້?»

Verse 99

तस्मात्कामं परित्यज्य देहसंशोषकारणम् । यदृच्छालाभसंतुष्टो भवेद्धर्मपरायणः ॥ ९९ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງກາມະ ອັນເປັນເຫດໃຫ້ກາຍຊອກແຫ້ງ; ຈົ່ງພໍໃຈກັບລາບທີ່ໄດ້ມາໂດຍບໍ່ໄດ້ແສວງຫາ ແລະເປັນຜູ້ອຸທິດຕົນແກ່ທັມມະ.

Verse 100

बाह्याभ्यन्तरभेदेन शौचं तु द्विविधं स्मृतम् । मृज्जलाभ्यां बहिः शुद्धिर्भावशुद्धिस्तथान्तरम् ॥ १०० ॥

ຄວາມບໍລິສຸດ (śauca) ຖືກຈື່ຈຳວ່າມີສອງຢ່າງ: ພາຍນອກ ແລະ ພາຍໃນ. ພາຍນອກບໍລິສຸດໄດ້ດ້ວຍດິນຊຳລະແລະນ້ຳ; ພາຍໃນບໍລິສຸດແມ່ນການຊຳລະພາວະໃຈ (bhāva).

Verse 101

अन्तःशुद्धिविहीनैस्तु येऽध्वरा विविधाः कृताः । न फलंति मुनीश्रेष्ट भस्मनि न्यस्तहव्यवत् ॥ १ ॥

ແຕ່ການບູຊາຍັດຍະຫຼາຍຢ່າງ ທີ່ຜູ້ຂາດຄວາມບໍລິສຸດພາຍໃນໄດ້ເຮັດ ບໍ່ໃຫ້ຜົນເລີຍ, ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ—ເຫມືອນນຳຮາວິຍະໄປວາງໃສ່ຂີ້ເຖົ່າ.

Verse 102

भावशुद्धिविहीनानां समस्तं कर्मनिष्फलम् । तस्माद्रागादिकं सर्वं परित्यज्य सुखी भवेत् ॥ २ ॥

ຜູ້ທີ່ຂາດຄວາມບໍລິສຸດໃນພາວະໃຈ ການກະທຳທັງໝົດຍ່ອມເປັນໄຮ້ຜົນ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງຄວາມຕິດພັນ (rāga) ແລະອື່ນໆທັງປວງ ແລ້ວຈຶ່ງຢູ່ຢ່າງສຸກສະຫງົບ.

Verse 103

मृदाभारसहस्त्रैस्तु कुम्भकोटिजलैस्तथा । कृतशौचोऽपि दुष्टात्मा चंडालसदृशः स्मृतः ॥ ३ ॥

ແມ່ນແຕ່ຈະຊໍາລະລ້າງດ້ວຍດິນເປັນພັນພາລະ ແລະນ້ໍາຈາກໝໍ້ນັບກົດິກໍດິ ກໍຕາມ ຄົນໃຈຊົ່ວ ແມ່ນແຕ່ສະອາດພາຍນອກ ກໍຖືກຈໍາໄວ້ວ່າເຫມືອນຈັນດາລາ (ຄົນນອກວັນນະ)។

Verse 104

अंतःशुद्धिविहीनस्तु देवपूजापरो यदि । तमेव दैवतं हंति नरकं च प्रपद्यते ॥ ४ ॥

ຜູ້ໃດຂາດຄວາມບໍລິສຸດພາຍໃນ ແຕ່ຍັງຫມັ້ນໃນພິທີບູຊາເທວະ ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນເຮັດຮ້າຍເທວະນັ້ນ (ກາຍເປັນການລ່ວງເກີນ) ແລະຕົກສູ່ນະລົກ।

Verse 105

अंतःशुद्धिविहीनश्च बहिःशुद्धिं करोति यः । अलंकृतः सुराभाण्ड इव शांतिं न गच्छति ॥ ५ ॥

ຜູ້ໃດຂາດຄວາມບໍລິສຸດພາຍໃນ ແຕ່ເຮັດແຕ່ການຊໍາລະພາຍນອກ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ອາດເຖິງຄວາມສະຫງົບ—ເຫມືອນພາຊະນະໃສ່ເຫຼົ້າທີ່ຈະປະດັບງາມແຄ່ໃດ ຂ້າງໃນກໍຍັງເປັນຢ່າງເກົ່າ।

Verse 106

मनश्शुद्धिविहीना ये तीर्थयात्रां प्रकुर्वते । न तान्पुंनति तीर्थानि सुराभांडमिवापगा ॥ ६ ॥

ຜູ້ທີ່ຂາດຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງໃຈ ແຕ່ໄປຈາລະຈອນຕີຣະຖະ (ຈາລະຈອນສະຖານທີ່ສັກສິດ) ຕີຣະຖະທັງຫຼາຍບໍ່ອາດຊໍາລະເຂົາໄດ້—ເຫມືອນແມ່ນ້ໍາບໍ່ອາດຊໍາລະພາຊະນະທີ່ເຕັມເຫຼົ້າ।

