Śrāddha-prayoga: Niyama, Brāhmaṇa-parīkṣā, Kutapa-kāla, Tithi-nyāya, and Vaiṣṇava-phala

Verse 1

सनक उवाच । श्रृणुष्व मुनिशार्दूल श्राद्धस्य विधिमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १ ॥

ສະນະກະກ່າວວ່າ: «ໂອ ມຸນິຜູ້ປານເສືອໃນຫມູ່ລະສີ, ຈົ່ງຟັງພິທີສຣາດທະ (Śrāddha) ອັນສູງສຸດ; ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ»।

Verse 2

क्षयाहपूर्वदिवसे स्नात्वा चैकाशनो भवेत् । अधः शायी ब्रह्मचारी निशि विप्रान्निमंत्रयेत् ॥ २ ॥

ໃນມື້ກ່ອນວັນກະທຳພິທີ kṣayāha ຫຼັງອາບນ້ຳແລ້ວ ຄວນກິນອາຫານພຽງຄັ້ງດຽວ; ຄວນນອນກັບພື້ນ ຮັກສາພຣະຫມະຈັນ ແລະຕອນກາງຄືນເຊີນພຣາຫມັນມາຮັບພິທີ।

Verse 3

दन्तधावनतांबूले तैलाभ्यंगं तथैव च । रत्योषधिपरान्नानि श्राद्धकर्त्ताविवर्जयेत् ॥ ३ ॥

ຜູ້ປະກອບພິທີສຣາດທະ ຄວນຫຼີກເວັ້ນການຖູແຂ້ວ ແລະການຄຽວຕາມບູລາ (ໝາກພູ) ພ້ອມທັງການທານ້ຳມັນນວດ; ຄວນງົດການເສບກາມ ການໃຊ້ຢາ ແລະອາຫານຫຼູຫຼາຟຸ່ມເຟືອຍ।

Verse 4

अध्वानं कलहं क्रोधं व्यवायं च धुरं तथा । श्राद्धकर्त्ता च भोक्ता च दिवास्वापं च वर्जयेत् ॥ ४ ॥

ຄວນຫຼີກເວັ້ນການເດີນທາງ ການທະເລາະວິວາດ ຄວາມໂກດ ການເສບກາມ ແລະການແບກຫາບພາລະ; ທັງຜູ້ທຳສຣາດທະ ແລະຜູ້ຮັບປະທານໃນພິທີ ກໍຄວນງົດນອນກາງວັນດ້ວຍ।

Verse 5

श्राद्धे निमंत्रितो यस्तु व्यवायं कुरुते यदि । ब्रह्महत्यामवाप्नोति नरकं चापि गच्छति ॥ ५ ॥

ຖ້າຜູ້ທີ່ຖືກເຊີນມາໃນພິທີສຣາດທະ ໄປເສບກາມ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບບາບເທົ່າກັບບຣະຫມະຫັດຕະຍາ (ຂ້າພຣາຫມັນ) ແລະຈະໄປຕົກນະຣົກດ້ວຍ।

Verse 6

श्राद्धे नियोजयेद्विप्रं श्रोत्रिय विष्णुतत्परम् । यथास्वाचारनिरतं प्रशांतं सत्कुलोद्भवम् ॥ ६ ॥

ໃນພິທີສຣາດທະ ຄວນແຕ່ງຕັ້ງພຣາຫມັນຜູ້ເປັນ śrotriya ຮູ້ພຣະເວດ ແລະອຸທິດໃຈແດ່ພຣະວິສນຸ; ຜູ້ຍຶດຫມັ້ນໃນຈາຣິຍະຕາມປະເພນີ, ມີໃຈສະງົບ, ແລະເກີດໃນຕະກູນດີ।

Verse 7

रागद्वेषविहीनं च पुराणार्थविशारदम् । त्रिमधुत्रिसुपर्णज्ञं सर्वभूतदयापरम् ॥ ७ ॥

ປາສຈາກຄວາມຕິດຕັນແລະຄວາມຊັງ, ຊໍານານໃນນັຍະແທ້ຂອງປຸຣານະ; ຮູ້ຫຼັກ «ມະທຸສາມ» ແລະ «ສຸປັນສາມ»; ຕັ້ງຢູ່ໃນເມດຕາກະຣຸນາຕໍ່ສັດທັງປວງ.

Verse 8

देवपूजारतं चैव स्मृतितत्त्वविशारदम् । वेदांततत्त्वसंपन्नं सर्वलोकहिते रतम् ॥ ८ ॥

ມຸ່ງໝັ້ນໃນການບູຊາເທວະ, ຊໍານານໃນຫຼັກການແຫ່ງສະມຣິຕິ; ພ້ອມດ້ວຍຄວາມຈິງແຫ່ງເວດານຕະ; ແລະຂະຫຍັນໃນປະໂຫຍດແກ່ທຸກໂລກ.

Verse 9

कृतज्ञं गुणसंपन्नं गुरुशुश्रूषणे रतम् । परोपदेशनिरतं सच्छास्त्रकथनैस्तथा ॥ ९ ॥

ຄວນເປັນຜູ້ຮູ້ຄຸນ, ມີຄຸນງາມຄວາມດີ, ມຸ່ງໝັ້ນໃນການຮັບໃຊ້ຄູບາອາຈານ; ຕັ້ງໃຈຊີ້ນໍາຜູ້ອື່ນ; ແລະຂະຫຍັນໃນການອະທິບາຍຄໍາສອນອັນປະເສີດທີ່ຖືກຕ້ອງ.

Verse 10

एते नियोजितव्या वै श्राद्धे विप्रा मुनीश्वर । श्राद्धे वर्ज्याप्रवक्ष्यामि श्रृणु तान्मुसमाहितः ॥ १० ॥

ໂອ ຈອມມຸນີ! ພຣາຫມັນເຫຼົ່ານີ້ຄວນຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃນພິທີສຣາດທະ. ບັດນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວເຖິງຜູ້ທີ່ຄວນຫຼີກເວັ້ນໃນສຣາດທະ—ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈຈົດຈໍ່.

Verse 11

न्पूनांगश्चाधिकांगश्च कदर्यो रोगितस्तथा । कुष्टी च कुनखी चैव लंबकर्णः क्षतव्रतः ॥ ११ ॥

ຜູ້ຂາດອະວະຍະວະ ຫຼືມີອະວະຍະວະເກີນ; ຜູ້ຕະໜີ; ຜູ້ເຈັບໄຂ້; ຜູ້ເປັນໂລກຂີ້ທູດ; ຜູ້ມີເລັບຜິດຮູບ; ຜູ້ຫູຍາວຫ້ອຍ; ແລະຜູ້ທີ່ວຣະຕະ/ວິນັຍທາງທຳຂາດຂອດ—ໃນບົດນີ້ຖືວ່າບໍ່ເໝາະສົມ.

