Maṅgalācaraṇa, Naimiṣāraṇya-Sabhā, Sūta-Āhvāna, and Narada Purāṇa-Māhātmya

Verse 1

ॐ श्रीगुरुभ्यो नमः । ॐ श्रीगणेशाय नमः । ॐ नमो भगवते वासुदेवाय । ॐ नारायाणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् । देवीं सरस्वतीं चैवततो जयमुदीरयेत् ॥ १ ॥

ໂອມ—ນະມັດສະການແດ່ຄູບາອາຈານຜູ້ສັກສິດ. ໂອມ—ນະມັດສະການແດ່ພຣະສີຄະເນດ. ໂອມ—ນະມັດສະການແດ່ພຣະພະຄະວານ ວາສຸເທວ. ເມື່ອກ້ອມກາບພຣະນາຣາຍະນະ ພ້ອມນະຣະ ແລະ ນະໂຣຕະຕະມະ ແລະ ເທວີສະຣັສວະຕີແລ້ວ ພຶງເປົ່າຄໍາ “ໄຊ” ເພື່ອທຳມະກະຖາອັນສັກສິດນີ້.

Verse 2

ॐ वेदव्यासाय नमः । वृन्दे वृन्दावनासीनमिन्दिरानन्दन्दमन्दिरम् । उपेन्द्रं सांद्रकारुण्यं परानन्दं परात्परम् ॥ १॥ १ ॥

ໂອມ—ນະມັດສະການແດ່ເວດະວະຍາສະ. ໂອ ວຣິນດາ! ຂ້າພະເຈົ້າບູຊາອຸເປນດຣະ ຜູ້ປະທັບຢູ່ໃນວຣິນດາວັນ—ເປັນດັ່ງວິຫານແຫ່ງຄວາມປິຕິຂອງອິນດິຣາ (ລັກສະມີ); ຜູ້ມີກະຣຸນາໜາແນ່ນແລະເອີ້ນລົ້ນ; ຜູ້ເປັນປະຣະອານັນດະ ແລະ ເຫນືອກວ່າສູງສຸດ.

Verse 3

ब्रह्मविष्णुमहेशाख्यां यस्यांशा लोकसाधकाः । तमादिदेवं चिद्रूपं विशुद्ध परमं भजे ॥ २ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າບູຊາພຣະອາທິເທບ—ຜູ້ບໍລິສຸດສູງສຸດ ແລະ ເປັນສະພາວະແຫ່ງຈິດຮູ້ລ້ວນ; ຜູ້ທີ່ພາກສ່ວນຂອງພຣະອົງເອີ້ນວ່າ ພຣະພຣົມ ພຣະວິສນຸ ແລະ ມະເຫດ ເພື່ອສຳເລັດກິດແຫ່ງໂລກທັງປວງ.

Verse 4

शौनकाद्या महात्मान ऋषयो ब्रह्मवादिनः । नैमिषाख्ये महारण्ये तपस्तेपुर्मुमुक्षवः ॥ ३ ॥

ບັນດາລຶສີຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ເຊັ່ນ ເຊົານະກະ ແລະ ທ່ານອື່ນໆ ຜູ້ປະກາດພຣະພຣົມ ໄດ້ບຳເພັນຕະບະໃນປ່າໃຫຍ່ນາມ ໄນມິສະ ໂດຍປາຖະໜາການຫຼຸດພົ້ນ.

Verse 5

जितेन्द्रिया जिताहाराः सन्तः सत्यपराक्रमाः । यजन्तः परया भक्त्या विष्णुमाद्यं सनातनम् ॥ ४ ॥

ຜູ້ດີທັງຫຼາຍ—ຜູ້ຊະນະອິນທຣີ ແລະ ສຳລວມໃນອາຫານ, ຜູ້ມີຄວາມກ້າຫານຕັ້ງຢູ່ໃນສັດຈະ—ໄດ້ບູຊາພຣະວິສນຸ ຜູ້ເປັນອາທິ ແລະ ນິລັນດອນ ດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ.

Verse 6

अनीर्ष्याः सर्वधर्म्मज्ञा लोकानुग्रहतत्पराः । निर्म्ममा निरहंकाराः परस्मिन्नतमानसाः ॥ ५ ॥

ບໍ່ມີຄວາມອິດສາ ຮູ້ແກ່ນສານຂອງທັມທັງປວງ ມຸ່ງໝັ້ນເພື່ອອະນຸເຄາະໂລກ; ບໍ່ຍຶດຖື ແລະບໍ່ມີອັດຕາ—ໃຈຂອງພວກເຂົານ້ອມຖວາຍແດ່ພຣະສູງສຸດ.

Verse 7

न्यस्तकामा विवृजिनाः शमादिगुणसंयुताः । कृष्णाजिनोत्तरीयास्ते जटिला ब्रह्मचारिणः ॥ ६ ॥

ພວກເຂົາວາງຄວາມປາຖະໜາທັງປວງ ແລະພົ້ນຈາກບາບ ພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳເລີ່ມຈາກຄວາມສະງົບ; ນຸ່ງຫົ່ມຜິວກວາງດຳເປັນເສື້ອຄຸມ ຜົມມັດເປັນຈະຕາ ແລະດຳລົງຊີວິດເປັນພຣະຫມະຈາຣິນ.

Verse 8

गृणन्तः परमं ब्रह्म जगच्चक्षुः समौजसः । धर्म्मशास्त्रार्थतत्त्वज्ञास्तेपुर्नैमिषकानने ॥ ७ ॥

ພວກລະສີເຫຼົ່ານັ້ນສັນລະເສີນພຣະພຣະຫມະສູງສຸດ—ຜູ້ເປັນດວງຕາຂອງຈັກກະວານ—ມີພະລັງທາງຈິດເທົ່າທຽມ ແລະຮູ້ແກ່ນຄວາມໝາຍແຫ່ງທັມມະສາດ; ພວກເຂົາບຳເນັດຕະປະສະຍາໃນປ່າໄນມິສະ.

Verse 9

यज्ञैर्यज्ञपतिं केचिज्ज्ञानैर्ज्ञानात्मकं परे । केचिच्च परया भक्त्या नारायणमपूजयन् ॥ ८ ॥

ບາງພວກນະມັດສະການພຣະເຈົ້າແຫ່ງຍັດຍາດ້ວຍຍັດຍາ; ບາງພວກນະມັດສະການພຣະອົງຜູ້ເປັນສະພາບແຫ່ງປັນຍາດ້ວຍປັນຍາ; ແລະບາງພວກດ້ວຍພັກຕິອັນສູງສຸດ ບູຊານາຣາຍະນະ.

