Shloka 29
न चाप्यधर्मे न सुहृद्विभेदने परस्वहारे परदारमर्शने । कदर्यभावे न रमेन्मन: सदा नृणां सदाख्यानमिदं विजानताम्
vaiśampāyana uvāca |
na cāpy adharme na suhṛd-vibhedane para-svahāre para-dāra-marśane |
kadarya-bhāve na ramen manaḥ sadā nṛṇāṃ sadākhyānam idaṃ vijānatām ||
ໄວສັມປາຍະນະ ກ່າວວ່າ: ຂໍໃຫ້ໃຈຂອງຜູ້ທີ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງແທ້ຈິງ ແລະຈື່ຈຳນິທານມົງຄຸນນີ້ໄວ້ເປັນນິດ ຢ່າໄດ້ເພີ່ນພໍໃນສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເລີຍ—ອະທັມ, ການຍຸແຍງໃຫ້ມິດສະຫາຍແຕກຄ່າຍ, ການລັກຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ, ການເຂົ້າໄປຫາເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ, ຫຼືການຈົມຢູ່ໃນຄວາມຕະໜີ່ຖີ່. ເພາະຜູ້ທີ່ລະລຶກນິທານອັນງາມນີ້ເປັນນິດ ໃຈຈະບໍ່ຫັນໄປຫາຄວາມຜິດເຫຼົ່ານັ້ນ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Constant remembrance and true understanding of an uplifting sacred narrative restrains the mind from key ethical lapses: unrighteousness, creating rifts among friends, stealing others’ property, violating marital boundaries, and miserly meanness.
Vaiśampāyana concludes or emphasizes the fruit (phalaśruti) of the preceding upākhyāna: those who keep this tale in mind are morally protected, as their minds do not incline toward specific forms of wrongdoing.