Verse 12

नक्षत्रपाठजीवी च तथा च शवदाहकः । कुवादी परिर्वत्ता च तथा देवलकः खलः ॥ १२ ॥

ຜູ້ຫາລ້ຽງຊີວິດດ້ວຍການອ່ານນັກສະຕຣາ (ດາວນັກສະຕຣາ), ຜູ້ເຜົາສົບ, ຜູ້ໂຕ້ຖຽງບິດເບືອນ, ຜູ້ປ່ຽນຝ່າຍບໍ່ຢຸດ, ແລະ devalaka ຜູ້ຮັບໃຊ້ເທວະເພື່ອເງິນ—ຄົນເຊັ່ນນີ້ແມ່ນຄົນຊົ່ວ।

Verse 13

निंदकोऽमर्षणो धूर्तस्तथैव ग्रामयाजकः । असच्छास्त्राभिनिरतः परान्ननिगतस्तथा ॥ १३ ॥

ຜູ້ນິນທາ, ຜູ້ບໍ່ອົດທົນ, ຄົນຫລອກລວງ, ແລະພຣະປະໂຣຫິດບ້ານທີ່ຮັບຈ້າງ; ຜູ້ຫມົກມຸ່ນໃນຄຳສອນປອມ, ແລະຜູ້ດຳລົງຊີວິດພຶ່ງອາຫານຂອງຄົນອື່ນ—ຄົນເຫຼົ່ານີ້ຄວນຖືວ່າບໍ່ເໝາະໃນທາງທຳມະ।

Verse 14

वृषलीसूति पोष्टा च वृषलीपतिरेव च । कुंडश्च गोलकश्चैव ह्ययाज्यानां च याजकः ॥ १४ ॥

ອີກທັງ: ລູກຊາຍທີ່ເກີດຈາກຍິງຊູດຣະ (vṛṣalī), ຜູ້ທີ່ອຸປະຖຳການຄົບຄອງອັນບໍ່ຄວນ, ຜົວຂອງຍິງຊູດຣະ; ພ້ອມທັງ kuṇḍa ແລະ golaka; ແລະພຣະປະໂຣຫິດຜູ້ປະກອບຍັດຍະໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ຄວນຮັບຍັດຍະ—ທັງໝົດນີ້ກໍບໍ່ເໝາະສົມ।

Verse 15

दंभाचारो वृथामुंडी ह्यन्यस्त्रीधनतत्परः । विष्णुभक्तिविहीनश्च शिवभक्तिपराड्मुखः ॥ १५ ॥

ເຂົາປະພຶດດ້ວຍຄວາມຫລອກລວງ; ໂກນຫົວໂດຍໄຮ້ຄວາມໝາຍ (ເພື່ອອວດອ້າງ); ມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ແມ່ຍິງແລະຊັບສິນຂອງຄົນອື່ນ; ຂາດພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ (Viṣṇu) ແລະຫັນຫນ້າຈາກພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ (Śiva)।

Verse 16

वेदविक्रयिणश्चैव व्रतविक्रयिणस्तथा । स्मृतिविक्रयिणश्चैव मंत्रविक्रयिणस्तथा ॥ १६ ॥

ຜູ້ຂາຍພຣະເວດ, ຜູ້ຂາຍວຣະຕະ (vrata), ຜູ້ຂາຍສະມຣິຕິ (Smṛti), ແລະຜູ້ຂາຍມັນຕຣະ (mantra) — ທັງໝົດນີ້ກໍຖືກປະນາມເຊັ່ນກັນ।

Verse 17

गायकाः काव्यकर्त्तारो भिषक्छास्त्रोपजीविनः । वेदनिंदापरश्चैव ग्रामापण्यप्रदाहकः ॥ १७ ॥

ນັກຮ້ອງ, ຜູ້ແຕ່ງກະວີ, ຜູ້ຫາລ້ຽງຊີວິດດ້ວຍວິຊາແພດ, ຜູ້ດ່າວິຈານເວດ, ແລະຜູ້ເຜົາຕະຫຼາດບ້ານ—ເຫຼົ່ານີ້ເປັນພວກທີ່ຖືກປະນາມ.

Verse 18

तथातिकामुकश्चैव रसविक्रयकारकः । कूटयुक्तिरतश्चैव श्राद्धे वर्ज्याः प्रयत्नतः ॥ १८ ॥

ດັ່ງນັ້ນດ້ວຍ, ຜູ້ຫຼົງກາມເກີນໄປ, ຜູ້ຄ້າຂາຍເຫຼົ້າມຶນເມົາ, ແລະຜູ້ຊອບໃຈໃນກົນລະຍຸດຫຼອກລວງ—ຄວນຫຼີກລ້ຽງໃນພິທີສຣາດທະດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມ.

Verse 19

निंमत्रयीत पूर्वेद्युस्तस्मिन्नेव दिनेऽथवा । निमंत्रितो भवेद्विप्रो ब्रह्मचारी जितेंद्रियः ॥ १९ ॥

ຄວນເຊີນລ່ວງໜ້າໃນມື້ກ່ອນ ຫຼືໃນມື້ນັ້ນເອງ. ພຣາຫມັນທີ່ຖືກເຊີນຄວນເປັນພຣະພຣົມຈາຣີ, ຄວບຄຸມຕົນ ແລະຊະນະອິນທຣີຍະ.

Verse 20

श्राद्धे क्षणस्तु कर्त्तव्यः प्रसादश्चेति सत्तम । निमंत्रयेद्द्विजं प्राज्ञं दर्भपाणिर्जितेंद्रियः ॥ २० ॥

ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດ, ໃນພິທີສຣາດທະ ຄວນຮັກສາເວລາອັນຖືກຕ້ອງ ແລະມີໃຈສະຫງົບອ່ອນໂຍນ. ດ້ວຍການຂົ່ມອິນທຣີຍະ ແລະຖືຫຍ້າດັຣພະໄວ້ໃນມື ຈຶ່ງເຊີນພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ.

Verse 21

ततः प्रातः समुत्थाय प्रातः कृत्यं समाप्य च । श्राद्धं समाचरेद्विद्वान्काले कुतपसंज्ञिते ॥ २१ ॥

ຈາກນັ້ນ ຕື່ນແຕ່ເຊົ້າ ແລະເຮັດກິດເຊົ້າຕາມທຳນຽມໃຫ້ສຳເລັດແລ້ວ, ຜູ້ຮູ້ຄວນປະກອບພິທີສຣາດທະໃນເວລາທີ່ເອີ້ນວ່າ «ກຸຕະປະ».

Verse 22

दिवसस्याष्टमे काले यदा मंदायते रविः । स कालः कुतपस्तत्र पितॄणां दत्तमक्षयम् ॥ २२ ॥

ໃນສ່ວນທີ 8 ຂອງວັນ ເມື່ອແສງແລະຄວາມຮ້ອນຂອງພຣະອາທິດເລີ່ມອ່ອນລົງ ເວລານັ້ນເອີ້ນວ່າ «ກຸຕະປະ»; ທານທີ່ຖວາຍແດ່ພິຕຣຶ (ບັນພະບຸລຸດ) ໃນເວລານັ້ນ ມີຜົນບໍ່ເສື່ອມສູນ।

Verse 23

अपराह्णः पितॄणां तु दत्तः कालः स्वयंभुवा । तत्काल एव दातव्यं कव्यं तस्माद्द्विजोत्तमैः ॥ २३ ॥

ເວລາອະປະຣາຫນະ (ຕອນບ່າຍ) ໄດ້ຖືກສະວະຍັມພູ (ພຣະພຣະຫມາ) ກຳນົດເປັນເວລາອັນຄວນສຳລັບພິຕຣຶ. ດັ່ງນັ້ນ ກາວຍະ—ເຄື່ອງຖວາຍແດ່ບັນພະບຸລຸດ—ຄວນຖວາຍໃນເວລານັ້ນໂດຍດວິຊະຜູ້ປະເສີດ।

Verse 24

यत्काव्यं दीयते द्वव्यैरकाले मुनिसत्तम । राक्षसं तद्धि विज्ञेयं पितॄणां नोपतिष्टति ॥ २४ ॥

ໂອ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ, ກາວຍະ (ເຄື່ອງຖວາຍສຣາດທະ) ທີ່ດວິຊະໃຫ້ແກ່ຄົນສອງຄົນໃນເວລາບໍ່ຖືກກົດ ພຶງຮູ້ວ່າເປັນ «ຣາກສະສະ»; ມັນບໍ່ເຖິງພິຕຣຶ.