Verse 10

एकदा ते महात्मानः समाजं चक्रुरुतमाः । धर्मार्थकाममोक्षाणामुपायाञ्ज्ञातुमिच्छवः ॥ ९ ॥

ຄັ້ງໜຶ່ງ ບັນດາມະຫາຕະມາຜູ້ສູງສົ່ງນັ້ນໄດ້ຈັດຕັ້ງສະພາ ເພື່ອປາດຖະໜາຮູ້ວິທີບັນລຸ ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ ແລະ ໂມກຂະ.

Verse 11

षङ्विंशतिसहस्त्राणि मुनीनामूर्द्ध्वरेतसाम् । तेषां शिष्यप्रशिष्याणां संख्या वक्तुं न शक्यते ॥ १० ॥

ມີມຸນີ 26,000 ອົງ ຜູ້ຮັກສາພຣະຫມະຈັນ ແລະຍົກຈິດຂຶ້ນສູ່ຄວາມສູງສົງ; ຈໍານວນສິດ ແລະສິດຂອງສິດ ບໍ່ອາດກ່າວນັບໄດ້।

Verse 12

मुनयो भावितात्मानो मिलितास्ते महौजसः । लोकानुग्रहकर्तारो वीतरागा विमत्सराः ॥ ११ ॥

ມຸນີເຫຼົ່ານັ້ນ ຜູ້ຝຶກຝົນຈິດໃຈແລ້ວ ແລະມີພະລັງສະຫວ່າງໃຫຍ່ ໄດ້ມາຊຸມນຸມກັນ. ພວກເຂົາປາສະຈາກຕັນຫາ ແລະອິດສາ ເຮັດເພື່ອອະນຸເຄາະແກ່ໂລກທັງປວງ।

Verse 13

कानि क्षेत्राणि पुण्यानि कानि तीर्थानि भूतले । कथं वा प्राप्यते मुक्तिर्नृणां तापार्तचेतसाम् ॥ १२ ॥

ເຂດສັກສິດໃດບ້າງທີ່ມີບຸນແທ້, ແລະຕີຣຖະ (ທ່າຂ້າມແຫ່ງການຈາລິກ) ໃດບ້າງຢູ່ໃນແຜ່ນດິນ? ແລ້ວມະນຸດຜູ້ມີໃຈຖືກທຸກຂ໌ເຜົາໄໝ້ ຈະບັນລຸໂມກສະໄດ້ແນວໃດ?

Verse 14

कथं हरौ मनुष्याणां भक्तिरव्यभिचारिणी । केन सिध्येत च फलं कर्मणस्त्रिविधात्मनः ॥ १३ ॥

ຄວາມພັກຕິທີ່ບໍ່ເບື້ອນບໍ່ຄົດຄ້ຽວ ຕໍ່ພຣະຫາຣິ (ພຣະວິສນຸ) ຈະເກີດຂຶ້ນໃນມະນຸດໄດ້ແນວໃດ? ແລະດ້ວຍວິທີໃດ ຜົນແຫ່ງກັມມະອັນມີສາມລັກສະນະ ຈຶ່ງສໍາເລັດສົມບູນ?

Verse 15

इत्येवं प्रष्टुमात्मानमुद्यतान्प्रेक्ष्य शौनकः । प्राञ्जलिर्वाक्यमाहेदं विनयावनतः सुधीः ॥ १४ ॥

ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາພ້ອມຈະຖາມດັ່ງນັ້ນ ຊາວນະກະ ຜູ້ຮອບຮູ້ ໄດ້ປະນົມມື ແລະນ້ອມສະຫງົບດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນ ແລ້ວກ່າວຄໍາເຫຼົ່ານີ້।

Verse 16

शौनक उवाच । आस्ते सिद्धाश्रमे पुण्ये सूतः पौराणिकोत्तमः । यजन्मखैर्बहुविधैर्विश्वरुपं जनार्दनम् ॥ १५ ॥

ຊາວນະກະ ກ່າວວ່າ: ໃນສິດທາສຣະມະອັນສັກສິດ ມີສູຕະ ຜູ້ເປັນເລີດໃນການອະທິບາຍປຸຣານະ ພຳນັກຢູ່ ແລະບູຊາພຣະຈະນາຣະດະນະ ຜູ້ມີຮູບສາກົນ ດ້ວຍພິທີຍັດຍະຫຼາຍປະເພດ.

Verse 17

स एतदखिलं वेत्ति व्यासशिष्यो महामुनिः । पुराणसंहितावक्ता शान्तो वै रोमहर्षणिः ॥ १६ ॥

ທ່ານນັ້ນຮູ້ທຸກສິ່ງທັງໝົດໂດຍຄົບຖ້ວນ—ພຣະມະຫາມຸນີ ໂຣມະຫັຣສະນະ ສິດຂອງວຽາສະ ຜູ້ສະຫງົບ ແລະເປັນຜູ້ຂັບຂານສັງຄົມປຸຣານະ.

Verse 18

युगे युगेऽल्पकान्धर्मान्निरीक्ष्य मधुसूदनः । वेदव्यास स्वरूपेण वेदभागं करोति वै ॥ १७ ॥

ໃນທຸກຍຸກ ມະທຸສູດະນະ (ພຣະວິສນຸ) ເມື່ອເຫັນວ່າທັມມະຫຼຸດຖອຍ ກໍຈິງຮັບຮູບເປັນເວດະວຽາສະ ແລະແບ່ງເວດະເປັນສ່ວນໆ.

Verse 19

वेदव्यासमुनिः साक्षान्नारायण इति द्विजाः । शुश्रुमः सर्वशास्त्रेषु सूतस्तु व्यासशासितः ॥ १८ ॥

ໂອ ພວກທ່ານດວິຊະມຸນີ, ພວກເຮົາໄດ້ຍິນໃນຄຳພີທັງປວງວ່າ ພຣະມຸນີເວດະວຽາສະ ແທ້ຈິງແມ່ນນາຣາຍະນະເອງຜູ້ອະວະຕານ; ແລະສູຕະນັ້ນ ເປັນຜູ້ຖືກວຽາສະຊີ້ນຳ ແລະແຕ່ງຕັ້ງ.

Verse 20

तेन संशासितः सूतो वेदव्यासेन धीमता । पुराणानि स वेत्त्येव नान्यो लोके ततः परः ॥ १९ ॥

ເພາະໄດ້ຮັບການຊີ້ນຳຈາກເວດະວຽາສະຜູ້ມີປັນຍາ, ສູຕະ (ໂຣມະຫັຣສະນະ) ຈຶ່ງຮູ້ປຸຣານະທັງຫຼາຍແທ້ໆ; ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ມີໃຜເຫນືອກວ່າທ່ານໃນຄວາມຮູ້ນັ້ນ.

