The Exposition of the Dvādaśī Vow for the Twelve Months (Dvādaśī-vrata-nirṇaya and Mahā-dvādaśī Lakṣaṇas)

Verse 1

सनातन उवाच । अथ व्रतानि द्वादश्याः कथयामि तवानघ । यानि कृत्वा नरो लोके विष्णोः प्रियतरो भवेत् ॥ १ ॥

ສະນາຕະນະ ກ່າວວ່າ: ບັດນີ້ ໂອ້ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າເຖິງວຣະຕະທີ່ຖືໃນວັນດວາດະຊີ (ວັນທີ 12). ຜູ້ໃດປະພຶດຕາມ ຈະເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂຶ້ນຂອງພຣະວິດສະນຸ ໃນໂລກນີ້।

Verse 2

चैत्रस्य शुक्लद्वादश्यां मदनव्रतमाचरेत् । स्थापयेदव्रणं कुंभं सिततंदुलपूरितम् ॥ २ ॥

ໃນເດືອນໄຈຕຣະ ວັນດວາດະຊີຂ້າງຂຶ້ນ (ສຸກລະ ດວາດະຊີ) ຄວນປະພຶດ “ມະດະນະ-ວຣະຕະ”. ຄວນຕັ້ງຫມໍ້ນ້ຳທີ່ບໍ່ມີຕຳໜິ ໃຫ້ເຕັມດ້ວຍເຂົ້າຂາວ।

Verse 3

नानाफलयुतं तद्वदिक्षुदंडसमन्वितम् । सितवस्त्रयुगच्छन्नं सितचंदनचर्च्चितम् ॥ ३ ॥

ພ້ອມກັນນັ້ນ ໃຫ້ຈັດຜົນໄມ້ນານາຊະນິດ ແລະມີລຳອ້ອຍປະກອບ; ໃຫ້ຄຸມດ້ວຍຜ້າຂາວສອງຜືນ ແລະທາດ້ວຍຈັນທະນາຂາວ।

Verse 4

नानाभक्ष्यसमोपेतं सहिरण्यं स्वशक्तितः । ताम्रपात्रं गुडोपेतं तस्योपरि निवेशयेत् ॥ ४ ॥

ຕາມກຳລັງຂອງຕົນ ຄວນຈັດເຄື່ອງບູຊາທີ່ມີອາຫານຫຼາກຫຼາຍ ແລະມີຄຳຮ່ວມດ້ວຍ; ແລ້ວໃຫ້ວາງພາຊະນະທອງແດງທີ່ມີນ້ຳຕານອ້ອຍກ້ອນ (jaggery) ໄວ້ຂ້າງເທິງ।

Verse 5

तत्र संपूजयेद्देवं कामरूपिणमच्युतम् । गंधाद्यैरुपचारैस्तु सोपवासो परेऽहनि ॥ ५ ॥

ທີ່ນັ້ນ ຄວນບູຊາພຣະເຈົ້າ ອະຈຸຕະ (Acyuta) ຜູ້ປາກົດຮູບຕາມປາຖະໜາ ໂດຍເຄື່ອງບູຊາແລະການປະຄອງຮັບໃຊ້ ເລີ່ມຈາກຂອງຫອມເປັນຕົ້ນ; ແລະໃນມື້ຖັດໄປ ຄວນຖືອຸປະວາສ (ອົດອາຫານ)។

Verse 6

पुनः प्रातः समभ्यर्च्य ब्राह्मणाय निवेदयेत् । ब्रह्मणान्भोजयेच्चैव तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम् ॥ ६ ॥

ອີກຄັ້ງໃນຕອນເຊົ້າ ເມື່ອບູຊາຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ ຄວນນຳອາຫານອັນສັກສິດ (prasāda) ໄປຖວາຍແກ່ພຣາຫມະນະ; ຄວນເລີ້ຍງພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍດ້ວຍ ແລະຈາກນັ້ນມອບດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ຕາມຄວນ।

Verse 7

वर्षमेवं व्रतं कृत्वा घृतधेनुसमन्विताम् । शय्यां तु दद्याद्गुरवे सर्वोपस्करसंयुताम् ॥ ७ ॥

ເມື່ອຖືວຣະຕະ (vow) ແບບນີ້ຄົບໜຶ່ງປີແລ້ວ ຄວນຖວາຍແກ່ຄູບາອາຈານ (guru) ຕຽງນອນທີ່ພ້ອມອຸປະກອນທຸກຢ່າງ ພ້ອມກັບງົວທີ່ໃຫ້ເນີຍໃສ (ghee)។

Verse 8

कांचनं कामदेवं च शुक्तां गां च पयस्विनीम् । वासोभिर्द्विजदांपत्यं पूजयित्वा समर्पयेत् ॥ ८ ॥

ຄວນຖວາຍຄຳ, ຮູບຄາມະເທວະ (Kāmadeva), ຊຸກຕິ (śukti—ຫອຍໄຂ່ມຸກ) ແລະງົວນົມ; ແລ້ວເມື່ອໄດ້ໃຫ້ກຽດບູຊາຄູ່ສາມີພັນລະຍາພຣາຫມະນະດ້ວຍເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ ຈຶ່ງມອບຂອງຂວັນເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາ।

Verse 9

प्रीयतां कामरूपी मे हरिरित्येवमुच्चरन् । यः कुर्याद्विधिनाऽनेन मदनद्वादशीव्रतम् ॥ ९ ॥

ເມື່ອກ່າວວ່າ «ຂໍໃຫ້ພຣະຫຣິ (ວິສນຸ) ຜູ້ຮັບຮູບເປັນກາມະ ຈົ່ງພໍພຣະໄທຕໍ່ຂ້າ» ຜູ້ໃດປະຕິບັດວຣະຕະ ມະດະນະ-ດວາດະຊີ ຕາມວິທີ (ວິທິ) ຈະໄດ້ຮັບຜົນບຸນອັນສັກສິດຕາມປາຖະໜາ।

Verse 10

स सर्वपापनिर्भुक्तः प्राप्नोति हरिसाम्यताम् । अस्यामेव समुद्दिष्टं भर्तृद्वादशिकाव्रतम् ॥ १० ॥

ຜູ້ນັ້ນພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະໄດ້ຮັບຄວາມສະເໝີຄືພຣະຫຣິ (ວິສນຸ)។ ໃນບົດນີ້ເອງ ໄດ້ກໍານົດວຣະຕະທີ່ເອີ້ນວ່າ ພະຣະຕຣຶ-ດວາດະຊິກາ-ວຣະຕະ ໄວ້ແລ້ວ।

Verse 11

स्वास्तृतां तत्र शय्यां तु कृत्वात्र श्रीयुतं हरिम् । संस्थाप्य मंडपं पुष्पैस्तदुपर्प्युपकल्पयेत् ॥ ११ ॥

ທີ່ນັ້ນ ຄວນຈັດເຮັດຕຽງໃຫ້ປູຮຽບດີ; ແລ້ວອັນເຊີນພຣະຫຣິຜູ້ມີພຣະສຣີ (ລັກສະມີ) ຄຽງຂ້າງ ໃຫ້ປະທັບເທິງນັ້ນ; ຈາກນັ້ນຕັ້ງມັນດະປະ ແລະຈັດດອກໄມ້ເທິງສຸດເປັນເຄື່ອງບູຊາ।

Verse 12

ततः संपूज्य गंधाद्यैर्व्रती जागरणं निशि । नृत्यवादित्रगीताद्यैस्ततः प्रातः परेऽहनि ॥ १२ ॥

ຈາກນັ້ນ ເມື່ອບູຊາດ້ວຍຂອງຫອມ ແລະເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ ຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ, ຜູ້ຖືວຣະຕະຄວນຢູ່ຕື່ນຕະຫຼອດຄືນ (ຈາກຣະນະ) ພ້ອມກັບການຟ້ອນລໍາ, ດົນຕີ, ການຂັບຮ້ອງ ແລະອື່ນໆ. ແລ້ວໃນຕອນເຊົ້າຂອງມື້ຖັດໄປ ຈຶ່ງສືບຕໍ່ພິທີໃຫ້ສຳເລັດ।

Verse 13

सशय्यं श्रीहरिं हैमं द्विजग्र्याय निवेदयेत् । द्विजान्संभोज्य विसृजद्दक्षिणाभिः प्रतोषितान् ॥ १३ ॥

ຄວນນໍາຮູບທອງຄໍາຂອງພຣະສຣີຫຣິ ພ້ອມກັບຕຽງ ໄປຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ. ແລ້ວໃຫ້ອາຫານແກ່ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ແລະສົ່ງພວກເຂົາກັບໄປດ້ວຍໃຈອິ່ມເອມ ໂດຍມອບດັກຊິນາ (ຄ່າບູຊາ) ຢ່າງສົມຄວນ।

Verse 14

एवं कृतव्रतस्यापि दांपत्यं जायते स्थिरम् । सप्तजन्मसु भुंक्ते च भोगान् लोकद्वयेप्सितान् ॥ १४ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຮັກສາວຣະຕະຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຊີວິດຄູ່ສົມລົດກໍຈະໝັ້ນຄົງ; ແລະຕະຫຼອດ 7 ຊາດ ຈະໄດ້ເສວຍສຸກທີ່ປາດຖະໜາ ໃນລົກທັງສອງ (ໂລກນີ້ ແລະ ໂລກໜ້າ)។

Verse 15

वैशाखशुक्लद्वादश्यां सोपवासो जितेंद्रियः । संपूज्य माधवं भक्त्या गंधाद्यैरुपचारकैः ॥ १५ ॥

ໃນວັນດວາດະສີທີ່ສະຫວ່າງ (ວັນທີ 12) ແຫ່ງເດືອນໄວສາຂະ ຄວນອົດອາຫານ ໂດຍຊະນະອິນທຣີ; ແລະດ້ວຍພັກຕິ ຄວນບູຊາພຣະມາດະວະຢ່າງຄົບຖ້ວນ ດ້ວຍນ້ຳຫອມ ແລະການບໍລິການອື່ນໆ.