Verse 25

काव्यं प्रत्तं तु सायाह्ने राक्षसं तद्भवेदपि । दाता नरकमाप्नोति भोक्ता च नरकं व्रजेत् ॥ २५ ॥

ກາວຍະທີ່ຖວາຍໃນຕອນແລງ ກໍກາຍເປັນ «ຣາກສະສະ» ເຊັ່ນກັນ; ຜູ້ໃຫ້ຈະໄດ້ຮັບນະຣົກ ແລະຜູ້ກິນກໍໄປນະຣົກດ້ວຍ।

Verse 26

क्षयाहस्य तिथैर्विप्र यदि दंडमितिर्भवेत् । विद्धापराह्णि कायां तु श्राद्धं कार्यं विजानता ॥ २६ ॥

ໂອ ວິປຣ, ຖ້າໃນວັນກະສະຍາຫະ (ວັນທິຖິຂາດ) ທິຖິທັງຫຼາຍໃຫ້ເວລາໄດ້ພຽງແຕ່ຂະໜາດ «ດັນດະ» ເທົ່ານັ້ນ, ຜູ້ຮູ້ກົດຄວນເຮັດສຣາດທະໃນຕອນບ່າຍ ໃນຊ່ວງ «ວິດທາ» ທີ່ຊ້ອນທັບກັນ.

Verse 27

क्षयाहस्य तिथिर्या तु ह्यपराह्णद्वये यदि । पूर्वा क्षये तु कर्त्तव्या वृद्वौ कार्या तथोत्तरा ॥ २७ ॥

ຖ້າໃນວັນທີ່ຕິຖີຂາດ (kṣaya) ຕິຖີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງຍາວຂ້າມຊ່ວງອະປະຣາຫນະທັງສອງ, ໃນກໍລະນີຂາດໃຫ້ປະຕິບັດຕາມຕິຖີກ່ອນ; ແຕ່ໃນກໍລະນີຕິຖີເພີ່ມ (vṛddhi) ໃຫ້ປະຕິບັດຕາມຕິຖີຫຼັງ.

Verse 28

मुहूर्त्त द्वितये पूर्वदिने स्यादपरेऽहनि । तिथिः सायाह्नगा यत्र परा काव्यस्य विश्रुता ॥ २८ ॥

ເມື່ອໃນວັນກ່ອນ ຕິຖີທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເລີ່ມໃນມຸຫູຣຕະທີສອງ, ແລະໃນວັນຕໍ່ມາ ຕິຖີນັ້ນຍາວເຖິງຊ່ວງບ່າຍຄ່ຳ—ແລງ, ຕິຖີນັ້ນໃນປະເພນີເອີ້ນວ່າ “ປະຣາ” (parā) ອັນປະເສີດສໍາລັບພິທີ.

Verse 29

किंचित्पूर्वदिने प्राहुर्मुहूर्त्तद्वितये सति । नैतन्मतं हि सर्वेषां काव्यदाने मुनीश्वर ॥ २९ ॥

ບາງຄົນກ່າວວ່າ ຄວນເຮັດໃຫ້ໄວຂຶ້ນນ້ອຍໜຶ່ງ—ໃນວັນກ່ອນ ເມື່ອມຸຫູຣຕະທີສອງມາຮອດ. ແຕ່ໂອ ຈອມມຸນີ, ທັດສະນະນີ້ບໍ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກທຸກຄົນ ໃນເລື່ອງການຖວາຍທານກາວຍະ (kāvya).

Verse 30

निमंत्रितेषु विप्रेषु मिलितेषु द्विजोत्तम । प्रायश्चित्तविशुद्धात्मा तेभ्योऽनुज्ञां समाहरेत् ॥ ३० ॥

ເມື່ອພຣາຫມັນທີ່ໄດ້ເຊີນໄວ້ມາຊຸມນຸມກັນ, ໂອ ດວິຊະໂອດຕະມະ, ຜູ້ປະກອບພິທີ—ຜູ້ມີໃຈບໍລິສຸດດ້ວຍພິທີປຣາຍະຊິດ—ຄວນຮັບອະນຸຍາດຈາກພວກເຂົາເພື່ອປິດຈົບການປະຕິບັດ.

Verse 31

श्राद्धार्थं समनुज्ञातो विप्रान्भूयो निमंत्रयेत् । उभौ च विश्वेदेवार्थं पित्रर्थं त्रीन्यथाविधि ॥ ३१ ॥

ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດເພື່ອພິທີສຣາດທະ (Śrāddha) ແລ້ວ, ຄວນເຊີນພຣາຫມັນອີກຄັ້ງ—ສອງຮູບເພື່ອວິສະເວເທວະ (Viśvedevas) ແລະສາມຮູບຕາມພິທີເພື່ອປິຕຣະ (Pitṛs) ຄືບັນພະບຸລຸດ.

Verse 32

देवतार्थं च पित्रर्थमेकैकं वा निमंत्रयेत् । श्राद्धार्थं समनुज्ञातः कारयेन्मंडलद्वयम् ॥ ३२ ॥

ເພື່ອບູຊາເທວະ ແລະເພື່ອບູຊາປິຕຣະບັນພະບຸລຸດ ຄວນເຊີນທັງສອງ ຫຼືເຊີນແຍກຕ່າງຫາກ. ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດສໍາລັບພິທີ Śrāddha ແລ້ວ ຈົ່ງຈັດເຮັດມັນດະລາສອງວົງ.

Verse 33

चतुरस्त्रं ब्राह्मणस्य त्रिकोणं क्षत्रियस्य वै । वैश्यस्य वर्तुलं ज्ञेयं शूद्रस्याभ्याभ्युक्षणं भवेत् ॥ ३३ ॥

ມັນດະລາຂອງພຣາຫມັນໃຫ້ເປັນຮູບສີ່ຫຼ່ຽມ; ຂອງກະສັດຕຣິຍະໃຫ້ເປັນຮູບສາມຫຼ່ຽມ. ຂອງໄວຊະຍະໃຫ້ເປັນວົງມົນ; ສໍາລັບຊູດຣະ ໃຫ້ປະກອບພິທີໂດຍການພອຍນ້ໍາຊໍາລະ.

Verse 34

ब्राह्मणानामभावे तु भ्रातरं पुत्रमेव च । आत्मानं वा नियुंजीत न विप्रं वेदवर्जितम् ॥ ३४ ॥

ຖ້າບໍ່ມີພຣາຫມັນຜູ້ສົມຄວນ ຈະແຕ່ງຕັ້ງພີ່ນ້ອງ ຫຼືລູກຊາຍຂອງຕົນ ຫຼືຕົນເອງກໍໄດ້. ແຕ່ຢ່າແຕ່ງຕັ້ງຜູ້ທີ່ເອີ້ນຕົນເປັນພຣາຫມັນແຕ່ປາດຈາກເວດ.

Verse 35

प्रक्षाल्य विप्रपादांश्च ह्याचांनानुपवेश्य च । यथावदर्चनं कुर्यात्स्मरन्नारायणं प्रभुम् ॥ ३५ ॥

ເມື່ອລ້າງຕີນຂອງພຣາຫມັນແລ້ວ ແລະໃຫ້ນັ່ງຫຼັງຈາກຖວາຍນ້ໍາອາຈະມະນະ (ācamana) ແລ້ວ ຈົ່ງບູຊາໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ໂດຍລະລຶກເຖິງນາຣາຍະນະ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າສູງສຸດ.