Verse 21

स पुराणार्थविल्लोके स सर्वज्ञः स बुद्धिमान् । स शान्तो मोक्षधर्मज्ञः कर्मभक्तिकलापवित् ॥ २० ॥

ໃນໂລກນີ້ ທ່ານນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວ ເປັນຜູ້ຮູ້ແຈ້ງນັຍະແຫ່ງປຸຣານະ; ທ່ານເປັນຜູ້ຮູ້ທົ່ວ, ມີປັນຍາ, ສະງົບ, ຮູ້ທຳມະນຳໄປສູ່ໂມກສະ, ແລະຊຳນານທັງກັມມະ ແລະ ພັກຕິ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ.

Verse 22

वेदवेदाङ्गशास्त्राणां सारभूतं मुनीश्वराः । जगद्धितार्थं तत्सर्वं पुराणेषूक्तवान्मुनिः ॥ २१ ॥

ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດເອີຍ, ສາລະສຳຄັນແຫ່ງເວດ ແລະ ວິຊາເວດາງຄະ ທັງຫມົດ ມຸນີໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນປຸຣານະ—ທັງປວງ—ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກ.

Verse 23

ज्ञानार्णवो वै सूतस्तत्सर्वतत्त्वार्थकोविदः । तस्मात्तमेव पृच्छाम इत्यूचे शौनको मुनीन् ॥ २२ ॥

ສູຕະແທ້ໆແມ່ນມະຫາສະມຸດແຫ່ງປັນຍາ ແລະຮູ້ຊຳນານໃນນັຍະແລະເນື້ອໃນຂອງຕັດຕະວະທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາຈຶ່ງຄວນຖາມທ່ານແຕ່ຜູ້ດຽວ—ດັ່ງນີ້ ຊອນະກະໄດ້ກ່າວຕໍ່ບັນດາມຸນີ.

Verse 24

ततस्ते मुनयः सर्वे शौनकं वाग्विदां वरम् । समाश्लिष्य सुसंप्रीताः साधु साध्विति चाब्रुवन् ॥ २३ ॥

ແລ້ວບັນດາມຸນີທັງປວງ ໄດ້ໂອບກອດຊອນະກະ ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ຖ້ອຍຄຳສັກສິດ; ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ ແລະກ່າວວ່າ “ດີແທ້! ດີແທ້!”

Verse 25

अथ ते मुनयो जग्मुः पुण्यं सिद्धाश्रमं वने । मृगव्रजसमाकीर्णं मुनिभिः परिशोभितम् ॥ २४ ॥

ຕໍ່ມາ ບັນດາມຸນີໄດ້ເດີນທາງໄປສູ່ສິດທາສຣະມະອັນສັກສິດໃນປ່າ; ບ່ອນນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຝູງກວາງ ແລະງາມສະຫງ່າດ້ວຍການປະດັບຂອງນັກບຳເນັດພຣະຕະປະສີແລະມຸນີທັງຫຼາຍ.

Verse 26

मनोज्ञभूरुहलताफलपुष्पविभूषितम् । युक्तं सरोभिरच्छोदैरतिथ्यातिथ्यसंकुलम् ॥ २५ ॥

ສະຖານນັ້ນຖືກປະດັບດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ແລະເຄືອໄມ້ອັນງາມ ອຸດົມດ້ວຍໝາກແລະດອກໄມ້; ມີສະລະນ້ຳໃສສະອາດຫຼາຍແຫ່ງ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍການຕ້ອນຮັບແຂກຢ່າງສະເໝີ.

Verse 27

ते तु नारायणं देवमनन्तमपराजितम् । यजन्तमग्निष्टोमेन ददृशू रोमहर्षणिम् ॥ २६ ॥

ແຕ່ພວກເຂົາໄດ້ເຫັນພຣະນາຣາຍະນະ ພຣະເທວະຜູ້ອະນັນຕະ ແລະຜູ້ບໍ່ອາດຖືກພິຊິດ ກຳລັງບຳເນີນພິທີຍັດຍະ “ອັກນິສໂຕມະ”; ພາບນັ້ນເຮັດໃຫ້ຂົນລຸກ ແລະເກີດຄວາມເກງຂາມສັກກາລະ.

Verse 28

यथार्हमर्चितास्तेन सूतेन प्रथितौजसः । तस्यावभृथमीक्षन्तस्तत्र तस्थुर्मखालये ॥ २७ ॥

ເມື່ອຖືກສູຕະຜູ້ມີພະລັງອັນໂດ່ງດັງ ບູຊາຕ້ອນຮັບຢ່າງສົມຄວນແລ້ວ ພວກເຂົາກໍຢືນຢູ່ນັ້ນໃນຫໍພິທີຍັດຍະ ເພື່ອເຝົ້າເບິ່ງ “ອະວະພຣຶຖະ” ພິທີອາບນ້ຳສິ້ນສຸດຂອງຍັດຍະ.

Verse 29

अधरावभृथस्नातं सूतं पौराणिकोत्तमम् । पप्रच्छुस्ते सुखासीनां नैमिषारण्यवासिनः ॥ २८ ॥

ເມື່ອສູຕະ—ຜູ້ເລົ່າປຸຣານະອັນຍອດ—ໄດ້ອາບນ້ຳຫຼັງພິທີອະວະພຣຶຖະແລ້ວ ຊາວຜູ້ພຳນັກໃນປ່າໄນມິສາຣັນຍະ ໃນຂະນະທີ່ທ່ານນັ່ງຢ່າງສະບາຍ ກໍໄດ້ຖາມທ່ານ.

Verse 30

ऋषय ऊचुः । वयं त्वतिथयः प्राप्ता आतिथेयास्तु सुव्रत । ज्ञानदानोपचारेण पूजयास्मान्यथाविधिः ॥ २९ ॥

ພວກຣິຊິກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນດີ, ພວກເຮົາມາເຖິງແລ້ວໃນຖານະແຂກຂອງທ່ານ. ດັ່ງນັ້ນ ໃນຖານະເຈົ້າພາບ ຂໍໃຫ້ທ່ານຕ້ອນຮັບແລະເຄົາລົບພວກເຮົາຕາມພິທີ ໂດຍມອບຄວາມຮູ້ເປັນທານ ແລະດ້ວຍການອຸປະຈາລະອັນສົມຄວນ.”