Verse 16

पक्कान्नं तृप्तिजनकं मधुरं सोदकुंभकम् । विप्राय दद्याद्विधिवन्माधवः प्रीयतामिति ॥ १६ ॥

ຄວນໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມັນຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ເຂົ້າອາຫານສຸກທີ່ຫວານ ແລະເຮັດໃຫ້ອິ່ມໃຈ ພ້ອມກັບໝໍ້ນ້ຳໜຶ່ງໃບ ໂດຍອະທິຖານວ່າ «ຂໍໃຫ້ພຣະມາດະວະພໍໃຈ».

Verse 17

द्वादश्यां ज्येष्ठशुक्लायां पूजयित्वा त्रिविक्रमम् । गंधाद्यैर्मधुरान्नाढ्यं करक विनिवेदयेत् ॥ १७ ॥

ໃນວັນດວາດະສີ ໃນຂ້າງຂາວຂອງເດືອນເຈຍສະຖະ ຫຼັງຈາກບູຊາພຣະຕຣິວິກຣະມະ (ພຣະວິສນຸ) ດ້ວຍນ້ຳຫອມແລະອື່ນໆ ຄວນນໍາຖ້ວຍ karaka ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍອາຫານຫວານ ໄປຖວາຍ.

Verse 18

व्रती द्विजाय तत्पश्चादेकभक्तं समाचरेत् । व्रतेनानेन संतुष्टो देवदेवस्त्रिविक्रमः ॥ १८ ॥

ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຜູ້ຖືວຣະຕະຄວນປະພຶດ «ເອກະພັກຕະ» ຄືກິນພຽງຄັ້ງດຽວຕໍ່ມື້ ແລະຖວາຍທານແກ່ດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ຕາມຄວນ. ດ້ວຍວຣະຕະນີ້ ພຣະຕຣິວິກຣະມະ—ເທວະເທວະ—ຍ່ອມພໍໃຈ.

Verse 19

ददाति विपुलान्भोगानंते मोक्षं च नारद । आषाढशुक्लद्वादश्यां द्विजान्द्वादश भोजयेत् ॥ १९ ॥

ໂອ ນາຣະດະ, ມັນປະທານຄວາມສຸກສົມບູນອັນຫຼາຍ ແລະໃນທ້າຍສຸດຍັງປະທານໂມກສະດ້ວຍ. ໃນວັນດວາດະສີຂ້າງຂຶ້ນ ເດືອນອາສາດະ ຄວນເລີ້ຍງດວິຊະ (ພຣາຫມັນ) 12 ຄົນ.

Verse 20

मधुरान्नेन तान्पूज्य पृथग्गंधादिकैः क्रमात् । तेभ्यो वासांसि दंडांश्च ब्रह्मसूत्राणि मुद्रिकाः ॥ २० ॥

ເມື່ອໄດ້ນະມັດສະການພວກເຂົາດ້ວຍອາຫານຫວານແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນຖວາຍເຄື່ອງຫອມ ແລະສິ່ງອື່ນໆ ຕາມລຳດັບ ແຍກເປັນສ່ວນ. ແລະຄວນໃຫ້ເສື້ອຜ້າ, ໄມ້ທ່ອນ, ສາຍພຣະສູດ (ຍັດຍໂຍປະວີຕະ) ແລະແຫວນ.

Verse 21

पात्राणि च ददेद्भक्त्या विष्णुर्मे प्रीयतामिति । द्वादश्यां तु नभःशुक्ले श्रीधरं पूजयेद्व्रती ॥ २१ ॥

ແລະຄວນໃຫ້ພາຊະນະ (ພາຊະນະພາຫະ) ດ້ວຍສັດທາ ພ້ອມອະທິຖານວ່າ «ຂໍໃຫ້ພຣະວິສນຸພໍໃຈໃນຂ້າພະເຈົ້າ». ແລະໃນວັນດວາດະສີຂ້າງຂຶ້ນ ເດືອນນະພະສ (ສຣາວະນະ) ຜູ້ຖືວຣະຕະຄວນບູຊາພຣະສຣີທະຣະ (ວິສນຸ).

Verse 22

गंधाद्यैस्तत्परो भक्त्या दधिभक्तैर्द्विजोत्तमान् । संभोज्य दक्षिणा रौप्यां दत्वा नत्वा विसर्ज्जयेत् ॥ २२ ॥

ດ້ວຍໃຈຈົ່ງຈໍ່ຢູ່ພຣະອົງ ແລະດ້ວຍພັກຕິ ຄວນນະມັດສະການດວິຊະຜູ້ປະເສີດດ້ວຍເຄື່ອງຫອມແລະອື່ນໆ ແລ້ວເລີ້ຍງພວກເຂົາດ້ວຍເຂົ້າກັບນົມສົ້ມ (ດະທິ). ຈາກນັ້ນໃຫ້ດັກຊິນາເປັນເງິນ, ກ້ມນົບ ແລະສົ່ງກັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 23

व्रतेनानेन देवेशः श्रीधरः प्रीयतामिति । द्वादश्यां नभस्यशुक्ले व्रती संपूज्य वामनम् ॥ २३ ॥

«ຂໍໃຫ້ພຣະສຣີທະຣະ ຈອມເທວະ ພໍໃຈດ້ວຍວຣະຕະນີ້» ດັ່ງນີ້. ໃນວັນດວາດະສີຂ້າງຂຶ້ນ ເດືອນນະພະສ ຜູ້ຖືວຣະຕະຄວນບູຊາພຣະວາມະນະ ຢ່າງຖືກພິທີ.

Verse 24

तदग्रे भोजयेद्विप्रान्पायसैर्द्वादशैव च । सौवर्णी दक्षिणां दत्वा विष्णुप्रीतिकरो भवेत् ॥ २४ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນເລີ້ຍງພຣາຫມັນດ້ວຍເຂົ້ານົມຫວານ (ປາຍະສະ) ຈໍານວນສິບສອງສ່ວນ; ແລະເມື່ອຖວາຍທັກສິນາເປັນຄໍາ ກໍເປັນເຫດໃຫ້ພຣະວິສນຸພໍໃຈ.

Verse 25

द्वादश्यामिषशुक्लायां पद्मनाभं समर्चयेत् । गंधाद्यैरुपचारैस्तु तदग्रे भोजयेद्द्विजान् ॥ २५ ॥

ໃນວັນດວາດະສີ ໃນຂ້າງຂຶ້ນ (ສຸກລະປັກສະ) ຄວນນະມັດສະການບູຊາພຣະປັດມະນາພະ (ວິສນຸ) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບສູງສຸດ; ແລ້ວດ້ວຍຂອງຫອມ ແລະພິທີບໍລິການອື່ນໆ ຈຶ່ງເລີ້ຍງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ພຣາຫມັນ) ໃນພຣະອົງ.

Verse 26

मधुरान्नेन वस्त्राढ्यां सौवर्णीं दक्षिणां ददेत् । व्रतेनैतेन संतुष्टः पद्मनाभो द्विजोत्तम ॥ २६ ॥

ຄວນຖວາຍທັກສິນາເປັນຄໍາ ພ້ອມອາຫານຫວານ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມອັນປະນີດ. ດ້ວຍວຣະຕະນີ້ ພຣະປັດມະນາພະ (ວິສນຸ) ພໍໃຈ, ໂອ ຜູ້ດີເລີດໃນບັນດາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ.

Verse 27

श्वेतद्वीपगतिं दद्याद्देहभोगांश्च वांछितान् । कार्तिके कृष्णपक्षे तु गोवत्सद्वादशीव्रतम् ॥ २७ ॥

ວຣະຕະ «ໂຄວັດສະ-ດວາດະສີ» ທີ່ຖືປະຕິບັດໃນເດືອນກາຣຕິກະ ຂ້າງແຮມ (ກຣິສນະປັກສະ) ປະທານການໄປສູ່ ສະເວຕະດວີປະ ແລະໃຫ້ຄວາມສຸກສະບາຍທີ່ປາດຖະໜາໃນຊີວິດມີຮ່າງກາຍ.

Verse 28

तत्र वत्सयुतां गां तु समालिख्य सुगंधिभिः । चंदनाद्यैस्तथा पुष्पमालाभिः प्रार्च्य ताम्रके ॥ २८ ॥

ທີ່ນັ້ນ ຄວນວາດຮູບໂຄພ້ອມລູກໂຄ ແລ້ວບູຊານາງເທິງພາຊະນະທອງແດງ ໂດຍໃຊ້ຂອງຫອມເຊັ່ນ ຈັນທະນາ ແລະພວງດອກໄມ້.

Verse 29

पात्रे पुष्पाक्षततिलैरर्घ्यं कृत्वा विधानतः । प्रदद्यात्पादमूलेऽस्या मन्त्रेणानेन नारद ॥ २९ ॥

ເມື່ອຈັດກຽມອາຣຄະ (arghya) ໃນພາຊະນະຕາມພິທີ ໂດຍໃສ່ດອກໄມ້, ອັກຊະຕະ (ເຂົ້າບໍ່ແຕກ) ແລະ ງາ ແລ້ວຄວນນໍາໄປຖວາຍທີ່ພຣະບາດຂອງນາງ ພ້ອມກັບສະດຸດມັນຕຣານີ້, ໂອ ນາຣະດະ.

Verse 30

क्षीरोदार्णवसंभूते सुरासुरनमस्कृते । सर्वदेवमये देवि सर्वदेवैरलंकृते ॥ ३० ॥

ໂອ ເທວີ ຜູ້ເກີດຈາກມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ, ຜູ້ທີ່ເທວະແລະອະສຸຣະພາກັນນົບນ້ອມ; ໂອ ເທວີ ຜູ້ມີເທວະທັງປວງຢູ່ໃນພຣະອົງ, ຜູ້ຖືກເທວະທັງປວງປະດັບແລະສັນລະເສີນ.