Verse 36

ब्राह्मणानां तु मध्ये च द्वारदेशे तथैव च । अपहता इत्यृचा वै कर्त्ता तु विकिरेत्तिलान् ॥ ३६ ॥

ໃນກາງຫມູ່ພຣາຫມັນ ແລະທີ່ປະຕູເຂົ້າອອກດ້ວຍ ຜູ້ປະກອບພິທີຄວນໂປຍເມັດງາ ໃນຂະນະທີ່ສະດຸດຄໍາຣິກເວດະທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ “apahatā…”.

Verse 37

यवैर्दर्भघैश्च विश्वेषां देवानामिदमासनम् । दत्त्वेति भूयो दद्यच्च दैवे क्षणप्रतीक्षणम् ॥ ३७ ॥

ດ້ວຍເມັດຂ້າວບາເລຍ ແລະ ມັດຫຍ້າດັບພະ ພຶງຖວາຍອາສນະນີ້ແດ່ເທວະທັງປວງ ໂດຍກ່າວວ່າ «ອາສນະນີ້ໄດ້ຖວາຍແລ້ວ». ຈາກນັ້ນ ໃນການບູຊາເທວະ ພຶງຖວາຍຊ້ຳໆ ທຸກຂະນະ.

Verse 38

अक्षय्यासनयोः षष्टी द्वितीयावाहने स्मृता । अन्नदाने चतुर्थी स्याच्छेषाः संपुद्धयः स्मृताः ॥ ३८ ॥

ສໍາລັບທານອັກສັຍຍະ (ບໍ່ເສື່ອມສູນ) ແລະ ທານອາສນະ ກໍານົດໃຫ້ເຮັດໃນວັນທີ 6 (ສັດຖີ). ສໍາລັບການຖວາຍພາຫະນະຄັ້ງທີສອງ ຈື່ຈໍາໄວ້ໃນວັນທີ 2 (ດວິຕີຍາ). ສໍາລັບທານອາຫານ (ອັນນະດານ) ແນະນໍາວັນທີ 4 (ຈະຕຸຣຖີ). ສ່ວນທີ່ເຫຼືອ ພຶງເຂົ້າໃຈວ່າເປັນ «ສັມພຸດທະຍະ» ຄືຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມສົມບູນມົງຄຸນ ຕາມທີ່ສອນໄວ້.

Verse 39

आसाद्य पात्रद्वितयं दर्भशाखासमन्वितम् । तत्पात्रे सेचयेत्तोयं शन्नोदेवीत्यृचा ततः ॥ ३९ ॥

ເມື່ອນໍາພາຊະນະສອງໃບທີ່ປະດັບດ້ວຍກິ່ງຫຍ້າດັບພະມາວາງຕໍ່ໜ້າແລ້ວ ຈຶ່ງຮິນນໍ້າລົງໃນພາຊະນະນັ້ນ ໂດຍສະຫວດຄໍາຣຶກເວດທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «śaṃ no devī…».

Verse 40

यवोसीति ति यवान् क्षित्प्वा गंधपुष्पे च वाग्यतः । आवाहयेत्ततो देवान्विश्वे देवास्स इत्यृचा ॥ ४० ॥

ເມື່ອສະຫວດວ່າ «yavosi» ແລ້ວ ພຶງໂປຍເມັດຂ້າວບາເລຍ; ຕໍ່ຈາກນັ້ນ—ສະງົບວາຈາ—ຖວາຍເຄື່ອງຫອມແລະດອກໄມ້. ຕໍ່ມາ ພຶງອາວາຫະນເທວະທັງປວງ ດ້ວຍຣຶກເວດທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «viśve devāsaḥ».

Verse 41

या दिव्या इति मंत्रेण दद्यादर्घ्यं समाहितः । गंधैश्च पत्रपुष्पैश्च धूपैर्दीपैर्यजेत्ततः ॥ ४१ ॥

ດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງມັ່ນ ພຶງຖວາຍອັຣຄະຍະ (ນໍ້າບູຊາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ) ໂດຍໃຊ້ມັນຕຣະທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «yā divyā». ຈາກນັ້ນ ພຶງບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງຫອມ ໃບໄມ້ແລະດອກໄມ້ ທູບ ແລະ ປະທີບ.

Verse 42

देवैश्च समनुज्ञातो यजेत्पितृगणांस्तथा । तिलसंयुक्तदर्भैश्च दद्यात्तेषां सदासनम् ॥ ४२ ॥

ເມື່ອໄດ້ຮັບອະນຸຍາດຈາກເທວະທັງຫຼາຍແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນບູຊາຫມູ່ພິຕຣະ (Pitṛ) ຕາມພິທີ; ແລະໃຊ້ຫຍ້າດັຣບະປົນກັບເມັດງາ ຈັດອາສນະອັນສົມຄວນໃຫ້ພວກເຂົາ।

Verse 43

पात्राण्यासादयेत्त्रीणि ह्यर्घाथ पूर्ववद्द्विजः । शन्नोदेव्या जलं क्षिप्त्वा तिलोसीति तिलाक्षिपेत् ॥ ४३ ॥

ເພື່ອຖວາຍອາຣຄະຍະ (arghya) ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (dvija) ຄວນຈັດພາຊະນະສາມໃບດັ່ງເກົ່າ. ພ້ອມສະດຸດ «śaṃ no devyā…» ແລ້ວເທນ້ຳລົງ; ຕໍ່ມາກ່າວ «tilo ’si» ແລ້ວໂຍນເມັດງາລົງໄປ.

Verse 44

उशन्त इत्यृचावाह्य पितॄन्विप्रः समाहितः । या दिव्या इति मंत्रेण दद्यादर्घ्यं च पूर्ववत् ॥ ४४ ॥

ວິປຣະ (brāhmaṇa) ຜູ້ມີໃຈສະຫງົບ ຄວນເຊີນພິຕຣະ (Pitṛ) ດ້ວຍຣຶກ (Ṛk) ທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «uśanta…». ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍມັນຕຣະ «yā divyā…» ຈຶ່ງຖວາຍອາຣຄະຍະຕາມທີ່ກໍານົດໄວ້ແຕ່ກ່ອນ.

Verse 45

गंधैश्च पत्रपुष्पैश्च धूपैर्दीपैश्च सत्तम । वासोर्भिभूषणैश्वैव यथाविभवमर्चयेत् ॥ ४५ ॥

ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນຄຸນທຳ! ຄວນບູຊາ (arcana) ຕາມກໍາລັງຊັບຂອງຕົນ: ຖວາຍກິ່ນຫອມ, ໃບໄມ້ແລະດອກໄມ້, ທູບແລະໂຄມໄຟ, ພ້ອມທັງເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມແລະເຄື່ອງປະດັບ.

Verse 46

ततोऽन्नाग्रं समादाय घृतयुक्तं विचक्षणः । अग्नौ करिष्य इत्युक्त्वा तेभ्योऽनुज्ञां समाहरेत् ॥ ४६ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ທັນ ນໍາເອົາສ່ວນອາຫານທີ່ດີທີ່ສຸດ ປົນກັບກີ (ghṛta) ແລ້ວກ່າວວ່າ «ຂ້າພະເຈົ້າຈະຖວາຍນີ້ລົງໃນໄຟ». ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ຈຶ່ງຮັບອະນຸຍາດຈາກພວກເຂົາ.