Verse 107

वाचा धर्मान्प्रवलदति मनसा पापमिच्छति । जानीयात्तं मुनिश्रेष्ट महापातकिनां वरम् ॥ ७ ॥

ຜູ້ໃດເວົ້າທໍາມະດ້ວຍປາກ ແຕ່ໃນໃຈກັບປາຖະໜາບາບ ຈົ່ງຮູ້ເຖິງຜູ້ນັ້ນ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ວ່າເປັນຜູ້ເດັ່ນທີ່ສຸດໃນຫມູ່ມະຫາຄົນບາບ।

Verse 108

विशुद्धमानसा ये तु धर्ममात्रमनुत्तमम् । कुर्वंति तत्फलं विद्यादक्षयं सुखदायकम् ॥ ८ ॥

ແຕ່ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈບໍລິສຸດ ແລະປະພຶດແຕ່ທຳມະອັນສູງສຸດ—ຈົ່ງຮູ້ວ່າຜົນນັ້ນບໍ່ເສື່ອມ ແລະໃຫ້ຄວາມສຸກ.

Verse 109

कर्मणा मनसा वाचा स्तुतिश्रवण पूजनैः । हरिभक्तिर्दृढा यस्य हरिपूजेति गीयते ॥ ९ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະຮະຣິ (Hari) ແນ່ນອນ—ດ້ວຍກາຍ ດ້ວຍໃຈ ແລະດ້ວຍວາຈາ, ພ້ອມການຟັງຄຳສັນລະເສີນ ແລະການບູຊາ—ນັ້ນແມ່ນຖືກຂັບຮ້ອງວ່າເປັນ “ການບູຊາພຣະຮະຣິ” ຢ່າງແທ້ຈິງ.

Verse 110

यमाश्च नियमाश्चैव संक्षेपेण प्रबोधिताः । एभिर्विशुद्धमनसां मोक्षं हस्तगतं विदुः ॥ १० ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຍະມະ ແລະ ນິຍະມະ ໄດ້ຖືກສອນໂດຍຫຍໍ້. ໂດຍສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ຜູ້ທີ່ຈິດໃຈບໍລິສຸດ ຮູ້ວ່າໂມກສະ (mokṣa) ເຫມືອນຢູ່ໃນກຳມືແລ້ວ.

Verse 111

यमैश्च नियमैश्चैव स्थिरबुद्धिर्जितेन्द्रियः । अभ्यसेदासनंसम्यग्योगसाधनमुत्तमम् ॥ ११ ॥

ດ້ວຍຍະມະ ແລະ ນິຍະມະ, ຜູ້ທີ່ປັນຍາໝັ້ນຄົງ ແລະຊະນະອິນທຣີຍະ ຄວນຝຶກອາສະນະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ—ນີ້ແມ່ນວິທີຝຶກໂຍຄະອັນສູງສຸດ.

Verse 112

पद्मकं स्वस्तिकं पीठं सैंहं कौक्कुटकौंजरे । कौर्मंवज्रासनं चैव वाराहं मृगचैलिकम् ॥ १२ ॥

ປັດມະກະ, ສະວັສຕິກະ, ປີຖະ, ສິງຫະ, ກົກກຸຕະ ແລະ ອຸນຈະຣະ, ພ້ອມທັງ ກໍຣມະ, ວັຈຣາສະນະ, ວາຣາຫະ ແລະ ມຣິກະໄຈລິກະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນອາສະນະທີ່ກ່າວໄວ້ສຳລັບການຝຶກໂຍຄະ.

Verse 113

क्रौञ्चं च नालिकं चैव सर्वतोभद्रमेव च । वार्षभं नागमात्स्ये च वैयान्घं चार्द्धचंद्रकम् ॥ १३ ॥

(ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນ) ກຣເອົານຈະ, ນາລິກ ແລະ ສະວັດໂຕພະດຣະ; ວາຣສະພະ, ນາກ ແລະ ມາດສະຍະ; ວາຍາງຄະ ແລະ ອັດທະຈັນດຣະກະ ດ້ວຍ.

Verse 114

दंडवातासनं शैलं स्वभ्रं मौद्गरमेव च । माकरं त्रैपथं काष्ठं स्थाणुं वैकर्णिकं तथा ॥ १४ ॥

(ຊື່ທາງວິຊາການເພີ່ມເຕີມແມ່ນ) ດັນດະວາຕະ-ອາສະນະ, ຊາຍລະ, ສະວະພຣະ, ເມົາດກະຣະ; ອີກທັງ ມາກະຣະ, ໄຕຣະພະຖະ, ກາດຖະ, ສະຖານຸ ແລະ ໄວກັນນິກະ.

Verse 115

भौमं वीरासनं चैव योगसाधनकारणम् । त्रिंशत्संख्यान्यासनानि मुनीन्द्रैः कथितानि वै ॥ १५ ॥

ພາວະມະ-ອາສະນະ ແລະ ວີຣະ-ອາສະນະ ກໍເປັນເຫດໃຫ້ສຳເລັດການປະຕິບັດໂຍຄະ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ອາສະນະຈຳນວນ 30 ໄດ້ຖືກມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກ່າວສອນ.