Verse 31

मातर्मातर्गवां मातर्गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते । ततो माषादिसंसिद्धान्वटकांश्च निवेदयेत् ॥ ३१ ॥

“ໂອ ແມ່ເຈົ້າ—ແມ່ແຫ່ງຝູງງົວ—ໂອ ແມ່ເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ຮັບອາຣຄະນີ້; ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມແດ່ພຣະອົງ.” ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຄວນນໍາວະດະ (vada) ທີ່ເຮັດຈາກຖົ່ວດໍາ (māṣa) ແລະສ່ວນປະກອບອື່ນໆ ໄປຖວາຍ.

Verse 32

एवं पञ्च दशैकं वा यथाविभवमात्मनः । सुरभि त्वं जगन्माता नित्यं विष्णुपदे स्थिता ॥ ३२ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຖວາຍຫ້າ ຫຼື ສິບ ຫຼື ແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງ ຕາມກໍາລັງຂອງຕົນ. ໂອ ສຸຣະພີ, ທ່ານແມ່ນແມ່ແຫ່ງໂລກທັງປວງ, ສະຖິດຢູ່ໃນພຣະບົດຂອງພຣະວິສນຸ ຕະຫຼອດການ.

Verse 33

सर्वदेवमये ग्रासं मया दत्तमिमं ग्रस । सर्वदेवमये देवि सर्वदेवैरलंकृते ॥ ३३ ॥

ໂອ ເທວີ ຜູ້ມີເທວະທັງປວງຢູ່ໃນພຣະອົງ, ຜູ້ຖືກເທວະທັງປວງປະດັບ—ຂໍໃຫ້ເສວຍຄໍານີ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຖວາຍ; ເພາະຄໍານີ້ກໍເຕັມໄປດ້ວຍພຣະພາວະຂອງເທວະທັງປວງເຊັ່ນກັນ.

Verse 34

मातर्ममाभिलषितं सफलं कुरु नंदिनी । तद्दिने तैलपक्वं च स्थालीपक्वं द्विजोत्तम ॥ ३४ ॥

ໂອ ແມ່ນັນດິນີ ຂໍໃຫ້ຄວາມປາຖະໜາອັນຮັກຂອງຂ້າ ເກີດຜົນສຳເລັດ. ໃນວັນນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ ຈົ່ງຈັດອາຫານທອດນ້ຳມັນ ແລະອາຫານຕົ້ມໃນໝໍ້ເພື່ອບູຊາ.

Verse 35

गोक्षीरं गोघृतं चैव दधि तक्रं च वर्जयेत् । द्वादश्यामूर्जशुक्लायां देवं दामोदरं द्विज ॥ ३५ ॥

ຄວນງົດນົມງົວ, ນ້ຳມັນເນີຍງົວ (ກະຫຼີ), ນົມສົ້ມ (ດະທິ) ແລະ ນ້ຳນົມສົ້ມຈາງ (ຕະກຣ) ເສຍ. ໃນວັນດວາດະຊີ ຂ້າງຂຶ້ນ (ສຸກລະ) ເດືອນອູຣຊາ, ໂອ ພຣາຫມະນະ, ຄວນນະມັດສະການບູຊາພຣະດາໂມດະຣະ.

Verse 36

समभ्यर्च्योपचारैस्तु गंधाद्यैः सुसमाहितः । तदग्रे भोजयेद्विप्रान्पक्वान्नेनार्कसंख्यकान् ॥ ३६ ॥

ເມື່ອບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາ ເຊັ່ນ ນ້ຳຫອມ ແລະອື່ນໆ ດ້ວຍໃຈຕັ້ງມັ່ນສະຫງົບແລ້ວ, ຈຶ່ງຄວນໃຫ້ພຣາຫມະນະຮັບປະທານອາຫານສຸກ ຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ ຈຳນວນເທົ່າດວງອາທິດ (ຄື 12).

Verse 37

ततः कुंभानपांपूर्णान्वस्त्राच्छन्नान्समर्चितान् । सपूगमोदकस्वर्णांस्तेभ्यः प्रीत्या समर्पयेत् ॥ ३७ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນມອບໃຫ້ພວກເຂົາດ້ວຍໃຈຍິນດີ: ໝໍ້ນ້ຳເຕັມ ທີ່ປົກຄຸມດ້ວຍຜ້າ ແລະໄດ້ຮັບການນັບຖືບູຊາຢ່າງຄວນ, ພ້ອມທັງໝາກພູກ (ໝາກພູກ-ບີເທວ), ຂອງຫວານໂມດະກະ ແລະຄຳ.

Verse 38

एवं कृते प्रियो विष्णोर्जायतेऽखिलभोगभुक् । देहांते विष्णुसायुज्यं लभते नात्र संशयः ॥ ३८ ॥

ເມື່ອເຮັດໄດ້ຕາມນີ້ ຜູ້ນັ້ນຈະເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະວິສນຸ ແລະໄດ້ເສວຍສຸກພອນທຸກປະການ. ເມື່ອສິ້ນຮ່າງ ຈະໄດ້ຮັບສາຍຸຊະຍະກັບພຣະວິສນຸ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.

Verse 39

नीराजनव्रतं चात्र गदितं तन्निबोध मे । सुप्तोत्थितं जगन्नाथमलंकृत्य निशागमे ॥ ३९ ॥

ໃນທີ່ນີ້ກໍມີການສອນວຣະຕະ «ນີຣາຈະນະ» ດ້ວຍ—ຈົ່ງຮັບຮູ້ຈາກເຮົາ. ເມື່ອຄ່ຳຄືນມາຮອດ ຈົ່ງປະດັບພຣະຈະກັນນາຖ ເຫມືອນຜູ້ຕື່ນຈາກນອນ ແລ້ວປະກອບພິທີນັ້ນ।

Verse 40

अलंकृतो नवं वह्निमुत्पाद्याभ्यर्च्य मन्त्रतः । हुत्वा तत्र समुद्दीप्ते रौप्य दीपिकया मुने ॥ ४० ॥

ເມື່ອປະດັບແລະຊຳລະໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ ຈົ່ງກໍ່ໄຟບູຊາໃໝ່ ແລະບູຊາດ້ວຍມັນຕຣາ; ຈາກນັ້ນຖວາຍອາຮຸຕິລົງໃນໄຟ. ເມື່ອໄຟລຸກໂຊນ ໂອ ມຸນີ ຈົ່ງປະກອບພິທີດ້ວຍຕະກຽງເງິນ।

Verse 41

गंधपुष्पाद्यर्चितया जनैर्नीराजयेद्धरिम् । तत्रैवानुगतां लक्ष्मीं ब्रह्माणीं चंडिकां तथा ॥ ४१ ॥

ເມື່ອບູຊາພຣະຫຣິດ້ວຍກິ່ນຫອມ ດອກໄມ້ ແລະອື່ນໆແລ້ວ ປະຊາຊົນຄວນເຮັດນີຣາຈະນະ (ວຽນໄຟອາຣະຕິ) ແດ່ພຣະຫຣິ; ແລະທີ່ນັ້ນເອງ ຄວນນົບນ້ອມບູຊາພຣະລັກສະມີຜູ້ຕາມພຣະອົງ ພ້ອມທັງພຣະບຣະຫມານີ ແລະ ຈັນດິກາ।

Verse 42

आदित्यं शंकरं गौरीं यक्षं गणपतिं ग्रहान् । मातॄः पितॄन्नगान्नागान्सर्वान्नीराजयेत्क्रमात् ॥ ४२ ॥

ຕາມລຳດັບ ຄວນເຮັດອາຣະຕິ/ນີຣາຈະນະ ແດ່ພຣະອາທິດ ພຣະສັງກະຣະ ພຣະເກົາຣີ ພວກຢັກສະ ພຣະຄະນະປະຕິ ເທວະແຫ່ງດາວເຄາະ ພຣະມາດາ ພິຕຣຶ (ບັນພະບຸລຸດ) ພູເຂົາ ແລະ ນາກ—ແທ້ຈິງແກ່ທຸກທ່ານ ຕາມຂັ້ນຕອນ।

Verse 43

गवां नीराजनं कुर्यान्महिष्यादेश्च मंडलम् । नमो जयेति शब्दैश्च घंटाशंखा दिनिःस्वनैः ॥ ४३ ॥

ຄວນເຮັດນີຣາຈະນະໃຫ້ແກ່ຝູງງົວ; ແລະສຳລັບຄວາຍ ແລະສັດລ້ຽງອື່ນໆ ຄວນຂີດວົງມົນປ້ອງກັນ. ພ້ອມກັບຮ້ອງ «ນະໂມ!» ແລະ «ຊະຍະ!» ທ່າມກາງສຽງກະດິ່ງ ແລະ ສັງຂ໌ທີ່ກັງວານ।

Verse 44

सिंदूरालिप्तश्रृङ्गाणां चित्राङ्गाणां च वर्णकैः । गवां कोलाहले वृत्ते नीराजनमहोत्सवे ॥ ४४ ॥

ໃນມະໂຫດສົບນີຣາຈະນະ (ພິທີໂບກໄຟອາຣະຕີ) ເມື່ອຝູງງົວຮ້ອງອື້ອອຶກດ້ວຍຄວາມຍິນດີ—ບາງຕົວມີເຂົາທາສິນດູຣາ ແລະບາງຕົວຖືກແຕ້ມລາຍສີສັນຫຼາກຫຼາຍ—ຄວາມຄຶກຄື້ນກໍແຜ່ໄປທົ່ວທິດ.