Verse 31

दिवौकसो हि जीवन्ति पीत्वा चन्द्रकलामृतम् । ज्ञानामृतं भूसुरास्तु मुने त्वन्मुखनिःसृतम् ॥ ३० ॥

ຊາວສະຫວັນທັງຫຼາຍ ດຳລົງຊີວິດໂດຍດື່ມນ້ຳອະມະລິດຈາກລຳແສງພະຈັນ; ແຕ່ພວກພຣາຫມັນ ໂອ ມຸນີ ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍນ້ຳອະມະລິດແຫ່ງປັນຍາ ທີ່ໄຫຼອອກຈາກປາກຂອງທ່ານ।

Verse 32

येनेदमखिलं जातं यदाधारं यदात्मकम् । यस्मिन्प्रतिष्ठितं तात यस्मिन्वा लयमेष्यति ॥ ३१ ॥

ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ຈັກກະວານທັງປວງເກີດຂຶ້ນ—ເປັນທັງຖານຮອງ ແລະເປັນທັງສະພາບຂອງມັນ; ໃນພຣະອົງນັ້ນ ມັນຕັ້ງຢູ່ ໂອ ລູກເອີຍ ແລະສຸດທ້າຍຈະລະລາຍເຂົ້າໄປໃນພຣະອົງນັ້ນ।

Verse 33

केन विष्णुः प्रसन्नः स्यात्स कथं पूज्यते नरैः । कथं वर्णाश्रमाचारश्चातिथेः पूजनं कथम् ॥ ३२ ॥

ດ້ວຍວິທີໃດ ພຣະວິສນຸຈຶ່ງພໍພຣະໄທ? ແລະມະນຸດຈະບູຊາພຣະອົງແນວໃດ? ຈະປະພຶດຕາມຈັນຍາຂອງວັນນະແລະອາສຣົມແນວໃດ, ແລະຈະນັບຖືຕ້ອນຮັບແຂກແນວໃດ?

Verse 34

सफलं स्याद्यथा कर्म मोक्षोपायः कथं नृणाम् । भक्त्या किं प्राप्यते पुंभिस्तथा भक्तिश्च कीदृशी ॥ ३३ ॥

ຈະເຮັດໃຫ້ກຳກັມເກີດຜົນສົມບູນແນວໃດ, ແລະທາງໄປສູ່ໂມກສະສຳລັບມະນຸດແມ່ນຢ່າງໃດ? ດ້ວຍພັກຕິ ບຸລຸດໄດ້ຮັບຫຍັງ, ແລະພັກຕິແບບໃດຈຶ່ງຄວນປະພຶດ?

Verse 35

वद सूत मुनिश्रेष्ट सर्वमेतदसंशयम् । कस्य नो जायते श्रद्धा श्रोतुं त्वद्वचनामृतम् ॥ ३४ ॥

ຂໍທ່ານກ່າວເຖີດ ໂອ ສູຕະ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງມຸນີ—ຈົ່ງບອກທຸກຢ່າງນີ້ໂດຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ເພາະໃຜຈະບໍ່ເກີດສັດທາ ແລະຄວາມປາຖະໜາ ທີ່ຈະຟັງນ້ຳອະມະລິດແຫ່ງຖ້ອຍຄຳຂອງທ່ານ?

Verse 36

सूत उवाच । श्रृणुध्वमृषयः सर्वे यदिष्टं वो वदामि तत् । गीतं सनकमुख्यैस्तु नारदाय महात्मने ॥ ३५ ॥

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ໂອ ບັນດາລິສີທັງປວງ, ຈົ່ງຟັງເຖີດ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວຕາມທີ່ທ່ານປາດຖະໜາ—ຄໍາສອນອັນສັກສິດນີ້ ທີ່ສະນະກະ ແລະ ລິສີຜູ້ເລີດອື່ນໆ ໄດ້ຂັບຮ້ອງແດ່ ນາຣະດະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່»។

Verse 37

पुराणं नारदोपाख्यमेतद्वेदार्थसंमितम् । सर्वपापप्रशमनं दुष्टग्रहनिवारणम् ॥ ३६ ॥

ປູຣານະນີ້ ທີ່ເອີ້ນວ່າ “ນາຣະດະປູຣານະ” ສອດຄ່ອງກັບຄວາມໝາຍແຫ່ງເວດະຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ມັນບັນເທົາບາບທັງປວງ ແລະ ປ້ອງກັນໄພທຸກຂ໌ຈາກອິດທິພົນດາວຮ້າຍ.

Verse 38

दुःस्वप्ननाशनं धर्म्यं भुक्तिमुक्तिफलप्रदम् । नारायणकथोपेतं सर्वकल्याणकारणम् ॥ ३७ ॥

ມັນທໍາລາຍຝັນຮ້າຍ, ເປັນທາງທຳອັນຖືກຕ້ອງ, ແລະ ປະທານຜົນແຫ່ງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະ ການຫຼຸດພົ້ນ. ດ້ວຍການປະດັບດ້ວຍກະຖາອັນສັກສິດຂອງນາຣາຍະນະ, ມັນເປັນເຫດແຫ່ງສິຣິມົງຄຸນທັງປວງ.

Verse 39

धर्मार्थकाममोक्षाणां हेतुभूतं महाफलम् । अपूर्वपुण्यफलदं श्रृणुध्वं सुसमाहिताः ॥ ३८ ॥

ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຕັ້ງໝັ້ນ: ຄໍາສອນນີ້ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດ ທຳ, ອັດຖະ, ກາມ, ແລະ ໂມກສະ; ມັນໃຫ້ຜົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ປະທານຜົນບຸນອັນບໍ່ເຄີຍມີມາກ່ອນ.

Verse 40

महापातकयुक्तो वा युक्तो वाप्युपपातकैः । श्रृत्वैतदार्षं दिव्यं च पुराणं शुद्धिमाप्नुयात् ॥ ३९ ॥

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ປົກຄຸມດ້ວຍບາບໃຫຍ່ ຫຼື ບາບຍ່ອຍ, ເມື່ອໄດ້ຟັງປູຣານະອັນທິບພະ ແລະ ອັນເກີດຈາກລິສີນີ້ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຄວາມບໍລິສຸດ.

Verse 41

यस्यैकाध्यायपठनाद्वाजिमेधफलं लभेत् । अध्यायद्वयपाठेन राजसूयफलं तथा ॥ ४० ॥

ການສວດອ່ານພຽງ 1 ບົດຂອງປຸຣານະນີ້ ຍ່ອມໄດ້ບຸນຜົນເທົ່າກັບພິທີຍັດຍະ ອັດສະວະເມດ; ແລະອ່ານ 2 ບົດ ກໍໄດ້ຜົນເທົ່າກັບ ຣາຊະສູຍ ເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 42

ज्येष्ठमासे पूर्णिमायां मूलक्षें प्रयतो नरः । स्नात्वा च यमुना तोये मथुरायामुपोषितः ॥ ४१ ॥

ໃນວັນເຕັມເດືອນເດືອນເຈຍສະຖະ ໃຕ້ນັກສັດຕະຣາ ມູລາ ຜູ້ມີວິໄນຄວນອາບນ້ຳໃນນ້ຳຍະມຸນາ ແລະຖືອຸປະວາສ (ອົດອາຫານ) ຢູ່ມະທຸຣາ.

Verse 43

अभ्यर्च्य विधितवत्कृष्णं यत्फलं लभते द्विजाः । तत्फलं समवाप्रोति अध्यायत्रयपाठतः ॥ ४२ ॥

ໂອ ທ່ານດວິຊະທັງຫຼາຍ, ຜົນບຸນໃດທີ່ຄົນໄດ້ຈາກການບູຊາພຣະກຣິດສະນະຕາມພິທີທີ່ຖືກຕ້ອງ, ຜົນນັ້ນຍ່ອມສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍການສວດອ່ານ 3 ບົດ.

Verse 44

तत्प्रवक्ष्यामि वः सम्यक् शृणुध्वं गदतो मम । जन्मायुतार्जितैः पापैर्मुक्तः कोटिकुलान्वितः ॥ ४३ ॥

ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍໃຫ້ພວກເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງ—ຈົ່ງຟັງຄຳຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ດ້ວຍສິ່ງນີ້ ຄົນຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທີ່ສະສົມມາຈາກການເກີດນັບໝື່ນ ແລະພ້ອມທັງວົງຕະກູນນັບໂກຕິຂອງຕົນ.

Verse 45

ब्रह्मणः पदमासाद्य तत्रैव प्रतितिष्ठति । श्रुत्वास्य तु दशाध्यायान्भक्तिभावेन मानवः ॥ ४४ ॥

ເມື່ອໄດ້ບັນລຸສະຖານະຂອງພຣະພຣະຫມາ ກໍຕັ້ງມັ່ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ແຕ່ມະນຸດຜູ້ໃດຟັງ 10 ບົດນີ້ດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງພັກຕິ (bhakti) ຍ່ອມໄດ້ບັນລຸສະຖານະນັ້ນ.

Verse 46

निर्वाणमूक्तिं लभते नात्र कार्या विचारणा । श्रेयसां परमं श्रेयः पवित्राणामनुत्तमम् ॥ ४५ ॥

ຜູ້ໃດຍ່ອມໄດ້ຮັບໂມກະແຫ່ງນິຣວານ—ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງສົງໄສ ຫຼືພິຈາລະນາອີກ. ນີ້ແມ່ນຄວາມດີສູງສຸດໃນຄວາມດີທັງປວງ ແລະເປັນຜູ້ຊໍາລະທີ່ຫາທຽບບໍ່ໄດ້ໃນຄວາມບໍລິສຸດທັງປວງ.

Verse 47

दुःखप्रनाशनं पुण्यं श्रोतव्यं यत्नतो द्विजाः । श्रद्धया सहितो मर्त्यः श्लोकं श्लोकार्द्धमेव वा ॥ ४६ ॥

ໂອ ທ່ານດວິຊະທັງຫຼາຍ, ຄໍາສອນອັນເປັນບຸນ ແລະທໍາລາຍຄວາມທຸກນີ້ ຄວນຟັງດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ມະນຸດຜູ້ມີສັດທາ ຄວນຟັງແມ່ນແຕ່ພຽງບົດກະວີໜຶ່ງ—ຫຼືແມ່ນແຕ່ຄື່ງບົດກໍຕາມ.

Verse 48

पठित्वा मुच्यते सद्यो महापातकराशिभिः । सतामेव प्रवक्तव्यं गुह्याद्गुह्यतरं यतः ॥ ४७ ॥

ເມື່ອອ່ານມັນ ຍ່ອມພົ້ນທັນທີຈາກກອງບາບໃຫຍ່ທັງຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ຄວນກ່າວສອນແກ່ຄົນດີເທົ່ານັ້ນ, ເພາະມັນເປັນຄວາມລັບທີ່ລຶກກວ່າຄວາມລັບທັງປວງ.

Verse 49

वावयेत्पुरतो विष्णोः पुण्यक्षेत्रे द्विजान्तिके । ब्रह्यद्रोहपराणां च दंभाचारयुतात्मनाम् ॥ ४८ ॥

ຄວນໃຫ້ມີການສວດສາທະຍາຍນີ້ຕໍ່ໜ້າພຣະວິສນຸ—ໃນສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະໃນທ່າມກາງພຣາຫມະນ. ໂດຍພິເສດເພື່ອຜູ້ທີ່ມຸ່ງຮ້າຍຕໍ່ພຣະທຳ/ພຣາຫມະນ ແລະມີໃຈປະກອບດ້ວຍຄວາມຫລອກລວງ ແລະຄວາມປະພຶດເສື່ອມ.

Verse 50

जनानां बकवृतीनां न ब्रूयादिदमुत्तमम् । त्यक्तकामादिदोषाणां विष्णुभक्तिरतात्मनाम् ॥ ४९ ॥

ຄໍາສອນອັນສູງສຸດນີ້ ບໍ່ຄວນເວົ້າໃຫ້ແກ່ຄົນທີ່ສວມໜ້າກາກແຫ່ງຄວາມຫລອກລວງ. ມັນເປັນສໍາລັບຜູ້ທີ່ລະທິ້ງຄວາມຜິດເຊັ່ນກາມ ແລະມີໃຈຈົງຮັກພັກດີໃນພັກຕິ (bhakti) ຕໍ່ພຣະວິສນຸ.

Verse 51

सदाचारपराणां च वक्तव्यं मोक्षयसाधनम् । सर्वदेवमयो विष्णुः स्मरतामार्तिनाशनः ॥ ५० ॥

ແກ່ຜູ້ທີ່ຍຶດຖືສຸຈະຣິດ ຄວນກ່າວສອນວິທີເຖິງໂມກສະ. ພຣະວິດສະນຸ—ຜູ້ຮວມເທວະທັງປວງ—ທຳລາຍຄວາມທຸກຂອງຜູ້ລະລຶກພຣະອົງ.