Verse 116

एषामेकतमं बद्धा गुरुभक्तिपरायणः । उपासको जयेत्प्राणान्द्वन्द्वातीतो विमत्सरः ॥ १६ ॥

ເມື່ອຜູ້ບູຊາຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ຄູອາຈານ ຍຶດໝັ້ນວິທີໃດໜຶ່ງໃນນີ້ຢ່າງແນ່ນອນ ຜູ້ນັ້ນພຶງຊະນະກຳລັງປຣານະ ຂ້າມພົ້ນຄູ່ຕົວຕົນ ແລະ ປາສະຈາກຄວາມອິດສາ.

Verse 117

प्राङ्मुखोदङ्मुखो वापि तथा प्रत्यङ्मुखोऽपि वा । अभ्यासेन जयेत्प्राणान्निःशब्दे जनवर्जिते ॥ १७ ॥

ຈະຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກ ຫຼື ທາງເໜືອ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ທາງຕາເວັນຕົກກໍໄດ້; ໂດຍການຝຶກຝົນຢ່າງສະໝໍ້ສະເໝີ ພຶງຊະນະປຣານະໃນສະຖານທີ່ສງົບ ໄຮ້ສຽງ ແລະ ປາສະຈາກຜູ້ຄົນ.

Verse 118

प्राणो वायुः शरीरस्थ आयामस्तस्य निग्रहः । प्राणायाम इति प्रोक्तो द्विविधः स प्रकीर्त्तितः ॥ १८ ॥

ປຣານາ ແມ່ນລົມຊີວິດທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນກາຍ; ການກຳນົດຈັງຫວະ ແລະການຄວບຄຸມມັນ ເອີ້ນວ່າ ປຣານາຍາມ. ທ່ານປັນຍາຊົນກ່າວວ່າມີສອງປະເພດ.

Verse 119

अगर्भश्च सगर्भश्च द्वितीयस्तु तयोर्वरः । जयध्यानं विनागर्भः सगर्भस्तत्समन्वितः ॥ १९ ॥

ທຽນ (dhyāna) ມີສອງປະເພດ: ບໍ່ມີຖານອາໄສ (ບໍ່ມີການພຶງພາ) ແລະ ມີຖານອາໄສ (ມີການພຶງພາ). ໃນສອງນັ້ນ ປະເພດທີສອງ—ທຽນມີຖານອາໄສ—ປະເສີດກວ່າ. “ຊະຍະ-ທຽນ” ແມ່ນທຽນບໍ່ມີຖານອາໄສ; ສ່ວນທຽນມີຖານອາໄສ ແມ່ນທຽນທີ່ປະກອບດ້ວຍຮູບ, ມັນຕຣາ, ຫຼືຄຸນລັກສະນະອັນຈັບຕ້ອງໄດ້.

Verse 120

रेचकः पूरकश्चैव कुंभकः शून्यकस्तथा । एवं चतुर्विधः प्रोक्तः प्राणायामो मनीषिभिः ॥ २० ॥

ເຣຈະກະ (ຫາຍໃຈອອກ), ປູຣະກະ (ຫາຍໃຈເຂົ້າ), ກຸມພະກະ (ກັ້ນຫາຍໃຈ), ແລະ ຊູນຍະກະ (ພັກຢູ່ໃນຄວາມຫວ່າງ) — ດັ່ງນີ້ ປຣານາຍາມ ຖືກນັກປັນຍາກ່າວວ່າມີສີ່ປະເພດ.

Verse 121

जंतूनां दक्षिणा नाडी पिंगला परिकीर्तिता । सूर्यदैवतका चैव पितृयोनिरिति श्रुता ॥ २१ ॥

ໃນສັດທັງຫຼາຍ ນາດີຂ້າງຂວາ ເອີ້ນວ່າ ປິງກະລາ (Piṅgalā). ມີພຣະອາທິດເປັນເທວະປະທານ ແລະໄດ້ຍິນວ່າເປັນເສັ້ນທາງທີ່ເຊື່ອມກັບໂລກຂອງປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ).

Verse 122

देवयोनिरिति ख्याता इडा नाडी त्वदक्षिणा । तत्राधिदैवत चंद्रं जानीहि मुनिसत्तमं ॥ २२ ॥

ໂອ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງຮູ້ວ່າ ອິດາ-ນາດີ (Iḍā) ອັນມີນາມວ່າ “ແຫຼ່ງກຳເນີດແຫ່ງເທວະ” ຢູ່ທາງຂວາຂອງທ່ານ; ແລະຈົ່ງເຂົ້າໃຈວ່າ ພຣະຈັນ ເປັນເທວະປະທານຂອງມັນ.

Verse 123

एतयोरुभयोर्मध्ये सुषुम्णा नाडिका स्मृता । अतिसूक्ष्मा गुह्यतमा ज्ञेया सा ब्रह्मदैवता ॥ २३ ॥

ລະຫວ່າງນາດີທັງສອງນັ້ນ ມີຊ່ອງນາດີຊື່ “ສຸສຸມນາ” ດັ່ງທີ່ກ່າວໄວ້. ມັນລະອຽດຍິ່ງ ແລະລັບລຶກທີ່ສຸດ; ຄວນຮູ້ວ່າມີພຣະພຣະຫມາ (ພຣະບຣະຫມາ) ເປັນເທວະຜູ້ປົກຄອງ.