Verse 45

तुरगांल्लक्षणोपेताम् गजांश्च मदविप्लुतान् । राजचिह्नानि सर्वाणि च्छत्रादीनि च नारद ॥ ४५ ॥

ມ້າທີ່ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນ ແລະຊ້າງທີ່ໄຫຼລົ້ນດ້ວຍມັດດະ (musth); ພ້ອມທັງເຄື່ອງໝາຍຮາຊະທັງປວງ—ເຊັ່ນ ສະຫຼອງຮົ່ມ (ຉັດຕະຣະ) ແລະອື່ນໆ—ໂອ ນາຣະດະ.

Verse 46

राजा पुरोधसा सार्धं मंत्रिभृत्यपरः सरः । पूजयित्वा यथान्यायं नीरज्य स्वयमादरात् ॥ ४६ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພະຣາຊາ—ມີປຸໂຣຫິດຄຽງຂ້າງ ແລະມີລັດຖະມົນຕີກັບຂ້າຮັບໃຊ້ຄອຍປະຄອງ—ໄດ້ບູຊາຕາມຫຼັກພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ປະກອບນີຣາຈະນະດ້ວຍຕົນເອງ.

Verse 47

शंखतूर्यादिघोषैश्च नानारत्नविनिर्मिते । सिंहासने नवे क्लृप्ते तिष्ठेत्सम्यगलंकृतः ॥ ४७ ॥

ທ່າມກາງສຽງກ້ອງກັງວານຂອງສັງຂະ ແລະຕູຣະຍະຕ່າງໆ ພຣະອົງຄວນຢືນ—ປະດັບປະດາຢ່າງສົມຄວນ—ເທິງສິງຫາສະນະໃໝ່ທີ່ຈັດຕຽມ ແລະປະດິດດ້ວຍອັນມະນີນານາ.

Verse 48

ततः सुलक्षणैर्युक्ता वेश्या वाथ कुलांगना । शीर्षोपरि नरेंद्रस्य तया नीराजयेच्छनैः ॥ ४८ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ນາງເວສະຍາ ຫຼືບຸດຣີກຸນສູງຜູ້ມີລັກສະນະມົງຄຸນ ຄວນເຮັດອາຣະຕີ (ນີຣາຈະນະ) ຢ່າງອ່ອນໂຍນ ເທິງສີສະຂອງພະນະເຣນທຣະ.

Verse 49

एवमेषा महासांतिः कर्तव्या प्रतिवत्सरम् । राज्ञा वित्तवतान्येन वर्षमारोग्यमिच्छता ॥ ४९ ॥

ດັ່ງນັ້ນ, ພິທີກຳມະຫາສັນຕິ (Mahāśānti) ອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ ຄວນຖືກປະຕິບັດທຸກໆປີ ໂດຍກະສັດ ຫຼື ຜູ້ຮັ່ງມີ ທີ່ປາຖະໜາສຸຂະພາບແຂງແຮງ ແລະ ປາສະຈາກພະຍາດຕະຫຼອດປີ.

Verse 50

येषां राष्ट्रे पुरे ग्रामे क्रियते शांतिरुत्तमा । नीराजनाभिधा विप्र तद्रोगा यांति संक्षयम् ॥ ५० ॥

ໂອ ພາມ, ໃນອານາຈັກ, ເມືອງ, ຫຼື ໝູ່ບ້ານໃດກໍຕາມ ທີ່ມີການປະຕິບັດພິທີກຳສັນຕິພາບອັນສູງສົ່ງ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ນີຣາຈານາ (Nīrājana), ພະຍາດທີ່ບຽດບຽນສະຖານທີ່ນັ້ນ ຈະຖືກທຳລາຍໄປ.

Verse 51

द्वादश्यां मार्गशुक्लायां साध्यव्रतमनुत्तमम् । मनोभवस्तथा प्राणो नरो यातश्च वीर्यवान् ॥ ५१ ॥

ໃນມື້ຂຶ້ນ 12 ຄ່ຳ (Dvādaśī) ຂອງເດືອນ Mārgaśīrṣa, ຄວນປະຕິບັດພິທີກຳອັນລ້ຳເລີດທີ່ເອີ້ນວ່າ Sādhya-vrata. (ດ້ວຍພິທີນີ້) Manobhava, Prāṇa, Nara, ແລະ Yāta ຜູ້ຊົງລິດ ຈະໄດ້ຮັບການບູຊາ.

Verse 52

चितिर्हयो नृपश्चैव हंसो नारायणस्तथा । विभुश्चापि प्रभुश्चैव साध्या द्वादश कीर्तिताः ॥ ५२ ॥

Citi, Haya, Nṛpa, Haṁsa, Nārāyaṇa, Vibhu, Prabhu, ແລະ Sādhya — ທັງສິບສອງ (ພະນາມ/ຮູບກາຍສັກສິດ) ນີ້ ໄດ້ຖືກປະກາດໄວ້ດັ່ງນີ້.

Verse 53

पूजयेद्गंधपुष्पाद्यैरेतांस्तंदुलकल्पितान् । ततो द्विजाग्र्यान्संभोज्य द्वादशात्र सुदक्षिणाः ॥ ५३ ॥

ຄວນບູຊາຮູບປັ້ນເຫຼົ່ານີ້ທີ່ເຮັດຈາກເຂົ້າ, ໂດຍໃຊ້ເຄື່ອງຫອມ, ດອກໄມ້ ແລະ ສິ່ງອື່ນໆ. ຈາກນັ້ນ, ຫຼັງຈາກລ້ຽງອາຫານແກ່ພາມຜູ້ປະເສີດແລ້ວ, ຄວນມອບຂອງຂວັນ (dakṣiṇās) ຈຳນວນສິບສອງຢ່າງ ຢ່າງໃຈກວ້າງໃນພິທີນີ້.

Verse 54

दत्वा तेभ्यस्तु विसृजेत्प्रीयान्नारयणस्त्विति । एतस्यामेव विदितं द्वादशादित्यसंज्ञितम् ॥ ५४ ॥

ເມື່ອໄດ້ຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕາມພິທີແກ່ພວກເຂົາແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນສົ່ງພວກເຂົາກັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ໂດຍກ່າວວ່າ «ຂໍໃຫ້ນາຣາຍະນະພໍພຣະໄທ»। ໃນບົດນີ້ຍັງສອນເລື່ອງທີ່ເອີ້ນວ່າ «ອາດິຕະຍະສິບສອງ» ອີກດ້ວຍ।

Verse 55

व्रतं तत्रार्चयेद्धीमानादित्यान्द्वादशापि च । धातामित्रोऽर्यमा पूषा शक्रोंऽशो वरुणो भगः ॥ ५५ ॥

ໃນທີ່ນັ້ນ ຜູ້ມີປັນຍາຄວນປະຕິບັດວຣະຕະຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະບູຊາອາດິຕະຍະທັງສິບສອງດ້ວຍ—ທາຕາ, ມິດຣະ, ອັຣຍະມາ, ປູສາ, ສັກຣະ, ອັມຊະ, ວະຣຸນະ, ພະຄະ।

Verse 56

त्वष्टा विवस्वान्सविता विष्णुर्द्वादश ईरिताः । प्रतिमासं तु शुक्लायां द्वादश्यामर्च्य यत्नतः ॥ ५६ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ຮູບພະລັງສິບສອງປະຈຳເດືອນໄດ້ຖືກປະກາດ—ທວັດສະຕາ, ວິວັສວານ, ສະວິຕາ, ແລະ ວິສນຸ (ຢູ່ໃນນັ້ນ)។ ທຸກເດືອນ ໃນວັນດວາດະຊີຂອງຂ້າງຂຶ້ນ (ສຸກລະ ດວາດະຊີ) ຄວນບູຊາດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ।

Verse 57

वर्षं नयेद्व्रतांते तु प्रतिमा द्वादशापि च । हैमीः संपूज्य विधिना भोजयित्वा द्विजोत्तमान् ॥ ५७ ॥

ຄວນນຳພາວຣະຕະນີ້ໃຫ້ຄົບໜຶ່ງປີ; ແລະເມື່ອສິ້ນສຸດການຖືປະຕິບັດ ຄວນບູຊາຮູບປັ້ນຄຳທັງສິບສອງຕາມພິທີ ແລ້ວຈຶ່ງຖວາຍອາຫານແກ່ດວິຊະໂອດຕະມະ (ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ).

Verse 58

मधुरान्नैः सुसत्कृत्य प्रत्येकं चार्पयेद्व्रती । एव व्रतं नरः कृत्वा द्वादशादित्यसंज्ञकम् ॥ ५८ ॥

ເມື່ອໄດ້ເຄົາລົບຕ້ອນຮັບດ້ວຍອາຫານຫວານອັນປະນີດແລ້ວ ຜູ້ຖືວຣະຕະຄວນຖວາຍແກ່ແຕ່ລະພຣະນາມແຍກກັນ. ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຜູ້ໃດປະຕິບັດວຣະຕະນີ້ ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ «ວຣະຕະອາດິຕະຍະສິບສອງ».

Verse 59

सूर्यलोकं समासाद्य भुक्त्वा भोगांश्चरं ततः । जायते भुवि धर्मात्मा मानुष्ये रोगवर्जितः ॥ ५९ ॥

ເມື່ອໄດ້ເຖິງໂລກແຫ່ງພຣະອາທິດ ແລະໄດ້ເສບສຸກພອນຢູ່ນັ້ນຊົ່ວຄາວ ແລ້ວຈຶ່ງເກີດຄືນມາໃນໂລກນີ້ ເປັນມະນຸດຜູ້ມີທຳ ແລະປອດໄພຈາກໂລກໄພ.