Verse 52

सद्भक्तिवत्सलो विप्रा भक्त्या तुष्यति नान्यथा । अश्रद्धयापि यांन्नाच्चि कीर्तितेऽथ स्मूतेऽपि वा ॥ ५१ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າຊົງຮັກແພງຜູ້ມີພັກຕິແທ້; ພຣະອົງຊົງພໍໃຈດ້ວຍພັກຕິເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ແມ່ນດ້ວຍສິ່ງອື່ນ. ແມ່ນແຕ່ບໍ່ມີສັດທາ ເມື່ອເອີ້ນນາມ, ຮ້ອງສັນລະເສີນ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ລະລຶກ ກໍຍັງມີຜົນທາງທຳ.

Verse 53

विमुक्तः पातकैर्मर्त्यो लभते पदमव्ययम् । संसारधोरकान्ताग्दावाग्रिर्मधुसुदनः ॥ ५२ ॥

ມະນຸດຜູ້ພົ້ນຈາກບາບ ຍ່ອມໄດ້ຮັບສະຖານະອັນບໍ່ເສື່ອມ. ສຳລັບໄຟປ່າອັນລຸກໂຊນຢູ່ປາຍທາງແຫ່ງປ່າກັນດານອັນນ່າຢ້ານຂອງສັງສາຣ, ມະທຸສູດນະ (ພຣະວິດສະນຸ) ແມ່ນໄຟທີ່ເຜົາມັນໃຫ້ມອດ.

Verse 54

स्मरतां सर्वपापानि नाशयत्याशु सत्तमाः । तदर्थद्योतकमिदं पुराणं श्राव्यमुत्तमम् ॥ ५३ ॥

ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດ, ສຳລັບຜູ້ທີ່ລະລຶກມັນ ມັນທຳລາຍບາບທັງປວງໄດ້ຢ່າງໄວ. ເພາະສະນັ້ນ ປຸຣານະອັນຍອດນີ້—ຜູ້ສ່ອງແສງນັຍນັ້ນ—ຄວນໄດ້ຟັງແນ່ນອນ.

Verse 55

श्रवणात्पठनाद्वापि सर्वपापविनाशकृत् । यस्यास्य श्रवणे बुद्धिर्जायते भक्तिसंयुता ॥ ५४ ॥

ແມ່ນແຕ່ການຟັງ ຫຼືແມ່ນແຕ່ການອ່ານສະດຸດສະດອນ ກໍເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ເມື່ອຟັງແລ້ວ ປັນຍາເກີດຂຶ້ນພ້ອມພັກຕິ, ມັນໃຫ້ຜົນສູງສຸດ.

Verse 56

स एव कृतकृत्यस्तु सर्वशास्त्रार्थकोविदः । यदर्जितं तपः पुण्यं तन्मन्ये सफलं द्विजाः ॥ ५५ ॥

ຜູ້ນັ້ນແຕ່ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນ ເປັນຜູ້ສຳເລັດກິດທີ່ຄວນເຮັດ ແລະ ຊຳນານໃນຄວາມໝາຍແຫ່ງຄຳພີທັງປວງ. ຕະປະ ແລະ ບຸນທີ່ສະສົມໄວ້—ໂອ ດວິຊະ, ຂ້ອຍເຫັນວ່າ ນັ້ນແມ່ນຜົນທີ່ແທ້ຈິງ.

Verse 57

यदस्य श्रवणे भाक्तिरन्यथा नहि जायते । सत्कथासु प्रर्वतन्ते सज्जना ये जगाद्धिताः ॥ ५६ ॥

ເມື່ອໄດ້ຟັງສິ່ງນີ້ ພັກຕິ (bhakti) ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ—ບໍ່ເກີດດ້ວຍວິທີອື່ນ. ຄົນດີຜູ້ປາຖະໜາປະໂຫຍດແກ່ໂລກ ຍ່ອມເຂົ້າຮ່ວມໃນສັດກະຖາ ຄຳເລົ່າອັນສັກສິດ.

Verse 58

निन्दायां कलहे वापि ह्यसन्तः पाप्तात्पराः । पुराणेष्वर्थवादत्वं ये वदन्ति नराधमाः ॥ ५७ ॥

ຜູ້ອະສັນທີ່ມັກການນິນທາ ແລະ ການທະເລາະ ແມ່ນຊົ່ວຮ້າຍແທ້—ຊົ່ວຍິ່ງກວ່າຄົນມີບາບ. ແລະຜູ້ຕ່ຳຊ້າທີ່ກ່າວວ່າ ປຸຣານະເປັນແຕ່ອັດທະວາດ (arthavāda) ຄຳສັນລະເສີນຫວ່າງເປົ່າ ກໍຖືກຕຳນິເຊັ່ນກັນ.

Verse 59

तैरर्जितानि पुण्यानि क्षयं यान्ति द्विजोत्तमाः । समस्तकर्मनिर्मूलसाधनानि नराधमः ॥ ५८ ॥

ໂອ ດວິໂຈຕະມະ, ບຸນທີ່ໄດ້ມາດ້ວຍວິທີເຫຼົ່ານັ້ນ ຍ່ອມເສື່ອມສິ້ນໄປ. ແຕ່ຄົນຕ່ຳຊ້າກັບພຶງພາເຄື່ອງມືທີ່ຖອນຮາກຂອງກຳທັງປວງໃຫ້ຫມົດສິ້ນ.

Verse 60

पुराणान्यर्थवादेन ब्रुवन्नरकमश्नुते । अन्यानि साधयन्त्येव कार्याणि विधिना नराः ॥ ५९ ॥

ຜູ້ໃດກ່າວວ່າ ປຸຣານະເປັນແຕ່ອັດທະວາດ (arthavāda) ຍ່ອມໄດ້ຮັບນະລົກ. ແຕ່ວຽກອື່ນໆ ມະນຸດຍ່ອມສຳເລັດໄດ້ ກໍຕໍ່ເມື່ອປະຕິບັດຕາມວິທີການ ແລະ ລະບຽບທີ່ຖືກຕ້ອງ.

Verse 61

पुराणानि द्विजश्रेष्टाः साधयन्ति न मोहिताः । अनायासेन यः पुण्यानीच्छतीह द्विजोत्तमाः ॥ ६० ॥

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ! ຜູ້ບໍ່ຫຼົງຜິດ ຍ່ອມສໍາເລັດເປົ້າໝາຍໂດຍອາໄສປຸຣານະ; ຜູ້ໃດປາຖະໜາບຸນໂດຍບໍ່ລໍາບາກ—ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ສູງສຸດ—ຄວນພຶ່ງພາປຸຣານະ.