Verse 47

करवै करवाणीति चापृष्टा ब्राह्मणा मुने । कुरुष्व क्रियतां वेति कुर्विति ब्रूयुरेव च ॥ ४७ ॥

ໂອ ມຸນີ! ເມື່ອຖືກຖາມວ່າ «ຂ້ອຍຄວນເຮັດບໍ?» ຫຼື «ຂ້ອຍຈະໃຫ້ເຂົາເຮັດໄດ້ບໍ?» ພວກພຣາຫມັນກໍຕອບວ່າ «ເຮັດເຖີດ», «ໃຫ້ເຮັດເຖີດ», ຫຼື «ເຮັດ» ເທົ່ານັ້ນ។

Verse 48

उपासनाग्निमाधाय स्वगृह्योक्तविधानतः । सामाय च पितृमते स्वधा नम इतीरयेत् ॥ ४८ ॥

ເມື່ອຈຸດໄຟອຸປາສະນາຕາມວິທີທີ່ກ່າວໄວ້ໃນຄຳສອນ Gṛhya-sūtra ຂອງຕົນ ແລ້ວ, ໃນພິທີທີ່ມຸ່ງເຖິງປິຕຣະ ຄວນເອີ້ນມັນຕຣາ: «svadhā, namaḥ».

Verse 49

अग्नये कव्यवाहनाय स्वधा नम इतीह वा । स्वाहांतेनापि वा प्राज्ञो जुहुयात्पितृयज्ञवत् ॥ ४९ ॥

ໃນນີ້ ຜູ້ຮູ້ຄວນຖວາຍອາຫຸຕິດັ່ງພິທີປິຕຣະຍັດ (pitṛyajña) ໂດຍກ່າວວ່າ «ແດ່ອັກນິ ຜູ້ນຳເຄື່ອງບູຊາໄປຫາປິຕຣະ, svadhā, namaḥ» ຫຼືຈະຖວາຍໂດຍລົງທ້າຍດ້ວຍ «svāhā» ກໍໄດ້.

Verse 50

आभ्यामेवाहुतिभ्यां तु पितॄणां तृप्तिरक्षया । अग्न्यभावे तु विप्रस्य पाणौ होमो विधीयते ॥ ५० ॥

ດ້ວຍອາຫຸຕິສອງຢ່າງນີ້ເທົ່ານັ້ນ ປິຕຣະກໍໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມໃຈຢ່າງບໍ່ສິ້ນສຸດ. ແລະເມື່ອບໍ່ມີໄຟ ສຳລັບພຣາຫມັນ ກໍກຳນົດໃຫ້ເຮັດໂຮມລົງໃນຝາມື.

Verse 51

यथाचारं प्रकुर्वीत पाणावग्नौ च वा द्विज । नह्यग्निर्दूरगः कार्यः पार्वणे समुपस्थिते ॥ ५१ ॥

ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ດວິຊະ), ຄວນປະກອບພິທີຕາມຈາຣີດ—ຈະເຮັດໃນຝາມືດ້ວຍໄຟ ຫຼືດ້ວຍໄຟສັກສິດກໍໄດ້. ເມື່ອພິທີປາຣະວະນະ (parvaṇa) ມາຮອດ ບໍ່ຄວນໃຫ້ໄຟຢູ່ໄກ ຫຼືໄປນຳມາຈາກໄກ.

Verse 52

संधायाग्निं ततः कार्यं कृत्वा तं विसृजेत्कृती । यद्याग्निर्दूरगो विप्र पार्वणे समुपस्थिते ॥ ५२ ॥

ເມື່ອຈຸດໄຟສັກສິດແລ້ວ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນປະກອບພິທີທີ່ຈໍາເປັນ ແລ້ວຈຶ່ງສົ່ງໄຟນັ້ນກັບຄືນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ. ໂອ ພຣາຫມັນ, ຖ້າໃນເວລາພິທີ Parvaṇa ໄຟຢູ່ໄກ ກໍໃຫ້ປະຕິບັດຕາມນີ້.

Verse 53

भ्रातृभिः कारयेच्छ्राद्धं साग्निकैर्विधिवद्द्विजैः । क्षयाहे चैव संप्रात्पे स्वस्याग्निर्दूरगो यदि ॥ ५३ ॥

ຖ້າເມື່ອວັນ kṣaya-aha ອັນເປັນວັນປະກອບ Śrāddha ແກ່ບັນພະບຸລຸດມາຮອດ ແຕ່ໄຟສັກສິດຂອງຕົນຢູ່ໄກ ກໍໃຫ້ໃຫ້ພີ່ນ້ອງຈັດໃຫ້ ໂດຍພຣາຫມັນດວິຊະຜູ້ຮັກສາໄຟ (sāgnika) ປະກອບຕາມພິທີຖືກຕ້ອງ.

Verse 54

तथैव भ्रातरस्तत्र लौकिकाग्नावपि स्थिताः । उपासनान्गौ दूरस्थे समीपेभ्रातरि स्थइते ॥ ५४ ॥

ເຊັ່ນດຽວກັນ ພີ່ນ້ອງໃນທີ່ນັ້ນກໍຢືນປະຈໍາຢູ່ ແມ່ນແຕ່ຢູ່ກັບໄຟທົ່ວໄປ (ໄຟເຮືອນ) ກໍຕາມ. ພິທີປະກອບການບູຊາ (upāsanā) ຖືກຈັດວາງ—ບາງຢ່າງຢູ່ໄກ ແຕ່ພີ່ນ້ອງຜູ້ຢູ່ໃກ້ກໍຢູ່ປະຈໍາທີ່.

Verse 55

यद्यग्नौ जुहुयाद्वापि पाणौ वा स हि पातकी । उपासनाग्ना दूरस्थे केचिदिच्छंति वै द्विजाः ॥ ५५ ॥

ແມ່ນແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດຈະຖວາຍເຄື່ອງບູຊາລົງໃນໄຟ ຫຼືແມ່ນກະທັ້ງລົງໃນຝາມືຂອງຕົນ ຜູ້ນັ້ນກໍເປັນຄົນມີບາບແທ້. ເມື່ອໄຟບູຊາປະຈໍາວັນ (upāsanā-agni) ຖືກເກັບໄວ້ໄກ ດວິຊະບາງຄົນຍັງປາຖະໜາຈະດໍາເນີນພິທີໃນທາງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງນັ້ນ.

Verse 56

तच्छेष विप्रपात्रेषु विकिरेत्संस्मरन्हरिम् । भक्ष्यैर्भोज्यैश्च लेह्यैश्च स्वाद्यैर्विप्रान्प्रपूजयत् ॥ ५६ ॥

ເມື່ອລະລຶກເຖິງ ຮາຣິ (Hari) ແລ້ວ ຄວນແຈກຢາຍຂອງຖວາຍທີ່ເຫຼືອໃສ່ພາຊະນະຂອງພຣາຫມັນ. ແລະຄວນນັບຖືບູຊາພຣາຫມັນດ້ວຍອາຫານທີ່ຕ້ອງຄຽວ, ກິນ, ເລຍ, ແລະຈິບດື່ມ.