Verse 60

ततो व्रतस्य पुण्येन पुनरेव लभेद्व्रतम् । तत्पुण्येन रवेन्भित्वा मंडलं द्विजसत्तम ॥ ६० ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂດຍອານຸພາບບຸນຂອງວຣະຕະນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ວຣະຕະຄືນອີກ; ແລະໂດຍບຸນນັ້ນເອງ—ໂອ ດວິຊະສັດຕະມະ—ຈະຝ່າທະລຸວົງກົດແຫ່ງພຣະອາທິດ ແລະຜ່ານພົ້ນໄປ.

Verse 61

निरंजनं निरा कारं निर्द्वंद्वं ब्रह्म चाप्नुयात् । अत्रैवाखंडसंज्ञं च व्रतमुक्त द्विजोत्तम ॥ ६१ ॥

ຜູ້ນັ້ນຈະບັນລຸພຣະພຣະຫມັນ (ພຣະບຣະຫມັນ) ອັນບໍ່ມີມົນທິນ, ບໍ່ມີຮູບຮ່າງ, ແລະບໍ່ມີຄູ່ຕໍ່ຕ້ານ. ຢູ່ນີ້ເອງ—ໂອ ດວິຊະໂອດຕະມະ—ໄດ້ປະກາດວຣະຕະທີ່ຊື່ “ອະຂັນດະ” ແລ້ວ.

Verse 62

मूर्तिं निर्माय सौवर्णीं जनार्दनसमाह्वयाम् । अभ्यर्च्य गन्धपुष्पाद्यैस्तदग्रे भोजयेद्द्विजान् ॥ ६२ ॥

ເມື່ອປັ້ນຮູບຄຳຂຶ້ນ ແລະອາວາຫະນເຊີນພຣະຈະນາຣະດະນະ (Janārdana) ໃຫ້ສະຖິດໃນນັ້ນ ຄວນບູຊາດ້ວຍຂອງຫອມ ດອກໄມ້ ແລະອື່ນໆ; ແລ້ວໃນພຣະພັກຂອງພຣະອົງ ຄວນເລີ້ຍງອາຫານແກ່ດວິຊະ (ພຣາຫມັນ).

Verse 63

द्वादश प्रतिमासं तु नक्ताशीः स्याज्जितेंद्रियः । ततः समांते तां मूर्तिं समभ्यर्च्य विधानतः ॥ ६३ ॥

ຕະຫຼອດ 12 ເດືອນ ຄວນກິນອາຫານແຕ່ຕອນກາງຄືນ ແລະຄວນຄວບຄຸມອິນຊີໃຫ້ຊະນະ. ແລ້ວເມື່ອຄົບປີ ຄວນບູຊາຮູບພຣະນັ້ນຕາມພິທີກຳນົດຢ່າງຖືກຕ້ອງຄົບຖ້ວນ.

Verse 64

गुरवे धेनुसहितां दद्यात्संप्रार्थयेत्तथा । शतजन्मसु यत्किंचिन्मयाखंडव्रतं कृतम् ॥ ६४ ॥

ຄວນນໍາງົວພ້ອມລູກງົວໄປຖວາຍແດ່ພຣະຄູ (ກຸຣຸ) ແລ້ວອ້ອນວອນດ້ວຍໃຈຈິງວ່າ: «ວຣະຕະອະຂັນດະ (akhaṇḍa-vrata) ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍປະພຶດໃນຮ້ອຍຊາດ ຂໍໃຫ້ບຸນນັ້ນສົມບູນ ແລະມີ຤ິດຜົນ»।

Verse 65

भगवंस्त्वत्प्रसादेन तदखंडमिहास्तु मे । ततः संभोज्य विप्राग्र्यान्सखंडाढ्यैस्तु पायसैः ॥ ६५ ॥

ໂອ ພຣະພະຄະວານ, ໂດຍພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະອົງ ຂໍໃຫ້ຜົນນັ້ນຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າໃນນີ້ໂດຍບໍ່ຂາດຫາຍ. ແລ້ວຈຶ່ງເລີ້ຍງດູພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ ດ້ວຍພາຍະສະ (ເຂົ້ານົມ) ທີ່ຄົບຄືນດ້ວຍນ້ໍາຕານຢ່າງອຸດົມ.

Verse 66

द्वादशैव हि सौवर्णीं दक्षिणां प्रददेन्नमेत् । इति कृत्वा व्रतं विप्र प्रीणयित्वा जनार्दनम् ॥ ६६ ॥

ແທ້ໆແລ້ວ ຄວນຖວາຍດັກຊິນາເປັນຄໍາຈໍານວນສິບສອງ ແລ້ວກໍກົ້ມນົບ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣາຫມະນະ, ເມື່ອຮັກສາວຣະຕະແລ້ວ ແລະເຮັດໃຫ້ຈະນາຣະດະນະ (ພຣະວິສນຸ) ພໍໃຈ ພິທີກໍສໍາເລັດ.

Verse 67

सौवर्णेन विमानेन याति विष्णोः परं पदम् । पौषस्य कृष्णद्वादश्यां रूपव्रतमुदीरितम् ॥ ६७ ॥

ເຂົາຈະຂຶ້ນໄປໃນວິມານທອງຄໍາ ແລະເຖິງພຣະປະທັມສູງສຸດຂອງພຣະວິສນຸ. ດັ່ງນີ້ແຫຼະ ວຣະຕະ «ຣູປະ-ວຣະຕະ» ຖືກປະກາດໃຫ້ປະພຶດໃນວັນກຣິສນະ-ດວາດະຊີ ຂອງເດືອນເປົາສະ (Pauṣa).

Verse 68

दशम्यां विधिवत्स्नात्वा गृह्णीयाद्गोमयं व्रती । श्वेताया वैकवर्णाया अन्तरिक्षगतं द्विज ॥ ६८ ॥

ໃນວັນທີສິບ (ດະຊະມີ) ເມື່ອອາບນ້ໍາຕາມພິທີແລ້ວ ຜູ້ຖືວຣະຕະຄວນເອົາຂີ້ງົວ—ຈາກງົວສີຂາວ ຫຼືງົວສີດຽວ—ໂອ ທະວິຊະ, ທີ່ນັບວ່າບໍລິສຸດ ດັ່ງຢູ່ກາງອາກາດ ບໍ່ຖືກມົນທິນ.

Verse 69

अष्टोत्तरशतं तेन पिंडिकाः कल्प्य नारद । शोषयेदातपे धृत्वा पात्रे ताम्रेऽथ मृन्मये ॥ ६९ ॥

ໂອ ນາຣະດະ, ດ້ວຍສິ່ງນັ້ນ ພຶງປັ້ນເປັນກ້ອນນ້ອຍ 108 ກ້ອນ. ວາງໃນພາຊະນະທອງແດງ ຫຼື ໝໍ້ດິນ ແລ້ວຕາກໃຫ້ແຫ້ງໃນແດດ.

Verse 70

एकादश्यां सोपवासः समभ्यर्च्य विधानतः । सौवर्णीं प्रतिमां विष्णोर्निशायां जागरं चरेत् ॥ ७० ॥

ໃນວັນເອກາດະຊີ ພ້ອມກັບການອົບວາສ (ອົດອາຫານ) ພຶງນະມັດສະການພຣະວິສນຸຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ. ແລ້ວຖວາຍ/ຕັ້ງປະຕິມາຄຳຂອງພຣະວິສນຸ ແລະຖືການຕື່ນຮູ້ຕະຫຼອດຄືນ.

Verse 71

सुमंगलैर्गीतवाद्यैः स्तोत्रपाठैर्जपादिभिः । ततः प्रभाते द्वादश्यां तिलपात्रोपरि स्थिताम् ॥ ७१ ॥

ດ້ວຍເພງມົງຄຸນ ແລະດົນຕີປະກອບ, ດ້ວຍການອ່ານສະໂຕຕຣະ ແລະການຈະປະ (japa) ແລະພິທີອື່ນໆ—ແລ້ວໃນຍາມຮຸ່ງຂອງວັນດວາດະຊີ ພຶງບູຊານາງ/ສິ່ງນັ້ນ ດັ່ງທີ່ວາງໄວ້ເທິງພາຊະນະທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍເມັດງາ.

Verse 72

अंबुपूर्णे घटे न्यस्य पूजयेदुपचारकैः । ततोऽग्निं नवमुत्पाद्य काष्ठसंघर्षणादिभिः ॥ ७२ ॥

ນຳສິ່ງນັ້ນໄປວາງໃນໝໍ້ທີ່ເຕັມນ້ຳ ແລ້ວບູຊາດ້ວຍເຄື່ອງບູຊາຕາມປະເພນີ. ຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງກໍ່ໄຟໃໝ່ ໂດຍການຖູໄມ້ ແລະວິທີທີ່ກຳນົດອື່ນໆ.

Verse 73

तं समभ्यर्च्य विधिवदेकैकां पिंडिकां सुधीः । होमयेत्सतिलाज्यां च द्वादशाक्षरविद्यया ॥ ७३ ॥

ເມື່ອໄດ້ບູຊາພຣະອົງຕາມພິທີແລ້ວ ຜູ້ມີປັນຍາພຶງຖວາຍກ້ອນບູຊາແຕ່ລະກ້ອນ ລົງໃນໄຟໂຮມທີລະກ້ອນ. ພ້ອມກັບນ້ຳມັນເນີຍ (ghee) ປົນງາ ແລະສະດຸດມົນຕຣາ 12 ພະຍາງ.