Verse 62

श्रोतव्यानि पुराणानि तेन वै भक्तिभावतः । पुराणश्रवणे बुद्धिर्यस्य पुंसः प्रवर्तते ॥ ६१ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຄວນຟັງປຸຣານະດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງພັກຕິ; ເພາະຜູ້ໃດທີ່ປັນຍາຫັນໄປສູ່ການຟັງປຸຣານະ ພັກຕິຂອງຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຖືກປຸກໃຫ້ເກີດ ແລະເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນ.

Verse 63

पुरार्जितानि पापानि तस्य नश्यन्त्यसंशयम् । पुराणे वर्तमानेऽपि पापपाशेन यन्त्रितः । आदरेणान्यगाथासु सक्तबुद्धिः पतत्यधः ॥ ६२ ॥

ບາບທີ່ສະສົມມາແຕ່ອະດີດຂອງຜູ້ນັ້ນ ຍ່ອມຖືກທໍາລາຍໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ແຕ່ແມ່ນວ່າກໍາລັງອ່ານປຸຣານະຢູ່ ຖ້າຖືກມັດດ້ວຍບ່ວງບາບ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຜິດທີ່ ຈິດໄປຕິດກັບເພງແລະນິທານໂລກີອື່ນໆ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຕົກຕໍ່າລົງ.

Verse 64

सत्सङ्गदेवार्चनसत्कथासु हितोपदेशे निरतो मनुष्यः । प्रयाति विष्णोः परमं पदं यद्देहावसानेऽच्युततुल्यतेजाः ॥ ६३ ॥

ຜູ້ທີ່ມຸ່ງໝັ້ນໃນສັດສັງຄະ, ການບູຊາເທວະ, ການຟັງກະຖາອັນສັກສິດ, ແລະຄໍາສອນທີ່ເປັນປະໂຫຍດ ຍ່ອມໄປຮອດພຣະບົດສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸ; ແລະເມື່ອສິ້ນອາຍຸກາຍ ຜູ້ນັ້ນຈະສ່ອງສະຫວ່າງ ມີຕະເຈະສະເໝືອນອະຈຸຕະ (ພຣະວິສນຸ).

Verse 65

तस्मादिदं नारदनामधेयं पुण्यं पुराणं श्रुणुत द्विजेन्द्राः । यस्मिञ्छ्रुते जन्मजरादिहीनो नरो भवेदच्युतनिष्टचेताः ॥ ६४ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ດວິຊະຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ຈົ່ງຟັງປຸຣານະອັນເປັນບຸນນີ້ ທີ່ມີນາມວ່າ ‘ນາຣະດະ’. ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ມະນຸດຈະພົ້ນຈາກການເກີດ, ຄວາມແກ່ ແລະອື່ນໆ ໂດຍມີຈິດຕັ້ງໝັ້ນໃນອະຈຸຕະ (ພຣະວິສນຸ).

Verse 66

वरं वरेण्यं वरदं पुराणं निजप्रभाभावितसर्वलोकम् । संकल्पितार्थप्रदमादिदेवं स्मृत्वाव्रजेन्मुक्तिपदं मनुष्यः ॥ ६५ ॥

ມະນຸດໃດກໍຕາມ ເມື່ອລະລຶກຖຶງປຸຣານະອັນປະເສີດ ແລະຄວນບູຊານີ້—ຜູ້ປະທານພອນ ສ່ອງສະຫວ່າງໂລກທັງປວງດ້ວຍລັດສະໝີຂອງຕົນ ແລະໃຫ້ຜົນຕາມປາຖະໜາ—ພ້ອມລະລຶກອາດິເທວະ ຍ່ອມເຖິງສະຖານະແຫ່ງມຸກຕິ.

Verse 67

ब्रह्मेशविष्ण्वादिशरीरभेदैर्विश्वं सृजत्यत्ति च पाति विप्राः । तमादिदेवं परमं परेशमाधाय चेतस्युपयाति मुक्तिम् ॥ ६६ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ, ໂດຍຮັບຮ່າງກາຍຫຼາຍຮູບແບບເປັນພຣະພຣະຫມາ, ອີສະ (ຊິວະ), ວິສະນຸ ແລະອື່ນໆ, ພຣະອົງສ້າງຈັກກະວານ ຄ້ຳຈຸນ ແລະກໍຖອນຄືນ. ຜູ້ໃດວາງອາດິເທວະ—ພຣະເຈົ້າສູງສຸດເໜືອພຣະເຈົ້າທັງປວງ—ໄວ້ໃນໃຈ ຍ່ອມເຖິງມຸກຕິ.

Verse 68

यो नाम जात्यादिविकल्पहीनः परः पराणां परमः परस्मात् । वेदान्तवेद्यः स्वजनप्रकाशः समीड्यते सर्वपुराणवेदैः ॥ ६७ ॥

ພຣະອົງຜູ້ທີ່ນາມຂອງພຣະອົງປາດສະຈາກການແບ່ງແຍກເຊັ່ນ ການເກີດ ວັນນະ ແລະອື່ນໆ; ຜູ້ຢູ່ເໜືອກວ່າຄວາມເໜືອ, ເປັນສູງສຸດໃນບັນດາຜູ້ສູງສຸດ, ສູງກວ່າສູງສຸດ; ຮູ້ໄດ້ດ້ວຍເວທານຕະ ແລະສ່ອງແຈ້ງດ້ວຍຕົນເອງແກ່ຜູ້ບູຊາຂອງພຣະອົງ—ພຣະອົງນັ້ນຖືກສັນລະເສີນໂດຍປຸຣານະ ແລະເວທະທັງປວງ.

Verse 69

तस्मात्तिमीशं जगतां विमुक्तिमुपासनायालमजं मुरारिम् । परं रहस्यं पुरुषार्थहेतुं स्मृत्वा नरो याति भवाब्धिपारम् ॥ ६८ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະລຶກແລະນະມັດສະການພຣະມຸຣາຣິ ຜູ້ບໍ່ເກີດ (ອະຊະ), ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ, ຜູ້ເປັນມຸກຕິຂອງຈັກກະວານ, ຄວາມລັບສູງສຸດ ແລະເຫດແຫ່ງຈຸດໝາຍມະນຸດທັງປວງ; ຜູ້ໃດເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ຍ່ອມຂ້າມພົ້ນມະຫາສະໝຸດແຫ່ງສັງສາຣ.