Verse 124

वामेन रेचयेद्वायुं रेचनाद्रेचकः स्मृतः । पूरयेद्दक्षिणेनैव पूरणात्पूरकः स्मृतः ॥ २४ ॥

ຄວນຜ່ອນລົມອອກທາງຮູດັງຊ້າຍ; ເນື່ອງຈາກເປັນການຂັບອອກ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ເຣຈະກະ” (Recaka). ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນສູດລົມເຂົ້າທາງຮູດັງຂວາ; ເນື່ອງຈາກເປັນການເຕີມໃຫ້ເຕັມ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ປູຣະກະ” (Pūraka).

Verse 125

स्वदेहपूरितं वायं निगृह्य न विमृंचति । संपूर्णकुंभवत्तिष्टेत्कुम्भकः स हि विश्रुतः ॥ २५ ॥

ເມື່ອກັ້ນລົມທີ່ເຕີມເຕັມໃນກາຍຂອງຕົນແລ້ວ ບໍ່ປ່ອຍອອກ; ຢືນຢັນຢ່າງໝັ້ນຄົງດັ່ງໝໍ້ນ້ຳທີ່ເຕັມສົມບູນ—ນີ້ແຫຼະແມ່ນການປະຕິບັດອັນລືຊື່ຊື່ວ່າ “ກຸມພະກະ” (Kumbhaka).

Verse 126

न गृह्णाति न त्यजति वायुमंतर्बहिः स्थितम् । विद्धि तच्छून्यकं नाम प्राणायामं यथास्थितम् ॥ २६ ॥

ເມື່ອບໍ່ສູດເຂົ້າ ແລະບໍ່ຜ່ອນອອກ ຕໍ່ລົມທີ່ຢູ່ທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກ, ຈົ່ງຮູ້ວ່າສະພາບທີ່ຕັ້ງຢູ່ນັ້ນແມ່ນປຣານາຍາມະຊື່ “ຊູນຍະກະ” (Śūnyaka).

Verse 127

शनैःशनैर्विजेतव्यः प्राणो मत्तगजेन्द्रवत् । अन्यथा खलु जायन्ते महारोगा भयंकराः ॥ २७ ॥

ປຣານ (ລົມຊີວິດ) ຄວນຖືກຝຶກຄອບຄຸມຢ່າງຄ່ອຍໆ ເຫມືອນການປະລາບຊ້າງເຈົ້າທີ່ກຳລັງຄຶກຄະນອງ. ບໍ່ຊັ້ນແລ້ວ ໂລກໃຫຍ່ອັນນ່າຢ້ານກົວຈະເກີດຂຶ້ນແນ່ນອນ.

Verse 128

क्रमेण योजयेद्वायुं योगी विगतकल्मषः । स सर्वपापनिर्मुक्तो ब्रह्मणः पदमाप्नुयात् ॥ २८ ॥

ໂຍຄີຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຄວນຈັດລະບຽບລົມຊີວິດ (ປຣານ/ວາຍຸ) ທີລະຂັ້ນ. ເມື່ອພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ຈຶ່ງບັນລຸສະຖານະສູງສຸດແຫ່ງ ພຣະພຣະຫມັນ (Brahman) ໄດ້.

Verse 129

विषयेषु प्रसक्तानि चेन्द्रियाणि मुनीश्वरः । समामाहृत्य निगृह्णाति प्रत्याहारस्तु स स्मृतः ॥ २९ ॥

ໂອ ຈອມມຸນີ, ເມື່ອອິນທຣີຍທີ່ເກາະກ່ຽວກັບວັດຖຸແຫ່ງອາລົມ ຖືກເກັບກັບຄືນ ແລະກົດຂັງໃຫ້ໝັ້ນ ນັ້ນເອີ້ນວ່າ “ປຣັດຍາຫາຣ” (ການຖອນອິນທຣີຍ).

Verse 130

जितेन्द्रिया महात्मानो ध्यानशून्या अपि द्विज । प्रयान्ति परमं ब्रह्म पुनरावृत्तिदुर्लभम् ॥ ३० ॥

ໂອ ທະວິຊະ, ມະຫາອາດຕະມາຜູ້ຊະນະອິນທຣີຍ ແມ່ນແມ່ນບໍ່ມີການພິຈາລະນາສະມາທິຢ່າງເປັນຮູບແບບ ກໍຍັງບັນລຸພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ອັນການກັບຄືນສູ່ການເກີດໃໝ່ນັ້ນຍາກຢິ່ງ.

Verse 131

अनिर्जितेंद्रियग्रामं यस्तु ध्यानपरो भवेत् । मूढात्मानं च तं विद्याद्ध्यानं चास्य न सिध्यति ॥ ३१ ॥

ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ໝັ້ນໃນການພິຈາລະນາ (ທຽນ) ໃນຂະນະທີ່ຝູງອິນທຣີຍຍັງບໍ່ຖືກຊະນະ ຈົ່ງຮູ້ວ່າເຂົາເປັນຜູ້ຫຼົງຈິດ; ແລະທຽນຂອງເຂົາບໍ່ສຳເລັດ.