Verse 57

अन्नत्यागं ततः कुर्य्यादुभयत्र समाहितः । आगच्छंतु महाभागाविश्वेदेवा महाबलाः ॥ ५७ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ດ້ວຍໃຈທີ່ຮວບຮວມ ແລະມີສະຕິຮອບຄອບທັງສອງດ້ານ ພຶງເຮັດພິທີຈັດສັນ/ຖວາຍອາຫານ ໂດຍເຊີນວ່າ: «ຂໍໃຫ້ວິສເວເທວາ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງ ແລະມີພະລັງອັນໃຫຍ່ ຈົ່ງມາ»។

Verse 58

ये यत्र विहिताः श्राद्धे सावधानां भवंतु ते । इति संप्रार्थयेद्देवान्ये देवास ऋचा नु वै ॥ ५८ ॥

ໃນພິທີສຣາດທະ ພຶງອ້ອນວອນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບວ່າ: «ຂໍໃຫ້ເທວະທັງຫຼາຍທີ່ກຳນົດໄວ້ຕາມສະຖານທີ່ ແລະພິທີແຕ່ລະຢ່າງ ຈົ່ງມາຢູ່ນີ້ດ້ວຍສະຕິອັນເຕັມປ່ຽມ»। ດັ່ງນັ້ນ ພຶງວອນຂໍເທວະດ້ວຍຣິຈ (ṛc) ວິເດດອັນສັກສິດ।

Verse 59

तथासंप्रार्थयद्विप्रान्ये च हेति ऋचा पितॄन् । अमूर्तानां मूर्तानां च पितॄणां दीप्ततेजसाम् ॥ ५९ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ລາວໄດ້ອ້ອນວອນພຣາຫມະນະຜູ້ຮູ້ທັງຫຼາຍຕາມຄວນ ແລະຍັງເຊີນພິຕຣະ (Pitṛs) ດ້ວຍສູດຣິກເວດ «heti»—ບັນພະບຸລຸດຜູ້ມີລັດສະໝີສະຫວ່າງ ທັງຜູ້ບໍ່ມີຮູບ ແລະຜູ້ມີຮູບ।

Verse 60

नमस्यामि सदा तेषां ध्यानिनां योगचजक्षुषाम् । एवं पितॄन्नमस्कृत्य नारायण परायणः ॥ ६० ॥

ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມຢູ່ເສມອຕໍ່ຜູ້ຈຳເລີນສະມາທິ ຜູ້ມີດວງຕາໂຍຄະ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອນົບນ້ອມພິຕຣະ (Pitṛs) ແລ້ວ ຜູ້ທີ່ຍຶດນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa) ເປັນທີ່ພຶ່ງພາອັນດຽວ ຈຶ່ງດຳເນີນໄປດ້ວຍໃຈອັນເອກະຈິດຕໍ່ພຣະອົງ.

Verse 61

दत्तं हविश्च तत्कर्ण विष्णवे विनिवेदयेत् । ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे भुञ्जीरन्वाग्यता द्विजाः ॥ ६१ ॥

ເມື່ອຖວາຍຮະວິສ (havis) ແລ້ວ ພຶງນຳສ່ວນອັນສັກສິດນັ້ນໄປຖວາຍແດ່ພຣະວິສນຸ (Viṣṇu) ຢ່າງເປັນພິທີ. ຈາກນັ້ນ ພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍ—ຜູ້ສຳລວມຕົນ ແລະມີວາຈາສຸພາບ—ພຶງຮັບປະທານອາຫານ.

Verse 62

हसतो वदते कोऽपि राक्षघसं तद्भवेद्धविः । यथाचार प्रदेयं च मधुमांसादिकं तथा ॥ ६२ ॥

ຖ້າຜູ້ໃດເວົ້າຂະນະຫົວເຮາະ ນັ້ນຈະກາຍເປັນຮະວິສ (ເຄື່ອງບູຊາ) ທີ່ເໝາະສໍາລັບຣາກຊະສະ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນຖວາຍຕາມອາຈາຣະປະເພນີທີ່ກໍານົດ; ແລະເມື່ອມີການກໍານົດ ກໍຄວນຖວາຍນ້ໍາເຜິ້ງ ເນື້ອ ແລະອື່ນໆ ເຊັ່ນກັນ.

Verse 63

पाकादिं च प्रशंसेरन् वाग्यता धृतभाजनाः । यदि पात्रं त्यजेत्कोऽपि ब्राह्मणः श्राद्धयोजितः ॥ ६३ ॥

ພວກເຂົາຄວນຖືພາຊະນະຂອງຕົນ ແລະສໍາລວມວາຈາ ພ້ອມທັງສັນລະເສີນອາຫານທີ່ປຸງສຸກ ແລະອື່ນໆ. ຖ້າພຣາຫມະນະຜູ້ໃດທີ່ຖືກແຕ່ງຕັ້ງໃນພິທີ Śrāddha ປະຖິ້ມພາຊະນະໄວ້…

Verse 64

श्राद्धहंता स विज्ञेयो नरकायोपपद्यते । भुंजानेषु च विप्रेषु ह्यन्योन्यं संस्पुशेद्यदि ॥ ६४ ॥

ຜູ້ນັ້ນຄວນຮູ້ວ່າເປັນຜູ້ທໍາລາຍພິທີ Śrāddha ແລະຈະຕົກສູ່ນະຣົກ. ແລະໃນຂະນະທີ່ພຣາຫມະນະກໍາລັງຮັບປະທານ ຖ້າພວກເຂົາແຕະຕ້ອງກັນໄປມາ ນັ້ນກໍເປັນຂໍ້ບົກພ່ອງທີ່ເຮັດໃຫ້ພິທີເສຍໄດ້.

Verse 65

तदन्नमत्यजन्भुक्त्वा गायत्र्यष्टशतं जपेत् । भुज्यमानेषु विप्रेषु कर्त्ता श्रद्धापरायणः ॥ ६५ ॥

ເມື່ອຮັບປະທານແລ້ວ ໂດຍບໍ່ປະຖິ້ມອາຫານນັ້ນ ຜູ້ປະກອບພິທີຄວນຈະຈະປະ (japa) ມົນຕຣາ Gāyatrī ແປດຮ້ອຍຄັ້ງ ດ້ວຍໃຈທີ່ຍຶດໝັ້ນໃນ śraddhā ໃນຂະນະທີ່ກໍາລັງຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມະນະ.

Verse 66

स्मरेन्नारायणं देवमनंतमपराजितम् । रक्षोघ्नान्वैष्णवांश्चैव पैतृकांश्चविशेषतः ॥ ६६ ॥

ຄວນລະນຶກເຖິງພຣະນາຣາຍະນະ—ພຣະເທວະຜູ້ເປັນອະນັນຕະ ແລະອະປະຣາຊິຕະ (ຜູ້ບໍ່ຖືກພິຊິດ). ໂດຍພິເສດ ໃນຍາມປະກອບພິທີຂັບໄລ່ຣາກຊະສະ, ການປະພຶດແບບໄວສະນະວະ ແລະພິທີແກ່ບັນພະບຸລຸດ (paitṛka) ຄວນລະນຶກເຖິງພຣະອົງເປັນພິເສດ.