Verse 74

वैष्णव्याथ च पूरणां च शतमष्टोत्तर ततः । भोजयेत्पायसैर्विप्रान्प्रीत्या सुस्निग्धमानसः ॥ ७४ ॥

ຫຼັງຈາກປະຕິບັດພິທີທີ່ກ່ຽວກັບພຣະວິສນຸ ແລະຫຼັງຈາກສຳເລັດ 108 ສ່ວນຂອງປູຣານະ ແລ້ວ, ຜູ້ມີໃຈອ່ອນລະມຸນດ້ວຍຄວາມຮັກ ຄວນຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນດ້ວຍຂ້າວນົມຫວານ (ປາຍະສະ) ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ।

Verse 75

सहितां च घटेनैव प्रतिमां गुरवऽपेयेत् । विप्रेभ्यो दक्षिणां शक्त्या दत्वा नत्वा विसर्जयेत् । नरो वा यदि वा नारी व्रतं कृत्वैवमादरात् ॥ ७५ ॥

ພ້ອມກັບໝໍ້ນ້ຳ (ຄະຕະ) ດ້ວຍ, ຄວນມອບພຣະຮູບບູຊາໃຫ້ແກ່ຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ຕາມພິທີ. ຈາກນັ້ນ ຕາມກຳລັງ ຖວາຍທັກສິນາແກ່ພຣາຫມັນ, ກ້ອມນົບ ແລ້ວເຮັດພິທີສົ່ງຄືນ/ປິດພິທີ (ວິສັດຊະນະ). ບໍ່ວ່າຊາຍຫຼືຍິງ ຜູ້ໃດປະຕິບັດວຣະຕະນີ້ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ…

Verse 76

लभते रूपसौभाग्यं नात्र कार्या विचारणा । सहस्ये शुक्लपक्षे तु सुजन्मद्वादशीव्रतम् ॥ ७६ ॥

ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຄວາມງາມ ແລະສິຣິມົງຄຸນ—ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສົງໄສ. ໃນເດືອນສະຫັດສະຍະ ໃນຂ້າງຂຶ້ນ (ສຸກລະປັກສະ) ຄວນປະຕິບັດວຣະຕະ “ສຸຈັນມະ-ດວາດະສີ”.

Verse 77

स्नात्वा विधानेन गृह्णोयाद्वार्षिकव्रतम् । पीत्वा गश्रृंगवार्यादौ तां च कृत्वा प्रदक्षिणम् ॥ ७७ ॥

ເມື່ອອາບນ້ຳຕາມພິທີທີ່ກຳນົດແລ້ວ ຄວນຮັບເອົາວຣະຕະປະຈຳປີ. ຈາກນັ້ນ ຈິບນ້ຳສັກສິດເປັນອັນດັບທຳອິດ—ເຊັ່ນນ້ຳຈາກ Gaśṛṅga—ແລ້ວເຮັດປະດັກຊິນາ (ເດີນວຽນ) ຮອບສະຖານທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ.

Verse 78

प्रतिमासं ततः शुक्लेद्वादश्यां दानमाचरेत् । घृतप्रस्थं तच्चतुष्कं क्रमाद्वीहेर्यवस्य च ॥ ७८ ॥

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ທຸກໆເດືອນ ໃນວັນດວາດະສີຂອງຂ້າງຂຶ້ນ ຄວນປະຕິບັດທານ. ຄວນຖວາຍນ້ຳມັນເນີຍ (ຄຣິຕະ) ໜຶ່ງປຣັດສະຖະ, ແລະຕາມລຳດັບຖວາຍສີ່ສ່ວນ—ທັງເຂົ້າ ແລະເຂົ້າບາເລ (ຢະວະ) ດ້ວຍ.

Verse 79

द्विरक्तिकं हेम तिलाढकार्द्धं पयसां घटम् । रौप्यस्य माषमेकं च तृप्तिकृन्मिष्टपक्वकम् ॥ ७९ ॥

ຄວນຖວາຍຄຳມູນຄ່າເທົ່າ 2 ຣັກຕິກາ, ເງົາງາຄຶ່ງອາດະກະ, ໝໍ້ນົມເຕັມໜຶ່ງໃບ, ແລະເງິນ 1 ມາຊະ ພ້ອມຂອງຫວານປຸງສຸກອັນເຮັດໃຫ້ອິ່ມໃຈ।

Verse 80

छत्रं माषार्धहेम्नश्च प्रस्थं फाणितमुत्तमम् । चंदनं पलिकं वस्त्रं पंचहस्तोन्मितं तनुम् ॥ ८० ॥

ຖວາຍຮົ່ມໜຶ່ງຄັນ; ຄຳນ້ຳໜັກຄຶ່ງມາຊະ; ຟານິຕະ (ນ້ຳອ້ອຍເຂັ້ມ) ຊັ້ນດີ 1 ປຣັສຖະ; ຈັນທະນະ 1 ປະລະ; ແລະຜ້າບາງງາມຍາວ 5 ຫັດຖະ—ເປັນທານຕາມພິທີ।

Verse 81

एवं तु मासिकं दानं कृत्वा प्राश्य यथाक्रमम् । गोमूत्रं जलमाज्यं वा पक्त्वा शाकं चतुर्विधम् ॥ ८१ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ເຮັດທານປະຈຳເດືອນແລ້ວ ຄວນຮັບປະທານຕາມລຳດັບທີ່ກຳນົດ; ແລະເມື່ອໄດ້ປຸງຜັກດ້ວຍວິທີສີ່ປະການ ໂດຍໃຊ້ນ້ຳປັດສະວະງົວ ຫຼືນ້ຳ ຫຼືກີ (ghee) ຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ ກໍໃຫ້ຮັບປະທານຕາມນັ້ນ।

Verse 82

दधियुक्तं च यावान्नं तिलाज्यं शर्करान्विताम् । दर्भांबुक्षीरमुदितं प्राशनं प्रतिमासिकम् ॥ ८२ ॥

ໃນແຕ່ລະເດືອນ ຄວນຮັບປະທານອາຫານບູຊາຕາມທີ່ກຳນົດ: ເຂົ້າບາເລຜະສົມນົມສົ້ມ, ງາຜະສົມກີແລະນ້ຳຕານ, ແລະການດື່ມນ້ຳຫຍ້າກຸສາ (ດັບພາ) ກັບນົມຕາມທີ່ກ່າວ—ນີ້ແມ່ນວິນັຍປະຈຳເດືອນ।

Verse 83

एवं कृतव्रतो वर्षं सौवर्णीं प्रतिमां रवेः । कृत्वा वै ताम्रपात्रस्थां न्यस्याभ्यर्च्य विधानतः ॥ ८३ ॥

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຮັກສາວຣະຕະຄົບໜຶ່ງປີແລ້ວ ຄວນປັ້ນຮູບພຣະອາທິດເປັນຄຳ ວາງໄວ້ໃນພາຊະນະທອງແດງ ແລ້ວອັນເຊີນປະດິດຕັ້ງ ແລະບູຊາຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ।

Verse 84

गुरवे धेनुसहितां प्रत्यर्प्य प्रणमेत्पुरः । विप्रान्द्रादश संभोज्य तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम् ॥ ८४ ॥

ເມື່ອໄດ້ນໍາວົວພ້ອມສິ່ງປະກອບອັນຄວນ ຖວາຍແດ່ຄູບາອາຈານ (ກຸຣຸ) ແລ້ວ ຄວນກາບນົບຕໍ່ໜ້າທ່ານ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ອາຫານແກ່ພຣາຫມັນ 12 ຄົນ ແລະຖວາຍດັກຊິນາຕາມພິທີ.

Verse 85

एवं कृतव्रतो विप्र जन्माप्नोत्युत्तमे कुले । निरोगो धनधान्याढ्यो भवेच्चाविकलेद्रियः ॥ ८५ ॥

ດັ່ງນີ້ ໂອ ພຣາຫມັນ, ຜູ້ໃດຮັກສາວຣະຕະຕາມນີ້ ຈະເກີດໃນຕະກູນອັນປະເສີດ; ປອດໄພຈາກໂລກໄພ, ມັ່ງຄັ່ງດ້ວຍຊັບສິນແລະເຂົ້າຂອງ, ແລະມີອິນທຣີຍະບໍ່ບົກພ່ອງ.

Verse 86

माघस्य शुक्लद्वादश्यां शालग्रामशिलां द्विज । अभ्यच्य विधिवद्भक्त्या सुवर्णं तन्मुखे न्यसेत् ॥ ८६ ॥

ໂອ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ໃນວັນທີ 12 ຂອງຂ້າງຂຶ້ນເດືອນມາຄະ, ເມື່ອໄດ້ບູຊາຫີນສາລະຄຣາມດ້ວຍພະຄະຕິຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງແລ້ວ, ຄວນນໍາຄໍາວາງໄວ້ທີ່ປາກຂອງມັນ.

Verse 87

तां स्थाप्य रौप्यपात्रे तु सितवस्त्रयुगावृताम् । प्रदद्याद्वेदविदुषे तं हि संभोजयेत्ततः ॥ ८७ ॥

ນໍາມັນວາງໄວ້ໃນພາຊະນະເງິນ ແລະຫໍ່ຄຸ້ມດ້ວຍຜ້າຂາວສອງຜືນ; ແລ້ວຖວາຍໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮູ້ພຣະເວດ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄວນເຊີນທ່ານນັ້ນຮັບປະທານອາຫານເພື່ອເປັນການຄາລະວະ.

Verse 88

पायसान्नेन खंडाज्यसहितेन हितेन च । एवं कृत्वैकभक्तः सन्विष्णु चिंतनतत्परः ॥ ८८ ॥

ຄວນຮັບປະທານຂ້າວຫວານປາຍະສະ ພ້ອມນໍ້າຕານແລະເນີຍໃສ (ghee) ຢ່າງພອດດີແລະເປັນປະໂຫຍດ. ເມື່ອເຮັດແລ້ວ ໃນວັນນັ້ນໃຫ້ກິນພຽງມື້ດຽວ ໂດຍມຸ່ງໃຈຢູ່ໃນການລະລຶກພຣະວິສນຸ.