Verse 132

यद्यत्पश्यति तत्सर्वं पश्येदात्मवदात्मनि । प्रत्याहृतानीन्द्रियाणि धारयेत्सा तु धारणा ॥ ३२ ॥

ສິ່ງໃດທີ່ເຫັນ ຈົ່ງເຫັນທັງໝົດນັ້ນໃນອາດຕະມາ ເປັນດັ່ງມີສະພາບເປັນອາດຕະມາ. ເມື່ອຖອນອິນທຣີຍແລ້ວ ຈົ່ງຍຶດຈິດໃຫ້ໝັ້ນ—ນີ້ແມ່ນ “ທາຣະນາ” (ການຈົດຈໍ່).

Verse 133

योगाज्जितेंद्रियग्रामस्तानि हृत्वा दृढं हृदि । आत्मानं परमं ध्यायेत्सर्वधातारमच्युतम् ॥ ३३ ॥

ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງໂຍຄະ ຜູ້ປະຕິບັດຊະນະກຸ່ມອິນທຣິຍະແລ້ວ ຄວນດຶງມັນກັບຄືນ ແລະປັກໃຫ້ໝັ້ນໃນດວງໃຈ; ແລ້ວຈຶ່ງພິຈາລະນາພຣະອາດຕະມາສູງສຸດ—ອະຈຸຕະ ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມ ແລະເປັນຜູ້ຄ້ຳຈຸນສັບພະສິ່ງທັງປວງ।

Verse 134

सर्वविश्वात्मकं विष्णुं सर्वलोकैककारणम् । विकसत्पद्यपत्राक्षं चारुकुण्डलभूषितम् ॥ ३४ ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານະມັດສະການພຣະວິສະນຸ ຜູ້ມີພຣະອົງເປັນສັບພະຈັກກະວານ ແລະເປັນເຫດປັດໃຈອັນດຽວຂອງໂລກທັງປວງ; ພຣະເນດດັ່ງກີບບົວບານ ແລະປະດັບດ້ວຍຕຸ້ມຫູງາມສົດໃສ।

Verse 135

दीर्घबाहुमुदाराङ्गं सर्वालङ्कारभृषितम् । पीताम्बरधरं देवं हेमयज्ञोपवीतिनम् ॥ ३५ ॥

ພຣະອົງມີພຣະພາຫາຍາວ ແລະພຣະວິກາຍອັນສົງ່າງາມ ປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງອາລັງການທຸກປະການ; ພຣະເທວະຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ນຸ່ງຜ້າສີເຫຼືອງ (ປີຕາມບະຣະ) ແລະສວມຍັດຍະໂຍປະວີຕະທອງ।

Verse 136

बिभ्रतं तुलसीमालां कौस्तुभेन विराजितम् । श्रीवत्सवक्षसं देवं सुरासुरनमस्कृतम् ॥ ३६ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະອົງຜູ້ສວມມາລາຕຸລະສີ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເພັດເກົາສະຕຸບະ; ພຣະອຸລາມີເຄື່ອງໝາຍສຣີວັດສະ ແລະໄດ້ຮັບນະມັດສະການຈາກເທວະແລະອະສຸຣະທັງປວງ।

Verse 137

अष्टारे हृत्सरोजे तु द्वादशांगुलविस्तृते । ध्यायेदात्मानमव्यक्तं परात्परतरं विभुम् ॥ ३७ ॥

ໃນດອກບົວແຫ່ງດວງໃຈ ທີ່ມີກ້ານຫຼືຊ່ອງທັງແປດ ແລະກວ້າງສິບສອງນິ້ວ ຄວນພິຈາລະນາອາດຕະມາ—ອະວະຍັກຕະ (Avyakta) ຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວທຸກສິ່ງ ເຫນືອກວ່າຄວາມສູງສຸດທັງປວງ।

Verse 138

ध्यानं सद्भिनिर्गदितं प्रत्ययस्यैकतानता । ध्यानं कृत्वा मुहुर्त्तं वा परं मोक्षं लभेन्नरः ॥ ३८ ॥

ຕາມທີ່ບັນດິດກ່າວໄວ້ ທຽນ (ສະມາທິ) ແມ່ນການຕັ້ງໃຈໃຫ້ຕໍ່ເນື່ອງຢູ່ໃນຄວາມຄິດອັນດຽວ. ຜູ້ໃດປະພຶດທຽນນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງມຸຮູຣຕະ (ປະມານ 48 ນາທີ) ກໍຈະໄດ້ຮັບມົກສະອັນສູງສຸດ.