Verse 67

जपेच्च पौरुषं सूक्तं नाचिकेतत्रयं तथा । त्रिमधु त्रिसुपर्णं च पावमानं यजूंषि च ॥ ६७ ॥

ຄວນສວດ «ປາຣຸສະສູກຕະ» ດ້ວຍ; ພ້ອມທັງນາຈິເກຕະສາມບົດ, ຕຣິມະດຸ ແລະ ຕຣິສຸປັນນະ, ສູກຕະປາວະມານະ ກັບມັນຕຣາຍະຊຸສດ້ວຍ।

Verse 68

सामान्यपितथोक्तानि वदेत्पुण्यप्रदां स्तथा । इतिहासपुराणानि धर्मशास्त्राणि चैव हि ॥ ६८ ॥

ຄວນກ່າວສອນຄໍາແນະນໍາທົ່ວໄປທີ່ບັນພະບຸລຸດໄດ້ກ່າວໄວ້ ເພາະໃຫ້ເກີດບຸນ; ແລະຄວນອະທິບາຍອິຕິຫາສະ ແລະ ປຸຣານະ ພ້ອມທັງທັມມະສາດຕຣະດ້ວຍ।

Verse 69

भुंजीरन्ब्रह्मणा यावत्तावदेताञ्जपेद्द्विज । ब्राह्मणेषु च भुक्तेषु विकिरं विक्षिपेत्तथा ॥ ६९ ॥

ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ຕາມເວລາທີ່ພຣາຫມັນກໍາລັງຮັບປະທານອາຫານ ຄວນສວດມັນຕຣາເຫຼົ່ານີ້ຕໍ່ເນື່ອງ; ແລະເມື່ອພຣາຫມັນກິນເສັດແລ້ວ ກໍໃຫ້ໂປຍ «ວິກິຣະ» ຕາມພິທີ.

Verse 70

शेषमन्नं वदेच्चैव मधुसूक्तं च वै जपेत् । स्वयं च पादौ प्रक्ाल्य सम्यगाचम्य नारद ॥ ७० ॥

ຄວນກ່າວມັນຕຣາເຫນືອອາຫານທີ່ເຫຼືອ ແລະສວດ «ມະດຸສູກຕະ» ດ້ວຍ. ຈາກນັ້ນ ໂອ ນາຣະດະ, ລ້າງຕີນດ້ວຍຕົນເອງ ແລະເຮັດອາຈະມະນະໃຫ້ຖືກຕ້ອງ.

Verse 71

आचांतेषु च विप्रेषु पिंडं निर्वापयेत्ततः । स्वस्तिवा चनकं कुर्यादक्षय्योदकमेव च ॥ ७१ ॥

ເມື່ອພຣາຫມັນໄດ້ເຮັດອາຈະມະນະແລ້ວ ຈຶ່ງວາງພິນດະ (piṇḍa) ເພື່ອຖວາຍ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໃຫ້ສວດຄໍາອວຍພອນ «ສະວັສຕິ-ວາຈະນະ» ແລະເຮັດພິທີ «ອັກຊັຍຍະ-ອຸດະກະ» ຖວາຍນໍ້າອັນບໍ່ຂາດ.

Verse 72

दत्त्वा समाहितः कुर्यात्तथा विप्राभिवादनम् । अचालयित्वा पात्रं तु स्वस्ति कुर्वंति ये द्विजाः ॥ ७२ ॥

ເມື່ອໄດ້ຖວາຍທານແລ້ວ ຄວນຕັ້ງໃຈໃຫ້ສະຫງົບ ແລະກ່າວນົບນ້ອມຕໍ່ພຣະພຣາຫມັນ. ໂດຍບໍ່ເຄື່ອນພາຊະນະຖວາຍ ພວກທະວິຊະຈຶ່ງສວດ “ສະວັສຕິ” ເປັນຄໍາອວຍພອນ.

Verse 73

वत्सरं पितरस्तेषां भवंत्युच्छिष्टभोजिनः । दातारो नोऽभिवर्द्धंतामित्याद्यैः स्मृतिभाषितैः ॥ ७३ ॥

ຕະຫຼອດໜຶ່ງປີ ພິຕຣະ (ວິນຍານບັນພະບຸລຸດ) ຂອງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍອາຫານເຫຼືອ (ບໍ່ບໍລິສຸດ) ດັ່ງທີ່ສະມຣິຕິກ່າວໄວ້ ເລີ່ມດ້ວຍຄໍາວ່າ “ຂໍໃຫ້ຜູ້ໃຫ້ທານຂອງພວກເຮົາເຈຣິນ”.

Verse 74

आशीर्वचो लभेत्तेभ्यो नमस्कारं चरेत्ततः । दद्याच्च दक्षिणां शक्त्या तांबूलं गंधसंयुतम् ॥ ७४ ॥

ຄວນຮັບຄໍາອວຍພອນຈາກພວກເຂົາ ແລ້ວຈຶ່ງນົບນ້ອມ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຕາມກໍາລັງ ຄວນຖວາຍດັກຊິນາ (ຄ່າກຽດຕິ) ແລະຖວາຍຕາມບູລາ (ໃບໝາກ) ພ້ອມຂອງຫອມ.

Verse 75

न्युब्जपात्रमथानीय स्वधाकारमुदीरयेत् । वाजेवाजे इति ऋचा पितॄन्देवान्विसर्जयेत् ॥ ७५ ॥

ຕໍ່ມາ ນໍາພາຊະນະທີ່ຄວໍ້າລົງມາ ແລ້ວເວົ້າສູດ “ສະວະທາ”. ແລະດ້ວຍຄໍາຮ້ອງໃນຣິກເວດທີ່ເລີ່ມວ່າ “vāje-vāje” ຈຶ່ງສົ່ງພິຕຣະ ແລະເທວະທັງຫຼາຍກັບຄືນຕາມພິທີ.

Verse 76

भोक्ता च श्राद्धकृत्तस्यां रजन्यां मैथुनं त्यजेत् । तथा स्वाध्यायमध्वानं प्रयत्नेन परित्यजेत् ॥ ७६ ॥

ໃນຄືນນັ້ນ ທັງຜູ້ກິນອາຫານສຣາດທະ ແລະຜູ້ປະກອບພິທີສຣາດທະ ຄວນງົດເວັ້ນການຮ່ວມເພດ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຄວນຫຼີກເວັ້ນດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມ ການສະວາດຢາຍ (ສວດທ່ອງເວດດ້ວຍຕົນເອງ) ແລະການເດີນທາງ.

Verse 77

अध्वगश्चातुरश्चैव विहीनश्च धनैस्तथा । आमश्राद्धं प्रकुर्वीत हेम्ना वास्पृश्यभार्यकः ॥ ७७ ॥

ຜູ້ເດີນທາງ, ຜູ້ມີຄວາມສາມາດ, ແລະແມ່ນແຕ່ຜູ້ຂາດຊັບ ກໍຄວນເຮັດ «ສຣາດທະ» ສຸກເສີນ; ຈໍາເປັນແລ້ວ ອາດໃຊ້ຄໍາ ຫຼືຢ່າງນ້ອຍ ແຕະຕ້ອງພັນລະຍາ ເປັນພິທີແທນໄດ້.

Verse 78

द्रव्याभावे द्विजाभावे ह्यन्नमात्रं च पाचयेत् । पैतृकेन तु सूक्तेन होमं कुर्याद्विचक्षणः ॥ ७८ ॥

ເມື່ອຂາດເຄື່ອງບູຊາ ແລະແມ່ນແຕ່ຂາດພຣາຫມັນ (ດວິຊະ) ຜູ້ສົມຄວນ ກໍຄວນຢ່າງນ້ອຍ ຕົ້ມຫຼືປຸງອາຫານງ່າຍໆ; ຜູ້ຮູ້ທັນຄວນເຮັດຮໍມະ ດ້ວຍສູກຕະເວດ «ໄປຕຣິກະ» ເພື່ອບັນພະບຸລຸດ.