Verse 89

वैष्णवं लभते धाम भुक्त्वा भोगानिहेप्सितान् । अंत्ये सितायां द्वादश्यां सौवर्णीं प्रतिमां हरेः ॥ ८९ ॥

ເມື່ອໄດ້ເສບສຸກສົມປາດຖະນາໃນໂລກນີ້ແລ້ວ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ເຖິງທາມະໄວສະນະ (ຖິ່ນພຳນັກຂອງພຣະວິສະນຸ). ນີ້ສຳເລັດໂດຍພິທີຖວາຍຮູບພຣະຫຣິເປັນຄຳ ໃນວັນດວາດະຊີຂ້າງຂຶ້ນສຸດທ້າຍ.

Verse 90

अभ्यर्च्य गंधपुष्पाद्यैर्दद्याद्वेदविदे द्विज । द्विषट्कसंख्यान्विप्रांश्च भोजयित्वा च दक्षिणाम् ॥ ९० ॥

ເມື່ອບູຊາດ້ວຍນ້ຳຫອມ ດອກໄມ້ ແລະອື່ນໆແລ້ວ ຄວນຖວາຍທານແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ເປັນດວິຊະ ແລະຮູ້ວິເທດ. ແລ້ວໃຫ້ອາຫານແກ່ພຣາຫມັນຈຳນວນສິບສອງ ແລະຖວາຍດັກຊິນາ (dakṣiṇā) ເປັນກຽດບູຊາ.

Verse 91

दत्वा विसर्जयेत्पश्चात्स्वयं भुंजीत बांधवैः । त्रिस्पृशोन्मीलिनी पक्षवर्द्धिनी वंजुली तथा ॥ ९१ ॥

ເມື່ອໄດ້ຖວາຍທານຕາມທີ່ກຳນົດແລ້ວ ຄວນປິດພິທີແລະສົ່ງກັບຕາມຂະບວນ (ວິສັດຊະນະ). ຫຼັງຈາກນັ້ນ ຕົນເອງຄວນຮັບປະທານອາຫານຮ່ວມກັບຍາດພີ່ນ້ອງ. ວຣະຕະນີ້ຍັງເອີ້ນວ່າ Trispṛśā, Unmīlinī, Pakṣavardhinī ແລະ Vaṃjulī ອີກດ້ວຍ.

Verse 92

जया च विजया चैव जयंती चापराजिता । एता अष्टौ सदोपोष्या द्वादश्यः पापहारिकाः ॥ ९२ ॥

ຈະຍາ (Jaya), ວິຈະຍາ (Vijaya), ຈະຍັນຕີ (Jayantī) ແລະ ອະປະຣາຊິຕາ (Aparājitā)—ດວາດະຊີທັງແປດນີ້ຄວນຮັກສາວຣະຕະເສມອຍ່າງຖືກຕ້ອງ. ດວາດະຊີເປັນຜູ້ກຳຈັດບາບ.

Verse 93

श्रीनारद उवाच । कीदृशं लक्षणं ब्रह्मन्नेतासां किं फलं तथा । तत्सर्वं मे समाचक्ष्व याश्चन्याः पुण्यदायिकाः ॥ ९३ ॥

ພຣະນາຣະດາ (Śrī Nārada) ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ, ລັກສະນະຈຳແນກຂອງດວາດະຊີເຫຼົ່ານີ້ເປັນແນວໃດ, ແລະມັນໃຫ້ຜົນ (phala) ທາງທຳມະຢ່າງໃດ? ຂໍໃຫ້ທ່ານອະທິບາຍໃຫ້ຂ້ອຍຟັງທັງໝົດ—ພ້ອມທັງວິທີປະພຶດອື່ນໆທີ່ໃຫ້ບຸນ.”

Verse 94

सूत उवाच । इत्थं सनातनः पृष्टो नारदेन द्विजोत्तमः । प्रशस्य भ्रातरं प्राह महाभागवतं मुनिः ॥ ९४ ॥

ສູຕະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອນາຣະດະຖາມດັ່ງນີ້ ສະນາຕະນະ ຜູ້ເປັນດວິໂຈຕະມະ ມຸນີມະຫາພາກະວະຕະ ໄດ້ສັນລະເສີນພີ່ນ້ອງຂອງຕົນ ແລ້ວກ່າວຂຶ້ນ।

Verse 95

सनातन उवाच । साधु पृष्टं त्वया भ्रातः साधूनां संशयच्छिदा । वक्ष्ये महाद्वादशीनां लक्षणं च फलं पृथक् ॥ ९५ ॥

ສະນາຕະນະເວົ້າວ່າ: ໂອ ພີ່ນ້ອງ, ເຈົ້າຖາມໄດ້ດີຫຼາຍ—ເປັນຄໍາຖາມທີ່ຕັດຄວາມສົງໄສຂອງຜູ້ດີ. ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍແຍກຕ່າງຫາກ ລັກສະນະແລະຜົນຂອງມະຫາ-ດວາດະຊີທັງຫຼາຍ।

Verse 96

एकादशी निवृत्ता चेत्सूर्यस्योदयतः पुरा । तदा तु त्रिस्पृशा नाम द्वादशी सा महाफला ॥ ९६ ॥

ຖ້າຕິຖີເອກາດະຊີສິ້ນສຸດກ່ອນຕາເວັນຂຶ້ນ ແລ້ວ ດວາດະຊີນັ້ນເອີ້ນວ່າ ຕຣິສປຣິຊາ ແລະໃຫ້ຜົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຕໍ່ການປະພຶດທຳ।

Verse 97

अस्यामुपोष्य गोविन्दं यः पूजयति नारद । अश्वमेधसहस्रस्य फलं लभते ध्रुवम् ॥ ९७ ॥

ໂອ ນາຣະດະ, ຜູ້ໃດອຸໂປສະຖືອສິນອົດອາຫານໃນວັນນີ້ ແລະນະມັດສະການບູຊາ ໂກວິນດະ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບບຸນຜົນເທົ່າກັບອັດສະວະເມດະພັນຄັ້ງ ຢ່າງແນ່ນອນ।

Verse 98

यदारुणोदये विद्धा दशम्यैकादशी तिथिः । तदा तां संपरित्यज्य द्वादशीं समुपोषयेत् ॥ ९८ ॥

ເມື່ອໃນເວລາອະຣຸໂນດະຍະ (ຍາມຮຸ່ງ) ພົບວ່າຕິຖີເອກາດະຊີປົນກັບດະຊະມີ ກໍໃຫ້ລະເອກາດະຊີນັ້ນ ແລ້ວຖືອອຸໂປສໃນດວາດະຊີແທນ।

Verse 99

तत्रेष्ट्वा वासुदेवाख्यं सम्यक्पूजाविधानतः । राजसूयसहस्रस्य फलमुन्मीलिते लभेत् ॥ ९९ ॥

ທີ່ນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ນະມັດສະການ ແລະ ບູຊາພຣະຜູ້ມີນາມວ່າ ວາສຸເດວ (Vāsudeva) ຕາມພິທີບູຊາອັນຖືກຕ້ອງ ເມື່ອຈິດຕື່ນຮູ້ ຈະໄດ້ບຸນຜົນເທົ່າກັບພິທີຣາຊະສູຍະ ໜຶ່ງພັນຄັ້ງ।

Verse 100

यदोदये तु सवितुर्याम्या त्वेकादशीं स्पृशेत् । तदा वंजुलिकाख्यां तु तां त्यक्त्वोपोषयेत्सदा ॥ १०० ॥

ແຕ່ຖ້າໃນເວລາຕາເວັນຂຶ້ນ ຕິຖິ “ຢາມຍາ” (ຝ່າຍໃຕ້) ມາຊ້ອນກັບ ເອກາດະຊີ ແລ້ວ ເອກາດະຊີນັ້ນທີ່ເອີ້ນວ່າ ວັມຈຸລິກາ (Vaṃjulikā) ຄວນລະເວັ້ນ ແລະ ຄວນຖືອຸໂປສະຖະ (ອົບໂປສ) ໃນວັນທີ່ຖືກຕ້ອງເທົ່ານັ້ນເປັນນິດ।

Verse 101

अस्यां संकर्षणं देवं गंधाद्यैरुपचारकैः । पूजयेत्सततं भक्त्या सर्वस्याभयदं परम् ॥ १०१ ॥

ໃນການຖືພຣະວຣະຕະນີ້ ຄວນບູຊາພຣະສັງກະຣະຊະນະ (Saṅkarṣaṇa) ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງດ້ວຍພັກຕິ ໂດຍຖວາຍກິ່ນຫອມ ແລະ ອຸປະຈາຣະອື່ນໆ; ພຣະອົງຜູ້ສູງສຸດ ຜູ້ປະທານອະໄພແກ່ສັດທັງປວງ।

Verse 102

एषा महाद्वादशी तु सर्वक्रतुफलप्रदा । सर्वपापहरा प्रोक्ता सर्वसंपत्प्रदायिनी ॥ १०२ ॥

ມະຫາດວາດະຊີນີ້ ແທ້ຈິງແລ້ວ ໃຫ້ຜົນບຸນຂອງພິທີບູຊາ-ຍັດທັງປວງ; ຖືກກ່າວໄວ້ວ່າ ມັນລ້າງບາບທັງໝົດ ແລະ ປະທານຄວາມຮັ່ງມີທຸກປະການ।

Verse 103

कुहूराके यदा वृद्धे स्यातां विप्र यदा तदा । पक्षवर्द्धनिका नाम द्वादशी सा महाफला ॥ १०३ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນະ, ເມື່ອ ຄຸຫູ (Kuhū) ແລະ ຣາກາ (Rākā) ທັງສອງຢູ່ໃນພາວະເພີ່ມຂຶ້ນ (ຂ້າງຂຶ້ນ) ໃນເວລານັ້ນ ດວາດະຊີນັ້ນເອີ້ນວ່າ ປັກສະວັດທະນິກາ (Pakṣavarddhanikā) ແລະ ໃຫ້ຜົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່।