Verse 139

ध्यानात्पापानि नश्यन्ति ध्यानान्मोक्षं च विंदति । ध्यानात्प्रसीदति हरिद्धर्यानात्सर्वार्थसाधनम् ॥ ३९ ॥

ດ້ວຍທຽນ ບາບທັງຫຼາຍຖືກທຳລາຍ; ດ້ວຍທຽນ ກໍໄດ້ຮັບມົກສະ. ດ້ວຍທຽນ ພຣະຫຣິ (Hari) ພໍພຣະໄທ; ແລະດ້ວຍທຽນອັນໝັ້ນຄົງ ຈຸດປະສົງທຸກຢ່າງສຳເລັດ.

Verse 140

यद्यद्रूपं महाविष्णोस्तत्तद्ध्यायेत्समाहितम् । तेन ध्यानेन तुष्टात्मा हरिर्मोक्षं ददाति वै ॥ ४० ॥

ຮູບໃດກໍຕາມຂອງມະຫາວິສະນຸ ຄວນຕັ້ງໃຈທຽນໃສ່ຮູບນັ້ນເອງ ດ້ວຍໃຈທີ່ຮວບຮວມ. ດ້ວຍທຽນນັ້ນ ພຣະຫຣິ—ຜູ້ມີພຣະໄທອິ່ມເຕັມ—ຍ່ອມປະທານມົກສະແທ້ໆ.

Verse 141

अचञ्चलं मनः कुर्याद्ध्येये वस्तुनि सत्तम । ध्यानं ध्येयं ध्यातृभावं यथा नश्यति निर्भरम् ॥ ४१ ॥

ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດ ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ໃນວັດຖຸທີ່ຄວນທຽນ. ເພື່ອໃຫ້—ຢ່າງສິ້ນເຊີງ—ສາມຢ່າງຄື ການທຽນ, ວັດຖຸທຽນ, ແລະຄວາມຮູ້ສຶກວ່າ “ຂ້ອຍເປັນຜູ້ທຽນ” ຈະລະລາຍຫາຍໄປ.

Verse 142

ततोऽमृतत्वं भवति ज्ञानामृतनिषेवणात् । भवेन्निरन्तरं ध्यानादभेदप्रतिपादनम् ॥ ४२ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວາມອະມະຕະເກີດຂຶ້ນ ຈາກການເສບສົມອະມຣິຕະແຫ່ງປັນຍາຢ່າງສະໝໍ້າເສມ. ແລະດ້ວຍທຽນທີ່ບໍ່ຂາດຕອນ ການຮູ້ແຈ້ງແລະການສະຖາປະນາຄວາມບໍ່ແຕກຕ່າງ (ອະເບດ) ຈະເກີດມີ.

Verse 143

सुषुत्पिवत्परानन्दयुक्तश्चोपरतेन्द्रियः । निर्वातदीपवत्संस्थः समाधिरभिधीयते ॥ ४३ ॥

ເມື່ອຜູ້ໜຶ່ງເຫມືອນຫຼັບລຶກ ແຕ່ຍັງຮ່ວມຢູ່ກັບອານັນດະສູງສຸດ; ອິນທຣີຍະທັງຫມົດຢຸດການໄຫວອອກນອກ ແລະ ຈິດຕັ້ງມັ່ນເຫມືອນໂຄມໄຟໃນບ່ອນບໍ່ມີລົມ—ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ສະມາທິ।

Verse 144

योगी समाध्यवस्थायां न श्रृणोति न पश्यति । न जिघ्रति न स्पृशति न किंचद्वक्ति सत्तम ॥ ४४ ॥

ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດ! ເມື່ອໂຍຄີຕັ້ງຢູ່ໃນສະມາທິ ລາວບໍ່ໄດ້ຍິນ ບໍ່ເຫັນ; ບໍ່ດົມກິ່ນ ບໍ່ສຳຜັດ ແລະ ບໍ່ເວົ້າຫຍັງເລີຍ।

Verse 145

आत्मा तु निर्मलः शुद्धः सञ्चिदानन्दविग्रहः । सर्वोपाधिविनिर्मुक्तो योगिनां भात्यचञ्चलः ॥ ४५ ॥

ແຕ່ ອາດມັນ (Ātman) ນັ້ນ ບໍ່ມີມົນທິນ ບໍລິສຸດຜຸດຜ່ອງ ເປັນຮູບແຫ່ງ ສັດ-ຈິດ-ອານັນດະ. ພົ້ນຈາກອຸປາທິທັງປວງ ມັນສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງມັ່ນຄົງ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແກ່ໂຍຄີທັງຫຼາຍ।

Verse 146

निर्गुणोऽपि परो देवो ह्यज्ञानाद्गुणवानिव । विभात्यज्ञाननाशे तु यथापूर्वं व्यवस्थितम् ॥ ४६ ॥

ແມ່ນແທ້ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດນັ້ນ ເກີນກວ່າຄຸນທັງປວງ (ນິຣຄຸນ) ແຕ່ເນື່ອງຈາກອະວິຊາ ພຣະອົງປານດັ່ງມີຄຸນ. ເມື່ອອະວິຊາຖືກທຳລາຍ ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງຕາມຄວາມເປັນຈິງ ດຳລົງຢູ່ໃນສະພາບເດີມຂອງພຣະອົງ।

Verse 147

परं ज्योतिरमेयात्मा मायावानिव मायिनाम् । तन्नाशे निर्मलं ब्रह्म प्रकाशयति पंडितं ॥ ४७ ॥