Verse 70

वक्तव्यं धार्मिकेभ्यस्तु श्रद्दधानेभ्य एव च । मुमुक्षुभ्यो यतिभ्यश्च वीतरागेभ्य एव च ॥ ६९ ॥

ຄຳສອນນີ້ ຄວນກ່າວແຕ່ແກ່ຜູ້ມີທຳ ແລະແກ່ຜູ້ມີສັດທາເທົ່ານັ້ນ; ອີກທັງແກ່ຜູ້ໃຝ່ຫາມຸກຕິ, ແກ່ຍະຕິ (ນັກບວດ) ແລະແກ່ຜູ້ປາດສະຈາກຄວາມຍຶດຕິດເທົ່ານັ້ນ.

Verse 71

वक्तव्यं पुण्यदेशे च सभायां देवतागृहे । पुण्यक्षेत्रे पुण्यतीर्थे देव ब्राह्मणसन्निधौ ॥ ७० ॥

ຄວນເວົ້າຄຳສອນອັນສັກສິດນີ້ ໃນບ່ອນບຸນ, ໃນສະພາ, ໃນເຮືອນພຣະເທວະ. ໃນແດນບຸນ ແລະທ່ານ້ຳສັກສິດ, ໂດຍສະເພາະຕໍ່ໜ້າເທວະ ແລະພຣາຫມັນ.

Verse 72

उच्छिष्टदेशे वक्तार आख्यानमिदमुत्तमम् । पच्यन्ते नरके घोरे यावदाभूतसंप्लवम् ॥ ७१ ॥

ຜູ້ໃດທີ່ສວດເລົ່າອາຄະຍານອັນສູງສຸດນີ້ ໃນບ່ອນບໍ່ບໍລິສຸດ ຈະຖືກຕົ້ມໃນນະລົກອັນນ່າຢ້ານ ຈົນກວ່າການລະລາຍຂອງສັດທັງປວງ.

Verse 73

मृषा श्रृणोति यो मूढो दम्भी भक्तिविवर्जितः । सोऽपि तद्वन्महाघोरे नरके पच्यतेऽक्षये ॥ ७२ ॥

ຄົນໂງ່ຜູ້ຟັງດ້ວຍໃຈຫລອກລວງ ເປັນຄົນອວດດີ ແລະບໍ່ມີພັກຕິ ຜູ້ນັ້ນກໍຖືກຕົ້ມໃນນະລົກອັນນ່າຢ້ານຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ເຊັ່ນດຽວກັນ.

Verse 74

नरो यः सत्कथामध्ये संभाषां कुरुतेऽन्यतः । स याति नरकं घोरं तदेकाग्रमना भवेत् ॥ ७३ ॥

ຜູ້ໃດຢູ່ກາງສັດກະຖາ (ຄຳເລົ່າອັນສັກສິດ) ແຕ່ກັບໄປສົນທະນາຂ້າງເຄີຍກັບຄົນອື່ນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄປນະລົກອັນນ່າຢ້ານ; ດັ່ງນັ້ນຄວນໃຫ້ໃຈເປັນໜຶ່ງດຽວ.

Verse 75

श्रोता वक्ता चविप्रेन्द्रा एष धर्मः सनातनः । असमाहितचित्तस्तु न जानाति हि किंचना ॥ ७४ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ການເປັນຜູ້ຟັງທີ່ແທ້ ແລະຜູ້ເວົ້າທີ່ແທ້—ນີ້ແມ່ນທຳອັນນິລັນດອນ. ແຕ່ຜູ້ທີ່ໃຈບໍ່ສະຫງົບຮວບຮວມ ຍ່ອມບໍ່ຮູ້ອັນໃດເລີຍ.

Verse 76

तत एकमना भूत्वा पिबेद्धरिकथामृतम् । कथं संभ्रान्तचित्तस्य कथास्वादः प्रजायते ॥ ७५ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເຮັດໃຈໃຫ້ເປັນອັນດຽວ ແລ້ວດື່ມນ້ຳອະມິດແຫ່ງກະຖາພຣະຮະຣິ. ໃນຜູ້ທີ່ໃຈວຸ້ນວາຍ ລົດຊາດກະຖາຈະເກີດໄດ້ແນວໃດ?

Verse 77

किं सुखं प्राप्यते लोके पुंसा संभ्रान्तचेतसा । तस्मात्सर्वं परित्यज्य कामं दुःखस्य साधनम् ॥ ७६ ॥

ຄວາມສຸກອັນໃດຈະໄດ້ໃນໂລກນີ້ ສຳລັບຜູ້ຊາຍທີ່ໃຈວຸ້ນວາຍ? ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງລະທິ້ງທຸກຢ່າງ ແລະປະຖິ້ມກາມ ອັນເປັນເຄື່ອງກໍ່ທຸກຂ໌.

Verse 78

समाहितमना भूत्वाकुर्यादच्युतचिन्तनम् । येन केनाप्युपायेन स्मृतो नारायणोऽव्ययः ॥ ७७ ॥

ເມື່ອໃຈຖືກຮວບຮວມໃຫ້ສະຫງົບ ຈົ່ງເຮັດການພິຈາລະນາອະຈຸຕະ (Acyuta). ໂດຍວິທີໃດກໍຕາມ ຂໍໃຫ້ລະນຶກເຖິງນາຣາຍະນະ (Nārāyaṇa) ຜູ້ບໍ່ເສື່ອມສະຫລາຍ.

Verse 79

अपि पातकयुक्तस्य प्रसन्नः स्यान्नसंशयः । यस्य नारायणे भक्तिर्विभौ विश्वेश्वरेऽव्यये । तस्य स्यात्सफलं जन्म मुक्तिश्चैव करे स्थिता ॥ ७८ ॥

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ມີບາບຕິດຕົວ ກໍຈະເປັນທີ່ພໍພຣະໄທແກ່ພຣະອົງ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ ຫາກມີພັກຕິຕໍ່ນາຣາຍະນະ ຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວສາກົນ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະຫລາຍ. ສຳລັບຜູ້ນັ້ນ ຊີວິດເກີດມາມີຜົນ ແລະໂມກສະຢູ່ໃນຝາມືດັ່ງກັນ.

Verse 80

धर्मार्थकाममोक्षाख्यपुरुषार्था द्विजोत्तमाः । हरिभक्तिपराणां वै संपद्यन्ते न संशयः ॥ ७९ ॥

ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນພວກທະວິຊາ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ), ເປົ້າໝາຍມະນຸດທີ່ເອີ້ນວ່າ ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ, ໂມກສະ ຍ່ອມສຳເລັດແນ່ນອນ ສຳລັບຜູ້ທີ່ອຸທິດຕົນໃນພັກຕິຕໍ່ພຣະຮະຣິ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.