Verse 104

तस्यां संपूजयेद्देवं प्रद्युम्नं जगतां पतिम् । सर्वैश्वर्य्यप्रदं साक्षात्पुत्र पौत्रविवर्धनम् ॥ १०४ ॥

ໃນການປະກອບພິທີອັນສັກສິດນັ້ນ ຄວນບູຊາພຣະປຣັດຍຸມນະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ ຜູ້ປະທານຄວາມຮັ່ງມີທຸກປະການ ແລະເພີ່ມພູນລູກຫຼານໃຫ້ວົງຕະກູນເຈຣິນງອກງາມ।

Verse 105

यदा तु धवले पक्षे द्वादशी स्यान्मधान्विता । तदा प्रोक्ता जया नाम सर्वशत्रुविनाशिनी ॥ १०५ ॥

ແຕ່ເມື່ອໃນຂ້າງເດືອນສວ່າງ (ສຸກກະລະປັກ) ວັນດວາດະສີ ມາພ້ອມກັບເດືອນມະດຸ (ໄຈຕຣະ) ພິທີນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ຊະຍາ» ຜູ້ທຳລາຍສັດຕູທັງປວງ।

Verse 106

अस्यां संपूजयेद्देवमनिरुद्धं रमापतिम् । सर्वकामप्रदं नॄणां सर्वसौभाग्यदायकम् ॥ १०६ ॥

ໃນວັນພິທີນີ້ ຄວນບູຊາພຣະອະນິຣຸດທະ ພຣະຜູ້ເປັນສະຫາຍຂອງຣາມາ (ລັກສະມີ) ຜູ້ປະທານຄວາມປາຖະໜາທຸກປະການແກ່ມະນຸດ ແລະໃຫ້ສິຣິມົງຄຸນທຸກຢ່າງ।

Verse 107

श्रवणर्क्षयुता चेत्स्याद्द्वादशी धवले दले । तदा सा विजया नाम तस्यामचेद्गदाधरम् ॥ १०७ ॥

ຖ້າວັນດວາດະສີໃນຂ້າງເດືອນສວ່າງ ກົງກັບນັກສັດຕຣະ «ສຣະວະນະ» ແລ້ວ ວັນນັ້ນເອີ້ນວ່າ «ວິຊະຍາ»। ໃນວັນນັ້ນຄວນບູຊາ ກະດາທະຣະ (ພຣະວິສະນຸ ຜູ້ຖືຄອນກະດາ)។

Verse 108

सर्वसौख्यप्रदं शश्वत्सर्वभोगपरायणम् । सर्वतीर्थफलं विप्र तां चोपोष्याप्नुयान्नरः ॥ १०८ ॥

ໂອ ພຣາຫມັນ, ພິທີນັ້ນໃຫ້ຄວາມສຸກທຸກປະການຢ່າງຖາວອນ ແລະນຳໃຫ້ເຖິງການເສບສຸກອັນຊອບທຳທຸກຢ່າງ; ມັນໃຫ້ຜົນບຸນເທົ່າກັບການໄປສັກກາລະທີ່ທິດສະຖານສັກສິດທັງປວງ. ຜູ້ໃດຖືອຸໂປສະຖະ (ອົດອາຫານ) ຈະໄດ້ຮັບຜົນນັ້ນ।

Verse 109

यदा स्याच्च सिते पक्षे प्राजापत्यर्क्षसंयुता । द्वादशी सा महापुण्या जयंती नामतः स्मृता ॥ १०९ ॥

ເມື່ອໃນຝ່າຍເດືອນສວ່າງ (ສິເຕປັກ) ວັນດວາດະສີ (ວັນທີ 12) ເກີດຄູ່ກັບນັກສັດຕຣາ ປຣາຊາປັດຍະ ວັນນັ້ນເປັນມະຫາບຸນຢ່າງຍິ່ງ ແລະເອີ້ນວ່າ «ຊະຍັນຕີ».

Verse 110

यस्यां समर्च्चयेद्देवं वामनं सिद्धिदं नृणाम् । उपोषितैषा विप्रेंद्र सर्वव्रतफलप्रदा ॥ ११० ॥

ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ, ໃນວັນພິທີອັນສັກສິດນັ້ນ ຖ້າຜູ້ໃດຖືອົບໂປສະ (ອົບໂປສ) ແລະບູຊາພຣະວາມະນະ ຜູ້ປະທານສິດທິສຳເລັດແກ່ມະນຸດ, ວຣະຕະນີ້ຈະໃຫ້ຜົນແຫ່ງວຣະຕະທັງປວງ.

Verse 111

सर्वदानफला चापि भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी । यदा तु स्यात्सिते पक्षे द्वादशी जीवभान्विता ॥ १११ ॥

ວຣະຕະນີ້ໃຫ້ຜົນແຫ່ງທານທັງປວງ ແລະປະທານທັງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະຄວາມຫຼຸດພົ້ນ. ແລະເມື່ອໃນຝ່າຍເດືອນສວ່າງ ວັນດວາດະສີມີການຮ່ວມກັບພຣະພະຫັດ (ຄູ) ແລະພຣະອາທິດ, ຈະຍິ່ງມີ຤ິດທິຜົນ.

Verse 112

तदापराजिता प्रोक्ता सर्वज्ञानप्रदायिनी । अस्यां समर्चयेद्देवं नारायणमनामयम् ॥ ११२ ॥

ໃນເວລານັ້ນ ຖືກປະກາດວ່າ «ອະປະຣາຊິຕາ» ຜູ້ບໍ່ຖືກພິຊິດ ເປັນຜູ້ປະທານຄວາມຮູ້ທັງປວງ. ໃນນັ້ນ ຄວນບູຊາພຣະນາຣາຍະນະ ຜູ້ປອດຈາກທຸກຂ໌ໄພ.

Verse 113

संसारपाशविच्छित्तिकारकं ज्ञानसागरम् । अस्यास्तूपोषणादेव मुक्तः स्याद्विप्र भोजनः ॥ ११३ ॥

ນີ້ແມ່ນມະຫາສະຫມຸດແຫ່ງປັນຍາ ທີ່ຕັດຂາດບ່ວງພັນແຫ່ງສັງສານ. ແຕ່ພຽງບຳລຸງ ແລະອຸປະຖຳສະຖູປະ (stūpa) ຂອງມັນ, ຜູ້ທີ່ຖວາຍອາຫານແກ່ພຣາຫມັນຈະໄດ້ຮັບຄວາມຫຼຸດພົ້ນ.

Verse 114

यदा त्वाषाढशुक्लायां द्वादश्यां मैत्रभं भवेत् । तदा व्रतद्वयं कार्य्यं न दोषोऽत्रैकदैवतम् ॥ ११४ ॥

ເມື່ອໃນປັກຂາຂາວຂອງເດືອນ ອາສາດະ ວັນດວາດະຊີ ຕົງກັບນັກສັດ ໄມຕຣະ ແລ້ວ, ຄວນປະຕິບັດວຣະຕະທັງສອງ; ໃນກໍລະນີນີ້ ບໍ່ມີໂທດ ແມ່ນແຕ່ມີເທວະຕາປະທານພຽງອົງດຽວສໍາລັບພິທີຮ່ວມ.

Verse 115

श्रवणर्क्षयुतायां च द्वादश्यां भाद्रशुक्लके । ऊर्ज्जे सितायां द्वादश्यामंत्यभे च व्रतद्वयम् ॥ ११५ ॥

ໃນປັກຂາຂາວຂອງເດືອນ ພາດຣະປະດະ ເມື່ອວັນດວາດະຊີ ປະກົບກັບນັກສັດ ສຣາວະນະ; ແລະໃນປັກຂາຂາວຂອງເດືອນ ອູຣຈະ (ອາສວິນ) ເມື່ອດວາດະຊີ ຕົງກັບນັກສັດສຸດທ້າຍ (ເຣວະຕີ), ຄວນຖືວຣະຕະສອງຢ່າງແຍກກັນ.

Verse 116

एताभ्योऽन्त्र विप्रेंद्र द्वादश्यामेकभुक्तकम् । निसर्गतः समुद्दिष्टं व्रतं पातकनाशनम् ॥ ११६ ॥

ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ, ໃນບັນດາວຣະຕະເຫຼົ່ານີ້ ວຣະຕະ “ກິນພຽງຄັ້ງດຽວ” ໃນວັນດວາດະຊີ ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ຕາມທໍາມະຊາດຂອງມັນວ່າ ເປັນວຣະຕະທີ່ທໍາລາຍບາບ.

Verse 117

एकादश्या व्रतं नित्यं द्वादश्याः सहितं यतः । नोद्यापनमिहोद्दिष्टं कर्त्तव्यं जीविताविधि ॥ ११७ ॥

ເນື່ອງຈາກວ່າ ວຣະຕະເອກາດະຊີ ຄວນຖືເປັນນິດ ພ້ອມກັບການປະຕິບັດໃນວັນດວາດະຊີ, ດັ່ງນັ້ນ ທີ່ນີ້ບໍ່ໄດ້ກໍານົດພິທີສິ້ນສຸດ (ອຸດຍາປະນະ) ແຍກຕ່າງຫາກ; ຄວນປະພຶດເປັນວິໄນຕະຫຼອດຊີວິດ.

Verse 118

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे बृहदुपाख्याने पूर्वभागे चतुर्थपादे द्वादशमासस्य द्वादशीव्रतनिरूपणं नामैकविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥ १२१ ॥

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ບຣິຫັນນາຣະດີຍະປຸຣານະ» ໃນມະຫາອຸປາຂະຍານະ, ໃນພູຣວະພາກ (ພາກຕົ້ນ), ໃນປາດະທີ່ສີ່, ບົດທີ 121 ຊື່ວ່າ «ການອະທິບາຍວຣະຕະດວາດະຊີສໍາລັບສິບສອງເດືອນ» ກໍສິ້ນສຸດລົງແລ້ວ.