ແສງສູງສຸດ ຜູ້ມີອາດມັນອັນບໍ່ອາດວັດໄດ້ ປານດັ່ງມີມາຍາ ສຳລັບຜູ້ທີ່ຖືກມາຍາຫຼອກລວງ. ເມື່ອມາຍານັ້ນຖືກທຳລາຍ ພຣະພຣະຫມັນອັນບໍລິສຸດບໍ່ມີມົນທິນ ຈະສ່ອງສະຫວ່າງໃຫ້ແກ່ບັນດິດ।

Verse 148

एकमेवाद्वितीयं च परं ज्योतिर्निरंजनम् । सर्वेषामेव भूतानामंतर्यामितया स्थितम् ॥ ४८ ॥

ພຣະອົງເປັນອົງດຽວ ບໍ່ມີອົງທີສອງ—ແສງສູງສຸດ ບໍ່ມີມົນທິນ—ສະຖິດຢູ່ໃນສັດທັງປວງ ເປັນອັນຕະຣະຍາມິນ (ຜູ້ຄຸ້ມຄອງພາຍໃນ)។

Verse 149

अणोरणीयान्महतो महीयान्सनातनात्माखिलविश्वहेतुः । पश्यंति यज्ज्ञानविदां वरिष्टाः परात्परस्मात्परमं पवित्रम् ॥ ४९ ॥

ນ້ອຍກວ່າສິ່ງນ້ອຍທີ່ສຸດ ແລະໃຫຍ່ກວ່າສິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ—ອາດຕະມະນິລັນດອນ ເປັນເຫດແຫ່ງຈັກກະວານທັງປວງ—ຖືກເຫັນໂດຍຜູ້ຮູ້ປັນຍາອັນປະເສີດ ເປັນຄວາມບໍລິສຸດສູງສຸດ ຢູ່ເທິງກວ່າສິ່ງສູງສຸດທັງປວງ।

Verse 150

अकारादिक्षकारांतवर्णभेदव्यवस्थितः । पुराणपुरुषोऽनादिः शब्दब्रह्मेति गीयते ॥ ५० ॥

ພຣະປຸຣານະປຸຣຸສະ ຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ ສະຖິດເປັນລຳດັບອັກສອນທີ່ແຕກຕ່າງ ຈາກ «ອ» ຫາ «ກສ» ຖືກຂັບຮ້ອງສັນລະເສີນວ່າ «ສັບດະ-ພຣະຫມັນ»—ພຣະຫມັນໃນຮູບແຫ່ງສຽງສັກສິດ।

Verse 151

विशुद्दमक्षरं नित्यं पूर्णमाकाशमध्यगम् । आनन्दं निर्मलशांतं परं ब्रह्मेति गीयते ॥ ५१ ॥

ພຣະຫມັນສູງສຸດນັ້ນ ຖືກຂັບຮ້ອງວ່າ ບໍລິສຸດຢ່າງຍິ່ງ ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ ນິລັນດອນ ແລະຄົບຖ້ວນທົ່ວສັບພະສິ່ງ—ສະຖິດໃນອາກາດອັນກວ້າງໃຫຍ່—ເປັນອານັນດາເອງ ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະສະງົບສະຫງົບຢ່າງສິ້ນເຊີງ।

Verse 152

योगिनो हृदि पश्यन्ति परात्मानं सनातनम् । अविकारमजं शुद्धं परं ब्रह्मेति गीयते ॥ ५२ ॥

ໂຍຄີທັງຫຼາຍ ເຫັນໃນດວງໃຈ ພຣະອາດຕະມະສູງສຸດອັນນິລັນດອນ—ບໍ່ແປປ່ຽນ ບໍ່ເກີດ ແລະບໍລິສຸດ—ຜູ້ຖືກຂັບຮ້ອງວ່າເປັນພຣະຫມັນສູງສຸດຍິ່ງ।

Verse 153

ध्यानमन्यत्प्रवक्ष्यामि श्रृणुष्व मुनि सत्तम । संसारतापतप्तानां सुधावृष्टिसमं नृणाम् ॥ ५३ ॥

ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍວິທີສະມາທິອື່ນໜຶ່ງ—ຈົ່ງຟັງ ໂອ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ. ສໍາລັບຜູ້ຖືກໄຟຮ້ອນແຫ່ງສັງສານເຜົາ ມັນເຫມືອນຝົນນ້ໍາອະມຣິດ.

Verse 154

नारायणं परानन्दं स्मरेत्प्रणवसंस्थितम् । नादरुपमनौपम्यमर्द्धमात्रोपरिस्थितम् ॥ ५४ ॥

ຄວນລະລຶກແລະເພ່ງສະມາທິໃນ ນາຣາຍະນະ ຜູ້ເປັນຄວາມສຸກສູງສຸດ ຜູ້ສະຖິດໃນພະຍາງສັກສິດ «ໂອມ»; ພຣະຮູບເປັນນາດອັນລະອຽດ ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມ ແລະສະຖິດເຫນືອອັດທະມາຕຣາ.

