Adhyaya 44 — Subahu’s Counsel to the King of Kashi and Alarka’s Renunciation through Yoga
तत्ते संक्षेपतो वक्ष्ये तदिहैकमनाः शृणु ।
श्रुत्वा च सम्यगालोच्य यतेथाः श्रेयसे नृप ॥
tat te saṃkṣepato vakṣye tad ihaika-manāḥ śṛṇu / śrutvā ca samyag ālocya yatethāḥ śreyase nṛpa //
ຂ້ອຍຈະບອກໃຫ້ເຈົ້າຢ່າງຫຍໍ້; ຈົ່ງຟັງຢູ່ນີ້ດ້ວຍໃຈທີ່ຈົດຈໍ່ອັນດຽວ. ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ແລະໄດ້ພິຈາລະນາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຈົ່ງພາກພຽນເພື່ອປະໂຫຍດສູງສຸດຂອງເຈົ້າ, ໂອ ພະຣາຊາ.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Teaching is not complete at hearing; it requires reflection and then disciplined effort. The verse outlines a practical pedagogy: attention → understanding → contemplation → application.
Didactic instruction; outside pancalakṣaṇa.
One-pointed listening hints at concentration (ekāgratā), a prerequisite for inner knowledge. ‘Śreyas’ signals the higher good beyond mere preyas (pleasant).