Verse 79

अत्यंत हव्यशून्यश्चैत्स्वशक्त्या तु तृणं गवाम् । स्नात्वा च विधिवद्विप्र कुर्याद्वा तिलतपर्णम् ॥ ७९ ॥

ຖ້າຂາດສິ່ງທີ່ເໝາະສໍາລັບຮາວະຍະ (ເຄື່ອງບູຊາໄຟ) ຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ຕາມກໍາລັງຂອງຕົນ—ຫຼັງອາບນ້ໍາຕາມພິທີ—ໂອ ພຣາຫມັນ, ອາດຖວາຍຫຍ້າໃຫ້ງົວ ຫຼືເຮັດຕິລະ-ຕັຣປະນະ (ງາກັບນ້ໍາ) ແທນໄດ້.

Verse 80

अथवा रोदनं कुर्यादत्युच्चैर्विजने वने । दरिद्रोऽहं महापापी वदन्निति विचक्षणः ॥ ८० ॥

ຫຼືບໍ່ຢ່າງນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ທັນຄວນຮ້ອງໄຫ້ດັງຫຼາຍ ໃນປ່າອັນວິເວກ, ກ່າວຊໍ້າໆວ່າ «ຂ້ອຍຍາກຈົນ; ຂ້ອຍເປັນຄົນບາບໃຫຍ່».

Verse 81

परेद्युः श्राद्धकृन्मर्त्यो यो न तर्पयते पितॄन् । तत्कुलं नाशमायाति ब्रह्महत्यां च विंदति ॥ ८१ ॥

ມະນຸດຜູ້ໃດເຮັດສຣາດທະໃນມື້ກ່ອນ ແຕ່ບໍ່ຖວາຍຕັຣປະນະແກ່ພິຕຣຶ, ຕະກູນນັ້ນຈະເຖິງຄວາມພິນາດ ແລະຈະໄດ້ຮັບບາບເທົ່າກັບ brahmahatyā (ຂ້າພຣາຫມັນ).

Verse 82

श्राद्धं कुर्वंति ये मर्त्याः श्रद्धावंतो मुनीश्वर । न तेषां संततिच्छेदः संपन्नास्ते भवंति च ॥ ८२ ॥

ໂອ ພຣະອົງແຫ່ງມຸນີ! ມະນຸດຜູ້ໃດປະກອບພິທີ Śrāddha ດ້ວຍສັດທາ ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຖືກຕັດຂາດສາຍຕະກູນ ແລະຍັງໄດ້ຮັບຄວາມຮຸ່ງເຮືອງອີກດ້ວຍ।

Verse 83

पितॄन्यंजति यें श्राद्धे तैस्तु विष्णुः प्रपूजितः । तस्मिंस्तुष्टे जगन्नाथे सर्वास्तुष्यंति देवताः ॥ ८३ ॥

ຜູ້ໃດໃນພິທີ Śrāddha ເຮັດໃຫ້ພິຕຣະ (Pitṛs) ພໍໃຈ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ບູຊາພຣະວິສນຸ (Viṣṇu) ຢ່າງສູງສຸດ. ເມື່ອຈະກັນນາຖ (Jagannātha) ພໍໃຈ ເທວະທັງປວງກໍພໍໃຈຕາມ।

Verse 84

पितरो देवताश्चैव गंधर्वाप्सरसस्तथा । यक्षाश्च सिद्धा मनुजा हरिरेव सनातनः ॥ ८४ ॥

ພິຕຣະ (Pitṛs) ເທວະ, ກັນທັຣວະ (Gandharva) ແລະ ອັບສະຣາ (Apsaras), ຢັກສະ (Yakṣa), ສິດທະ (Siddha) ແລະມະນຸດ—ແທ້ຈິງແລ້ວ ທັງໝົດບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກ ຮະຣິ (Hari) ຜູ້ນິລັນດອນ।

Verse 85

येनेदमखिलं जातं जगत्स्थावरजंगमम् । तस्माद्दाता च भोक्ता च सर्वं विष्णुः सनातनः ॥ ८५ ॥

ຈາກພຣະອົງຜູ້ໃດ ຈັກກະວານທັງໝົດ—ທັງສິ່ງຢືນນິ່ງແລະສິ່ງເຄື່ອນໄຫວ—ໄດ້ເກີດຂຶ້ນ; ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິສນຸ (Viṣṇu) ຜູ້ນິລັນດອນ ແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນທຸກສິ່ງ: ທັງຜູ້ໃຫ້ ແລະຜູ້ຮັບສຸກທຸກປະການ।

Verse 86

यदस्ति विप्र यन्नास्ति दृश्यं चादृश्यमेव च । सर्वं विष्णुमयं ज्ञेयं तस्मादन्यन्न विद्यते ॥ ८६ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນ! ສິ່ງໃດມີ ແລະສິ່ງໃດບໍ່ມີ, ທັງທີ່ເຫັນ ແລະທີ່ບໍ່ເຫັນ—ຈົ່ງຮູ້ວ່າທັງໝົດເປັນວິສນຸມະຍະ (ຖືກປົກຄຸມໂດຍ Viṣṇu); ດັ່ງນັ້ນ ບໍ່ມີສິ່ງໃດນອກຈາກພຣະອົງ।

Verse 87

आधारभूतो विश्वस्य सर्वभूतात्मकोऽव्ययः । अनौपम्यस्वभावश्च भगवान्हव्यकव्यभुक् ॥ ८७ ॥

ພຣະພະຄະວານເປັນຖານຮາກຂອງຈັກກະວານ ເປັນອາດຕະພາຍໃນອັນບໍ່ເສື່ອມຂອງສັດທັງປວງ; ພຣະອົງມີສະພາບຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະເປັນຜູ້ຮັບສ່ວນບູຊາທີ່ຖວາຍໃນໄຟສັກສິດ ແລະບູຊາແດ່ບັນພະບຸລຸດ।

Verse 88

परब्रह्माभिधेयो य एक एव जनार्दनः । कर्त्ता कारयिता चैव सर्वं विष्णुः सनातनः ॥ ८८ ॥

ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບນາມວ່າ ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ແມ່ນພຽງອົງດຽວ—ຈະນາຣະດະນະ. ພຣະວິດສະນຸອັນນິລັນດອນ ເປັນທັງຜູ້ກະທຳ ແລະຜູ້ໃຫ້ເກີດການກະທຳ; ທຸກສິ່ງທັງປວງລ້ວນແມ່ນພຣະວິດສະນຸ.

Verse 89

इत्येवं ते मुनिश्रेष्ठ श्राद्धास्य विधिरुत्तमः । कथितः कुर्वतामेवं पापं सद्यो विलीयते ॥ ८९ ॥

ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ໂອ ມຸນິຜູ້ປະເສີດ, ພິທີວິທີສຣາດທະອັນສູງສຸດນີ້ ໄດ້ຖືກກ່າວແກ່ເຈົ້າແລ້ວ. ຜູ້ໃດປະຕິບັດຕາມນີ້ ບາບຈະລະລາຍຫາຍໄປໃນທັນທີ.

Verse 90

य इदं पठते भक्त्या श्राद्धकाले द्विजोत्तमः । पितरस्तस्य तुष्यंति संततिश्चैव वर्द्धते ॥ ९० ॥

ໂອ ທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ, ຜູ້ໃດອ່ານຂໍ້ນີ້ດ້ວຍຄວາມພັກດີໃນເວລາສຣາດທະ, ບັນພະບຸລຸດຂອງຜູ້ນັ້ນຈະພໍໃຈ ແລະວົງສານກໍຈະເຈີຣິນງອກງາມແນ່ນອນ.