Verse 155

अकारं ब्रह्मणो रुपमुकारं विष्णुरुपवत् । मकारं रुद्ररुपं स्यादर्ध्दमात्रं परात्मकम् ॥ ५५ ॥

ພະຍາງ «ອ» ແມ່ນຮູບແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ; «ອຸ» ແມ່ນສະພາບແຫ່ງພຣະວິສນຸ; «ມ» ແມ່ນຮູບແຫ່ງຣຸດຣະ; ແລະອັດທະມາຕຣາ (ການກ້ອງກັງວານອັນລະອຽດ) ແມ່ນອາດຕະມັນສູງສຸດ.

Verse 156

मात्रास्तिस्त्रः समाख्याता ब्रह्मविष्णु शिवाधिपाः । तेषां समुच्चयं विप्र परब्रह्मप्रबोधकम् ॥ ५६ ॥

ມີ “ມາຕຣາ” ສາມປະການ ຖືກປະກາດໄວ້—ມີພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ແລະ ພຣະຊິວະ ເປັນຜູ້ປົກຄອງ. ໂອ ວິປຣະ, ການປະສານຮວມຂອງພວກມັນ ເປັນສິ່ງທີ່ປຸກໃຫ້ຮູ້ແຈ້ງພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ.

Verse 157

वाच्यं तु परमं ब्रह्म वाचकः प्रणवः स्मृतः । वाच्यवाचकसंबन्धो ह्युपचारात्तयोर्द्विजा ॥ ५७ ॥

ສິ່ງທີ່ຖືກຊີ້ບອກ (ວາຈະ) ແມ່ນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ; ສ່ວນຜູ້ຊີ້ບອກ (ວາຈະກະ) ແມ່ນພຣະນະວະ «ໂອມ» ດັ່ງທີ່ຈື່ຈໍາກັນ. ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ຄວາມສຳພັນລະຫວ່າງທີ່ຖືກຊີ້ແລະຜູ້ຊີ້ ເວົ້າກັນແຕ່ຕາມຂົນທຳນຽມ (ໂດຍອຸປະຈາຣ).

Verse 158

जपन्तः प्रणवं नित्यं मुच्यन्ते सर्वपातकैः । तदभ्यासेन संयुक्ताः परं मोक्षं लभन्ति च ॥ ५८ ॥

ຜູ້ໃດສວດຈະປະ «ປຣະນະວະ» (ໂອມ) ຢ່າງສະເໝີ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ; ແລະເມື່ອປະກອບກັບການຝຶກຝົນຈະປະນັ້ນຢ່າງໝັ້ນຄົງ ຍ່ອມໄດ້ຮັບໂມກສະອັນສູງສຸດດ້ວຍ.

Verse 159

जपंश्च प्रणवं मन्त्रं ब्रह्मविष्णुशिवात्मकम् । कोटिसूर्यसमं तेजो ध्यायेदात्मनि निर्मलम् ॥ ५९ ॥

ຄວນຈະສວດຈະປະ «ປຣະນະວະ» ມັນຕຣະ ອັນມີແກ່ນເປັນພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສະນຸ, ແລະພຣະສິວະ; ແລ້ວໃຫ້ພິຈາລະນາພາຍໃນຕົນເອງເຖິງລັດສະຫມີອັນບໍລິສຸດ ປານດວງຕາເວັນສິບລ້ານ.

Verse 160

शालग्रामशिलारुपं प्रतिमारुपमेव वा । यद्यत्पापहरं वस्तु तत्तद्वा चिन्तयेद्धृदि ॥ ६० ॥

ຈະເປັນຮູບສິລາຊາລະກຣາມ ຫຼືເປັນຮູບພຣະປະຕິມາກໍຕາມ; ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ຊ່ວຍກຳຈັດບາບ ຄວນນຶກພິຈາລະນາສິ່ງນັ້ນໃນດວງໃຈ.

Verse 161

यदेतद्दैष्णवं ज्ञानं कथितं ते मुनीश्वर । एतद्विदित्वा योगीन्द्रो लभते मोक्षमुत्तमम् ॥ ६१ ॥

ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ, ຄວາມຮູ້ແບບໄວສະນະວະນີ້ທີ່ທ່ານໄດ້ກ່າວສອນ; ເມື່ອຮູ້ແຈ້ງຢ່າງແທ້ຈິງ ແມ່ນແຕ່ຈອມໂຍຄີກໍຍັງໄດ້ຮັບໂມກສະອັນສູງສຸດ.

Verse 162

यस्त्वेतच्छॄणुयाद्वापि पठेद्वापि समाहितः । स सर्वपापनिर्मुक्तो हरिसालोक्यमान्पुयात् ॥ ६२ ॥

ຜູ້ໃດມີຈິດໃຈຈົ່ງຈ້ອງ ຟັງກໍດີ ຫຼືອ່ານສວດຄຳສອນນີ້ກໍດີ; ແມ່ນແຕ່ເທົ່ານັ້ນກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄດ້ໄປສູ່ການຢູ່ຮ່ວມໂລກດຽວກັບພຣະຫຣິ (ວິສະນຸ) — ຮຣິສາໂລກຍະ.